29 april 2010

Shoot!

"Bijna iedereen heeft oorbellen," pruilde de dochter en somde een lijst op van klasgenootjes met reeds gepiercete lellen. Gelukkig allemaal meisjes.

"Als bijna iedereen in het water springt, spring jij er dan achter?" bromde Zoon, met  een nauwelijks verholen 'marginaal' erachter gekucht.

"Nee, maar ik wil wél oorbellen," deed dochter met haar koelste blik.

Twee weken heb ik mijn verzet volgehouden, want ik vind kleine meisjes met oorbellen ook niet mooi, eigenlijk.

Ik haalde mijn beste pedagogische trucs boven, zoals: "Dat doet héél erg pijn, nog erger dan..." en toen kneep ik venijning met mijn nagels in haar oorlel.

De vriendinnetjes beweerden echter wat anders. Het zou helemaal geen pijn doen. Niet erger dan...en toen kneep zij zachtjes in mijn arm.

Na twee weken kon ik het woord 'oorbellen' niet meer horen en besloot dan maar gemakshalve toe te geven. Hopelijk gaat ze nooit om heroïne zeuren.

Met een strak lipje ging ze op het krukje van de juwelier zitten. Want de aanblik van het toestel waarmee de kleinnoden geplaatst gingen worden, doet vermoeden dat de term 'oorbellen laten schieten' niet voor niks wordt gebezigd. Zelfs mijn grapje of ze misschien ineens een navelpiercing wou, toverde niet meer dan een mager glimlachje op haar gezicht.

Twee luide Klikken later was mijn kind in het bezit van piepkleine knopjes in haar oren.

"Gij hadt gelijk, mama. Het doet wel pijn" fluisterde ze.

Ik onderdrukte een 'ziedewel' en blies fanatiek op de oren, zoals de winkeldame had aangeraden om het prikken te verzachten.

Waar ik echter geen gelijk in had, is dat ik dan eindelijk van het gewraakte woord verlost zou zijn. Haar trots om de nieuwverworven versiering brengt mee dat er geen zin meer zonder wordt uitgesproken.

En op de keukenkast prijkt nu een papier met de woorden: 'Op 9 juni mogen mijn oorbelen (sic) eruit.'

Op 9 juni mag ik waarschijnlijk gaan discussiëren over welke oorbellen geschikt zijn voor kleine dametjes. Het einde van mijn lijden is nog niet in zicht.

 

20 april 2010

Tsjetten

Dit WE verkreeg Dochter een nieuw vriendje. Met een Gmailadres. En de vraag of ze konden 'tsjetten'. Want ja, zo spreekt ze het uit.

Niet alleen wou ze met het vriendje tsjetten, nee, ze wou eerst op mij oefenen. Dus ik maakte een adres aan.

ik: Dag :)

15:57 dochter: dag mama:)

 ik: Hoe was het met uw vriendinnen op school?

 dochter: goed

15:58 ik: hebt ge huiswerk?

15:59 dochter: ja natuurlijk :)

 ik: ook van de deeltafels?

 dochter: ja

16:00 ik: en hebt ge moeten vertellen over het verlof?

 dochter: ja

16:01 en wat heb jijgdaan

 ik: vandaag?

16:02 vandaag heb ik was gedaan, uw kleren in de kast gelegd en naar de winkel geweest.

16:03 dochter: leuk :)

 ik: ja keitof. roloog

16:04 dochter: wa

 ik: wa wa?

16:06 dochter: daar is tog niks mis me?

 ik: toch is met ch :P

16:07 dochter: ook :)

16:08 ik: zou je niet aan het huiswerk beginnen?

 dochter: neeeeeeeeeeeeee!

 ik: en wat heb je nog geleerd behalve die deeltafels?

16:10 dochter: een beetje over komuni

 ik: ah dus ge moest niet opletten dan :P

 

En even later:

k: kijk maar wat tv mieke

 dochter: warom :)

 ik: ah zomaar, omdat het binnen een uurke bedtijd is

18:59 dochter: ne 2 uur :)

19:00 ik: neee 1 uur, om acht uur moet ge in uwen tram zenne

19:02 dochter: oooooooooooooooo gaan we straksmet de tram naarergens toehe :)

 ik: haha zot mieke toch :)

19:03 dochter: ge zij zelf zot :D

 ik: ja da's ook wel waar :)

19:04 dochter: is dat egtwaar?

 ik: niet echt he, een beetje misschien ;)

19:05 dochter: hahahahihihi

19:06 ik stont er bij en ik keek er naar

 

 

Nog afgezien van de gruwelijke spelfouten staan mij nog zware tijden tegemoet. Want uiteraard roept ze ook elke drie seconden om te vragen hoe ge een smiley maakt, hoe ge een vraagteken moet doen, dat ze iets gaat 'sturen' dus of ik wil antwoorden.

Chatten op vijftien meter afstand, het heeft alleen zijn charmes als uw kind meerderjarig is en ge hem naar het diner wilt sommeren. Anders: het is na een dag al zo goe alsof ik het gehad heb.

 

12 april 2010

Loop door!

Want ik heb ook nog eens gezeurd op Misantropia. Maak dat mee.

Home alone

Dan is een mens helemaal alleen thuis. Dochter weg met de ouders, zoon gaan snowboarden.  Geen 'Mamaaaaa' die het moederlijke vacuüm verstoort, geen processie van postpubers die het Disfunctionele Fort wil betreden. Ruste en Stilte zijn de heersende sleutelwoorden.

Uw Huisvrouw legt zich na een zware huishoudelijke dag, u weet wel: internet, een was draaien, de hond aaien, te rusten.

Opeens, (en u houdt allen nu uw adem in?) zwaait de slaapkamerdeur open. Ik kijk verschrikt op en zie niks. Het enige dat ik hoop is dat àls het een inbreker is, hij rustig alles leegrooft en mij laat slapen. Het zou ook de hond kunnen zijn, dacht ik. Want alhoewel hij slechts 3 kilogram ruimte inneemt, hij heeft een verbazend grote kracht als het erom gaat om deuren open te krabben.

Wat het ook is, het kan mij gestolen wezen. Ik sluit terug de ogen en opeens gaan ze terug open, maar nu écht.

De slaapkamerdeur is nog altijd toe. Het was dus slechts een droom.

We mogen dus gemakshalve aannemen dat ik zelfs in een droom te lui ben om te kijken of er écht inbrekers zijn. Gelukkig dat ik een alarm heb. Als ik niet te tam ben om het aan te zetten. Wilt u mijn adres ook nog? Er valt nochtans niks te rapen. Maar ge moogt wel de afwas doen en wat opruimen, als ge er dan toch zijt.