19 november 2010

U bestaat toch ook?

Eerder verschenen op Jutblogt

Over Facebook gesproken.
Het gezichtenboek waardoor u in contact komt of blijft, soms willens nillens, met mensen uit het heden, verleden en mogelijk zelfs met mensen waar u het bestaan niet van bevroedde.

U kan daar niet alleen vertellen welke boeiende acitiviteiten u onderneemt of welke diepzinnige gedachten u koestert, u kan er ook foto’s zetten.

Albums kan men volstouwen. Dit alles nadat u gedaan hebt met strijken (volgens mij een hoofdbezigheid hier ten lande), op café gaan (op een schone tweede plaats) of gaan slapen (met stip op drie) . Want laat ons wel wezen, veel interessants valt er statusgewijs niet te beleven. Ik pleit evenzeer schuldig hoor, daar niet van.

Waar ik mij echter van distantieer is het rare gebruik van de mogelijkheid om profielfoto’s te zetten. Een groot aantal gebruikers, niet verwonderlijk veelal vrouwen, zet niet zichzelf of voor mijn part helemaal niks als profielfoto, maar een foto van hun kind of kinderen.

Laat mij het veelvuldig gesmijt met foto’s op Tinternet van de vrucht uwer ledendenen over het algemeen al overbodig vinden, tenslotte zijn er schonere taferelen dan een met appelspijs en spaghettisaus besmeurde minitronie, ik meen wél dat uw PROFIELfoto er een van uzelve moet zijn.

Of bestaat u alleen bij de gratie van uw nageslacht? Bent u misschien geen persoon an sich? Zelfs al bent u een Huisvrouw, iets in u is vast interessant. En als u zo lelijk bent dat u meent dat een foto van de bloedjes het beter zal doen, think again: lelijke mensen krijgen over het algemeen ook lelijke kinders. Meer nog, zelfs mooie mensen krijgen lelijke kinders, of alleszins toch tot het grut ietwat ouder is. Zie maar naar mij.

Dus stoptermee. Zet uzelf of niks. Zet voor mijn part een foto van uw geïdealiseerde zelf. Maar niet uw kinders, die zullen het internet zelf wel vervuilen, als ze groot genoeg zijn.

En nu ik toch bezig ben: stop ook met het maken van FBpagina’s voor uw kinders. Ik wil hun vriendje niet worden en geen enkele weldenkende volwassene, oma en opa uitgezonderd, gaat dat in het post-Dutroux tijdperk wel willen.

Dankuwel.

De commentaren zijn gesloten.