25 juni 2010

Grafstemming

'Ik moet toch niet naar die begrafenis, ik ken die man niet eens' zuchtte ik tegen mijn ma bij het overlijden van een broer van de schoonzus van mijn vader. Oftewel mijn aangetrouwde tante haar broer.

'Ge moet niks, maar doe het voor uw tante. En voor mij.' Zei ma. Ja lap, daar had ze me liggen.

Dus toog ik verleden woensdag met 4 bejaarden - ma, pa, tante en nonkel - in de auto naar het uitvaartcentrum. Alhoewel de GPS opstond, presteerden de oudjes het toch om bij elk stoplicht ruzie te maken over de te volgen weg.

"Ons Jeanine zei dat het hier naar links was."

"Dat kan niet, want we moeten nog eerst voorbij de apotheek"

"Maar allee nee, links zei ze, links!"

Tot ik mij omdraaide en snauwde dat de mevrouw van de GPS het écht wel wist zonder hun interventie. Met slechts een milde hoofdpijn en licht verhoogde hartslag bereikte ik feilloos de plaats van bestemming.

Bij de samenkomst waren er al fijne taferelen te bespeuren. Een man in een witte short en dito sportschoenen, een vrouw met teensletsen en nog een individu met een baseballpet. Ik zeg het u: savoir vivre is ver te zoeken dezer dagen.

Bij het aanvangen van de plechtigheid speelde men 'Smile' van Nat King Cole. Het bleek dadelijk dat mijn moeder haar Engels niet alles is, want ze barstte prompt in snikken uit om niet meer op te houden.

Bleek gaandeweg dat de overledene een Antwerpsupporter was. Als u weet dat mijn allereerste knuffelbeertje er een van Beerschot was, kan u zich mijn opgetrokken wenkbrauw wel voorstellen toen het afscheidslied tijdens het groeten het clublied van RAFC bleek te zijn.

Waarbij mijn ma, tussen haar tranen door fluisterde dat ze een groot polonaisegevoel voelde opkomen. En toen moest IK mij serieus proberen houden.

Familie is een miserie, maar aangetrouwde familie, dat trekt helemaal op niks. Zeg dat ik het gezegd heb.

 

Commentaren

Lol
"Familie is een miserie, maar aangetrouwde familie, dat trekt helemaal op niks" - ik denk dat het iets is dat velen denken maar niet velen durven zeggen :D

Gepost door: Nipi | 25 juni 2010

ja van familie moet je het hebben hé!

Gepost door: zeezicht | 29 juni 2010

Herkenbaar Ik zie het zo voor mijn ogen gebeuren. Mijn medeleven... voor je présence in die slapstick.

Gepost door: Senjora | 29 juni 2010

Djeez, ik ga dit blogadres verklappen aan uw (aangetrouwde) familie, stoute!

Gepost door: zapnimf | 03 juli 2010

Kortom: ge zijt er goed vanaf.

Gepost door: An | 04 juli 2010

Schitterend! Deed me helemaal in de sfeer van 'De helaasheid der dingen' komen!

Gepost door: T'ke | 05 juli 2010

Teensletsen, baseballpetten en sportsloefen op een begrafenis zijn idd en spijtig genoeg al lang geen uizondering meer. Gaten in jeans, wenkbrauwpiercings en rokjes tot net onder de bil ook niet.
De tijd dat we in het zwart en sobertjes opgedirkt voor een begrafenis naar de kerk gingen is al lang passé.

Gepost door: niesje | 08 juli 2010

Huisvrouw, ge zijt toch zelf niet in het graf gedoken zeker? Het is al bijna een maand geleden dat u nog een teken van leven gaf!

Gepost door: Piet | 22 juli 2010

ik mis je verhalen, is alles in orde met jou ?

Gepost door: kristien | 08 augustus 2010

Ik had dezelfde opmerking als Kristien ...
Ook ik kom ...dikwijls langs hier , ik mis ook die leuke verhalen !

Gepost door: Marina | 10 augustus 2010

Heerlijk, je zou een vaste column moeten hebben. Je bent hier zooooo goed in!

Gepost door: anneke | 18 augustus 2010

De commentaren zijn gesloten.