13 september 2008

Misverstandje

Eerder deze week was ik bij de osteopaat. Een van de vele vastzittende dingen in mijn lijf bleek mijn diafragma te zijn.

Ik ging inwendig van HUH?? want ik dacht aan het Engelse 'diaphragm', oftewel pessarium. Waarvan ik wel heel zeker weet dat ik het niet heb, dat het ergo niet kan vastzitten en dat het, zelfs al moest ik het hebben, zich toch onmogelijk ergens ter hoogte van de solar plexus zou kunnen bevinden.

Het diafragma is het middenrif.  Zo bleek bij opzoeking.  Dat weet u dan ook weeral. En ik ook.

10 september 2008

Kantje boordje

Vanochtend heb ik wel 3 uur getelefoneerd.  Waarvan 1,5 uur met De Nimf die deze middag ook nog naar hier gekomen is (wij geraken niet uitgeklapt, wij moeten bijna vechten om er bij elkaar een woord tussen te krijgen, merkwaardig, n'est-ce pas?), dan heb ik daarnet weer gebeld,een 2de en 3de keer vandaag met Mme. Z, waarbij we naar goede gewoonte ambras gemaakt hebben.  Jaja, weinig vriendinnen die elkaar zo uitschelden op dagdagelijkse basis als wij.

Verder doet mijn pijne voet nog pijner dan gewoonlijk  en ben ik naar de osteopaat geweest die mij meldde dat zowat alles wat kon vastzitten, dat ook doet.

Ik heb dan ook amper weer geslapen van het hoesten (DANKU Mme. Z. voor de verkoudheid! Effenaf!) en de vastzittende dinges.

En moe dat ik ben.  Ik peins dat ik moet gaan werken.  Lekker rustig op een bureautje gaan zitten, liefst zonder telefoon en internet.  Bij een fourniturenbedrijf uit het jaar 1840 of zo.  Ritsen, knopen, kant en band, anyone?

09 september 2008

Wat moeten wij nu nog allemaal meemaken, zo in het park?

 Voor we op kraambezoek gingen bij Vriendin J. wou Mme. Z (jaja weeral Mme.Z, misschien moest ik toch echt eens een kamer uitruimen in mijn huis voor haar?) nog even iets eten. Dus weer naar het park.

Aan de tafel recht over mij zaten vier mannen.  Aan de tafel naast ons een middelbaar koppel.  De mannen hebben gedaan met eten en de middelbare vrouw springt recht en holt met bierkaartjes naar de andere tafel alwaar ze een der heren om een handtekening verzoekt.

De mannen vertrokken aansluitend en natuurlijk wou ik weten wie de BV in kwestie was. U kent mij.  Nieuwsgierig als de pest.  Zo fier als een kermisvogel meldde de dame mij dat het Gabriël Rios was.  Waarop ze heel haar familie begon te sms-en om het blijde nieuws van de verworven signatuur te melden.

Ik ken Rios alleen van horen zeggen en hoewel ik moet toegeven dat hij er best ok uitziet, zou ik het nooit in mijn hoofd halen om een handtekening te gaan afbedelen bij een BV. Zelfs niet bij Brad Pitt of Luis Figo. Om maar te zeggen : wat hebt ge daar nu aan? En dat is zo...kruiperig.

Ik moet zelf wel toegeven dat ik ooit eens aan Robbe de Hert heb gevraagd wat hij op onze manège kwam doen, maar dan ook slechts omdat ik  lichtjes beschonken was én zijn weggewaaide papier ben gaan terugbrengen omdat hij daar met een kruk zat, ocharme, maar dat is toch van een andere orde.  Dat is gewoon brutaliteit.

Verder moest een reclamefotograaf perse zijn ter plekke in de speeltuin opgepikte kleutermodel laten poseren met een fleske Looza op de stoel knal naast mij, waardoor Mme. Z. en ik niet alleen verschroeid werden door de echte zon maar ook nog eens door de blinkende schijf die zijn partner ter reflectie naast het meiske hield.

