25 juni 2010

Grafstemming

'Ik moet toch niet naar die begrafenis, ik ken die man niet eens' zuchtte ik tegen mijn ma bij het overlijden van een broer van de schoonzus van mijn vader. Oftewel mijn aangetrouwde tante haar broer.

'Ge moet niks, maar doe het voor uw tante. En voor mij.' Zei ma. Ja lap, daar had ze me liggen.

Dus toog ik verleden woensdag met 4 bejaarden - ma, pa, tante en nonkel - in de auto naar het uitvaartcentrum. Alhoewel de GPS opstond, presteerden de oudjes het toch om bij elk stoplicht ruzie te maken over de te volgen weg.

"Ons Jeanine zei dat het hier naar links was."

"Dat kan niet, want we moeten nog eerst voorbij de apotheek"

"Maar allee nee, links zei ze, links!"

Tot ik mij omdraaide en snauwde dat de mevrouw van de GPS het écht wel wist zonder hun interventie. Met slechts een milde hoofdpijn en licht verhoogde hartslag bereikte ik feilloos de plaats van bestemming.

Bij de samenkomst waren er al fijne taferelen te bespeuren. Een man in een witte short en dito sportschoenen, een vrouw met teensletsen en nog een individu met een baseballpet. Ik zeg het u: savoir vivre is ver te zoeken dezer dagen.

Bij het aanvangen van de plechtigheid speelde men 'Smile' van Nat King Cole. Het bleek dadelijk dat mijn moeder haar Engels niet alles is, want ze barstte prompt in snikken uit om niet meer op te houden.

Bleek gaandeweg dat de overledene een Antwerpsupporter was. Als u weet dat mijn allereerste knuffelbeertje er een van Beerschot was, kan u zich mijn opgetrokken wenkbrauw wel voorstellen toen het afscheidslied tijdens het groeten het clublied van RAFC bleek te zijn.

Waarbij mijn ma, tussen haar tranen door fluisterde dat ze een groot polonaisegevoel voelde opkomen. En toen moest IK mij serieus proberen houden.

Familie is een miserie, maar aangetrouwde familie, dat trekt helemaal op niks. Zeg dat ik het gezegd heb.

 

21 juni 2010

Verlaat het gezonken schip niet met lege handen!

Ik zelf ben nog nooit getrouwd geweest, maar mensen die wel al in het bootje zijn gestapt, vertellen dat ze bij die heuglijke occasie van de gemeente een aandenken krijgen. Een duo van kopjes, een setje bics, een huwelijkskaars of zelfs een stel keukenhanddoeken.

Ik ben dus nooit officieel gehuwd maar al wel een paar keer gescheiden. Wat ik toen bedacht, is dat dat misschien toch ook een kleine attentie van overheidswege verdient. Wat denkt u van een paar gebroken kopjes? Een doormidden gehakt peperkoeken hart? Een zakje halve suikerhartjes? Een schaalmodel van de Titanic misschien?

Uw overheid leeft mee! Jammer dat de verkiezingen al gepasseerd zijn, de partij die dat in haar programma opneemt, zou alvast mijn stem gekregen hebben.

Eerder verschenen op Jutblogt

17 juni 2010

Fanmail!

Ik kreeg een fanmailtje. En hoewel ik er wel meerdere krijg, waar ik niet altijd op antwoord, ik weet het, wijt het aan mijn drukke leven en andere tamzakkerij Lieverdjes, vond ik deze toch de moeite van het bloggen waard.

je zou dit bericht eens moeten bewaren en herlezen als je zelf op pensioen bent. eens zien wat je er dan van denkt.
ik kan evengoed het opgekeerde zeggen en dan blijven we bezig.
ook jongeren zitten met één hand te telefoneren en draaien maar lukraak naar links en naar rechts zonder richtingaanwijzers te laten functioneren.
jongeren houden zich absoluut niet aan snelheidsbeperkingen. ik woon in een straat waar 50 de maximumsnelheid is dus ik kan het zien.
zou het niet eerlijker zijn om toe te geven dat zowel bij de ouderen als bij de jongeren er mensen zijn die absoluut niet kunnen rijden ?
vanaf welke leeftijd moeten we volgens jou dan binnenblijven ? R.


De datum dat ik zelf met pensioen ga is eigenlijk al zeven jaar verstreken. Zij het een onbetaald pensioen, maar een kniesoor die daar op let.

Jongeren zitten met één hand te telefoneren, ja, met twee handen zou helemaal de pan uitrijzen, weet ik uit ervaring als ik eens iets wil internetten in de auto.

Richtingaanwijzers zijn zeer nuttig maar niét als men zo snel rijdt dat er toch niemand anders op het andere baanvak te bespeuren valt bij het invoegen. Dat staat vast ook in het instructieboekje.

