27 mei 2009

Blind

Ik bood op een woensdag, niet lang geleden,  een forumgenote een lift aan van het station naar haar uiteindelijke bestemming hier in de buurt.  U kent mij, immer gedienstig en behulpzaam. 

Dus om 2 uur togen Vogeltje en ik naar de afgesproken plaats.  Ze vroeg wie we gingen halen, dus ik zeg de naam. 

Ze vraagt mij of ze haar al gezien heeft.  Nee dus.  En van waar ik haar ken. 

'Van het internet' antwoord ik naar waarheid.

'Heb jij haar al gezien?' zet ze haar ondervraging verder. Ik zeg dat dat niet het geval is, nou ja behalve op foto. Ik had haar zelfs nog nooit aan de telefoon gesproken.  Ik kén haar al jaren, dat wel, maar niet écht dus.  Even later maken Roompje en ik eindelijk kennis.

Nu is Roompje zowat de zachtaardigste, liefste persoon ter wereld dus u moet niet denken dat ik haar stiekeme psychopatische neigingen toedichtte, maar opeens bedacht ik dat ik mijn dochter over het algemeen wel een heel slecht voorbeeld geef qua veilig internetgebruik:

-geef je telefoonnummer niet aan vreemden op het internet. PEUP

-spreek nooit af met iemand die je niet kent. PEUP.

-doe je dat toch, doe het dan op een publieke plaats. Behalve in een paar gevallen, een dikke PEUP.  Hier is al zoveel voordien nooit eerder gezien volk over de vloer geweest dat ik bijna zou willen zeggen : ik zou ze geen eten willen geven.  Maar gewoonlijk doe ik zelfs dat.

-geef zo weinig mogelijk persoonlijke informatie prijs. Toch een halve PEUP. Mijn forumgenoten weten vast meer over mij dan mijn moeder.

Moet ik nog toevoegen dat de schoonzus van Roompje zelfs al eens bij mij gelogeerd heeft terwijl ik haar daarvoor ook nog nooit gezien of gesproken had. Ach ja...

Maar kom, dit is vast weer hetzelfde geval als waarom ik wel wijn en sigaretten mag en mijn dochter niet.

24 mei 2009

Genocide

Help, ik heb beloofd aan de manègevrienden om chocomousse te maken en helphelp mijn eiwitten splitsen niet zoals ze moeten, ik doe het nochtans de 'Nigella Way', zoals altijd.

Met mijn handen dus. Maar toch sluipt er eigeel in het eiwit en dat is een no-go.  Dat klopt niet op.

Zoon, die wel zin heeft in een laatavondlachertje, want we spreken al elf uur des avonds,  assisteert en suggereert om het even in een apart schaaltje te doen, Damage controle-gewijs.

Ik ontvet de schaal na elke eigeelintrusie maar toch lijkt het niet goed te komen.

  Wat IS het probleem met die eieren deze week?  Eén na een breken de gelen in mijn handen.

Alleeeeeee man, ik ga nooit door het dolle,  maar nu??? Dit is te gek, hoe kan dit nu? Dit is mij nog nooit overkomen, noooooit!  Ik zeg tegen Zoon dat ik nog nooit een mislukt dessert gehad heb in mijn leven en dat dit nu ook niet, NIET kan zijn.  Hij is Chinese vrijwilliger om om meer eieren te rijden, weliswaar met mijn automobiel, maar het is een noodgeval.  Alles kan.

Naar de nachtwinkel dus.  Hoewel hij twijfelt over de gezondheidsfactor van de kippenembyro's maar ik zeg dat ik nog liever vrienden met salmonella heb dan vrienden zonder de beloofde lekkernij.

Hij komt terug met twee dozen eieren en we vervolgen.  Moet ik er een tekeninkske bij maken?  We houden, onder ondertussen grote hilariteit, net genoeg eiwit over om op te kloppen.

En hij ziet er goed uit, de chocomousse.  En  moest iemand morgen een vergiftiging hebben : het is de schuld van de nachtwinkel.  Want wij hebben ons best gedaan.  Een ware kippengenocide noemde de Zoon het.  En ja.  hij heeft een punt :

php3JgrVLPM

 

 

14 mei 2009

Doorlopen!