O ja, er is weer heel wat afgerol-oogd vandaag.  Mijn ogen doen er nog zeer van.

27 augustus 2008

Zeur.

Al een maand of drie, vier, wordt ik geplaagd door schouderpijn.  En nekpijn. En armpijn. Links. Van kwaad naar erger is de juiste uitdrukking, zelfs ondanks de osteopaat/kinesist.

Staan is geen probleem, zitten lukt aardig, maar slapen dat is een ander paar mouwen. Het duurt en duurt voor ik zo kan liggen dat het draaglijk is, want het gevoel gewurgd te worden door je eigen nekspieren, terwijl je schouder klopt en je arm lammig voelt, is niet meteen de beste voorwaarde om onbekommerd in slaap te vallen...

Reflexspray werd overvloedig gesprayd (wat een stinkende walm zeg), zalfjes gesmeerd, ik kreeg pijnstillers waarvan men enge dingen kan krijgen (cardiovasculaire collaps, iemand?)  en die toch niet helpen en ergo liggen te verkommeren in een keukenkast.

Dus nog eens een doktersbezoek was onvermijdelijk; alhoewel ik daar een bloedhekel aan heb. CT Scan van de nek, zei hij. Misschien een geblokkeerde zenuw, een hernia...

Die CT Scan valt meer dan mee, het duurde langer om naar en van het ziekenhuis te gaan, dan dat de eigenlijke procedure in beslag nam.  Maar je moet wel een paar dagen wachten op het resultaat.  Dagen waarin je kan denken over operaties en enge dingen tussen de wervels.

Maar niks van dit alles, of toch alleszins niet in de nek. De dokter wist het ook niet zo goed. Terug osteopaat zei hij. En die is weeral met vakantie tot de 9de. Maar eigenlijk wil ik gewoon weten wat het is. Of eigenlijk misschien ook niet en wil ik gewoon dat het overgaat. Idee iemand? En ja, het is een echte dokter waar ik naartoe ga.  Echt wel.

 

25 augustus 2008

Et voilà

De Blogmeeting dus.  Het volledige verslag kan u best bij De Nimf opvragen, ik ben het er helemaal mee eens, behalve dat ze natuurlijk overdrijft met dat morsen.  Die paar vlekken chocomousse op mijn rok en wat kruimels van de halve pistolet die ik haar afhandig gemaakt heb, dat kunt ge nu toch geen morsen noemen.

En oh ironie, dat ik, het deurkrukloze mens, op een ander met hetzelfde fenomeen te maken krijg.  Het heelal heeft waarlijk een gevoel voor humor. 

Allemaal fijne mensen gezien.  En weer goesting gekregen om een Aaifoon te kopen door de schuld van Heidi en Enzo.  Net nu ik had gezegd dat ik het niet ging doen.  Noteren we ook nog dat Patrick tegen woekerprijzen mijn gras wil komen kortwieken (maar ik bijt het dan nog liever af natuurlijk) en dat Meneer van Madameblogt mijn parasol wil repareren.  Madame en ik zijn echter overeengekomen dat het waarschijnlijk simpeler gaat zijn om een nieuwe te kopen.

Telefonisch zijn de Nimf en ik het eens geworden dat ik volgende keer mijn mond ga houden en dat zij terug het hoogste woord mag voeren.  Schoon compromis, dunkt mij.  Ieder om beurt is  niks teveel, alhoewel de omgeving daar waarschijnlijk anders over denkt.

Vanochtend, nog altijd niet bekomen van mijn 3-uren-slaap van de nacht daarvoor, mocht ik naar zee rijden om dochter te gaan halen. Ze is warempel weeral gegroeid.  Of anders zie ik nog dubbel, dat kan ook.

 

22 augustus 2008

Heden...

- is Zoon weeral vertrokken naar het zoveelste festival-met-kamperen WE.  Ik had begrepen dat het in Edegem was, maar het blijkt Oudenaarde te zijn. Niet dat het wat uitmaakt, overigens.

