07 februari 2013

Bedaar!

Slapen, dat lijkt niet zo moeilijk. De hond krult zich op of strekt zich uit en doet zijn ogen toe. De kat vindt een hoopje was en is content.

Maar zo gaat dat niet hier. Of toch niet bij mij. Eerst en vooral zijn er maar twee slaaphoudingen. Links of rechts. Bij slaaphouding rechts ligt de arm gebogen onder het hoofd, bij slaaphouding links ligt hij gestrekt en steekt mogelijks in de nacht de bedgenoot een oog uit.

Aangezien de Juiste Slaaphouding niet meteen gevonden is, wordt het een eindeloos afwisselen. Het been behoeft ondersteuning, dus dan moet ik rechts wat deken pikken van mijn bedgenoot. Of mijn tweede kussen aanspreken, maar dan lig ik weer te laag.

Links kan ik wel dekbed onder een been steken, of sprei want die is er ook nog. De sprei die heel belangrijk is, want het dekbed moet opgetrokken zijn tot onder mijn oksel maar niet over mijn schouder. En dan heb ik kou dus moet de sprei bovenop het dekbed om mijn schouders en nek te bedekken.

Een hele nacht vol wisselhoudingen, het mag toch geen wonder heten dat ik nooit uitgeslapen ben. En De Bedgenoot evenmin want de uren dat ik wel slaap, snurk ik. Of steek ik hem mogelijk een oog uit. Ik ben er trouwens nog niet helemaal uit wat nu links of rechts is in het bed, gelieve mij daar niet op vast te pinnen.

De jeugd van tegenwoordig

In mijn tijd moest ge de tram nemen naar de Bibliotheek van de Lange Nieuwstraat in Antwerpen als ge een spreekbeurt moest houden. Daar moest ge snuisteren tussen krantenknipsels. In mappen! En daar mocht ge dan een kopie van maken, mits betaling.Ter illustratie van uw welbespraaktheid.

In deze tijd zoekt de dochter prenten, gij print die voor de zekerheid. Want ge zet ze gewoon in Prezi en dan kunnen ze dat via een digibord (ik zeg didzjiboard maar dat blijkt fout te zijn, gewoon digi en bord gelijk het er staat) aanwijzen terwijl ze hun parlez afsteken.

Dat ze het gemakkelijk hebben, die jung van tegenwoordig.