Snelheidsovertredingen zijn natuurlijk enkel te controleren mits een toestel. Het strekt u wel tot eer dat de Uitvoerende Macht u dit toestel heeft gegeven om van achter uw Sanseveria's de snoodaards te betrappen op onwelvoeglijk gehaast.

Mijn straat is ook gelimiteerd aan 50. En als ik mijn motor nog maar start, denkt elke omwonende die per toeval het onkruid staat te krabben op zijn oprit al dat ik een overtreding doe.

Van welke leeftijd u moet binnenblijven? In uw geval zou ik zeggen vanaf nu. En dat is geen belediging. Ik doe dat ook zoveel mogelijk. Om mij niet te ergeren aan andere weggebruikers.

Uw lotgenote. X!

ps: u mag uw grieven altijd openbaar kwijt in comment hoor. Zoals u ziet maakt het niet veel verschil.

ps2: ironie? Ooit van gehoord?

12 juni 2010

Suggestie aan autoconstructeurs

Ik raad u aan om een auto speciaal voor bejaarden te ontwerpen. Low budget, en dan vooral voor U, beste constructeur, want er zijn heel wat dingen waarop u kan besparen. Spiegels om te beginnen. Die gebruiken ze toch niet. Van rijvak veranderen gaat volledig intuïtief. Moet kunnen na 45 jaar rijervaring.

Zijraampjes idem dito want even een blik opzij werpen alvorens een manoeuver van welke aard dan ook te doen, is niet meer van toepassing indien men pensioengerechtigd is. De blik strak naar voren gericht, meer moet dat niet zijn. Datzelfde geldt ook voor de achterruit. Geen achteruitkijkspiegel ergo geen achterruit vandoen.
Toemaken die handel dus.

Voorts de snelheidsmeter. Alles boven de 90 kan u eraf laten. Feitelijk alles boven de 70, maar indien ze zich toch eens op de snelweg wagen, gaan ze er in een wufte bui misschien toch een keertje over.

Derhalve zijn 5 versnellingen ook overbodig. Drie volstaan ruimschoots, mijn buurman bewijst het dagelijks met huilende en gierende motor.

Voor de richtingaanwijzers kan u twee opties aanbieden : de optie ‘niet meegeleverd’ of de optie ‘permanent knipperend, naar keuze links of rechts’. Het is altijd leuk om te kunnen kiezen en beide mogelijkheden zullen zeer populair zijn bij de 65 plussers, want dat is nu al het geval. Het staat ook zo vrolijk, dat gepink. Het straatbeeld knapt er instant van op en ach, een kniesoor die dan tegen 25 per uur vloekend achter de bestuurder op leeftijd moet blijven hangen omdat hij hem niet durft te dubbelen.

GPS : laat maar, want voor de kleinkinderen opa aan het verstand hebben gebracht hoe dat werkt, is uw kunstig ontworpen auto al aan het schroot toe.

In plaats daarvan kan u misschien wel een minieme andere investering doen : een stem die bij het omdraaien van een hoek aanmaant om vooral gas te blijven geven. Och en als u dan toch bezig bent : ook eentje die bij het aanzetten van het contact uitlegt dat het écht niet nodig is, in het jaar 2010, om nog gas te geven bij het starten. En zeker niet zodanig dat de vogels van het dak dwarrelen bij het inademen van zoveel uitlaatgassen in één keer.

De Renault Vieillot, de Opel Ruhe, De BMW 65 serie, het wordt een succes, ik voel het.

Eerder verschenen op Jutblogt

04 juni 2010

Moedermaffia

Sommige vrouwen raken blijkbaar nooit uitgekletst over hun kinderen. Dat begint nog voor ze er zijn.

Eerst over hoe graag ze er willen. Oeverloos gezeur wanneer de man (nog) niet zo ver is. Chantagepraktijken worden besproken en de Oneerlijkheid van het Negeren hunner Moederwens vindt gretig aftrek (pun not intended) bij andere moederbeesten.

Wanneer het dan eindelijk zo ver is, want geloof mij: die man geeft toch wel toe al was het alleen maar omdat hij weet dat hij anders nooit meer seks krijgt, wordt er gejammerd over de ongemakken van de zwangerschap. De angst voor een afwijking.Hoe moehoe ze zijn. Hoe weinig begrip de man heeft. Gezwollen voeten en de baas die niet wil dat ze tijdens de werkuren naar de gynae gaan.

Maar de echte pret begint pas wanneer het kleine mirakel, gewoonlijk na een gruwelijke bevalling, zijn intrede doet in het dagelijks leven.

Het slaapt niet, het slaapt teveel, het drinkt te weinig, het drinkt te veel. En het heeft reflux. Want tegenwoordig worden er geen kinderen zonder reflux meer geboren.