- kwam ik tot de conclusie dat Michel Sardou een lelijkaard is en Les lacs etc...een schijtplaat , enkel goed om een rurale bruiloft op de luisteren.

- kwam ik tot die conclusie omdat ik eigenlijk op zoek was naar Patrick Bruel en te lui om diens CD uit de auto te gaan halen.  CD die zonder twijfel toch vol krassen staat van een te langdurig verblijf in een middenconsolekastje samen met kleingeld en andere onbestemde vergeten dingen.

Maar goed, ik typte op youtube per ongeluk Sardou in.  De Patrick, daarentegen, die mag er wel best wezen. Of mocht alleszins, ten tijde van die clip,  want hij is begot nog 7 jaar ouder dan ik. En als we zijn foute haar even over het hoofd zien. Ik MISZIE daar iets aan. En bij nader inzien is hij helemaal niet knap.  Maar het blijft een schoon lieke.

-Heb ik nog voor 10 uur al zoveel foute mensen gezien, dat ik er wel een week mee ga toekomen.  Ja GIJ, bomma met het witgebleekte haar en de leren broek.  Schaam u.  En GIJ, meneer met de witte strakke broek en de gestreepte trui (in een andere streep dan uw T-shirt) casual over de schouders. En ook GIJ, dame met de felgroene oogschaduw, die bijna tot aan uw wenkbrauwen reikte. Tssss...

-Heeft iemand mij, wééral voor 10 uur 's morgens, succes gewenst.  Geen idee met wat.  Kunnen we afspreken dat we deze modieuze afsluiting van een gesprek vanaf nu achterwege laten? Wat is er mis met 'het beste hé!', of gewoon 'tot ziens!' ? Succes begot.

31 juli 2008

Nog eentje

Dat het mij over het algemeen aan daadkracht ontbreekt, daar was u vast al wel achter. Alles wat ook maar enigszins zweemt naar iets waar 'ik moet' in voorkomt, daar probeer ik aan te ontsnappen.  Of het toch zo lang mogelijk uit te stellen tot er geen ontkomen meer aan is. 

U mag hieronder verstaan : rekeningen betalen (aarrrghhh dat onnozele kaske met de challenge en de response), hondeneten kopen, was draaien en strijken godbetert en allerlei administratiefs doen.

Het perfecte excuus hiervoor is, en het spijt mij te moeten zeggen : enkel voor rokers, een steeds kleiner wordende groep, De Sigaret.

Want wat is dé slagzin ten Huize Disfunctia : nog 1 sigaretje (mind de '-je' erachter, want als dat er niet bijgezegd wordt, dan telt het niet), en dan ga ik...

Van nog 1 sigaretje komt ook een tweede tas koffie, waardoor men alras geneigd is toch nog maar 1 sigaretje op te steken.  En zo glijdt de tijd voorbij. 

Desalniettemin heb ik allerlei administratiefs afgehandeld wegens telefonische smeekbeden van de partij die mijn noeste arbeid in ontvangst moest nemen, hondeneten gekocht want ook Blinde Bull Terriers moeten eten, was gedraaid en een opruimactie gehouden. 

En nu is het dringend tijd voor een sigaretje.  Of twee.

27 juli 2008

Sibberspees

De verzameling bejaarden, allen rond of boven de 70, had het gisteren over de GSM.  Driekwart van hen had geen idee hoe men de gemiste oproepen kon bekijken.  Niemand van hen kon een SMS schrijven en de meesten van hen konden tout court niet meer dan de telefoon opnemen op het moment dat hij belde en met veel moeite zelf iemand oproepen, en dan nog alleen wanneer een kleinkind hun telefoonboek eerst had geprogrammeerd.

