31 maart 2011

Ban Flanel

Ik wens, van zodra we een regering van betekenis hebben, een verbod op Flanel.
Flanel, beste Dames en Heren, is des duivels. Flanel besluipt u wanneer u het het minst verwacht.

Zoals in: uw ma ( in sommige kringen bekende als #onsma) zegt dat ze flanellen lakens heeft opgelegd. Onmiddellijk grijpt een of andere hersencel in uw gedementeerd brein terug naar uw kindertijd. De tijd waarin uw ma, of #onsma althans toch tijdens de gure wintermaanden flanel op uw bed legde. In mijn geval wit, met roze en blauw gestreept. Van de seconde dat ze het woord uitsprak, een triljoen jaar na die kindertijd, wist ik het: ik wil flanel.

Dat was natuurlijk maar een woord voor #onsma. Bij de eerstvolgende feestdag kreeg ik flanellen lakens. Letterlijk. Want die moest ze dan nog eens gaan omruilen tot een flanellen dekbed. Want wie o wie bezigt er nog lakens anno nu?

Goed, Flanel it was. Waar ik tot over een aantal maanden een kwieke opstaander was, geen wekker te vroeg, geen snooze te bespeuren, daar had Flanel mij bij de kladden.

Want, beste Lezertjes, uit Flanel sta je niet zomaar op. Nee, Flanel omhult je en fluistert dat je nog even moet blijven liggen, lekker warm.

Meer nog, Flanel is al warm wanneer je de bedstee betreedt, in tegenstelling tot katoen. Dus op welk tijdstip je de sponde ook maar van in de verte benadert, Flanel roept op om toch even te komen wentelen in de zachte warmte.

Flanel is de Duivel. En derhalve wens ik een Koninklijk Besluit. Ter verbod van Flanel.

Nog een geluk dat ik economisch toch al een te verwaarloosbare factor ben, want anders zou u het voelen op uw volgende belastingbrief.

Mark my words, Flanel is de doodsteek voor de samenleving. Geen mens die nog op tijd op het werk arriveert, moest het flanellen dekbed gemeengoed worden.

En als u mij nu excuseert, ga ik een proper setje flanel op het bed leggen. Per slot van rekening gaan we des nachts nog tegen de vries aan. En zomers kennen we hier ook niet echt. Toch?

23 maart 2011

Het orgelpunt

Eerder verschenen op Jutblogt

Misschien hebben de meeste van onze bloggers en lezers een vaste relatie, maar vast niet allemaal. En voor hen die nog op vrije(rs)voeten zijn heb ik misschien een nuttige tip. En dan vooral de mannen. Ik zeg misschien, want niet iedereen zal natuurlijk mijn mening delen. U kan altijd in de comments kwijt of ik een punt heb, of net niet.

Waar gaat het om? Stel, na de kennismakingsperiode, of knal na de eerste ontmoeting, dat laat ik aan uw normbesef over, hebt u vastgesteld dat hij frisgedoucht is, geen psychopatische neigingen koestert en niet van plan is om er met uw zuurverdiende loon vandoor te gaan onder het mom van een kortlopende lening of een zuster met ondervoede kinderen. Voorts wordt u week in de benen van alleen nog maar de naam van uw potentiële geliefde te zien staan in uw GTcontacten of wat dies meer zij, we leven tenslotte in de 21ste eeuw, en maakt uw hart een buiteling bij het idee van wat u nog meer zou kunnen doen dan alleen maar praten over veestapels, of koetjes en kalfjes zo u wil. Kortom, u wil deze relatie naar een volgend level brengen. Zijnde Het Bed.

Daar aangekomen, hebt u Stomende Seks. Of dat mag ik toch hopen. Zo niet, maak dan ondertussen een mentale boodschappenlijst, geef hem achteraf diplomatisch de bons en lees niet verder.

Zo ja, dan komt het : de climax. Ik weet bijna zeker dat u graag wil, dat uw bedgenoot een duidelijke indicatie geeft van wanneer die eraan komt, maar nog meer van wanneer hij geweest is. De climax dus. Want niets is zo vervelend als een onopgemerkt hoogtepunt. Waarbij ik niet pleit voor luidruchtigheid, god beware me, we zijn tenslotte beschaafde mensen, maar enige duidelijke uitlatingen vind ik toch onontbeerlijk. Zodat U daar niet ligt met het idee van ‘komt er nu nog wat en ooo nee hij beweegt nog eens, het is toch nog niet gedaan, of wel want ik voel precies al een verslapping van de aandacht, god wat moet ik nou, waarom IS HIJ NIET WAT DUIDELIJKER’.

