29 juli 2011

Nagelnieuw

U herinnert zich nog vaag de Zielige Duim? Vijf maanden na datum zag hij er nog steeds Zielig uit. Hij kreeg wel weer een hoornlaagje maar dat was de naam 'nagel' echt niet waardig. Tenzij u een opgebolde massa met een groef in het midden een nagel noemen wilt. Alhoewel hij in het begin van het groeiproces wel een mooie hartjesvorm kreeg. Tenminste, als u over de op schimmel lijkende nagelrand kon kijken.

Aangezien een duim redelijk goed uit het zicht te houden valt, kon het mij eigenlijk allemaal niet zo boeien. Maar dan zit je opeens met een vriendin op een terras die, terwijl wij onze kinderen minutieus in het oog houden in de bijbehorende speeltuin, toch tijd vindt om hem te monsteren en zegt dat ik er Iets Aan Moet Laten Doen.

Voor de lieve vrede maar inwendig rologend belde ik een Nagelstudio. Want zo heet dat. Hetgeen ik in mijn hoofd steeds 'tijdverdrijf voor Verkavelingswijven' noemde, wat op één lijn staat met Tupperware parties en zonnebanken, blijkt gewoon een naam te hebben.

U mag mij bovenstaande niet kwalijk nemen. Ik viel ook zowaar van mijn stoel toen iemand mij vertelde dat normale vrouwen naar schoonheidsspecialistes gaan. Maar goed, ik heb allang door dat ik niet helemaal van deze wereld ben, dus voel u vooral niet beledigd, het ligt aan mij. Maar bij dezen staat de term Verkavelingswijven toch maar mooi op Google, wat daarvoor niet zo was.

In elk geval: ik ging naar de nagelstudio, voor een French manicure en een Restauratie van De Duim. Ik zat amper vijf minuten neer of, jawel, Verkavelingswijven (2) naast mij begonnen een oeverloze klaagzang over hun echtgenoot. Gaan lopen kon ik niet meer, want de Nageldame had mijn hand stevig vastgepind. In minder dan een half uur had ik terug een echte duim, of toch een redelijke imitatie, en nagels die zo Frans waren dat ze ei zo na de Marseillaise zongen.

Na exact een week zien die nagels er nog altijd perfect uit. En gelukkig maar want ik heb geen idee hoe ik nagellak die wel hars lijkt en daarenboven gefixeerd werd met een soort van ultraviolette droger zou moeten losbikken.

Dus ik denk dat wat nagels betreft, ik een Verkavelingswijf ga worden. Al woon ik in een Antiquiteit met elektriciteitsuitdagingen. Maar nooit zal u mij onder een zonnebank aantreffen. Of op een Tupperwareparty. Al ware het maar omdat ik zo ook al een koelkast vol Dood Eten heb, dat net zo makkelijk weggooit als het op een bord staat te beschimmelen.

19 juli 2011

Fredje

De meeste vrouwen met kinderen kennen hem wel. Na kind 1 kan je hem nog counteren met jeugd en strenge voedselonthouding maar na kind 2 is hij nog moeilijk uit uw leven te bannen.

Meer nog, zelfs kinderloze vrouwen kennen hem. Meermaals wordt er in gemengd gezelschap kinderrijk/kinderloos (of vandepotgerukt/verstandig, hoe u het ook maar wilt omschrijven) de onderbroek stiekem even opgehesen over de vermaledijde rol. Onder vriendinnen komt dan de waarheid boven: zo goed als iedereen heeft een recalcitrante massa, ten zuiden van de navel.

Want daar heb ik het over. Fredje het Buikvetje, liefdevol zo gedoopt door vrienden (kinderloos, wat dacht u) maar ook wel gekend als net dat stuk waar uw ondergoed zich altijd over wenst te rollen. En dan uiteraard niet naar boven maar richting 'opgefrommeld zodat ik goed afteken onder uw kleedje'.

Net nu ik eigenlijk broodmager zou moeten zijn, ben ik het niet echt, maar sowieso: zelfs een jaar of twee geleden had ik nog altijd Fredje. Fredje wil niet wijken van mijn zijde. En wat erger is, niet van mijn buik. Fredje slinkt soms. Maar Fredje wordt nooit meer verbannen naar de put die mijn abdomen ooit was. Pre erfgenenamentijdperk.

Gelukkig dan maar dat hij een naam heeft. Iets waar je toch voor X jaar aan vastzit kan je maar beter benoemen. Of het nu een kind, een huisdier of een vetrol is.

11 juli 2011

Benidorm bastards

Kent u ze, de frisse bejaarden die op hun fiets het Vlaamse wegdek bevolken? Hoe warmer het wordt, hoe talrijker ze zijn. Soms zelfs in groep.

Geen druppel zweet verlaat hen, wat u doet afvragen of na een bepaalde leeftijd de zweetklieren het opgeven, samen met de productie van eicellen en haarfollikels. Of ze nu dik zijn dan wel broodmager dat schijnt geen enkel verschil te maken. Lustig trappen zij door, onderwijl vrolijk keuvelend met hun echtgenoot of vrienden. Ja, Nijvere Lezertjes, zij hebben nog adem over om te keuvelen. In tegenstelling tot u, die na een kilometer al amechtig ligt te hijgen bij elke verhoging in het traject, al gaat het om een verkeersdrempel.