Naar Jutblogt!

16 april 2009

En nogmaals...

Doorlopen!

12 april 2009

Doorlopen!

Naar Jutblogt! En een zalig Pasen zeker?

10 april 2009

Geef me vuur, nee geen lucifer natuurlijk!

Ik koop normaalgezien nooit een aansteker.  Ik ben van het type dat u om een vuurtje vraagt en dan, helemaal zonder opzet, uw allumeur pikt.  Soms heb ik er wel drie in mijn sakosj zitten, mijn record van een jaar of vijftien geleden bedroeg tien.  Allemaal ontvreemd, zij het (ik herhaal, voor u mij van kleptomanie gaat verdenken) geheel zonder kwade bedoelingen.

Op de manège lukt het mij niet meer, mijn vrienden daar houden mij angstvallig in het oog wanneer ik weer eens grijp en manen mij vriendelijk edoch streng aan om hun eigendom terug te geven als ik na een minuut nog geen aanstalten heb gemaakt om het terug te leggen op hun ipv op mijn pakje sigaretten.

Maar niet getreurd, er zijn nog genoeg vrienden met vertrouwen in de mensheid of vrienden die het mij gewoon gunnen om af en toe eens aan de haal te gaan met een ééntje.

Nu wilde het geval dat ik een tijdje geleden vuurloos was en op dat moment helaas ook helemaal alleen.  Ik kocht een duo van Kruidvatbriquets, met tegenzin wegens het zeer onnatuurlijk aanvoelen van deze aankoop. Mijn tegenzin betrof uiteraard louter het moeten betalen voor iets wat zich gewoonlijk als vanzelf manifesteert in mijn tas, niet het huismerk van Kruidvat an sich. 

How wrong can one be?  De aanstekers trokken op niks, mijn duim vertoonde uitputtingsverschijnselen van het oeverloos wieltjedraaien en op de koop toe waren ze na een paar dagen leeg.

 

 

24 maart 2009

Doorlopen!

Vandaag was uw Huisvrouw op Jutblogt.  Verontwaardigd aan het wezen dan nog.

17 februari 2009

Iemand verdient haar rijbewijs! Meent ze!

Een volksraadpleging alhier.  Wat vindt u nu van iemand die als ultiem bewijs van rijvaardigheid aanvoert dat ze nog nooit een vogel heeft doodgereden?

Een vogel weet u wel.  Zoiets dat zich normaalgezien op minstens 2 meter boven om het even welk voertuig placht voort te bewegen?

Wat doen we? Gebuisd? Of toch erdoor wegens absurditeit en niet levende in haar contreiën?

Madame Arabelle en een auto?  Ben ik even blij dat ik in een andere provincie woon.

14 februari 2009

Ach ja...

Via de Zoon.  Het is eens iets anders dan hiephiephoera.

 

06 januari 2009

Doorlopen!

Vandaag op Jutblogt ! U moest al weg zijn!

31 december 2008

Gelukkige dinges enzo!

8u15 : sms van de kuisvrouw, of ze een uur later mag komen dan gewoonlijk.  Jahaa, uiteraard, ik ben al blij dat ze eindelijk terugkomt.  En ik ben nog blijer met haar sms, want ik was helemaal vergeten dat ze eindelijk ging terugkomen en anders zou ik nu nog in mijn bed gelegen hebben, ongetwijfeld.

Ik ga het jaar dus uit met een proper huis.  Zou ik die strijk ook nog wegwerken? Hmmm...

Aan jullie allemaal : gedraag u een beetje vanavond, doe niks dat ik ook niet zou doen en een fijn 2009!

24 december 2008

Doorlopen!

Want vandaag bral ik een kerstverhaal op Jutblogt!

Verder wens ik u een prettige avond met niet teveel zatte nonkels. En ik hoop voor mij hetzelfde!

22 december 2008

Kerstinkoopjes! Jeuj! Kill me!

