13 oktober 2008

Weeral wedstrijd!

Op Jutblogt! En dan nog wel eentje waar ik persoonlijk een prestatie voor ga leveren. Gelukkig behelst het iets wat ik graag doe, stel u voor dat het een uitdaging om ter snelste poetsen of opruimen was. Ga dat zien!

11 oktober 2008

Vergaderen, de JB manier.

Redactievergadering van Jutblogt.  We waren al 15 pistolets later voor we beseften dat we eigenlijk ook wel moesten vergaderen.

Niet getreurd, er was nog taart. En chips met geitenkaas, en uiteindelijk chicken wings en lookbrood van de Pizza Hut.

Met Mojito en wijn. A ja.

Een half blad notities heb ik toch wel kunnen nemen.  Een vruchtbare vergadering was het misschien niet. Maar wel gezellig én buiten, dus we hebben onze vitamine D ook weeral binnen voor deze winter. Want u wilt toch geen Jutblogtredactie die aan scheurbuik gaat lijden zeker?  Maar dat was misschien eerder Vitamine C ? Die zat dan weer overvloedig in de limoenen van de mojito.  U kan op 2 oren slapen, wij hebben alle primaire voedingsstoffen verorberd vandaag.

En elk redactielid kreeg van Mamzel een splinternieuw opsteekkapsel. Ook dat nog, wij zijn waarlijk multifunctioneel.

10 oktober 2008

Op het randje

Terwijl moeder met haar vriendinnen zat te hijsen, ging Zoon woensdag om kleren.  Ik spreek mij al lang niet meer uit over laaghangende-kijk-naar-mijn-boxershort-broeken, maar ik DACHT toch dat hij smaak  had. 

Hij kwam thuis met een jas.  Een mooie jas.  Ware het niet dat rond de kap van de mooie jas een pluizige pelsrand zit.  Denk eskimo.  Denk Nicolas van de Pfaffs. Denk dode straatkat.

Mijn stijlgevoel sloeg een getormenteerde hand tegen het voorhoofd en viel flauw.

Doe dat er af! Commandeerde ik. Dat is LELIJK, dat is GAY! Niks mis met gay, maar als je het niet bent, dan hoef je er niet zo uit te zien, dunkt mij. Zoon gaf niet toe. De rand was mooi, de rand ging blijven, iedereen vond de rand geweldig.

Ik dreigde de rand des nachts te komen ontvoeren, martelen en uiteindelijk vermoorden. Wat mij helaas niet gaat lukken, omdat (surprise, surprise!) Zoons deur slechts één klink heeft, en wel aan de binnenkant, dus tenzij ik de deur inbeuk ga ik niet aan de vermaledijde rand aankunnen.

En zo hebben wij sinds woensdag een doorlopend dispuut.  Met veel rollende ogen wederzijds. Ik overweeg een kwaaie mail naar G Star te sturen. Met de eis om ontslag van de pelsenrandontwerper. Waar zat die in godesnaam met zijn gedachten.

07 oktober 2008

Deutsche Gründlichkeit

Sinds toen lag er op de tuintafel, in regen en wind, vuil en ongetwijfeld ongedierte, de speelgoedstofzuiger van Vogeltje. Twee maanden al, jawel.  Behalve het feit dat dit het zoveelste schaamtelijke bewijs van mijn verregaande luiheid is, was het toch stiekem ook wel een beetje opzettelijk.

Want dit speeltuig is het favoriete tijdverdrijf van elke bezoekende kleuter.Waardoor wij telkens onze gesprekken onder begeleiding van een luide Zzzzzzoem moeten voeren. Zomaar weggooien is raar, weggeven zou Vogel niet willen, de kelder inzwieren helpt niet want op een of andere bizarre manier belandt hij toch altijd terug boven, dus hoopte ik dat hij nu wel de geest zou gegeven hebben. Geen enkele stofzuiger, laat staan een speelgoedversie kan toch bestand zijn tegen 60 dagen weerelementen?

Helaas helaas.  Ik ging hem net van de tafel plukken om hem triomfantelijk de vuilzak in te zwieren, duwde als ultiem pleidooi op de knop en toen deed hij Zzzzzzzzzoem.  Net zoals altijd.

