12 oktober 2010

De kontrol

Alhoewel mijn wagen slechts 4 jaar oud is, moest ik eigenlijk al twee jaar naar de controle. Omdat hij ooit gekeurd is om een trailer te trekken. Want eens gekeurd is jaarlijks gekeurd.

Het bevel tot herkeuring negeerde ik wel twee jaar lang. Want ik vernam uit goede  bron dat een accident dat niet gerelateerd is aan waar de wagen voortijdig voor gekeurd moet worden, toch niet telt.

Toen hij zijn vierde kaarsje uitblies, was er echter geen weg meer naast. Of toch niet meer dan nog een maand of 4 procrastinatie. Ik trok uit het toen aanwezige boeket van groene kaartjes een willekeurig en toog enigszins bevreesd naar de controle.

Zoon bezwoer mij dat het geen examen was en dat ik dus geen schrik moest hebben om zelf gebuisd te worden als zijnde een Wijf met hoofdletter W.

Dat het controleding verschillende ingangen telt, zijnde die mét afspraak en die zonder -zoals ik- daar wist ik niks van. Eén keer raden waar ik stond. Gelukkig als enige dus de meneer van dienst wuifde mij rap door.

De hindernis van de juiste autopapieren werd kordaat opgelost door een controleur die mij manu militari het kaftje met de tig verzekeringspapieren afpakte om zelf te zoeken naar de juiste, plus de roze kaart.

Alles ging goed tot men op zoek moest naar de koplampsproeiers. Kid. You. Not. Ik wist niet dat ik ze had en blijkbaar waren ze niet simpel te vinden. Maar de mannen van Kontich, Het Universum zegene en beware hen, wisten van geen ophouden. De komplampsproeiers moesten en zouden gevonden worden. Een extra emmer water werd in het sproeiding gegoten voor de zekerheid.

Allengs brak ons allen het zweet uit want de sproeiers wilden hun naam geen eer aan doen. En mijn instructieboekje? Dat lag natuurlijk thuis, van die tijd toen ik de mistlampen eens wou opsporen. Te langen leste werd het raadsel ontsluierd. Ze werken enkel na een keer of drie voorruit sproeien mét motor aan.

Die hindernis genomen moest ik naar de volgende hangar rijden. Alwaar prompt mijn achterbanden afgekeurd werden.

2 weken en een rel met het bandencentrum die ze vergeten bestellen was later, bood ik mij opnieuw aan. Aan de juiste ingang nog wel. Dit keer in een enorme file. Een der controleurs kwam even aan mijn raam staan lachen. Op mijn: 'Ah gij kent mij nog', roloogde hij. Wat erin resulteerde dat toen in eindelijk mocht binnenrijden, ik zijn instructie van meer rechts sturen niet begreep. 'De andere rechts!' scandeerde hij.

Een fortuin en veel okselvijvers later ben ik de gelukkige bezitter van een goedgekeurde auto. Volgens mij kunnen ze amper wachten tot ik volgend jaar weer mag. Dikke kudo's voor Autokeuring Kontich. Zeg dat ik het gezegd heb.

Commentaren

Ik begrijp uw frustratie. Ik stuur daarom altijd het Lief. Voor zo'n dingen doe ik niet mee aan vrouwenemancipatie. Maar vorig jaar werd onze wagen wel afgekeurd, net omdat die koplampsproeiers het niet deden. Waarvan we uiteraard niet wisten dat we ze hadden. Alsof het überhaupt iets uitmaakt, zo'n piesstraaltje op uw koplamp. Maar soit. Een paar honderd euro later kregen we toch een groene kaart. En we stonden erbij en lachten maar groen.

Gepost door: oontje | 14 oktober 2010

haha, schitterend. Denk dat niemand graag naar schouwing gaat. Behalve die mannen van de garage die tegen betaling met de auto's van klanten komen. Die verdenk ik er zelfs nog van om een briefje van 5 euro tussen die papieren te steken.
Ik begin mezelf ook te vervloekken omdat wagen niet is uitgemest en in de rij begin ik gelijk zot alle papiertjes en brol in plastiek zak te krijgen.

Gepost door: pierre du coin | 21 oktober 2010

De commentaren zijn gesloten.