Zoals ik al meldde, moesten alle kerstinkopen nog gebeuren dus toog ik met moeder naar de gemeente die mij over een paar weken met 12,5€ boete opzadelde.  Geen parkeerplek te vinden, uiteraard, dus zette ik mij aan de staart van de officiële parkeerplaatsen, echter deze keer wel met aankoop van een parkeerbon.  Goeie zet bleek achteraf, want Mme. Z wist mij te vertellen dat dan enkel de politie kan verbaliseren en niet het parkeergesmurfte.

Winkelen is sowieso aan mij niet besteed, tenzij in sneltempo (denk kijk, keur goed, pas indien twijfel, betaal en wees weg, maximumduur voor een hele seizoensgaderobe : 1 uur). maar dit was uiteraard Hel. Hel was het mensen, HEL. Of zei ik dat al? Een half uur kassa in de Ici Paris, getwijfel van moederswege in Vandenborre, nog meer getwijfel onderweg, ik die stiekem , of nee eigenlijk gewoonweg openlijk rol-oog en mezelf beloof om volgend jaar de inkopen reeds in augustus te doen. Zoals elk jaar, helaas.  Mijn struisvogelhouding wat betreft Kerst levert mij jaarlijks dergelijke taferelen op.

Vriendelijk verzoek aan alle winkelenden : als u ziet dat achter u bij benadering 7349 man wacht om de aankopen af te rekenen, vraag dan niet aan de winkeljuf waar precies in Turnhout met zijn parfumeriebon kan inwisselen.  Daarvoor gebruikt u Tinternet.  Of Dentelefonboek.  En doe zoals ik : zeg dat u het wel zelf zal inpakken.  Buiten die schone strik scheelt het niks, en die wordt toch maar weggegooid. Mag ik nog even melden dat bij dit voorvalletje ik niet alleen openlijk rol-oogde maar ook mezelf pathetisch voor het voorhoofd sloeg?

Verwondert het u dat ik na deze faane winkelmiddag rechtstreeks om een flesje wit gegist druivensap gereden ben?  Nee zeker.

21 december 2008

Ik kocht een Ferrari

Voor 2 euro in het naftstation, bonus bij een tankbeurt.  Hij trekt begot bijna rapper op dan mijn auto.  'De onze gaat toch ook snel' ging Vogeltje troostend bij mijn verbaasde blik op het rondrazende tuigje in de keuken. 'Maar deze is wel woohoooow'. Zei ze nog heel gemeen. Ach ja, maar de mijne kan toch nog een brug op bij ijzel ende sneeuw, zal ik dan maar denken.

15 december 2008

Ik doe een beroep op u!

Bijna 6 is ze, mijn dochter, en ze heeft haar beroepsleven al uitgestippeld.  Ze wil in een winkel werken.  Maar geen kledingwinkel.  Nee, want dan moet ze daar maar staan te staan.  Ze wil in het supermarktje op de hoek gaan werken, maar enkel aan de kassa! Rekken vullen of bedienen aan de charcuterie ziet ze niet zitten. 

Nu Zoon nog een carrière vinden.  Iets zegt mij dat hij de kassa van de superette niet ziet zitten, maar wat hij dan wél gaat doen, daar heeft hij geen idee van.

'Ach ik kan nog altijd zwerver worden,' verzuchtte hij toen we de studiemogelijkheden voor volgend jaar aan het overlopen waren.  Want niks bevalt hem en hij heeft geen roepingen of specifieke interesses.

Iemand een idee wat een jongeling die zich nu door 6 Wetenschappen Wiskunde worstelt kan gaan studeren volgend jaar? En nee : BioloogAdvocaatPolSoccerApothekerDokterCriminiloogVertalerEconoomLeerkrachtJournalist gaat het niet worden.  En ook niet ArcheoloogVuilnismanFruitplukkerPolitieagentAstronoomAstroloogActeurElectricienVerplegerBankier.

Toch maar zwerver dan?  Ik hou alvast wat grote kartonnen dozen opzij.

 

10 december 2008

Doorlopen!

Vandaag op Jutblogt een aparte visie op Geluk.  Allen daarheen!

01 december 2008

Doorlopen!

Hup hup, naar Jutblogt vandaag! En neem een suikerwafel mee!