Zoveel wilskracht van een toestel kan men toch moeilijk belonen met een tochtje richting stort?  Dus hier staat hij weer. Miele, er is voorwaar geen betere. Awoert.

phpJYZryRPM

06 oktober 2008

Ziende blind

Sinds een maand of zes, schat ik, deed samen met de nieuwe keuken ook een splinternieuwe ijskast haar intrede.  6 maanden geleden dus.   En wat zag pas deze ochtend mijn oog?  Dat er aan één der schabben een charcuteriebakje hangt.  Was mij nog nooit opgevallen. En het is niet dat mijn ijskast altijd zo drukbevolkt is dat het bakje aan het oog onttrokken wordt door stapels Bederfelijke Waren.

Nee Lezertjes, ik ben gewoon niet opmerkzaam. Ik kan gerust een hele middag in uw huis doorbrengen zonder dat ik zie welke kleur uw muren hebben, of u open dan wel gesloten kasten hebt, of u een breedbeeldTV van 4m² bezit, dan wel een portable toestel.  Ik zie derhalve ook geen spinnenwebben, stofnesten, rommelhoopjes, volgeladen aanrechten en dito kastjes. 

Ik hoop van andere mensen hetzelfde, want zoals ik daarnet nog verzuchtte : 'moet ik nu echt opruimen tegen woensdag?'. Want dan is het De Tweede piña colada met kaartspelen doch zonder piña colada en kaartspelen maar wél met mojito's en eventueel wijnmiddag.  Maar misschien kan ik de aandacht afleiden naar mijn pasontdekte charcuterieschuifje, want daar ben ik toch wel heel blij mee. En ach, na een paar mojito's merkt geen mens nog een stofnet op.  Ik zal ze wel straf genoeg maken om zeker te zijn.

03 oktober 2008

De harde waarheid

Een doodgewoon gesprek met Mme. Z.  aan de telefoon. Ze zucht en zegt dat ze vandaag zo lamlendig en levenloos is.  Ik vertel haar dat dat haar normale levenshouding is.  Nil nove sub sole enzo.  Maar nee, ze voelt zich nog luier dan anders.

'IK ben anders al heel actief geweest!' zeg ik pocherig, mijn pas gesorteerde kast in gedachten.

'Och kom, Huisvrouw,' doet ze, en ik voel haar rollende ogen door de telefoon door.'ik denk dat het actiefste wat gij deze week gedaan hebt, een tampon verwisselen is.'

En hoewel dat helemaal niet waar is, kan ik het zelfs niet opbrengen om te protesteren. Want zo'n uitspraak, daar kan men alleen maar om schaterlachen. En ze bloggen. A ja.

(Maar ik heb al gestreken deze week! En euhm...wacht, even nadenken, de afwasmachine uitgeladen! En er is vast nog wel iets, maar ik kan er nu even niet opkomen.)

29 september 2008

I don't like mondays. Of toch zeker deze niet.

In plaats van een maandag zoals hij hoort te zijn, lees : kinders naar school, moeders, nog steeds bekomende van hun weekenduitspattingen met een opgeluchte zucht aan de ochtendkoffie, was het vandaag Pedagoochieze studiedag.

Juffen en Meesters, verlost van hun recalcitrante rakkers, gaan dan ongetwijfeld namiddagdansen in een dubieus café onder het genot van meerdere Duvels en wijnen. Terwijl ze ons wijsmaken dat ter grotere opvoedkundige kennis, om onze kroost tot echte mensen om te vormen, er saaie voordrachten worden gehouden. Jaja. Mét grafieken, ik twijfel er niet aan.

In plaats van de ochtendkoffie was er dus Kind.  En een wel heel aanwezig Kind.  Oudste Kind sliep tot tegen de middag, waarna ik zoals altijd op een vrije dag portier mocht spelen voor zijn vriendenstroom. En, joy o joy, een enquête mocht invullen over mijn kindertijd en hey, als je dan toch bezig bent, mama, neem die tweede kopie dan ook eens door met de bomma want we moeten de visie van twee generaties hebben.  Had u stromend water, een wc, centrale verwarming en wie zorgde voor het eten.  Dat was de strekking. vier bladkanten lang. Gelukkig kon ik al de eindeloze rij Apparaten (cd-speler, computer, gsm, video etc etc) skippen wat betreft mijn moeder, want daar wilde men ook een jaartal van eerste ingebruikname van weten.

