29 augustus 2011

Zon(devande)dag

Een kinderloze zondag. In gedachten ziet u veel dolce far niente en hoort u Rob de Nijs zingen.

Wat u echter NIET wilt horen op zo'n dag is een telefoontje van uw Zoon, die op een festival in Bree zit, om te zeggen dat hij zijn autosleutel kwijt is.

Wat u nog veel minder wilt, is naar Limburg rijden met de reservesleutel. Maar u kan niet anders. U moet en zal schuimbekkend van coleire een rit van één en een kwart uur aanvangen. Die uiteindelijk eindigt in een rit van één en driekwart uur omdat u:

1) aan Lummen richting Hasselt kiest omdat uw GPS door de werken het noorden kwijt is, en tegelijk ook het zuiden, oosten en westen en u geen idee hebt dat u eigenlijk richting Genk moet.

2) op de baan in kwestie aangekomen geen spoor van bewegwijzering naar het festival aantreft, net niet ver genoeg doorrijdt, uw zoon moet bellen die u de schitterende plaatsbepaling 'elektriciteitsmasten' geeft waar, toeval o toeval, het landschap van vergeven is. De beschrijving: 'roze tent met gele tsjoepen en veel mensen met kampeergerief', bleek doeltreffender. Tien minuten daarna.

Uw Zoon bedankt u uitvoerig, mede geholpen door uw uitspraak: 'IK KAN U WEL WURGEN' maar brengt toch de moed op om te vragen of u een viertal kenissen, die anders aangewezen zijn op openbaar vervoer wil meenemen naar Antwerpen.

Nu goed, u moet toch terugrijden dus waarom niet. U is niet moeilijk. En zo komt het dat u op een zondagmiddag in de auto zit, in de stromende regen, met vier Postpubers die naar Natte Hond ruiken en geen tien minuten verder allemaal slapen.

U is te goed voor deze wereld. U verdient een standbeeld. En ik zeker.

26 augustus 2011

Hoe dingen hier nooit gedaan geraken.

Ik was mijn SIS-kaart kwijt. En die van de Zoon. En eigenlijk ook die van de Dochter maar die is mogelijks nog ergens in transit.  Maar goed, wij zijn geen dokterlopers dus wat geeft een verloren kaart van die strekking?

Tot het daagt dat er toch wel wat briefjes liggen, u kent het: een tandartscontrole hier, een keelontstekingkske daar en nu is de Zoon ineens weer behept met een Tendensieuze Tinnitus.

Tevens vroeg de apotheker ook om De Kaart, want die moest Bijgewerkt.Ik raapte al mijn energie bij elkaar en belde de ziekenkas. Die mij zowaar terwijl wij nog bellende waren een Formulier mailde. Ten Aangifte van een Verloren Kaart.

Maar toen begon het.

Ik printte het formulier. En waar u nu denkt dat de inkt op was: u bent totaal mis want wij hebben een Gloednieuwe Bijna Eeuwigdurende Printer.  Nee dus. Er moest een strook afgeknipt. Waarop staat dat ge een nieuwe kaart aangevraagd hebt en hoeveel ge moet storten (want dergelijke slordigheden dienen betaald te worden).

Ik had geen deftige schaar. En denkt u aan een schaar als u in de supermarkt staat te weifelen over kip of rund? Of misschien varken? Neee. Net zoals u op dat moment niet denkt aan vuilzakken, koffie en WC-papier. Daar moet u nog eens voor terug. Wat ik deed. Speshaal voor een schaar.

Maar toen zeurde er een kind of was ik gewoon te tam (ja, die laatste optie mag u aankruisen) en vond het formulier een vluchtweg naar het onderste van mijn Stapel.

Tot vandaag. Spreken we vier weken later. Ik knipte de strook af met een babynagelschaar die ik nog ergens vond, want de Gekochte Schaar was ondertussen al verdwenen in de Bermudadriehoek van mijn huishouden. Ik plakte een zegel die ik wonder boven wonder nog vond tussen mijn in drieën gescheurde rijbewijs en beval Dochter het document ter poste te dragen in de brievenbus van het Postpunt dat onze GB rijk is.

Wij hebben binnenkort terug een SIS-kaart. Behalve Dochter, want de hare is nog....