25 november 2008

Overbodige uitleg.

Voor wie de discrepantie tussen de 2 en de 3 graden in de vorige twee posts moest hebben opgemerkt : in de kempen is het altijd minimaal 1 graad kouder dan in 't Stad.  En gewoonlijk zelfs twee.

In de zomer is dat dan weer net tegenovergesteld.

En waarom leg ik dit eigenlijk uit, geen hond die zo opmerkzaam was, toch? En zo ja : ik was u voor hé! AHA!

Poltergeist?

Deze ochtend stonden al mijn radiozenders in een andere volgorde.  In de auto dus.  En niet alleen dat, er stond ook nog Klara tussen.  Klara op de snelweg is belachelijk.  Zelfs bij ijzel. Maar ik ben dan ook een cultuurbarbaar. En oh nog erger : radio Minerva stond er ook bij.

Blijft de vraag hoe dat gekomen is.  Heeft een klassiekminnend joyrider deze nacht mijn voiture ontvreemd?  Slaapwandel ik en schuilt er in mij een Minervafan? Heeft een geest zich genesteld in mijn heilige koe? Wie zal het zeggen.  Maar vervelend is het wel. Mijn blindelings knopjesgedruk resulteerde in rare geluiden door mijn boxen.  Gelukkig was er nog de CDspeler, want een mens zou van minder woest worden dan van 'Goede morgen Antwerpen'.  Met mijn excuus aan Minerva, maar 'Alle senioren willen hem horen'??? Zelfs daar durf ik aan te twijfelen. In elk geval : uw ruiten die trillen op de tonen van een smartlap, dat is niet koel.  Zelfs niet bij  3 graden.

 

18 november 2008

Hoog water op de Noorderlaan

Ik wachtte tot na de aankoop der tickets om Zapnimf te berichten dat ik haar een opdracht had toegegooid, alsdus mocht ik toch mee naar de film met haar en Moose

We gingen de vertoning van 22.45 nemen 'want het zou wel weer een stormloop zijn' dacht Zap. Vermoedelijk waren alle kwaffeurs reeds 's middags naar de cinema getrokken want veel meer dan tien man zat er niet in onze zaal. 

Het was voorzekers al meer dan 7 jaar geleden dat ik de Metropolis nog vanbinnen had gezien.  De zetels zijn er alleszins stukken op vooruitgegaan maar om zelf een ticket te scoren uit het machien moet men liefst hogeropgeleid zijn, en deze keer niet enkel van inborst. Het duo ZM slaagde er echter met vereende krachten moeiteloos in.

Aangezien we voor de vertoning wat tijd te verspillen hadden, gingen we nog wat koffie en cola opslokken.  Tijdens de film gulpte Zap nog gretig van haar colafles zodanig dat ze halverwege hoge nood kreeg.  Maar in tegenstelling tot Moose die met hetzelfde probleem kampte, wilde zij geen seconde pellicule missen en hield dapper stand.

De eerste letter van de eindgeneriek was nog niet verschenen of ze kermde al of er iemand aub het licht kon aansteken.  Met toegeknepen benen werden eindeloze trappen en gangen doorgewaggeld op zoek naar een toilet.

Mijn grapje of ik misschien eerst mocht werd beloond met een wel heel vuile Zapblik.  'Gij zoudt het nog menen ook' gispte ze. Maar niet getreurd, we konden zusterlijk naast elkaar plaatsnemen.  Mijn handen waren al gewassen, een keuveltje met Moose reeds gepasseerd toen de Nimf eindelijk verlost was van haar liters gerecycleerde frisdrank.  Het had geen twee minuten langer moeten duren, want de deuren werden al op slot gedaan toen we het pand verlieten.

De film (Loft uiteraard) was uitstekend, om niet te zeggen zeer de moeite waard en het gezelschap zoals immer zeer onderhoudend. 

Met een glimlach om de lippen reed ik huiswaarts, mij afvragend of ze diezelfde avond nog een mail zou schrijven naar de Metropolis om een WC wat dichter bij de uitgang van de zalen te eisen.

 

14 november 2008

Een titel? EEN TITEL??? Dat gaat vandaag echt niet hoor.