Dus als u denkt dat huiswerkellende een eindpunt kent van zodra uw kinderen stemgerechtigd zijn : vergeet het maar, dan maken ze het alleen nog wat meer ogen-in-de-kasdraaiend saai.

Daarenboven gaf mijn automobiel een mysterieuze Duitstalige boodschap bij het terugkeren van de supermarkt en was het springtouw, meegebracht van diezelfde winkel reeds na 7 mislukte sprongen van zijn jeugdige eigenares een handvat kwijt.

Het jongste kind had zelfs nu al een huiswerkcrisis (noem het luiheid) en het Grote Kind herschiep zijn avondeten zoals gewoonlijk tot een tafereel uit een low budget horrorfilm. Dat zelfs zonder saus, de zalige saus die hij met een opgetrokken wenkbrauw en een 'liever niet' verguisde.

De strijk was misschien wel het hoogtepunt van deze dag, en hoe zielig is dat niet? Maar how nee, de dag is nog niet ten einde! Ik mag de vuilzakken nog gaan buitenzeulen! Of nee, dàt ga ik nu op Zoon afwentelen uit wraak. Gerechtigheid moge ook al wel eens geschieden, zo heel nu en dan. En het heeft vast Pedagogisch Nut : schuif uw vuile karweitjes zoveel mogelijk in andermans schoenen. Ha, het zal hem leren!

 

Een doodgewone zaterdagavond

Jutblogt pakte groepbouwen als excuus om te gaan (vr)eten.  Alle verslagen vandaag daar te vinden.  En je moet niemand geloven, behalve mij natuurlijk. Noblesse oblige of zoiets.

25 september 2008

Godverdomse dagen

Lees allen uw gratis bij uw OBLIGATE Humo verkregen Dimitri Verhulst. Het is effenaf een briljant boek.

En blijf denumo lezen, dit icoon uit uw en mijn kinderjaren moet in de huiskamer liggen, of desnoods op het toilet. 

Maar lees dus vooral Verhulst.  Elke Verhulst. Want hij verdient het om gelezen te worden. En dit is groot lof uit het toetsenbord van iemand die om wieweetwelkereden niet zo dol is op Belgische Schrijvers. Lees, zeg ik u!

24 september 2008

Snoepen, moi???

Ik snoep dus niet?  Nooit?  De woorden hier ten blogge waren vast niet ouder dan 16 uur, toen een onbedwingbare lust in koffiekoeken mijn deel werd. Ik heb al in geen jaren nog een koffiekoek tot mij genomen, maar vanochtend ben ik er zelfs speciaal voor naar een aangrenzende gemeente gereden, mij door smalle straten wurmend, naar de beste bakker in een straal van minstens 10 km.

Een chocoladebroodje en een crèmekoek met chocola bovenop heb ik verorberd. En u mag zeggen dat koffiekoeken gewoon ontbijt zijn en geen snoep, als uw gebruikelijke ochtendmaal uit een banaan bestaat, zelfs op zondag, dan voelt het alsof u de hele etalage van de warme bakker in uw kas hebt geslagen, inclusief eclairs en bavarois.

Maar nog waren De Goden der Gulzigheid niet tevreden.  Deze avond trok ik een kast open en zag daar donkere chocoladedruppels van Callebout staan. Ja inderdaad, het soort dat bedoeld is om in gebak te verwerken.  Daar heb ik ook nog een half pakje van naar binnen gewerkt. Vijftig grammen druppels.

En ik kan het zelfs niet op PMS steken. Gelukkig hoorde ik daarstraks telefonisch een verhaal waar een hele gebraden kip en een hoop melocakes in voorkwamen, dus het kan nog erger. Waarvoor dank, correspondent van 16u.  En u mag mij dankbaar zijn dat ik geen namen noem.  Bekennen staat vrij natuurlijk.

 

 

23 september 2008

Getagd? 't is begot een vervloekt stokje!

Ja, beste Janina, ik moet het u nageven, het getuigt van  lef om mij een stokje te geven,al vermomt u het onder de modieuze noemer 'tag'  Maar aangezien ik u niet weet wonen en al bij al nog niet zo slecht gezind ben zal ik 1)u niet onverhoeds komen slaan wanneer u uw deur uitkomt en 2)het verdomde ding nog beantwoorden ook. 6 saaie, onbetekenende details over mezelf dus. Here goes nothing!

