26 mei 2010

Het geluk zit niet in een klein koekje.

Klop 3 eiwitten tot schuim. Zeef daar 60gr poedersuiker en 60 gram meel door. Doe er 45 gram gesmolten boter bij, meng alles en laat het deeg een half uur rusten terwijl u de oven voorverwarmt op 180°. Ondertussen kan uw kind spreuken op kleine reepjes papier kalken. Vertaling: u kan spreuken op kleine reepjes papier kalken want zij schrijft veel te groot.

Nu kan de pret beginnen.

U tekent drie of vier cirkels van ongeveer 9cm doorsnee op bakpapier dat u op een bakplaat legt. Niet meer want de koekjes dienen onmiddellijk uit de oven geplooid te worden, anders gaan ze breken.

Dan mag u kind deze rondjes invullen met het deeg. Niet meer dan een theelepel of twee per cirkel. Dat lukt uiteraard niet. Er blijven maar gaten tevoorschijn komen. Dus u neemt het grollend over. Het lukt u ook niet. U blijft smeren.

Dat herhaalt u dus 3 à 4 keer.

Na een kleine eeuwigheid hebt u iets wat ermee doorkan. Vooral omdat uw geduld al twee cirkels eerder op was.

U schuift het geheel in de oven en kijkt op de klok. Zeer belangrijk want de koekjes mogen niet langer dan 5 minuten bakken zegt het recept. Ze mogen enkel aan de randjes bruin zien, het midden moet nog bleek en week zijn want u moet er immers nog een vorm in kunnen buigen.

Na vijf minuten haalt u de heerlijkheden uit de oven. Bliksemsnel dienen ze losgewrikt te worden van het bakpapier. Uiteraard blijft het midden plakken. Of het rimpelt op. Of de bruine randjes brokkelen af. Een van de drie ziet er redelijk uit, dus daar legt u een papiertje in, vouwt hem dubbel en probeert er een gelukskoekjesvorm van te maken. Op de rand van een schaaltje zoals het recept suggereert. Dat resulteert onmiddellijk in een gebroken koekje.

U probeert krampachtig een vloek te onderdrukken, tevergeefs, en begint aan de volgende drie exemplaren.

U neemt iets meer deeg, dat smeert makkelijker uit. U besluit de baktijd met een minuut te verkorten. Helaas vergeet u op uw klok te kijken, zodat u om de seconde moet gaan kijken of ze er al naar wens uitzien.

Na vier minuten gebeurt er net hetzelfde als na vijf minuten. Uw kind vindt het al lang niet interessant meer. Zij propt zich vol met de mislukkingen terwijl u fanatiek blijft proberen.

Als u geluk hebt, is het deeg na een poging of tien op. Het resultaat mag er wezen. Twee, jawel TWEE baksels hebben het einde van het experiment gehaald. En dat ik ze 'baksels' noem en niet 'gelukskoekjes', dat heeft een reden. Oordeel vooral zelf.

happiness

 

 

25 mei 2010

Een goed geolied huishouden

De dochter heeft geen school tot donderdag. Wat wil zeggen dat ze, als verworven recht, op vakantiedagen 'komen eten' mag kijken.

Toen de kok in kwestie zijn pasta vandaag mislukte zei ze: 'hij had er maar een klontje boter bij moeten gooien he mama?'.

Wij zijn de laatste tijd veel Italiaans gaan eten. En bij die uitspraak smolt ik botergewijs weg. Gelukkig maar, want de rest van de dag haalde ze mij het bloed vanonder de nagels wegens oeverloos lawaai en prepubergedrag.

Morgen gaan we gelukskoekjes bakken. Ik voorspel Chinese vervloekingen op de papiertjes. Als ik ze mag schrijven tenminste.

21 mei 2010

Start to Run.

Ik ben er altijd in geslaagd om mijn voet tot nét niet achter mijn nek te krijgen. Misschien met wat gewring er helemaal achter maar we willen nu ook geen ambulance moeten oproepen wegens zelfgekozen genante posities, toch?

Ook op mijn vergevorderde leeftijd kost mij dat geen moeite. U in bochten wringen is soms letterlijk makkelijker dan figuurlijk.

Edoch, ik merkte dat de conditie wankelde. Het paardrijden, dat leken onder u kermisponyhobbelen lijkt, maar wat het dus niet is, bleek allengs meer moeite te kosten.
Een les was een opgave. Waar ik tot verleden jaar 4 keer in de week privaat afgesnauwd werd door een instructeur, bleek nu zelfs één keer in de week in groepsverband een opgave te zijn.

Dus besloot ik dat er iets moest gebeuren. Ik moest gaan lopen. Iemand online vatte net datzelfde plan op waarop ik schaamteloos een co-runningschap afbedelde.