Vandaag heb ik :

  • Zo  hard gegeeuwd dat de aders in mijn ogen er van sprongen.
  • Bedacht dat ze misschien gewoon al gesprongen waren van de slechts zielige 4 uur slaap die ik genoten heb.
  • Geconstateerd dat rood en groen misschien mooi zijn als tartan maar niet als oogkleur.
  • Vernomen dat mijn moeder nog steeds wakker ligt als ze weet dat ik uitga.
  • Ondervonden dat het verschil tussen een warme douche en kokend heet water op uw lijf slechts 2mm bedraagt volgens de kraan.

En dat allemaal na een avondje café met vriendinnen. Op een doordeweekse donderdag. Plakijzers allemaal! (ik inclusief natuurlijk).

 

 

 

 

31 oktober 2008

het gras aan de andere kant...

Ongeveer 6 jaar ben ik nu al thuis.  Niet aan een stuk door, ik kom dagelijks wel eens buiten natuurlijk.  Maar zolang ben ik wat men tegenwoordig 'TBM' pleegt te noemen.

Thuisblijfmoederen, ik ken hopen mensen die er van dromen.  Geen stress, geen opvangproblemen.  Tijd voor de kinders, tijd voor jezelf, tijd voor je huis. Allemaal waar.  Zeker wanneer je kinderen allemaal een hele dag naar school zijn en er in de dag niks te moederen valt.  Je kan uren telefoneren met andere bevoorrechten, boekjes lezen, op het gemak naar de supermarkt zonder samen met alle andere loonslaven te moeten staan zenuwen in de lange avondrij aan de kassa.

Je avondeten is voor het aperitief al voorbereid, je kind kan onder jouw wakend oog het huiswerk doen nog voor de kinderprogramma's op TV in volle hevigheid losbarsten, er is nog tijd voor een spelletje memory (helaas).

Je hebt 's middags de gelegenheid om met vriendinnen te gaan eten, de Humo stapelt zich niet op, je feeds worden tijdig bijgelezen, er is niemand die je zegt wat je moet doen of net niet.

Dat je van de weeromstuit luier en luier wordt, het huis nog steeds ontploft lijkt en de strijk evengoed slechts 1 keer in de week, met tegenzin dan nog, weggewerkt wordt, dat zijn bijkomstigheden, slechts te wijten aan je eigen gemakszuchtige natuur en het feit dat je het karakter van je vader en niet van je moeder hebt.

Een droomleven dus.  En toch, lezertjes, besluipt mij de laatste tijd heel onverwacht en nooit gedacht, al eens eens een gevoeltje van verveling.  Een verzuchtinkje van onnut.  Een kriebeltje om uitdaging. En dan zit ik, op een luie, lange middag in de zetel, mét boek, een geeuw te onderdrukken.  Een geeuw van geestelijke leemte.

Want zelfs al moest ik een Perfect Opgeruimd Huis nastreven, een lege strijkmand ambiëren en elke dag een driegangenmenu op tafel zetten, dan nog zou het brein niet geprikkeld worden, de grenzen niet verlegd. En laat ons eerlijk wezen : hoe lang blijft een Opgeruimd Huis opgeruimd? Een uur? Meteen ook de reden waarom ik dat alles niet doe.

Echter : gaan werken als het niet hoeft, een opvangprobleem creëren, moéten presteren, misschien wel kutcollega's en een draak van een baas krijgen,  op teambuilding moeten, haast en spoed als dagelijkse metgezel?  Nee, nee. Ja. Nee toch niet. Misschien. Nee. NeeneeNEE. NEE dus.

En zo schrijft uw huisvrouw dan nog maar her en der een stukje. En schilt heupwiegend op een of ander liedje haar aardappels, of wokt haar wok en probeert haar minderjarige kroost in bedwang te houden en lacht en grapt wat met de meerderjarige nazaat.

En voor diegenen die het willen wagen om vrijwilligerswerk te suggereren : laat maar, de filantroop in mij zit nog verder weg dan de actieve beroepsbevolkingdeelnemer.  Maar toch vriendelijk dat u mij wou bijstaan in dit moment van existentiële crisis! Bedankt! Effenaf!