 

-Ik snoep niet. Nooit.  Zelfs als kind was ik niet echt een zoetekauw. En dat is de enige reden waarom ik mij afvraag of mijn kinderen niet verwisseld zijn bij de geboorte. Want wat die twee maandelijks qua suiker naar binnen kappen, dat heb ik in mijn hele leven nog niet weggemaald. Eén uitzonderinkje edoch : pure chocola, zo zwart mogelijk, daar durf ik nog wel eens een hoekje van afbijten. En als ik ergens dessert moet pakken, dan dient het chocomousse te zijn. En och, als de honger knaagt en er is niks anders voorhanden, zal ik wel eens een pakje chips naar binnen sluizen, maar niet uit goesting. Meer nog : ik snoep zelfs niet tijdens de maandelijkse vlaag van PMS.  Ben ik dan wel een vrouw?

-Ik droom vaak dat ik van hier naar de stad, of om het even waar, LOOP.  De laatste keer dat ik gelopen heb, was daags daarna een keelontsteking mijn deel, maar in mijn dromen gaat het übervlotjes. Zo vlotjes dat ik zelfs terug naar huis loop.  En dat voor iemand die de auto pakt om naar de winkel op de hoek te gaan. Of hoe dromen effenaf bedrog zijn.

-Ik ben zo dol op één bepaald raam van mijn huis dat ik daar wel minutenlang naar kan staren.  En wat een geluk dat ik het vanuit mijn bed kan zien, als de deur openstaat.  Ook de kroonlijst van mijn huis vervult mij meermaals per dag met een gevoel van opperste geluk. Als ik in het toilet ben, om precies te zijn, want dan heb ik er een perfect zicht op. En nu moet ik dringend even gaan plassen....

.......

-Dankuwel voor het wachten! Next : Ik sta altijd vol blauwe plekken, vooral op mijn benen. En dat is waarschijnlijk het saaiste detail ooit.

-Ik heb een hekel aan dingen oprapen.  Honderd keer kan ik voorbij een dode mot/stuk speelgoed/gevallen tijdschrift, sok of papiertje lopen, het ook zien liggen en toch niet de moeite nemen het van de grond op te pikken. En om die vijf dingen neer te pennen, hoefde ik alleen maar even rondom mij te kijken, helaas.

-Soms denk ik niet genoeg na en soms net veel te veel. En soms is het eerste het gevolg van het tweede, of net omgekeerd. En soms doe ik esotherische uitspraken en wie zal zeggen of ze ergens op slaan of net niet?

Meestal geef ik stokjes niet door, maar De Nimf had er nog eentje tegoed, dus vangen maar! Ieder ander die zich geroepen voelt, mag het meegrabbelen. Tenzij ik vannacht nog wraakzuchtige neigingen koester, dan edit ik nog wel met twee Chinese Vrijwilligers.

17 september 2008

Djoef!

Vandaag op Jutblogt, een Djoef! van uw Huisvrouw.  Ah dat kan toch deugd doen, niwaar?

03 september 2008

Goedele. En Jutblogt. Ga ende win!

Weeral wat te winnen op Jutblogt.  Subiet zijn we failliet, maar alles voor de Lezers natuurlijk! En nog succes gewenst aan Goedele met haar nief blad.  Succes begot.

01 september 2008

Allemaal in de rij gaan staan bij Jutblogt!

Op deze eerste schooldag verwijs ik u graag naar Jutblogt! Dan kan ik even bekomen van het feit dat mijn jongste nu ook al geen kleuter meer is.

En u kan er een fantastisch EHBO tasje winnen! Rep u naar de Week mét Vieze Ziektes!

24 augustus 2008

Tot morgen, of zo.

Het was blogmeeting bij Chelone.  Waar ik eigenlijk niet naartoe kon, maar toevalligerwijs toch weer wel.  Ik heb 3 volle uren slaap genoten.  Dus lotmaagerust. (Het was heel leuk. En nu ga ik voor de rest van de dag wat wegdeemsteren. Denk ik.)

12 augustus 2008

Rust?

Veel rusten, had de dokter gezegd.  Dat lijkt u misschien heel simpel, want ongetwijfeld denkt u dat ik toch al mijn hele leven chaise longue gewijs doorbreng.