Ge zou mij eens moeten leren hoe ik een berichtje schrijf, zei mijn moeder.  Ik twijfel er niet aan dat een grote tekstballon met IK DOCHT HET EFFENAF NIET boven mijn hoofd verscheen.  Mijn ma kan haar gsm niet meer terug opzetten, als ze hem heeft afgezet.  Ze klaagt over de te kleine toetsen.  Toen ze haar toestel net had, ben ik wel 10 keer moeten gaan uitleggen hoe ze ermee kon bellen.  Dus ik docht het niet.

Vervolgens hadden ze het over cyberspace.  Sibberspees uitgesproken. Ik hoop dat men in bejaardentehuizen nog niet al te veel investeert in internetaansluitingen, want deze generatie oudjes is er duidelijk niet klaar voor. Of althans toch niet degenen in mijn omgeving.   Da's toch niks voor ons, was de algemene conclusie.  En ik kon alleen maar opgelucht ademhalen bij het idee dat ik nooit de computer moet uitleggen aan mijn ouders.  Of sibberspees.

26 juli 2008

Niet meer vogelvrij.

Toen ik deze ochtend opstond, helaas voor 8 uur wegens een blijkbaar ingebouwde klok en het idee dat anders de honden allerlei vunzigs in huis gaan doen, had ik er geen idee van dat het mijn laatste kleuterloze dag zou zijn.

Zoon vertrok vroeg naar Tomorrowland, ik deed Punt 5 tot een uur of half twaalf en toog toen Stadwaarts met Gaston.  Gelukkig had ik er voor één keer aan gedacht om zakjes mee te nemen, want aldaar gearriveerd waren we nog geen honderd meter van de parkeergarage , of hij kromde zijn rugje in de alom gekende houding.  En dan ook nog net naast een vuilbak zodat ik met Het Dampende Zakje tenminste geen kilometers Stad moest doorkruisen.

We wandelden, gingen iets eten en togen daarna terug huiswaarts alwaar ik mij bikinigewijs buiten installeerde.  En waarna ik de gruwelijke vergissing beging om mijn ma te bellen.  Die op een terras in het dorp zat, met mijn pa, tante  (tante!)en nonkel en nog vrienden van die laatste.  Kom even af, smeekte mijn ma.  Ge zoudt er mij zo een plezier mee doen.  Tsja.  Mijn argumenten dat ik in bikini zat, op mijn gemak, werden van de tafel geveegd.  Trek een kleedje aan he.  Zei ze. 

Dus zat ik daar, op een zaterdagnamiddag, omgeven door bejaarden op nu niet het meest hippe terras van Groot Antwerpen.  Net toe ik aan het bedenken was om een vriendin te sms'en met de boodschap 'bel maa', zodat ik kon ontsnappen, belde Mme. Z. : Vogel was niet lekker en wou naar huis.

Dus vloog ik uiteraard naar het verre verblijf van de Familie Zsazsa om mijn Vogel in Nood te redden.  Ze bleek eerder heimwee naar de TV te hebben, dan naar mij, maar gesterkt door een pastamaaltijd keerden wij huiswaarts.  Ze viel in de auto al in slaap, en zal dus haar TVhunkering tot morgen moeten uitstellen. En ze was ook wel een beetje niet lekker, en wie weet, wie wéét miste ze mij ook wel.  Maar daar heb ik toch wat twijfels rond want het is niet de eerste keer dat ze een weekje weg is.

Eerder dan verwacht is mijn verlof ten einde. En is de rust van Mme. Z.  teruggekeerd.

Ledigheid

Ik geniet al twee dagen absolute stilte overdag.  De occasionele door merg ende been gaande lawaaiuitbarstingen uit Zoons kamer niet meegerekend, uiteraard.  En doe ik nu iets Nuttigs?  Iets Zinvols?  Nee natuurlijk niet.  Behalve gaan paardrijden en uit eten met de Zoon heb ik nog niks uitgevoerd.  Maar dan ook letterlijk niks.  De hele dag heb ik op mijn luie derrière in en uit de zon doorgebracht. 