24 oktober 2008

Zo hip en zo trendy!

Zei Janina! En ik ging van HA! Maar dat kunt u daar lezen.  Mijn mobiel internet dus.  Picture u een dozeke dat u door middel van een usb poort in uw laptop plant. Een dozeke met een simkaart in. Dezelfde als in uw gsm zit.

Dus als ik op de manège zit heb ik evenveel bereik als met mijn GSM. Dat wil zeggen : normaalgezien net genoeg om mee te telefoneren maar niet genoeg om iets tegen een fatsoenlijke snelheid door de schootzitter te jagen.  En dan ging ik van, 'oh, laat ons dat even opzoeken', want ik heb altijd mijn minicomputer bij, zijnde een ASUS speelding, eigenlijk voor kinderen bedoeld, dat perfect in eender welke sjakosj past, geen CD-rom kan herbergen maar wel supersnel opstart en slechts nog geen kilo weegt. En wij hebben daar na het rijden natuurlijk altijd zeer ingewikkelde en hoogdravende gesprekken.  Of we willen misschien gewoon opzoeken waar BHV nu precies ligt, dat kan ook. En what the hell al de commotie daarrond is. 

Maar kom, opzoeken dus.  En dan gaat het niet vooruit.  Want de GSM-masten in het rurale gebied waar mijn paarden gestald staan, zijn niet zo dikgezaaid. En daar sta ik dan hip en zo trendy te wezen. 

Tot ik spiedde dat de Zoon van de cafébaas aldaar een netwerk bezat, draadloos edoch wel beveiligd.  Maar niet voor lang.  'Beste P.', ging ik.  'Zeg aan uw zoon dat hij zijn beveiliging afzet, we zitten hier in het midden van nergens, wat zeg ik : het hol van Pluto is er niks tegen, dus waarom moet dat beveiligd zijn.'

Sindsdien kan ik ook supersnel opzoeken waar BHV ligt.  En wat de commotie daarrond nu precies inhoudt. En blij dat we daar mee zijn, u hebt er geen idee van.

Allengs afgrijselijker

De schoolfotograaf heeft weer zijn ronde van Vlaanderen achter de rug. Nu, naar mijn bescheiden opinie, bestaan mooie schoolfoto's niet na de kleuterschool. Of misschien zelfs niet na de eerste kleuterklas.  Van het moment dat het daagt dat er geposeerd moet worden voor een scherm met ergens langszij een lichtbron, is het naar de knoppen.

Eerst kwamen die van Zoon.  Hij kijkt een beetje raar.  En excuseer mij dat ik geen betere omschrijving vind, maar raar dekt de lading wel.  Zoon is knap IRL. En toch heb ik nog niet veel fatsoenlijke schoolfoto's van hem onder ogen gekregen.

Gisteren dan die van Kleine Vogel.  Zij is sowieso al geen lachebekje maar op deze foto staat ze alsof ze wil zeggen 'Eén verkeerd woord en ik djoef op uw bakkes, eikel'.  Enkel de opgestoken middelvinger ontbreekt  nog. Misschien kan ik hem erbij photoshoppen.

Nee, schoolfoto's zijn gewoon de voorloper van de eveneens altijd gruwelijke pasfoto's. Beide een noodzakelijk kwaad, maar nu niks om mee uit te pakken over het algemeen. Gelukkig is daar altijd nog de bomma om te zwijmelen over de kleinkindportretten.  En daar tellen we dan graag 12,5 € per nakomeling voor neer.

21 oktober 2008

(on)evenwichtig

Zaterdagmiddag.  Ik denk diep na over mogelijke maaltijden voor die avond.  Alleen voor Zoon want het blijkt dat Vogeltje elders eet. Ik kijk eens in de diepvries en ontwaar een vergeten bakje.  Ik trek het deksel er af en zie aardappels. En vlees.  Maar geen idee wat ze samen moeten voorstellen.

Het bakje wordt in de oven gekeild om te ontdooien. De ontdooistand doet niks, het instructieboekje is nog steeds zoek, dus ik draai de oven maar gewoon aan.