En zo geschiedde. We zijn inmiddels aan week 3 en zij noch ik zijn doodgevallen na minuut 1. Het gaat goed. We kunnen zelfs praten ondertussen en een kind monitoren. En vooral synchroon hijgen. Ik mag niet denken aan het geld dat een tape van onze loopsessies zou opbrengen.


Deze ochtend was echter andere koek. Mijn partner was onbeschikbaar en ik besloot alleen te gaan. Op straat, niet in een park. Godindenogenemel, ging het schema toch wel ineens naar 4 en zelfs 5 minuten.  Op het laatste deed ik rondjes rond een pleintje want het schiere idee om nog een trottoir af en op te moeten deed mij bijna kokhalzen. Maar toch, het lukte weeral.

Achteraf kon ik mijn minuut recup gebruiken om naar de krantenwinkel te wandelen om versche Marlboro en zette zelfs nog een loopje naar huis toe aan.

Wie had ooit kunnen denken dat Uw Huisvrouw van haar paard zou komen en een plebsachtige inspanning gelijk lopen zou doen? Niemand toch? Het gaat goed en u moet mij zo hard toejuichen dat het geen naam heeft.

14 mei 2010

Manifest protestant. Of katholiek.

Ik had verleden week bezoek. Wij aten in gezinsverband, want zelfs de zoon vindt dit bepaalde bezoek altijd wel vermakelijk ondanks zijn oorspronkelijke burgerlijke weerzin tegen dreadlocks.

Ik legde een hyperactief kind te bed, want ook de dochter vindt dit gezelschap zo fijn dat ze niet echt naar boven wou. Toen konden wij, dames onder elkaar, ons wijden aan Serieuze Zaken. Die allengs Ernstiger werden.

Dat het ondertussen een redelijk kot in de nacht werd, mocht ons niet weerhouden van een diepgaande studie over Geloof. En de verspreiding van Protestanten en Katholieken in Nederland.

Dus begon ze een kaart te tekenen. In mijn Humo.

En nog een. Toen snapte ik het helemaal. Dan tekende ik een kaart van België en werd op hoongelach onthaald. Want had ik nu net niet Zuid-Amerika gewrocht? Googlemaps werd erbij gehaald. Mijn gelijk werd bewezen.

Ondertussen waren we drieduizend blipliedjes verder en werd het half vier. De Zoon grommelde de dag erna op mijn kreunende 'het was laaat' 'JA dat heb ik gehoord.'.

Eveneens was alles waar ik zo begrijpend op geknikt had qua geloofsgrenzen verdwenen uit het geheugen. Maar wie maalt daarom, we hadden het toch gezellig. En zeg nu zelf: kaart 3 is toch België en niet Zuid-Amerika?

 

 

kaart1

 

 

 

kaart 2

 

 

 

 

kaart 3

 

13 mei 2010

communiet

Ik  kreeg een stokje. Daar was ik niet blij mee  zoals u reeds kan bevroeden als u mij kent, maar aan de andere kant: ik heb u de laatste tijd toch verwaarloosd dus waarom niet.

Communiefoto's. Ja die heb ik dus niet. Ik stam uit een zeer rood nest en alles wat met kerk te maken had, werd afgedaan als ware het des duivels. Mijn grootvader was een communist die toen zijn dochter, mijn ma, voor de grap eens naar de kerk ging op assewoensdag en zich een kruisje op het voorhoofd liet kalken, slechts weerhouden werd van een kindermoord door liefde voor zijn dochter.

Gedoopt ben ik wel. De vrouw van diezelfde grootvader, mijn bomma, was mijn doopmeter. Vraag me niet om dat uit te leggen. De logica van die generatie gaat mijn petje ver te boven.

Communie, dat was echter uit den boze.

Net zoals in mijn gezin. Behalve dat ik ook zo consequent geweest ben om mijn kinders niet te laten dopen.

Toen dochter vernam dat ze niet ter communie moest gaan was haar eerste reactie:

"o tof, dan moet ik ook al die onnozele liedjes niet leren". Nee voor mijn part niet.

Ik deed de uitleg over hoe wij niet katholiek zijn, hoe zij niet gedoopt is maar toen kwam haar tegendraadse zelf naar boven. "Dan doop ik mijzelf wel volgende keer als we naar de kerk gaan met school en doe ik wél communie."

Onnodig te zeggen dat een schouderophalen van mijn kant genoeg was om het haar er nooit meer over te laten hebben.

Foto's dus. Voor een foto van mezelf als 6-jarige zou ik langs mijn ouders moeten gaan, en die 100 meter ga ik vandaag niet overbruggen. In de plaats krijgt u onderstaande. Ik kan u verzekeren dat ik er sinds dan alleen maar schattiger op geworden ben. U mag ooooh en aaaah doen. Ik hou u niet tegen.

IMG_0304