29 september 2011

Eerst hadden we een iPhone. Dan een iPad. En nu is er...

... iKat!

Een tiental dagen geleden kwam tot ons een paar honderd gram roofdier.

Voorzichtig introduceerde ik dit nieuwe wezen aan Gaston, die toch al een jaar of vier denkt dat hij de baas van dit huis is. Eerst in de transportmand en toen hij geen aanstalten deed om razend van coleire zijn tanden in de tralies te zetten, op mijn schoot.

Gaston kwispelde ontroerend enthousiast. Wat nu volgt is de chronologie van de teloorgang van een rijk. En wel dat van Alleenheerser Hond.

Dag 1: Gaston besnuffelt iKat met een passie die aan het onwelvoeglijke grenst. Zij is totaal niet schuw en laat het zich welgevallen.

Dat zij ook eet is een verrassing voor hem. Zijn eigen eten wordt altijd mondjesmaat verorberd maar de brokken van iKat lijken wel kaviaar. Of het hondenequivalent. Snood als wij zijn, zetten we haar bak op een kindertafeltje waar zij via een kinderstoeltje moeiteloos aankan maar hij niet.

Des avonds zitten wij met de hele kudde in de zetel. Peis. Vree.

Dag 2: iKat heeft duidelijk niet veel tijd nodig gehad om te wennen aan haar nieuwe omgeving. Dat ze haar prille leven met niet minder dan zes honden, waaronder een paar soortgenoten van Gaston, heeft doorgebracht is te merken. Nu is zij degene die hem achtervolgt. Dat stemt hem al iets minder vrolijk.

Dag 3: Een kat heeft klauwen. Scherpe klauwen. Tot die conclusie kwamen wij allen. De mensen iets beter voorbereid dan de hond. iKat ziet in de nog steeds enthousiaste Gaston een levend speeltje en maakt er haar hobby van om hem vanaf een verhoogje te slaan als hij wat te dicht komt. Ik vrees het moment dat zijn bolle chihuahua-ogen gereduceerd gaan worden tot uitgelopen spiegelei. Verbolgen loopt hij weg.

Dag 4. Gaston kent geen rust. Zit hij bij mij, dan wordt hij verjaagd, zit hij in de zetel alleen: idem en zelfs zijn mand is niet veilig. Ze jaagt hem eruit en gaat er zelf liggen. Drie seconden toch. Want dan gaat ze weer in stalkmodus.

Dag 5. Gaston die gewend is om de hele dag op zijn gemak te dutten, lijkt wel wallen te krijgen. Hij komt om de vijf minuten bij mij staan met een blik die het leed van de wereld in zich herbergt. Red mij. Zegt de blik. Red mij van dit wezen.

Hij doet pogingen om net als zij te slaan met de voorpoten. Maar aangezien hij slechts botte nagels heeft, maakt dat niet veel indruk. Maar schattig is het wel.

Dag 6. Status quo. Hij eet dubbel zoveel als gewoonlijk. Topsport vergt natuurlijk kracht.

Dag 7. Eindelijk, EINDELIJK grolt hij eens bij de zoveelste Cato-aanval. En doet zowaar een geste tot knappen in haar richting. Ik juich hem inwendig toe. Maar na die schamele poging tot zelfverdediging, geeft hij het meteen op.

Dag 8. Er is een modus vivendi. Zomaar vanzelf. Zij plaagt hem nog af en toe, hij weert halfslachtig af maar meer dan driekwart van de dag laten ze elkaar gerust of liggen elk in een andere zetel te dutten of jaagt iKat op speelgoed, krijtjes, papiertjes en wat er maar te vinden is in huis. Wat veel is.

We kunnen concluderen dat iKat vanaf nu met recht de titel Koningin der Inpandige Zoo van Disfunctia mag dragen.

De Koning is dood(moe), Leve de Koningin!

Commentaren

machtig stukje om te lezen

Gepost door: hoow | 29 september 2011

Ik lig driedubbel van het lachen. Maar het is zó herkenbaar! Katten zijn niet te onderschatten als het gaat om de wereld naar hun hand te zetten...

Gepost door: NIDK | 29 september 2011

Ik lees hier al een tijdje in stilte mee. Ik ben ook een toegewijd kattenmens, maar oh! Nu had ik hier en daar toch wel compassie met uwe Gaston! Zo een verdraagzaamheid!
Katten, t zijn loeders, maar toch kan ik ze niet mankeren!

Gepost door: Mlle Assorti | 29 september 2011

En zo houdt de hond een kater over aan de kat

Gepost door: city | 29 september 2011

Uw leven is toch zo'n puinhoop.
Dat je er niet al op dag drie een hoge hak op zette.

Je zou nochtans denken dat het katbeest een ideale vervanging zou zijn voor de laars van Gaston.

Gepost door: zapnimf | 29 september 2011

Ik mis de fotootjes die ge vroeger zette van de Gaston. Kabeltje permanent kwijt?

Gepost door: een nijver lezeresje | 29 september 2011

Hebt gij nog Dingskes in huis die zo klein zijn dat ze nog in een kinderstoeltje moeten of hoort 'kinderstoelen wegdoen' op uw to do list hierboven?

Gepost door: Nina | 04 oktober 2011

iKat is wel een geniale naam.

Gepost door: ysabje | 05 oktober 2011

Inderdaad, geweldige met de tijd meegaande naam. Doet hij zijn behoefte ook in de iKattenbak?

Gepost door: HansDeZwans | 13 oktober 2011

iK@

Huisvrouw, uw pagina ziet er niet zo erg disfunctioneel meer uit. Het lijkt erop dat U nuttige hulp 'in het huishouden' heeft :)

Met groet.

Gepost door: sodade | 15 oktober 2011

Grappig zo'n poes :)
En leuk geschreven ook :)

Gepost door: Wildcard | 01 november 2011

Hahaha leuk gevonden, die woordspeling!

Gepost door: Bas | 19 december 2014

De commentaren zijn gesloten.