Zoon komt schouwen en meent dat het er 'goor' uitziet.  Ik vertel hem dat stoofpotjes er altijd goor uitzien in bevroren toestand en dat als de nood het hoogst is, we nog altijd Quick kunnen halen.

Een tijdje later, misschien een beetje té laat, trek ik de ovendeur open om te zien in hoeverre het bevroren blok zijn geheimen reeds heeft prijsgegeven. En ik zie dat het bakje aan het smelten is.  Met mijn suffe zaterdaghoofd had ik niet bevroed dat een oven op nietontdooistand en een plastic bakje geen goede combinatie vormen.

Ik ruk snel het bakje er uit en, wat had u gedacht, verbrand terwijl de bovenkant van mijn hand aan de verwarmingselementen.

Inhoud wordt in een pot gekwakt om verder tot leven te komen, want ach er hangt toch geen gesmolten plastic aan. Een smakelijke rundsschotel, komt tevoorschijn.

En terwijl we eten bedenk ik dat ik nu mooi symmetrisch ben. Want de verse brandwonde op mijn rechterhand staat op exact dezelfde plaats als een oud litteken op mijn linker. We hadden beter Quick gehaald.

 

18 oktober 2008

In de war

Ik lijd nu al geruime tijd aan een zeer vervelende kwaal. En het ergste van al is dat er blijkbaar geen kruid tegen gewassen is.  Geen siroop, pil, operatie of zalfje kan mij helpen.

Het gaat hier om de chronische ei/ij verwarring.  'Zij zei' typen is voor mij telkens weer een beproeving.  'Het zij zo' eveneens. 'Leiden/lijden' is nog een tricky one. De backspace wordt telkens weer driftig gehanteerd, het brein gemarteld, want élke keer gaat het fout.  Gelukkig besef ik al typende meestal wel dat er iets niet in de haak is, maar de verbinding tussen hoofd en typende handen is vlugger dan het oog dat opeens ziet dat er zo precies iets niet klopt.

Gooi daarbij zo af en toe nog een acute opstoot van ch/g confusie en u begrijpt dat het frequent vloeken is bij het ophoesten ener stukje, mail of andere pennenvrucht. Ag ja, chelukkich zij een vriendin mij dat zei ook rechelmatig tweifelt. Ik zou anders nog beginnen denken dat er iets aan mijn mentale capaciteiten scheelt.

17 oktober 2008

Achterklap

Dan gaat men naar het Lichtjesfeest op Vogels school, op een kille vrijdagavond, en denkt men een eeuwigheid kou te moeten lijden en naar oersaaie moeders te moeten luisteren.

Ik had mij daar net even van afgezonderd om wat nicotine te verorberen, want de ouders moesten buiten de school wachten tot de lichtstoetkinders terugwaren, toen ik een langvergeten nicht van Zoons vader tegenkwam wier kind blijkbaar ook daar onderwijs geniet.

Zij heeft mij een dik half uur geëntertaind met smakelijke verhalen over mijn exfamilie waar ze toch al wel een 15-tal jaren mee in de contramine is.

En zo wordt een saaie wachttijd onverwacht hartelijk en vooral gezellig en ook wel een beetje gemeen.  Want roddelen is toch zo leuk. En met sommige mensen klikt het ook na 15 jaar nog wel.  En we zagen er allebei nog net hetzelfde uit als zoveel jaar geleden. Zo niet beter! Daar waren we ook eensgezind over. Gniffels alom.

Vrouwen, het blijft een ras apart.  Ik kan mij geen enkele man voor de geest halen die met een decenniumlang niet geziene  exneef onmiddellijk alle roddelregisters opentrekt. Fijn om vrouw te zijn. Toch wel. En kou hadden we ook niet meer.

 

14 oktober 2008

Opvoeden, laat ons hopen dat het overrated is.

Soms twijfel ik er aan of mijn Zoon wel normaal gaat opgroeien.  Ik verklaar mij nader.

Hij wordt zo dikwijls geconfronteerd met hopen vrouw die huis, tuin en terras terroriseren met vorte verhalen dat hij zeker niet gaat opgroeien met het beeld dat wij allemaal reïncarnaties van De Heilige Maagd zijn. 

