08 april 2013

MisPakt.

Met stip op een in de categorie van genante momenten: vragen aan de vervanger van uw vaste nachtwinkelier of de familie (wier zoon in mijn minderjarige haar klas zit) naar India is op verlof.

'Naar Pakistan' zei hij. Er was geen put groot genoeg om mijn schaamte te laten inkruipen.

Als blikken konden doden, de zijne waren Kalasjnikovwaardig. Of het Pakistaans equivalent, of was het Indisch?

 

06 april 2013

AutoMAtisch.

Vandaag moest ik mijn minderjarige en de grootouders terug van zee gaan halen. Ergens in Blankenberge had men het plan opgevat om een straat zodanig te verminken met graafwerken en paaltjes dat ik uitriep: ' Maar ik weet zelfs niet of ik daar tussen kan!'.

Wat mijn ma tot een prompt 'Allee, stap uit Albert (zo heet mijn pa), en ga zien' bracht. Wat ze niet zag vanop de achterbank is dat er een ware afgrond naast de nog amper te berijden strook lonkte.

Mijn pa, braaf als hij is, had de deurkruk al in zijn hand toen ik gilde 'NEE ZOT GE VERONGELUKT'.

Wat ik ook wel zou willen weten, maar niet meer heb gevraagd, is wat hij precies zou hebben moeten gaan zien? Ik heb sensoren en spiegels, meer valt er niet te zien, toch? Of moest hij met een vlag voor mijn automobiel gaan lopen, zoals in de tijd van de eerste auto's?

Hoe dan ook, tegen drie per uur manoevreerde ik het vehikel door de werken. Een half uur later meesmuilde ze: 'Ge ruikt uw stal al zeker?'. Ik reed 130 mensen, 130. (Wat gecorrigeerd 122 is)

Ik zei 'GEGANIBEGINNENHEMOEDER' en reed als wraak de rest van de rit aan 150. Na de trajectcontrole in Gentbrugge, dat spreekt.

Ik zie haar graag he. Maar ge wilt er niet mee in de auto zitten. Weet ge nog, die debiele stickers? Misschien moest ik er eentje: onsma in denotto. Met paniekogen als tekening.

Homies

Zijt ge ooit al eens bij de, of een, bomma op bezoek geweest in een bejaardentehuis? Ge weet toch welke muziek daar in de laatonsdebommaeenseenplezierdoenruimte het cafetaria schalt? Welke deunen daar op het jaarlijkse (als ge geluk hebt, het kunnen er meer zijn), feest dreunen?

Luc. Steeno. En dat is zijn echte naam he, ik weet dat omdat ik het gegoogled heb, jullie kunnen dat vast ook als ge het niet gelooft. Of Will Tura, of die met zijn caravan en superman.

Wat ik mij afvraag (want mijn vriendinnen en schoonzus plannen nu al een tof levensuiteind, denk een home met veel gin en tonic en weinig bingo):

gaat dat ook nog zo zijn wanneer wij bejaard zijn? Of krijgen wij een Van Jets die niet meer van jetje geven, een nog niet dementerende maar toch al onderweg Absynthe minded, een Scabs (maar leven dié dan nog wel?), een Skrillex met minder puistjes, een Rhianna met een buikje, een Elbow met eelt op, een gedevalueerde 50 cent, of hoe zit het. Want daar kan ik mee leven.

Maar... als wij nog steeds de Luc en aanverwanten gaan krijgen, dan wil ik nu al een euthanasieverklaring mét extra clausule: ondraaglijk lijden houdt ook in: blootgesteld worden aan alles wat op Anne-Tv  komt. En ik kan het weten want telkens wanneer ik bij Ons Ma kom staat het op.

En verdomme, ge moet dan toch efkes meezingen he.

PS: ik lieg over Elbow, ik vind dat ze zagen, maar het paste zo goed.

01 april 2013

Paast dat in uw planning?

Er moesten paaseieren aangesleept worden. Drie minderjarigen in huis vragen om een enorme hoeveelheid die niet minder dan twee volle Carrefourzakken (van 10 cent) bedroeg. Ik had ook nog de dagelijkse boodschappen mee, plus 2 geweldig aaibare kussens, naarstig gespaard met zegeltjes.

Aangezien een doorsnee mens maar twee armen heeft, nam ik enkel de dagelijkse boodschappen en één zak paastroep mee naar binnen. De andere zak en de kussens zou ik dadelijk wel gaan halen. Dadelijk werd gedwarsboomd door het internet (jullie ja!) en Marcelleke Het Laatste Hersencelleke dat net een middagdut deed.

De zak in kwestie stond op de achterbank. Dat deel van de auto dat ge niet ziet als ge instapt om uw kind van school te gaan halen.

'Wat is dat mama, amai allemaal chocola!' zei de dochter terwijl ze zich vastgespte. Ik kan u niet zeggen hoeveel keer ik mezelf mentaal gefacepalmd heb, maar het waren er veel. Nu is zij op een leeftijd dat het paashaasverhaal niet echt speelt, maar de magie, hoe fake ook, was wel dood natuurlijk. Gelukkig is zij van het soort dat nergens om maalt.

'Dat is toch niet allemaal voor mij?' (en dan zag ze nog maar de helft).

'Nee, een derde he'

'Maar ik ben aan zee met bomma als het pasen is, wilt ge dan toch wel de eitjes verstoppen als ik terugkom?' Ja lieveke, dat ga ik echt doen voor u, als ik er aan denk. Wat ons naadloos bij Paasflater 2 brengt.

Gisteren zei ik, wat zeg ik, ik tweette het zelfs: als we nu maar niet vergeten de eieren te leggen. Want er waren nog twee dochters aanwezig. Raad zelf eens hoe dat verliep?

Juist!

Dus vroeg ik voor we naar de paasbrunch bij de schoonouders vertrokken stiekem aan de Volwassen Zoon om tijdens onze afwezigheid voor paasklok te spelen. Want dat het mij een beetje ontgaan was de vorige avond. Ik kan u zeggen: de kunst van het rologen is doorgegeven naar de volgende generatie.

Maar hij deed het. Tussen alle te strijken was en andere rommel in de living lagen wel een triljoen eitjes. Genoeg om toe te komen tot de Sinterklaasellende.  Als we die maar niet vergeten. Zet alvast de vooravond in uw agenda, met een REMIND HUISVROUW erbij. De minderjarigen zullen u dankbaar zijn.