Wel dat is het niet.  Het is zelfs quasi onmogelijk.  Telkens ik mij op de zetel neervlei moet ik eerst de hond van de pijne voet weg zien te houden, het kind moet net dan iets hebben dat buiten haar bereik staat, de telefoon rinkelt (nee danku ik wil geen gratis slip), het kind wil drinken en krijgt de fles niet open, de zoon moet geld voor de bakker enzovoort enzoverder.

Twee minuten heb ik mijn ogen kunnen dichthouden en dan kwam Vogeltje iets in mijn oor krijsen.  'WAKKER WORDEN!' meer bepaald.

Maar kom, het is een weinig beter en ik hang nog niet aan een baxter.  Da's ook al mooi meegenomen. Wie het kleine niet eert...

11 augustus 2008

Paaaaaan zeg ik u!

Ik zit met een bacteriële wonde, poot omhoog, maar niet echt want dat doet nog pijner, het gaat nog beter als ik een danske in de keuken doe met mijn dochter. Maar ik ben algeheel zielig, mottig, koortsig en steriel, rustig, ongestoord ziekenhuisbedwaardig, en dan nog eens geteisterd door elektriciteitsproblemen ook. En ik mag heel de week niet gaan paardrijden, ah nee want ik heb bijna een prothese.  Gelukkig zijn er nog de Paralympics.

Deed het nu geen goed, toen ik een collegamoeder aan de telefoon hoorde brullen tegen haar kind : ZUIP HET ZELF OP , aangaande een namaak, want van zand gewrochte, cola, toen het kind niet ophield om met zand te gooien? Jaaaaaaaaah. En voor de rest : kill me. Gelukkig is mijn oudste boodschappen gaan doen met medebrenging na 27 telefoons van 'maaaar wat moet ik dan meeeeneeemen?' een reeds gebraden kip, tomaat en komkommer die ik toch nog heb versneden ondanks mijn ellende, en brood. Als mijn volgende post baxtergewijs van uit een ziekenhuis getypt wordt, schrik dan niet, maar kom allen af met bloemen ende pralines.  Echter wel alleen pure want ik heb het niet op melkchocolade.

 

Edit : en mijn geweldige Zoon laat de hond uit in mijn plaats. Standbeeld voor de Zoon. Effenaf.

Jutblogt, deze week mét PMS!

Vraagt u zich misschien af waarom ik de afgelopen week zo degoutant was?  PMS natuurlijk!  Lees er alles over op Jutblogt! En oh : niet dat ik het niet meende hoor, laat daar vooral geen misverstand over bestaan!

05 augustus 2008

Kinderen zijn overrated

In navolging van het voorgaande :   mensen gaan toch nog altijd voor op dieren, zou men als weldenkend burger peinzen. Maar dat is net het eerste stuk van mijn betoog van vandaag. 

Kinderen ZIJN natuurlijk geen mensen, net zomin als een rups al een vlinder is.  En nee, dit heb ik niet zelf uitgevonden, dat is van Midas Dekkers. Zo is het maar net.  kinderen zijn geen mensen, en dit zeker niet tot hun zestiende.  Dan beginnen ze nut te krijgen, want dan mogen ze voor mij sigaretten en wijn gaan halen.

Daarvoor is het allemaal kommer en kwel.  En nee, de hoogstwaarschijnlijk hypocriete knuffels en kussen maken het niet goed.  Die zijn bedoeld om u, navenant de leeftijd, achteraf een pak chips, een hoop strips, een playstation, een brommer en uiteindelijk een auto af te luizen. Kinderen maken lawaai.  En dat begint al vanaf het moment dat ze uw baarmoeder verlaten. 

Uiteraard na u op mensonwaardige wijze gepijnigd te hebben tijdens dat proces.  Ze ontnemen u vervolgens uw nachtrust, kotsen op uw schouder tijdens het boeren, maken dat u uw seksleven wel een eeuwigheid kan opbergen wegens te moe, of omdat ze uw bed inpalmen eens u zo uitgeput bent van het nachtelijk over en weer gehol naar hun kamer dat àlles beter is dan nog eens uw nest uit te moeten komen.