Ik refereer niet alleen hiernaar maar ook naar een bepaald tuinevenement waarbij mijn bejaarde buren, ongetwijfeld in complete shock, terug naar binnen zijn gegaan bij het aanhoren van zoveel X-rated uitspraken geuit op zo'n luide toon, maar waar ook bleek dat mijn Zoon al vijf minuten vruchteloos probeerde vanuit het keukenraam mijn aandacht te trekken en derhalve zonder twijfel meer gehoord heeft dan goed is voor 18-jarige jongemannenoren.

Bij de JB-vergadering van zaterdag was het weer zo ver.  We groeven de beruchte tepeltest nog eens op uit het verleden en waren net druk demonstrerende toen Zoon het terras naderde met een onschuldige vraag.  Het feit dat iedereen haar borsten acuut edoch volkomen te laat losliet én zijn opgetrokken wenkbrauw en monkellach doen mij vermoeden dat het nooit meer goedkomt met mijn opvoeding. Moest ik misschien niet eens een stukje doen met als titel : opvoeden is overrated?

De tepeltest, beste VROUWELIJKE Lezertjes, gaat als volgt : u tracht uit alle macht, met kleren aan indien u hem in gezelschap uitvoert, mind you,  uw tepels naar elkaar te brengen in een poging ze te laten raken.  Het DOEL van de test is mij eigenlijk niet echt duidelijk, alhoewel hij door Mme. Z ontworpen is en getest door mezelf en anderen op een blijkbaar zeer saaie msn-avond, maar ik hou het erop dat als het NIET lukt, uw balkon van het eerder pronte soort is en u nog niet dadelijk aan een bezoek bij J. Hoeyberghs toe bent.

Alhoewel Mme. Z. net telefonisch komt te beweren dat de test niks te maken heeft met het al dan niet hangborsten bezitten. Jaja... En denkt u VOORAL een gemene grijns bij die jaja... En een gniffel, waarom niet.

En schuwt u vooral niet om uw resultaat van de test in comment neer te kalken, want ik weet dat u hem uitvoert, as we speak.

Hup hup, naar Jutblogt!

Uw Huisvrouw Jutblogt nog eens vandaag. En vergeet niet dat onze wedstrijd ook nog altijd loopt!

Verder kan ik u mededelen dat als bij wonder de olie geen effect heeft gehad op de uitlaat van mijn hond. Is dat geen meevaller?

13 oktober 2008

Uitschuivertje

Ten behoeve van de eerste piña colada etc.. moest ik de frietpot ontdoen van de olie die er al sinds Kerst inzat.  En waar blijft men in een disfunctioneel huishouden met zulk een vettige substantie?  Flessen werden gesuggereerd, maar aangezien ik uiteraard niet over een trechter beschik om morsvrij over te hevelen, werd dat idee van de tafel geveegd.

Een oud, vies emmertje dan maar.  Zonder deksel, dus niet te transporteren naar het recyclagepark.  Niet getreurd, dan vindt het toch een plaatsje in een hoekje van de garage?  En ooit, ooit zou ik dan wel een oplossing vinden om er van af te raken. Verhuizen met achterlating ervan bijvoorbeeld.

Ondanks voorspellingen, begon het niet te stinken.  Dus vergat ik het helemaal. Tot ik vanochtend met de tuindeur aan het worstelen was en de BBT, die zijn weg niet helemaal blindelings vindt (ha!) het emmertje tegenkwam op zijn dwaaltocht door de garage. Hij begon er driftig van te drinken en het kostte mij zeker 5 seconden om te gaan van : 'Huh, heeft hij hier water gevonden?' tot 'O FOK HIJ DRINKT OLIE!'.

En als u weet dat hij sowieso een zeer zwak darmgestel heeft, dan kan u zich voorstellen dat ik nu in niet zo blijde verwachting ben van glijmiddelgeïnduceerde uitspattingen die hij niet gaat kunnen ophouden tot ik hem uitlaat.  Ook niet als ik dat preventief 27 keer doe.

Ach, het is de dertiende voor iets neem ik aan.