Ik zeg met opzet u, want ik fiets niet meer. Ik heb het bewegen zowat helemaal opgegeven, eigenlijk. Na de Start to Run vorig jaar waarin wij in week acht nog steeds voorbijgestoken werden door flukse bejaarden en ik genadig geveld werd door een of andere luchtwegeninfectie, besloot ik dat het niks voor mij is.

Maar wacht tot ik grijs word. Wacht tot ik kleinkinderen krijg. Dan ga ik fietsen. De Mont Ventoux zal niet hoog genoeg zijn. Al was het maar om te ontsnappen aan babysitplicht.

09 juli 2011

Kindervreugd

Ook al hebt u slechts één kind, er komt vast wel een moment in deze gruwelijke lange vakantie waarin u vriendjes (m/v) te gast krijgt. Mensen met eenlingen beseffen niet wat meer dan één minderjarige in huis inhoudt.

Zo'n kind alleen, dat vergeet men snel. Dan zit je 's ochtends aan de koffie -achter de pc, want zo gaat dat in het moderne huishouden- na te kijken of er in de wereld nog iets gebeurd is.  Met de vage hoop dat er een regering zou zijn, dezelfde hoop die je als kind kan hebben daags voor Sinterklaas. Dat er geen snoep en een playmobilpakket in de living staat maar een heuse pony.

Je hebt Het Kind wel wat ontbijt toegeworpen maar voor je het weet is het schooltijd en vraagt Het Kind of heur haar niet eens een keer gekamd moet worden en of we niet eens moeten gaan vertrekken.

Zo niet met een veelvoud aan kleine onverlaten tijdens de speeltijd voor meesters en juffen. Dus u hebt nu niet 1 maar wel 3, 4 of godbetert 6 op uw terrein. Daarom geef ik u enkele tips ter overleving.

-U verschanst zich in uw keuken. Achter uw pc, zodat u kunt volgen of we al dan niet een regering hebben en/of de Sint van plan is dit jaar pony's uit te delen.

-Als ze zich binnenshuis bevinden roept u van tijd tot tijd EILA en BLEFTERAF. Als u Algemeen Nederlands spreekt mag u ook HE DAAR, NIET AANKOMEN gillen.  Dit alles herhaalt u om de negen minuten. Ongeacht of ze lawaai maken of net niet. Ze doen altijd wel iets dat niet hoort. Als u er eens naast zit, dan is het omdat ze toch van plan waren om binnen de twee daarop volgende minuten de asse van uw grootmoeder van de schoorsteenmantel te rukken om er een papje van te maken.

Niet dat ik asse in mijn living herberg maar u vat vast wel waar ik naartoe wil.

-Als ze in de tuin zijn, dan roept u, met iets kortere interval -ik adviseer 3 minuten- PASOEP (LET OP voor de NL's) en BLIJFT VAN DE PLANTEN. Als er een trap van uw terras naar de tuin gaat, dan raad ik u aan om elke minuut NIET OP DE TRAP SPELEN, DAT IS GEVAARLIJK te krijsen.

Wat tuingebeuren betreft gaat u er 9 van de 10 keren opzitten met uw kreet. Ook al hebt u niet één keer uit het raam gekeken.

U mag ook altijd dit nalezen. Het is zoveel jaar na datum nog altijd niet vervallen.

Mag ik u verder nog een prettig verlof wensen en kunnen we allemaal bidden voor een spoedig september?

 

07 juli 2011

Djoef

Er zijn dingen waar ik een beetje nerveus over ben.

-Mijn belastingaangifte die nog altijd niet binnen is. Omdat ik het vergeten was en voor tax on web men ofwel een pincode van de identiteitskaart nodig heeft (kwijt) of een SIS-kaart (kwijt).

-Mijn zoon die In Den Vreemde vertoeft. Een ander continent zelfs. En vooral het feit dat ik nu niet meer om de drie uur kan bellen om te vragen of hij ditjes en datjes wil halen of doen.  Maar toch ook over het feit dat hij voorzekers een Enge Infectie gaat opdoen en de accident rate van Ryanair.

-De steeds groeiende stapel onbetaalde rekeningen. Niet omdat ik armlastig ben, maar wegens mijn aversie tegen het intypen van gestructureerde mededelingen. Wat de tegenpartij waarschijnlijk niet als excuus gaat aanvaarden.

-Het afvoerputje dat verstopt blijft en daardoor bij elke regenbui een vijver creëert aan de deur naar de garage toe en ook de waskelder doet overlopen. En mijn loodgieterneef die met verlof is en ik die te tam ben om het zelf uit te scheppen maar wel elke keer panikeer bij het gedacht aan ondergelopen kelders.

Maar waar ik niet nerveus over ben, is dit. En de volgende die mij vraagt of ik nu toch niet stillekesaan zenuwachtig word, kan een Djoef op de Muil krijgen.