En eens ze zich verzekerd hebben van een plaats in uw stee, is het niet eerder dan wanneer ze 4 zijn, en u hen omkoopt met goudvissen dat ze zich terug in hun kamer wensen te leggen. Kinderen praten doorlopend. Zeuren om het minste, wat zeg ik : om ALLES, willen dat U tot bij hen komt, liefst versnaperingen en drank aandragende,  want op de koop toe zijn ze ook nog eens zo lui als de nacht. En ze beginnen elke zin met : maar eigenlijk... net zo lang tot u van wanhoop bereid bent om  bij de Quick vakantiewerk te gaan doen, om toch maar te ontsnappen aan uw kroost.

Over vakantie gesproken : denkt u ook nog maar één verlof te kennen dat bestaat uit bij het zwembad aan een mojito te nippen en 's avonds uitgebreid te gaan dineren?  Neeeeee, u bent gedoemd om kastelen te schuppen en putten te graven, zand uit kinderbillen te pulken, oeverloos zonnemelk te smeren en petjes op hoofden te planten.  Net zolang tot u 's avonds gelijk met het kroost naar bed moet, na een maaltijd vol IKLUSTDANI , gemors en gekrijs.

Ze willen de hele dag de TV op, ook als ze er niet naar kijken.  Ze lachen waanzinnige lachjes en zeggen om de haverklap kaka, stront, pipi, gewoon om u op stang te jagen.  U moet mee debiele spelletjes spelen, waarbij na 2 luttele minuten uw ogen in hun kassen draaien van verveling. En wanneer het memory betreft, verliest u dan op de koop toe nog ook, want hun geheugen is natuurlijk veel beter dan het uwe, dat totaal volgepropt zit met boodschappen, afspraken, en wie nu ook al weer wat mee moet naar school.

Om het maatschappelijk debat helemaal uit te breiden : natuuuuurlijk moeten holebi's ook kinderen mogen hebben.  Ik zou niet weten waarom de vloek van de biologische klok, gecombineerd met de totaal waanzinnige gedachte dat een kind de bekroning van uw relatie en liefde is, een lot zou moeten zijn dat enkel aan hetero's voorbehouden is.

De leukste dagen van de Grote Vakantie, moge de bedenker daarvan rotten in de hel, zijn de dagen waarop uw kinderen bij de grootouders logeren en de beste vorm van ouderschap is co-ouderschap. En moest u nu nog niet genoeg stof tot commenten hebben, dan verwijs ik u ook graag naar mijn post : Fuck het milieu op Jutblogt. 

04 augustus 2008

Huisdieren zijn overrated

Begin er niet aan, dat is het beste advies dat ik u kan geven.  Want voor u het weet, brengt u uren per etmaal door met uitlaten, voeren, balletjes gooien, drinken geven, en viezigheid opkuisen en dan heb ik het nog alleen maar over de honden.  Want ook parkiet moet eten, drinken, kooimatig verschoond worden en het enige voordeel aan de vissen is dat je ze geen drinken moet geven.

Niet doen dus.  Uw huishouden blijft tig keer properder zonder, uw dagen lijken niet gemonopoliseerd door harige aandachtzoekers, uw ochtenden worden niet verknoeid door gevederd lawaai en vroeg moeten opstaan voor er weer eentje zijn sluitspieren niet meer kan bedwingen, uw zondagen worden niet onderbroken door algen van een visbak te moeten schrobben.

Blefteraf, het is allemaal voor niks goed.  En dat er toch altijd iemand blij is als u thuiskomt, dat is een bijkomstigheid waar u vast en zeker over geraakt, na een tijd.  U bent zelf misschien niet blij dat u moet thuiskomen, dus dan hebt u zeker geen haarbal nodig die u er op wijst dat het hoog tijd was dat u uw gezicht nog eens liet zien.

En natuurlijk zie ik hen graag.  Van Chi tot Blinde Bull Terrier, van neurotisch in de spiegel starende parkiet tot weinig overlast veroorzakende goudvissen.  Maar wat men niet heeft, mist men niet, dus bezint eer ge begint, Nijvere Lezertjes. Weeral een wijze raad van Uw Huisvrouw.  Ik zou er eens geld voor moeten gaan vragen, dunkt mij.

 

Doorlopen weeral! Hup hup!

Ga ende lees, hier! Als u wil he, ik kan u natuurlijk niet verplichten, het zou wat zijn.

30 juli 2008

Doorlopen! Er valt hier niks te zien!

