25 september 2012

Selectief blind, het vervolg.

'Op de rotonde de tweede afslag nemen,' zegt de mevrouw van de GPS. Helaas was even voor die mededeling opeens de zon ondergegaan in Frankrijk. Zoals we allen weten doet men daar niet aan straatverlichting.

Ik roep uit, met de neus over het stuur, naar Meneer Mijn Echtgenoot: 'WELKE rotonde? WAAR IS HIJ?'. Instant vormen zich een paar okselvijvers en ook een bende rimpels van het turen in wat voor mij toch wel volslagen duisternis was.

Men noemt dit fenomeen ook wel nachtblindheid. Het went, als je tijd krijgt om te wennen. Maar de tien minuten tussen noglichtgenoeg en aardedonker waren niet genoeg. De tien minuten daarvoor gingen al gepaard met 'Oei, ik zie precies niet veel meer'. Ook met een drastische verlaging van de snelheid waarvoor ik mij nu, rijkelijk laat, verontschuldig bij de Fransen die ongetwijfeld 'Sale Belge'-vloekend achter mij reden.

Voor u denkt dat ik hier een hele winter op de tast rijd: zolang het niet regent, is hier altijd wel voldoende licht. Jammer genoeg regent het veel. Dat dan ook weer wel.

Daar schijnt niks aan te doen te zijn, zeker niet in mijn erfelijk geval. Of ziet u dat anders, medenachtblindheidlijders?

05 september 2012

Kaften, voor gevorderden.

Kaften. Ik weet het, een terugkerende zeur.

Echter, vandaag wil ik het hebben over kaften met Doorzichtig, Niet-Klevend Plastic. Dit jaar moeten alle boeken gekaft worden in dat materiaal, dat enkel door de Duivel hemzelve kan ontworpen zijn.

U denkt misschien dat dat lijkt op een rol huishoudfolie, waar u met moeite een vierkante centimeter afgepulkt krijgt, die u dan doortrekt over de hele rol waardoor u na vijf seconden besluit dat het overschotje dat u wilde bewaren misschien toch niet opgegeten raakt en het tezamen met de verminkte rol naar het afval verwijst.

Of op hetgeen men rond uw bloemen wikkelt en al wel eens een neiging tot kreuken ontwikkelt.

Niets is minder waar. Doorzichtig, Niet-Klevend Plastic heeft hele andere eigenschappen. Ik vraag mij bijvoorbeeld af waarom men het niet gebruikt op ijspistes. In plaats van ijs. Nooit zal u een glibberiger oppervlak aantreffen dan uw tafel nadat u vol goede moed het vel erop uitspreidt en teder het te kaften boek neerlegt.

Nu ja, teder is een overstatement. U zit bij het gedacht aan kaften alleen al een uur op voorhand te vloeken maar toch raad ik u aan om neer te vleien in plaats van woest te gooien want voor u het weet schiet het Franse vocabularium van uw nageslachtje knal door de tv.

Glibberig dus. Maar dan. We kennen allemaal het principe van kaften: men vouwe het rond het boek, men knippe er een V in daar waar het boek ehm... een boek wordt, men legt het boek open en begint te plooien en vast te plakken.

De V knippen, ja dat ging nog. Maar dan. Maar DAN. En niet zeggen dat ik niet geprobeerd heb. Ik heb het met open boek getracht, ik heb door een minuscule opening van een bijna toegevouwen boek gepoogd maar niks hoor. Dat glijdt van hot naar her en als u denkt dat het eindelijk goed is, dan ziet u dat er aan de andere kant van uw boek nog net 2 mm overschiet. Wat niet te plooien en toetapen valt.

Net voor ik de boel in brand wou steken, bedacht ik dat het pas tegen maandag in orde moet zijn. En dat Mijn Dochter nog een andere ouder heeft, die ze in het weekend ziet. A cunning plan, noem ik dat.