26 november 2010

Op een dag vind je de job van je leven

'Met Hein, afdeling Benelux'.
Hein graaide nog een calorie of 200 uit de zak chips en luisterde verveeld naar zijn correspondent.
'Wat? Weeral zoveel? God man, dit kan ik niet meer aan. Zoek eens een stagiair?' Hein drukte fanatiek op de knop van zijn splinternieuwe GSM waarvan hij vermoedde dat die zijn gesprekspartner in het ijle zou doen verdwijnen.
Prioriteiten, dacht hij. Eerst het avondmaal. Een pan vol chipolata en gebakken aardappels zou vast soelaas brengen. Een mens met een suikerdipje kan tenslotte niet nadenken.

Een uurtje later zat Hein voor zijn PC en bekeek mismoedig zijn mail. De Baas had natuurlijk de hele lijst doorgestuurd. 400 vandaag. Vierhonderd. Dat werd flink doorwerken.

Hein trok zijn jas aan. Het viel niet mee voor iemand van zijn postuur om een passende jas te vinden. Zijn moeder naaide dan ook al sinds zijn prilste jeugd brede overslagvesten, altijd iets op de groei. Gelukkig maar, want Hein bleef groeien. In de breedte dan toch. Hij trok de deur open en zag dat het regende. Ook dat nog. Hij trok zijn kap over zijn hoofd en begaf zich naar zijn eerste klant. Want zo moest hij het noemen van de baas. 'Klanten'.

Even later stond hij naast een 50-jarige verzekeringsmakelaar die bijzonder stevig in het vlees zat. Dit waren zijn minst favoriete bezoekjes. Hij ging liever naar demente bejaarden, maar dat had hij helaas niet te kiezen.

De man lag languit in een sofa, één hand krampachtig tegen de borst gedrukt. Zijn lippen zagen blauw en zijn ogen waren toegeknepen van de pijn. Toen hij Hein zag gingen ze echter wijd open.
"Dit is een droom, ik wist het..." kreunde hij. "Teveel gegeten, en dan die pousse-café nog.."
"Het spijt mij meneer, maar dit is geen droom," Hein keek meelevend naar het slachtoffer van een leven vol vet-en alcoholmisbruik en graaide in zijn rugzak. Waar wàs het nou? Hij rommelde tussen de brooddoos, de zak met brownies, de energiedrank - tenslotte zou het een lange werkdag worden - en de handige apart verpakte cakejes. Eindelijk vond hij waar hij naar op zoek was en trok het tussen zijn voorraad uit. Goedkeurend keek hij naar zijn splinternieuwe werktuig. Veel handiger, dit pocketformaat. Zijn vorige was bijna twee meter lang en dat diende tot niets anders dan uiterlijk vertoon. Deze werkte even goed en kon tenminste getransporteerd worden zonder telkens weer overal achter te blijven haken.

"Maar, dat kan niet, dat kan niet!" De doodzieke man schreeuwde het uit. "U weegt meer dan ik, wat zeg ik, drie keer zoveel, en uw naam...." Een nieuwe kramp in de hartstreek legde hem het zwijgen op.

Hein zette zich even neer op een nabijgelegen zetel, legde zijn gereedschap op de grond en zuchtte diep. Telkens weer hetzelfde. Bij iedere klant opnieuw. Misschien moest hij zijn uitleg eens op een pamfletje printen want het werd wel vervelend.
"Ziet u, Meneer De Vroede..." De klant keek ondanks zijn kwellende pijn verrast op bij het horen van zijn naam. Verrast, en dan geschokt. "U kent toch het begrip 'spotnaam'? Het is niet meer dan dat. Sinds mijn vroegste kindertijd was ik fors. Nou ja, om eerlijk te zijn: bijzonder fors. En dat was de bijnaam die ik kreeg, al sinds de kleuterschool. Niet gemakkelijk, dat begrijpt u. Bijzonder kwetsend. Maar ik heb er mee leren leven, tenslotte piepen die pesters wel anders als ik plots weer voor hen sta. Het zou niet de eerste keer zijn." Hein verzonk even in een aangename mijmering.
"Later heb ik die naam maar gewoon gehouden. Om te laten zien dat het mij niet kan schelen. Maar goed, dat is niet waarvoor ik hier ben." Hein stond recht en kwam dichter bij de man die plots berusting in zijn blik had.

Toen pakte hij de zeis op van de grond, legde troostend zijn hand op de schouder van zijn klant, keek naar het frêle koord dat zich vanuit de navel van de man naar een oneindig boven kronkelde en haalde uit. Het koord knapte en de man sloot zijn ogen.

De gsm rinkelde weer. "Met Hein, afdeling Benelux. Jaja, Magere Hein, wie anders?"

22 november 2010

Hoe bevalt het u?

Speciaal voor Ninfje maar eerder verschenen op Jutblogt.

