02 december 2010

Mag ik het nog ruilen?

Dankzij Ninfita word ik virtueel regelmatig geconfronteerd met vergeten zaken. En daar bedoel ik geen WC-papier, koffie of vuilzakken mee. Niet dat ik die niet constant vergeet, verre van, maar ik heb het hier over babyperikelen.

Ik herinner mij nog levendig hoe ik een perfect kind baarde. Twee keer zelfs. Nou ja, perfect is veel gezegd. De eerste had een gigantisch ei op zijn hoofd van de vacuümverlossing en de tweede, hmmm.... oordeelt u vooral zelf. Maar beiden waren in mijn ogen perfect. Alles zat erop en eraan en ze waren zacht en aaibaar.

De eerste schrik van jewelste was toen mijn toen prille zoon borsten kreeg. Harde schijfjes. Niet alleen was ik er zeker van dat ik een mannetje gebaard had (en ja, u mag uitbundig lachen om mijn Prins Filip imitatie, ik hou u niet tegen), bovendien leek het mij sowieso not done om als baby reeds een A-cup te ontwikkelen. De kinderarts stelde mij gerust. Het was door de hormonen in mijn melk dat mijn zoon transseksuele neigingen vertoonde. Dat zou vanzelf overgaan. En zo geschiedde. Dat ik die historie compleet vergeten was en met de dochter wederom in paniek naar de dokter belde, kan men mij vergeven gezien de 13 jaren die tussen mijn nakomelingen zitten.

Bij dochter kwam er een paar dagen na de geboorte nog een verrassing. Ze menstrueerde. Ook dit was weer te wijten aan de hormonen in de melk, zo verzekerde men mij. Maar het is wel even terugdeinzen wanneer men bloedsporen in een pamper aantreft. Zeg nu zelf: het eerste wat men dan denkt is 'onherstelbare afwijking' en niet 'Oh, kijk daar is mijn dochters eerste menstruatie. De jeugd is er vroeg bij tegenwoordig.'

Wat zich ook alras manifesteerde was de baby-acne. Deze avant-gardistische puberteit bleek nog niet zo makkelijk te bestrijden. Daar nog niet van verlost kwam de volgende aanslag op de volmaaktheid van mijn baby: de melkkorstjes. Hardnekkige, vieze schilfers die men helaas niet met Head&Shoulders mag bestrijden maar te lijf dient te gaan met olie en een kaartje of in toom moet houden met Mustela Melkkorstjesshampoo en dit ongeveer tot ze naar het middelbaar gaan.

Bij deze laatste aandoening dacht ik: 'Laat maar. Làààààt het. Ik wil deze wegdoen en opnieuw beginnen. Want ik heb hem verknoeid. Ik kreeg een volkomen gaaf kind en ik heb het naar de knoppen geholpen. Zie hem daar nu liggen met die walgelijke korsten op zijn hoofd en die pukkels op zijn wangen.'

Natuurlijk heb ik hem gehouden. Om zoveel jaar later opnieuw geconfronteerd te worden met pukkels en roos. En in blijde verwachting van dochters echte eerste menstruatie. Moge ze nog vele jaren wegblijven.

 

Commentaren

Ik zit hier tranan met tuiten te lachen. Mijn zoon van twee maand, die lekker lag te slapen op mijn schoot, is wakkergeworden. Geeft niet, want hij zit gewoon mee te lachen.

Gepost door: Miss Stik | 02 december 2010

Melkkorstjes! Dat roept herinneringen op, ja. En hoe groter ze worden, hoe meer je hun haar moest wassen vooraleer de plakboel eruit was.
Dat vertellen ze je allemaal niet vooraleer je eraan begint, natuurlijk.

Gepost door: elke | 03 december 2010

Altijd blij iets te kunnen betekenen.

Maar die van mij heeft alleen maar wat korstjes hoor. Geen borsten of andere vunzigheden. Bah.

Gepost door: Lieve | 03 december 2010

Haha. Dit is zooooo herkenbaar. Echt plezant om eens te lezen bij een ander.

Gepost door: Sandra | 05 december 2010

Ik heb hier ook net de pellen van mijnen oudste zijne kop zitten prutsen.

Ik moest efkes heel hard lachen. Bij het 'laatmaar'-stuk... Omdat ik het herken waarschijnlijk? :-)

Gepost door: ysabje | 09 december 2010

De commentaren zijn gesloten.