Meer dan speelgoedjes weggooien voor Gaston om te apporteren heb ik niet gedaan. De plannen die ik had om eindelijk eens een hoop administratieve dingen uit de weg te ruimen, zijn volledig mislukt. Evenals het ambitieuze idee om de auto te kuisen.  Met als excuus dat ik niet aan het dak kan en de halfslachtige belofte van Zoon om hem na het WE te kuisen indachtig. 

Het gras afrijden moet ook dringend, maar in de zon kan dat niet want dan wordt het ros. Of zo is mij toch verteld, en ik nam die stelling gretig aan.

Maar zeg eens eerlijk : geeft u mij geen gelijk?  De keuze tussen uw kleur op peil houden en een boekje lezen of allerhande onprettigs doen is toch snel gemaakt?

Aan de andere kant was er wel nijvere activiteit in mijn huis, zij het dan niet van mijnentwege.  Mijn vader kwam de traploper vastspijkeren en had graag de krukken van mijn deuren er terug aangezet, ware het niet dat ze  nog altijd spoorloos zijn.

De loodgieter heeft eindelijk de douche opgespoten, en Zoon heeft de doucheslang terug van bad naar douche verzet.

En mijn ma, weet u nog, die kwam aan met twee gigantische plumeaus om mijn lusters af te stoffen.  Ik heb haar nog net kunnen weerhouden om half over een trapleuning te gaan hangen om de grote halluster onder handen te nemen.  Dat zal ik wel eens doen, beweerde ik.  Ooit eens, dacht ik erbij.  Heel misschien.

 

19 juli 2008

LOTMAAGERUST

Gisteravond had ik met vriendin E. afgesproken om iets te gaan drinken.  We dronken iets, en nog iets en nog iets en uiteindelijk lag ik dicht tegen half vijf in de bedstee.

Maar niet getreurd, dacht ik, ik kan immers uitslapen wegens kleuterloos.  In gedachten zag ik mij rond 12 uur langzaam wakker worden om mij misschien nog een half uurtje om te draaien.

9.30u : de gsm rinkelt.  Ik pak niet op want zijn ze nu helemaal betoeterd? Maar ik ben wel wakker natuurlijk.

10u : sms van Vriendin J. die mij verzoekt haar te bellen.  Ik sms terug dat ik slaap.  Maar ik ben wel weer wakker.

10.15u : telefoon.  Mijn moeder.  Ik moet wel opnemen want anders denkt ze dat ik verongelukt ben.  Ik grom dat ik nog slaap en ze zegt dat ze gewoon wou horen of ik nog leefde.  Ja dus, maar niet fanatiek.

En toen was ik klaarwakker.  VIJF uren slaap heb ik gehad, mensen.  VIJF. Toen ik vriendin J. belde zoals mij bevolen was, bleek het dan ook nog eens HAAR moeder geweest te zijn die mij om 9.30 uit mijn vergetelheid gerukt had.  Twee moeders en een vriendin, meer is er niet nodig om een mens tot bijna waanzin te drijven. Maar vooral uit bed.

03 juli 2008

Zoef?

Vandaag bracht ik mijn ouders, én Kleine Vogel , naar zee alwaar zij een gezegende minimaal 1 week, met hoop op 10 dagen, gaan doorbrengen.

Al van de eerste bocht naar de Expressweg toe keeuwde mijn ma : ' GE ZIJT NIET OP FRANCORCHAMPS HE', waarna ze zich in het midden van de achterbank nestelde, god weet hoe want ze had wél een gordel aan, om mijn snelheidsmeter in het oog te houden.

 Waar ik mij  niks van aantrok , maar in de achteruitkijkspiegel zag ik haar bijwijlen misprijzende blik.  En ik hoorde haar kreetjes wanneer iemand het toch dorst om net voor mij even van rijvak te wisselen, als ik even niet voort kon wegens semmelende bestuurders voor mij.  JAAAAAAAAA MAAAAAAAAAAAA   IK ZIE HET WEL, kreet ik dan naar achter waarop zij zich weer wijselijk om mijn dochter bekommerde die ondertussen geen seconde haar klep toehield.