Een forumdiscussie. Wel of niet epidurale. Ik bespaar u de bladzijdenlange polemiek en zal u gewoon mijn mening geven.

Ter uwer info: mijn eerste bevalling, toen de dieren nog spraken, was zonder epi. Dat bestond wel, maar daar werd niet over gerept. Die bevalling was een hel, en ook nu weer bespaar ik u de details. Ik wil ze zelf niet meer weten.
Tweede bevalling was een KS. Uiteraard mét epidurale, ik ben Rambo niet. Geweldige ervaring.

Eén der argumenten van de contra-liga is dat je het gevoel hebt iets gepresteerd te hebben. Mijns inziens is het naakte feit van 9 maanden lang een parasiet mee te dragen die je er dan langs een piepkleine uitgang moet uitpersen sowieso al een prestatie, of het nu met of zonder verdoving is. Als pijn bijdraagt tot het geluksgevoel, dan raad ik die mensen aan om SM te gaan beoefenen. Ik was blij met mijn kind, vind mezelf altijd geweldig grappig als ik hem tot op de dag van vandaag kan zeggen, helemaal Jewish Mom, dat ik zoveel uren heb afgezien voor hem, maar dat had écht niet gehoeven.
En dan had ik nog het geluk dat het een mooi kind was. Stel u voor dat ge zoveel moet lijden voor een lelijkaard.
Als presteren voor u een must is, breek dan één of ander wereldrecord. Met bevallen gaat dat niet lukken, dat hebben er u al zovelen voorgedaan dat het de term ‘prestatie’ iet of wat minimaliseert.

Ander argument: deze pijn is nuttig, itt de pijn bij de tandarts. Ik vind het nochtans ook nuttig om niet met grafzerken in de mondholte rond te lopen.

Volgende: epidurale is niet risicoloos. Wat zijn de effecten op het kind? Ik ken niemand die 1) zelf een probleem heeft gehad door een epi of 2)een kind met problemen heeft door epi. Wat natuurlijk geen sluitend bewijs is, maar me dunkt dat als het zo risicovol is, men er toch wel wat meer van zou horen.
Trouwens : soms heb ik de indruk dat er amper nog een kind op natuurlijke wijze verwekt wordt, zoveel kunstmatige bevruchtingen dat er zijn. Daar zijn ook risico’s aan verbonden, en nog wel op afwijkingen. Maar toch zijn er contramensen die wél kinderen hebben die er via een medisch ingrijpen zijn gekomen, maar een epi te risicovol vinden. Begrijpe wie kan…

Next: er zijn vrouwen die een depressie krijgen omdat ze een ontevreden gevoel hebben over hun bevalling. Wel, die vrouwen zouden hun prioriteiten eens moeten herzien. Wat telt is toch het resultaat, niet de manier waarop het verkregen is. Dus je hebt eindelijk je langverwachte kind maar je gaat wat kermen omdat je, misschien na urenlang afzien, toch verlichting van je pijn gekregen hebt? Je vindt jezelf daarom minder zelfs misschien? Dus ga je aan de antidepressiva (hey, toch een medicamentje!) en mist misschien heelder weken of maanden babygeluk omdat die éne dag niet volgens verwachting verlopen is? Komop zeg, doe eens normaal. Nou ja… misschien is het wel beter om een paar maanden versuft door te brengen, tot de kleine rakker doorslaapt, maar toch.

Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat iedereen dan maar een epidurale zou moeten nemen, maar doe dan niet alsof het jou extra punten oplevert in de Grote Moederschapswedstrijd wanneer je het niet doet.

Mijn conclusie op het forum was: ‘Oh mensen wat heeft dat nu toch allemaal voor belang? Plop dat kind eruit, hoe dan ook, het gaat toch niet om de bevalling en om uw al dan niet heldendaad? Het gaat om de lange, lange, laaaaange jaren die erachter komen (en die ge idd zonder epi moet doorstaan.)’

Gat in de markt: een mild roesmiddel tot uw spruit het huis uit is. Misschien een implantaat dat de constante dosering van 2 glazen alcohol afgeeft. Zullen we Janssens Pharma eens aanschrijven?

19 november 2010

U bestaat toch ook?

Eerder verschenen op Jutblogt

Over Facebook gesproken.
Het gezichtenboek waardoor u in contact komt of blijft, soms willens nillens, met mensen uit het heden, verleden en mogelijk zelfs met mensen waar u het bestaan niet van bevroedde.

U kan daar niet alleen vertellen welke boeiende acitiviteiten u onderneemt of welke diepzinnige gedachten u koestert, u kan er ook foto’s zetten.

Albums kan men volstouwen. Dit alles nadat u gedaan hebt met strijken (volgens mij een hoofdbezigheid hier ten lande), op café gaan (op een schone tweede plaats) of gaan slapen (met stip op drie) . Want laat ons wel wezen, veel interessants valt er statusgewijs niet te beleven. Ik pleit evenzeer schuldig hoor, daar niet van.