Vandaag vindt u mij op Jutblogt.  Maar ga u eerst fatsoenlijk scheren voor ge leest, stelletje hippies. Behalve de mannelijke lezertjes natuurlijk.  Voor hen geldt : BLEFTERAF.

 

28 juli 2008

Dankoe voor die bloemen!

decoration
Er zijn zo van die dagen die maar niet op gang lijken te komen.  Dus wat doet iemand dan?  Een normaal mens pept zich ongetwijfeld op en begint het gras te maaien, maar zo niet uw Huisvrouw.  Uw Huisvrouw doet Punt 5, kijkt vertederd naar haar met de TV herenigd kind, maant datzelfde kind aan om ZELF haar stickers in het verdoemde smurfenplakboek te plakken, spant een klein weefgetouw op zodat het kind drie rijen kan weven om vervolgens het ding aan de wilgen te hangen en loert op een bepaald ogenblik eens naar het onderdeel van haar stats, die vertellen waar de bezoekers vandaan komen.

En wat merkte ik tot mijn grote ontzetting?  Dat niet alleen De Nimf mij een award had toegesmeten, maar ook Tante Annie, Kris, en Ivan.  Moge de duivel hen halen.

Mijn gestreelde ijdelheid echter maakte een diepe buiging van opperste dankbaarheid. Volgens Ivan ongetwijfeld op irritante wijze.  Misschien eerder een pauselijk wuifgebaar zo.  Jaja, ik zie het al helemaal voor mij.

 

27 juli 2008

Dageraadplaats

Ouders allerhande! Let op! Een Gouden Tip! Ga eten met vrienden, met uw kind, op de Dageraadplaats in Antwerpen! Wat ik altijd vermoedde een Gevaarlijke Buurt te zijn, blijkt een Vondst!  U kan zalig dineren, met waan, met alles erop en eraan, terwijl uw kind zich vermeit met speeltuigen allerhande en af en toe uw kinderloze vrienden strikt om eens 'te komen kijken'.  Zaaaalig.   Allen daarheen! En dat uw kind dan pas om 23u in bed ligt, nooitgezien, is een bijkomstigheid.  Het is tenslotte vakantie en u voelde zich helemaal Zuid-Frankrijk.  Doen!  O en zelfs al moet u de hele straat achteruit rijden omdat u niet kunt keren, toch Doen! Het is het absoluut waard!

26 juli 2008

Over awards en stokken.

O wat is het fijn om nieuwe mensen te leren kennen, waar het dan ook nog eens mee klikt.  Vooral door wederzijdse luidruchtigheid en de ontdekking van identieke gezichtsbegroeiing.

Maar wat doet deze nieuwverworven gelijkgestemde, na luttele twee maanden?  Ze steekt u een mes in de rug.  Of liever gezegd : een stok.

Vol ontzetting las ik deze post en woest greep ik naar mijn telefoon, om zonder voorgaande introductie te gillen : SNORNIMF, IK WIL GEEN STOK, GIJSE....!

Merkwaardig genoeg wist ze direct wie er in haar oor stond te krijsen.  Maar kom, ik ben niet haatdragend en de rest van het gesprek werd op normale toonhoogte gevoerd.  En gelukkig maar want zij deed mij een briljant (HA!) idee aan de hand.

Ik wilde namelijk deze internetterreur niet doorgeven aan mensen die mij dan vervolgens weer gaan vervloeken, dus bij deze nomineer ik, in willekeurige volgorde :

1. Jutblogt!  Zodat we, in afwachting van de Bwards en de bijbehorende slakomtroffee, toch al iets hebben om op ons dressoir te zetten.

2. Jutblogt, omdat deze groep prettig gestoorden (waaronder ik niet mezelf reken.  Ik ben uiteraard de enige normale) mij al menig uurtje gegniffel heeft bezorgd.

3. Jutblogt, want zij hebben Lieve Jutta op de wereld losgelaten, en zou niet iedereen een Lieve Jutta in huis moeten hebben om prangende problemen op praktische wijze op te lossen?

4. Jutblogt, om hun schitterende gedichten.

5. Jutblogt, jawel! Want waar anders vindt men naast Luiwijventips en recepten ook nog een djoef naar keuze?

6. Jutblogt, omdat zij de blogwereld van reclame willen verlossen.

7. Jutblogt! Effenaf!

Mag ik trouwens nog even vermelden dat net toen ik bovenstaande voor de eerste keer had geschreven, mét alle links erbij, ik abusievelijk op een verkeerde toets drukte en alles voor mijn ogen verdween?  Dat ik dit alles dus twee keer heb moeten tikken, en dat allemaal voor tien uur?   Award, mon oeil. Grmmmbl.