De vader, laten we hem niet vergeten, doet nog altijd te weinig. En eist te veel. Ja dààr, dat begrijpt u goed. De sukkelaar die dacht dat hij door toe te geven aan Mevrouws procreatiedrang zijn steentje had bijgedragen en daar een beloning voor zou krijgen, wacht een koude douche. Letterlijk. Want mama is nog altijd moe. En opgezwollen. En ongerust over de reflux. Of de stoelgang, oh breek me de bek niet open over de stoelgang. Vooral wanneer de tijd van de potjestraining er komt.

En als u denkt dat dat na een paar jaar allemaal over is, denk dan nog maar eens want dan krijgen ze allemaal ADHD. Of een Allergie. Maakt niet uit, als het maar met een A begint.

De kinderen moeten ook gekleed en zelfs dat is voor de moderne moeder geen sinecure. Het moeten precies diè schoenen zijn en een vestje -effen doch met een ton sur ton patroon van wilde rozen - dat enkel te vinden is in Zwitserland. En of u dan even mee wil bestellen want dan zijn de verzendingskosten lager.

Moeders zijn een vreselijke soort. Maar laat ons wel wezen: kinderen ook.

Waarom ik er dan zelf twee op de wereld gezet heb? Waarover zou IK anders moeten zeuren, denkt u? Heb ik u al eens verteld hoeveel uur mijn eerste bevalling duurde?

03 juni 2010

Kindervreugd

Er zijn van die woensdagen waarop een Huisvrouw wilde dat ze mocht gaan werken. Alle woensdagen om precies te zijn.

Gisteren begon het feest echter nog vroeger dan gewoonlijk want de ouders mochten op school naar een 'kunsttentoonstelling' komen kijken. Nu ben ik best enthousiast over de kunst die mijn kind produceert, maar wat andermans gebroed bij elkaar kladt of boetseert, kan mij maar matig boeien. Vooral als daar een hele uitleg bijhoort. Bijvoorbeeld over hoe ze iets moesten namaken van de kunstenaar 'Gi...Ga..., nee wacht Gio.. Gem...' en men dan niet mag krijsen: 'Giacometti heet hij, zeg het dan, ZEG HET!'.

Het spreekt voor zich dan mijn kind haar uitleg wel fatsoenlijk deed en de mooiste werkjes van de hele tentoonstelling had gewrocht.

Na deze lijdensweg volgde thuis nog een sessie pottendraaien met de schijf die ze van bomma en bompa kreeg. Ik begin te denken dat die mensen mij echt niet graag zien. En stel u vooral geen scènes uit Ghost voor maar eerder iets uit een horrorfilm van B-kwaliteit.

Vervolgens mocht ik met bodypaint haar gezicht beschilderen aan de hand van een ingewikkeld voorbeeld. Wat met mijn bepaald onvaste hand geen sinecure is. Haar oordeel was: 'trekt op niks', terwijl ik er best wel trots op was.

Dat zijn van die dagen, beste mensen, waarop ik een Carrière ambieer. Met veel Overwerk. U mag de aanbiedingen in mijn mailbox droppen, en snel want voor ik het weet is het weeral woensdag.

 

 

 

01 juni 2010

Liefde is blind

Vorige week stak er een bijlage bij de krant, vol met baby's. Ik wierp een blik op de verzameling nieuwe wereldburgers, eerder uit nieuwsgierigheid naar de namen, want sommige mensen zien hun kroost precies echt niet graag, te oordelen aan de naamkeuze. Toen bekeek ik de foto's eens wat nader. Een O Mijn God ontsnapte mijn lippen. Wat een hoop gedrochten zat er tussen. Hoe kan je dàt nu graag zien? Maar dan kreeg ik een flashback. Naar de tijd dat ik bepaalde babyfoto's van mijn prille dochter aan iedereen liet zien. Foto's die impliceren dat ik een primaat gebaard heb. Een niet bijster snuggere bovendien.

Oordeelt u zelf hoe blind liefde wel niet kan zijn. Gelukkig is het allemaal nog goedgekomen. Dochter is echt wel een mooi meisje nu. Zucht van opluchting.

 

Eerder verschenen op Jutblogt

Met uw mening wordt toch geen rekening gehouden.

Jutblogt is een beetje aan het afsterven. En omdat ik zeker weet dat u al mijn briljantigheden van die tijd niet onthouden hebt, ga ik af en toe een stukje van dààr hiér herbruiken. Niet dat ik een Groene! gedachtengang koester, maar omdat ik vreselijk ijdel ben en wil dat u het allemaal nog eens leest.

Wat denkt ge er van? Akkoord? Niet dat ik naar u ga luisteren want Disfunctia is een dictatuur en geen democratie maar dan zijt ge toch verwittigd.