Waar ik mij echter van distantieer is het rare gebruik van de mogelijkheid om profielfoto’s te zetten. Een groot aantal gebruikers, niet verwonderlijk veelal vrouwen, zet niet zichzelf of voor mijn part helemaal niks als profielfoto, maar een foto van hun kind of kinderen.

Laat mij het veelvuldig gesmijt met foto’s op Tinternet van de vrucht uwer ledendenen over het algemeen al overbodig vinden, tenslotte zijn er schonere taferelen dan een met appelspijs en spaghettisaus besmeurde minitronie, ik meen wél dat uw PROFIELfoto er een van uzelve moet zijn.

Of bestaat u alleen bij de gratie van uw nageslacht? Bent u misschien geen persoon an sich? Zelfs al bent u een Huisvrouw, iets in u is vast interessant. En als u zo lelijk bent dat u meent dat een foto van de bloedjes het beter zal doen, think again: lelijke mensen krijgen over het algemeen ook lelijke kinders. Meer nog, zelfs mooie mensen krijgen lelijke kinders, of alleszins toch tot het grut ietwat ouder is. Zie maar naar mij.

Dus stoptermee. Zet uzelf of niks. Zet voor mijn part een foto van uw geïdealiseerde zelf. Maar niet uw kinders, die zullen het internet zelf wel vervuilen, als ze groot genoeg zijn.

En nu ik toch bezig ben: stop ook met het maken van FBpagina’s voor uw kinders. Ik wil hun vriendje niet worden en geen enkele weldenkende volwassene, oma en opa uitgezonderd, gaat dat in het post-Dutroux tijdperk wel willen.

Dankuwel.

02 november 2010

Doodgraag doodgaan

Eerder verschenen op Jutblogt.

Marcel wacht angstig de resultaten af van zijn laatste scan. De dokter komt binnen en neemt plaats tegenover hem. Hij zet zijn bril op en bestudeert ernstig de vijf aaneengeniete bladzijden die voor hem liggen.

Hij zet zijn bril terug af, en kijkt Marcel in de ogen.
‘Marcel, mijn beste,’ begint hij.
Marcel dringt met moeite zijn tranen terug.
‘Ja dokter, zeg het maar, ik ben er klaar voor’.
‘Wel Marcel, feitelijk mankeert ge niks. Wat wij hadden aangezien voor een tumor was gewoon een duimafdruk van een nonchalante assistent op uw vorige scan. U bent kerngezond.’

Marcels ogen worden schoteltjesgroot. Hij kan het niet geloven, voelt zich bijna bezwijmen van opluchting.
‘Meent u dat dokter, ik bedoel : het is geen grap?’ stamelt hij.

‘Marcel, ik ben niet in de positie om grappen te maken. Heikele kwestie en verontschuldigingen voor het doorstaan leed enzovoort, maar u wordt 100 jaar. Als het al niet meer is.’

Op de achtergrond wordt de regisseur lijkbleek. Een cameraman fronst en kijkt naar zijn opdrachtgever. De neusgaten van de regisseur gaan open en toe. ‘En NU Marcel? Wat NU??? Dit was wél NIET afgesproken’ snauwt hij. Marcel hoort niks, de adrenaline van verademing raast door zijn lijf. ‘MARCEL!’ schreeuwt de regisseur en klapt tegelijk zijn gsm open. ‘Meester Deraedgevere, en vlug een beetje’, grauwt hij door de telefoon.

En net wanneer Marcel klaar staat om de handen en voeten van de dokter te kussen, zwaait de deur van het kabinet open.

‘Raadsman Deraedgevere van TVReality, Marcel, ik heb een dagvaarding voor u wegens contractbreuk’. Een norse advocaat beent de praktijk van de dokter binnen.

‘Wat bedoelt u meneer, ik ben niet ziek, ik ga 100 jaar worden’, juicht Marcel euforisch en laat de hand van de dokter nog steeds niet los.

‘Ik bedoel, Mijnheer, dat u volgens onze overeenkomst, getekend op 29/10 laatstleden terminaal zou moeten zijn. En dat wij volgens paragraaf 27 van voornoemde overeenkomst uw ziektebed en doodsstrijd zouden mogen filmen, dat uw bijna nabestaanden hun toestemming gegeven hebben tot het uitzenden van uw laatste ogenblikken op TVReality, dat de mensen van palliatieve aangeworven zijn om u bij te staan in uw doodsstrijd en dat nu blijkt, volgens de laatste gegevens, dat u niks mankeert. De rouwkleren voor uw familie zijn zelfs al aangekocht, godbetert! DAT is contractbreuk, mijn beste.’
De advocaat overhandigt Marcel een dagvaarding, waarin van hem de luttele som van 1000 0000€ geëist wordt wegens het niet nakomen van een contract en loopt vastberaden weg.

‘Is het te laat voor euthanasie, dokter?’ Verslagen kijkt Marcel naar zijn doodsvonnis.