Dus, beste potentiële minnaar: schep klaarheid wat betreft uw orgelpunt. Want het is heel onpraktisch om een dirigent mee te slepen maar soms zou dat best wel nuttig zijn. Eentje die met veel schwung en een beslist gebaar van de dirigeerstok aangeeft wanneer de pret precies is afgelopen voor meneer. Want laat ons wel wezen, niemand heeft iets aan slap gelul. Nog het minst van al in de slaapkamer.

21 maart 2011

Mistroostig

Dan komt uw zoon voor het eerst in jàren thuis met de mededeling dat een examen niet goed verlopen is. Dan ziet ge zijn ogen blinken want om echt te huilen is hij natuurlijk te groot.

Dan pakt ge hem vast en moet uzelve dan gelijk een haas naar beneden reppen want zelf zijt ge natuurlijk niet te groot om te huilen als uw kind een moeilijk moment heeft.

Dan rept ge u naar de supermarkt voor een troostéclair, die wegens uitverkocht troostrijsttaart wordt, en hoopt dat het toch iets helpt.

Jongens toch, ge moogt dan nog zo'n grote mond hebben, bij zo'n gelegenheid zijt ge gewoon een een watje.

Misschien moest ik ook maar een troostrijsttaart.

06 maart 2011

Transincontinentaal

Vliegen is leuk. Afgezien van het feit dat je je ongehinderd door mogelijk flitsgevaar en rode lichten tegen om en nabij 900 per uur kan verplaatsen, is het ook bijzonder fijn om zonder schuldgevoel uren werkeloos op uw achterste te zitten. Niet dat ik daar anders een schuldgevoel over heb, maar dat volledig terzijde.

Je krijgt dan ook nog eens eten - en aangezien ik bijzonder omnivoor ben, vind ik de soms bedenkelijke smaak nog niet eens zo erg, drinken - zeer belangrijk, én bij elke maaltijd groente en fruit. Wat meteen inhoudt dat op één transcontinentale verplaatsing mijn gebruikelijke jaarlijkse fruitquotum ruimschoots overschreden wordt.

Opstijgen en dalen brengen het kind in u naar boven, of toch het kind in mij. En ik kan u verzekeren dat kind ver weg zit. Het was er al amper toen ik er leeftijdgewijs aanspraak op kon maken.

En filmkes! Je kan eindeloos filmkes kijken, van nieuw tot Zeer Oud. Denk Cary Grant. Waarmee ik ineens schaamteloos beken dat ik een hele zwartwitfilm heb uitgekeken. Met plezier.

Ik neem er met genoegen bij dat je na een uur of tien niet meer over enkels beschikt en dat zowat elk gewricht voelt alsof het asap door een kunststofexemplaar vervangen dient te worden.

Ik heb maar één probleem met vliegen en dat is het toiletgebeuren. Nu wil het gelukkige toeval dat ik redelijk waterdicht ben maar een plas of twee per tien uur lijkt mij nu niet overdreven. En daar schuilt het probleem. Want uiteraard zit u steeds in het midden van een rij, of aan het raam. En waar u daareven nog enthousiast van WIIIEEEEEUW deed bij het opstijgen (in uw hoofd, niet luidop, dat spreekt) omdat u door het venstertje kon kijken, daar vloekt u nu - eveneens mentaal - omdat er àltijd mensen in de weg zitten.

Dat op zich is geen bezwaar, u kan altijd vriendelijk vragen om te mogen passeren, maar die mensen slapen ook altijd. ALTIJD.  En aangezien u, compatieus als u ongetwijfeld bent, al zou schromen om uw reisgenoot te wekken omwille van uw primaire behoefte dan ligt het wekken van een onbekende snurker nog moeilijker.

Want zeg nu zelf, hoe maak je iemand wakker die je van haar noch pluim kent? Keihard EXCUSEER roepen is zo'n onvriendelijke wekmethode maar u wil toch geen onbekende aanraken? En indien ja, waar dan wel? Op de schouder? Op de bil? Een olijke por in het middenrif?
Daar moet je toch niet aan denken?

Dus u houdt het op. Tot uw blaas voelt alsof ze gaat exploderen en ook vervangen dient te worden door een kunststofexemplaar. Maar gelukkig gebeurt dat nooit. En wordt de slaper ooit toch wel eens wakker.

Dan mag u naar de kleinste kamer. Waar de inhoud van uw getergde blaas niet weggespoeld maar weggezogen wordt, door een toilet waar 300 anderen, minimaal, u die dag zijn voorgegaan. Maar dat kan u niet schelen, u ben heel even niet gewoon in de lucht, maar in de zevende hemel.