06 maart 2011

Transincontinentaal

Vliegen is leuk. Afgezien van het feit dat je je ongehinderd door mogelijk flitsgevaar en rode lichten tegen om en nabij 900 per uur kan verplaatsen, is het ook bijzonder fijn om zonder schuldgevoel uren werkeloos op uw achterste te zitten. Niet dat ik daar anders een schuldgevoel over heb, maar dat volledig terzijde.

Je krijgt dan ook nog eens eten - en aangezien ik bijzonder omnivoor ben, vind ik de soms bedenkelijke smaak nog niet eens zo erg, drinken - zeer belangrijk, én bij elke maaltijd groente en fruit. Wat meteen inhoudt dat op één transcontinentale verplaatsing mijn gebruikelijke jaarlijkse fruitquotum ruimschoots overschreden wordt.

Opstijgen en dalen brengen het kind in u naar boven, of toch het kind in mij. En ik kan u verzekeren dat kind ver weg zit. Het was er al amper toen ik er leeftijdgewijs aanspraak op kon maken.

En filmkes! Je kan eindeloos filmkes kijken, van nieuw tot Zeer Oud. Denk Cary Grant. Waarmee ik ineens schaamteloos beken dat ik een hele zwartwitfilm heb uitgekeken. Met plezier.

Ik neem er met genoegen bij dat je na een uur of tien niet meer over enkels beschikt en dat zowat elk gewricht voelt alsof het asap door een kunststofexemplaar vervangen dient te worden.

Ik heb maar één probleem met vliegen en dat is het toiletgebeuren. Nu wil het gelukkige toeval dat ik redelijk waterdicht ben maar een plas of twee per tien uur lijkt mij nu niet overdreven. En daar schuilt het probleem. Want uiteraard zit u steeds in het midden van een rij, of aan het raam. En waar u daareven nog enthousiast van WIIIEEEEEUW deed bij het opstijgen (in uw hoofd, niet luidop, dat spreekt) omdat u door het venstertje kon kijken, daar vloekt u nu - eveneens mentaal - omdat er àltijd mensen in de weg zitten.

Dat op zich is geen bezwaar, u kan altijd vriendelijk vragen om te mogen passeren, maar die mensen slapen ook altijd. ALTIJD.  En aangezien u, compatieus als u ongetwijfeld bent, al zou schromen om uw reisgenoot te wekken omwille van uw primaire behoefte dan ligt het wekken van een onbekende snurker nog moeilijker.

Want zeg nu zelf, hoe maak je iemand wakker die je van haar noch pluim kent? Keihard EXCUSEER roepen is zo'n onvriendelijke wekmethode maar u wil toch geen onbekende aanraken? En indien ja, waar dan wel? Op de schouder? Op de bil? Een olijke por in het middenrif?
Daar moet je toch niet aan denken?

Dus u houdt het op. Tot uw blaas voelt alsof ze gaat exploderen en ook vervangen dient te worden door een kunststofexemplaar. Maar gelukkig gebeurt dat nooit. En wordt de slaper ooit toch wel eens wakker.

Dan mag u naar de kleinste kamer. Waar de inhoud van uw getergde blaas niet weggespoeld maar weggezogen wordt, door een toilet waar 300 anderen, minimaal, u die dag zijn voorgegaan. Maar dat kan u niet schelen, u ben heel even niet gewoon in de lucht, maar in de zevende hemel.

Commentaren

Uw relaas doet mij lachen. En tevens beseffen dat ik nog nooit langer dan een uur of drie achtereen gevlogen heb. Ik zal drie dagen op voorhand niet meer drinken dan... :-)

Gepost door: ysabje | 06 maart 2011

Dat was dan weer het voordeel van de crisis, laatst: veel lege plekken in het vliegtuig. Armleuningen omhoog en liggen maar! (Was helaas maar drie uur tot Boekarest.)

Gepost door: Gaston Den Tsjiwawa | 06 maart 2011

Ik heb ondertussen al zoveel gevlogen dat ik altijd een "aisle seat" vraag. 't nadeel hier is dan weer dat de mensen jou moeten storen, maar dat durven ze meestal niet snel zoals ik hierboven lees ;-)

Gepost door: Kat | 07 maart 2011

Men noemt me de kameel... Ik weiger zo'n toilet te frequenteren. For real. Nog nooit gebruikt. En ja, ik heb al transcontinentaal gevlogen.

Gepost door: lulazoid | 07 maart 2011

en naar waar ging de "beproevings"vlucht ??? ...

Gepost door: berten | 07 maart 2011

Ik ga altijd op mijn stoel staan en neem dan een reuzenstap over mijn medepassagier heen. (meestal een van mijn zoons, zodat het geen probleem is als ik misstap). Als er geen zoon naast je zit, kun je inderdaad beter aan het gangpad gaan zitten. Liefst naast een man. Die hoeven nooit.

Gepost door: Corien | 07 maart 2011

God, ik wil nog's op vakantie zeg!

Gepost door: jessie | 07 maart 2011

Ik zou denken dat je voor het oplossen van die praktische problemen uw verloofde naast u hebt zitten. Of waarom heb je hem anders meegesleurd?

Gepost door: Goya | 10 maart 2011

Wij reizen meestal met het hele gezin en dan zit er wel altijd een van mijn kinderen naast mij die ik wel kan storen! Ik vlieg de laatste tijd wel vaak, het laatste half jaar maandelijks en ik moet zelden naar het toilet, het gaat dan wel om een kortere vlucht, maar mijn kinderen moeten wel minstens elk één keer naar het toilet en zij vinden het een hele belevenis. Toen wij vorig jaar naar San Fransisco vlogen ben ik wel naar het toilet gemoeten en persoonlijk heb ik het daar niet moeilijk mee.
Of er nu 300 personen je voorgingen maakt op zich niet echt uit, op de wc van een of ander restaurant is dat ook het geval he!

Gepost door: Kirsten | 21 maart 2011

De commentaren zijn gesloten.