26 september 2014

Dwaasland.

Ik woon nu een maand of zeven (de helaasheid der dingen en het dagelijkse leven willen dat ik de datum niet weet, pak een eind in februari, mogelijks vroeger, mogelijks later) in Het Waasland.

Dat mijn kind, Antwerpenaar in nek, vooral nek, en nieren, ooit minachtend de grootste markt van België als 'dat Pleintje' betitelde, nu ook Het Waasland afkort tot Dwaasland mag geen indicatie zijn voor mijn recensie van Het Nieuwe Nest. Maar het moet gezegd zijn, ze is grappig. Of dat vinden toch Dwaaslanders die ooit uitgezwermd zijn. Sedentaire Dwaaslanders lachen daar minder mee.

Bon.

Indrukken van een inwijkeling:

-Men verstaat u. Er was mij gezegd dat mijn accent geen Algemeen Nederlands is. Ik vond dat vreemd want heel VTM graait al minstens 20 jaar een shitload aan inkomsten bijeen met niet anders dan Antwerps, hoogstens afgetopt naar Verkavelingvlaams, maar kom. Ge weet dat niet he, heel andere provincie. Geen angst dus, ze geven u een pakje Marlboro als ge daar om verzoekt.
Ik tràcht wel mijn i's en a's onder controle te houden, maar eens dat ge klinkers geleerd hebt, ligt dat moeilijk natuurlijk.

-Het Kind vindt de mensen hier wreed onbeleefd. Want ze zeggen geen u. En ik moet zeggen dat ik ook wel schrok toen de Postmevrouw zei: 'Mor da geef ni jong'. En nee, ik vergat geen t.

-Mijn grootste angst was hier een Carrefour binnen te stappen, te moeten vragen naar Fever tree tonic en dan een Dwaaslander die u bekijkt alsof men u  net uit een instelling heeft losgelaten.
Nee, dat is stellig niet het geval. Het geval is wél dat men ijverig zoekt naar gewenst product en u dàn bekijkt alsof u uit een instelling bent losgelaten en zegt: 'Neee, dat hebben we precies niet.' Mijn neiging om het behulpzame Carrefourjong na te roepen: 'Het bestaat, het bestaaaaat', heb ik onderdrukt.

-Autorijden.
Mijn teller staat op 190000 met deze auto alleen, ik vind mezelf een ervaren chauffeur. Ik durf op snelwegen limieten overschrijden maar Dwaasland leent zich daar niet voor. Daar hebt ge namelijk voornamelijk Kronkelwegen.

In Dwaasland hebt ge twee types chauffeurs: de boer die zijn tractor vaarwel zei, zich een degelijke Mercedes permitteerde (Mercédes uitgesproken, wat toevallig juist is, als ge Spaans spreekt, maar wat geen Antwerpenaar ooit over zijn lippen zou krijgen), en die 40 rijdt. Altijd. Overal.  En dan hebt ge De Rest.

De Rest rijdt of er geen morgen is. De Rest zou u van de baan willen rijden als ge u aan ne limiet houdt, en al zeker als het Een Kronkelweg betreft. Of er naast u een afgrond, al dan niet met Een Vijver lonkt , maakt niet uit.

Een tussenweg is er dus niet. Ge hebt ofwel voor u De Boer, ofwel achter u De Rest.

In 't Stad zet ge u als ge geen parkeerplaats vindt casual half op het voetpad. Hier niet. Hier parkeert ge u pontificaal naast de weg zodat elk verkeer in uw richting noodgedwongen angstvallig moet kijken of er geen tegenligger komt om toch de weg te kunnen vervolgen. En aangezien dat zich liefst nog in een bocht afspeelt, is dat soms wel een spannend moment.

Maar dat geeft niet hoor, soms heb ik mijn ochtendkoffie wegens tijdsdruk toch nog niet volledig kunnen verorberen, en dan is zo'n adrenalinestoot mooi meegenomen, onderweg naar De Beschaving.

Zijn er dan geen positieve punten? Jawel hoor! We hebben hier het plaatselijke winkelcentrum. Ik zou 'shopping' zeggen, ware het niet dat dat zo'n hatelijk woord is. Maar het moet gezegd, ik ben fan.
Wie zou geen fan zijn van een mini Wijnegem. Waar ge geen vijf kilometer moet lopen om te beslissen tussen tweee kleekes. Een overzichtelijke rechthoek met twee dwarsbalken. Miniversies van àl uw favoriete winkels én een aquarium met pirhanas.
De buren zijn hier Echte buren. Niet plattelandsopdringerig maar als ge iets moet hebben of weten, dan zijn ze er. En wij voor hen, getuige mijn minsaldo aan aanmaakblokjes voor hun barbecue. De barbecue die hier Hoog in Het Vaandel staat. De zon mag niet schijnen (en soms doet ze dat niet maar dan is het toch 20 graden en net geen armageddon aan stortbuien) of er wordt iets in de fik gestoken. Ik moet zeggen dat mijn neiging tot Geen Dieren Eten toegenomen is na de relocatie. Vooral Geen Dieren Gemarineerd in Aanmaakblokjes met een Fikse Scheut van Aanmaakvloeistof.
 

Ik ben zo gelukkig in Dwaasland. En dat is niet eens cynisch bedoeld. Men vroeg onlangs wat ik zou doen, als Dingske niet langer naar De Parel Van Vlaanderen en Verre omstreken moet getransporteerd worden. Ik zei: ' Awel. Ik denk dat ik hier blijf.' Ik heb een klein beetje veel mijn hart verloren hier. Een klein beetje Heel Veel. Maar dat was al zo voor de relocatie.

Commentaren

Piranha's.

Gepost door: Mizan | 06 oktober 2014

Ik heb een collega in Herentals die ons, waaslanders, altijd beverianen noemt (naar de inwoners van het grootste winkeldorp) en dat op een manier of hij zou ons liever bavianen noemen :-) Dan vind ik dwaaslanders nog een graad erger! ;-)

Gepost door: Hilde | 29 oktober 2014

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: electricien paris | 21 februari 2015

De commentaren zijn gesloten.