24 juli 2008

Krekels in mijnen hof!

Het is echt weer om tot laat buiten te zitten. En wat hoort mijn oor?  Krekels dus, maar dat was gezien de titel nu denkelijk geen grote verrassing.  Maar nog nooit eerder heb ik dit hier gehoord. 

De laatste keer was op een kampeervakantie in Frankrijk, waar een triljoen krekels de nacht rond lawaai maakte en ik derhalve geneigd was om met een vuurspuwend wapen de onverlaten te lijf te gaan.

Maar nu, hier, heeft het wel iets. Omdat ik weet dat ik hen boven niet ga horen.  Krekels in mijn hof, het heeft zowaar iets vakantieachtigs.

14 juli 2008

Onterechte klachten van een Nimf.

Naar aanleiding van mijn bezoekje aan Zapnimf mocht Lieve Jutta een mail van deze laatste ontvangen.  Vandaag het antwoord op Jutblogt.  Waarom voel ik nu een plotse aandrang om vegetarisch te worden en de Nimf een pak scheermessen cadeau te doen?

12 juli 2008

Een kreetje van ontzetting!

Mijn kinderloze dagen zijn voorbij.  Ze waren al half voorbij met de terugkeer van Zoon, met in zijn kielzog de pubervrienden, waardoor ik al sinds dinsdag weer meer naar de voordeur loop dan de portier van een discotheek, helaas zonder bijbehorende fooien én terug helemaal gewoon ben om mijn rok te laten waar hij is tot ik in het toilet ben.

Maar vandaag moet ik dus mijn jongste gaan halen aan zee en is mijn rust echt gedaan. Binnen luttele uren zullen de mamaaaaaaaaaaaaaaaaa's terug door het huis schallen.  Zal mijn hoofd weer omlopen van haar nimmer aflatende geklets. 

Het waren korte 9 dagen.  Time flies when you're having fun. Of rust en vrede. Zij denkt er waarschijnlijk net zo over, want 9 dagen verwennerij door grootouders zijn ook niet te versmaden, neem ik aan.

Nostalgisch zuchtend rept uw Huisvrouw zich naar de kust. 

 

04 juli 2008

Kreetje van verrukking.

Van de hele ochtend heeft er nog niemand mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaa geroepen.  Ben ik nog niet moeten opdraven met melk/ontbijtgranen/cracotten met preparé neeeeeeee dat is niet goed uitgesmeerd mama.  Ik heb nog geen cartoons horen bleiren op TV, noch heb ik al 7 keer het kanaal moeten veranderen.  Niemand bleirt om propere sokken/ondergoed/de bancontactkaart want ik moet dit en dit kopen. 

De enige die lawaai maakt ben ik, want mijn subwooferding kan geen uitslapende pubers wakkermaken.   Ik moet niet meer koken tot maandag en daarenboven mag ik vanmiddag in het park gaan eten, zijnde de enige zonder kinderen dus ik hoef niet constant te spieden naar mijn dochter/gezeur om ijsjes aanhoren/geschaafde knieën deppen/komen kijken naar een gevonden stok/rietje/steen.

Vanavond zal ik geen 12 keer naar de deur moeten lopen om bezoekende pubers binnen te laten en moet ik er niet aan denken om niet al in de gang mijn rok omhoog te doen terwijl ik naar het toilet loop en dan per toeval een puber tegen te komen. 

Even kinderloos zijn, het heeft beslist zijn charmes.

03 juli 2008

Niet voor gevoelige zielen.

Toen ik eerder deze week met mijn kinders ging eten, merkte ik op dat mijn gewonde vinger (denk : héét weer, zweten, veel wind, wegspringend paard en teugels met leren blokjes om de zoveel cm en geen handschoenen) wel heel veel weg had van mijn afgesneden stukje steak au poivre.  

Tot afgrijzen van mijn Zoon moest ik dat natuurlijk onmiddellijk kodakken.  Of gsmkodakken beter gezegd.  Alhier het resultaat.  Treffend, niwaar? 

decoration