Mag ik u dan nog even meegeven dat de zgn Groen Golf waarbij men normaalgezien altijd groen heeft mits het aanhouden van 90/u , op niks trekt?  Als u dat doet, staat u altijd voor rood, daarentegen een gemiddelde van 90 * 1,5 tot 2 of meer doet het prima.  Wel even remmen voor alle lichten, want uitgezonderd aan de Mc Donalds in godweetwelkdorponderwegmaardichtbijKnokke  staan er overal flitscamera's.  

En voor u mij van onverantwoordelijkheid beticht : op de heenweg met ouders en kind heb ik mij nog ingehouden.  Sort of. 

Oh,  zonder dank, steeds tot uw dienst voor ondeugedelijk advies! En jaaaa Virginia, jaaaaa dat verbruikt veel meer, ik weet het.  Effenaf ;)

Eeeeheeen ik verwacht minstens 10 verontwaardigde replieken.  MINSTENS HE! 

25 juni 2008

Groene vingers

Ik heb het gras gemaaid! Voor u is dat misschien geen prestatie van wereldformaat, maar voor mij was het een hele nieuwe belevenis.  Nog nooit in mijn leven had ik een grasmachine gehanteerd, maar zo moeilijk kon dat toch niet zijn.  Dacht ik.

Om te beginnen moest ik de groene bak van de voortuin door de garage en dan een trap op naar de tuin zeulen.  Dan moest de grasmaaier van het terras een trap naar beneden gesleurd worden.  Toen bleek er iets mis met de verlengdraad.  Naar de Aveve om een nieuwe.  

Een paar banen gereden en dan was de opvangbak vol, dus moest ik het machien stilzetten om hem te legen.  En toen was het dood.  Tot bleek dat de zekering gesprongen was.   

Na dit hindernissenparcours is het toch eindelijk gelukt.  Terug een proper gazon, als je niet te nauw kijkt tenminste.  Want het netjes op en afgaan, is een vaardigheid die mij nog niet helemaal goed afgaat.  Om niet te zeggen dat het achterin de tuin wel lijkt of er een waanzinnige achtjes heeft staan draaien.

Maar kom, Rome is ook niet op een dag gebouwd en ik, ik voel mij vandaag vreselijk functioneel. Het is zo weer eens iets anders.

11 juni 2008

Er zat een Nimf in mijn tuin!

Ik stond uitbundig te zwaaien op het trottoir want ik zag dat mijn bezoek niet aan de verkeerde kant van de straat stond, zoals ze op dat eigenste moment telefonisch aan het beweren was, maar praktisch voor mijn deur.

Ik las dat ze een nummer onder de twintig zocht.  Aangezien het mijne boven de honderd zit, zou ze nog lang hebben kunnen zoeken.  

Ze had een driekwartbroek aan.  Van lef hebben gesproken! Toen deed ze iets waardoor mijn trapleuning bijna instortte.  Wijzen of zo.  Vijf minuten later liet ze mijn kast geluid maken.  En toen besloot ze nergens meer aan te  komen.

We aten op het terras, waar het zo bloedheet was dat mijn kleed na een half uur doorweekt was.  'Laat ons efkes afkoelen in de keuken' zuchtte ik.  Waarop zij op het briljante idee kwam om gewoon in de tuin, in de schaduw te gaan zitten.  

Toen ze naar het toilet moest, kwam het bij mij niet op dat ze een ze-kunnen-mij-horen-plassenfobie heeft en dus scharrelde ik lustig op een paar meter afstand.   Ik heb haar niet horen plassen maar dat spreekt voor zich aangezien ze zich nog uren heeft ingehouden, ocharme. In het vervolg mag ze boven gaan, mét krukken op de deur. 

Toen de zon op haar gelaat viel, zag ik dat ze net als ik een blonde snor heeft! Echt waar! En hoe hard ze het ook ontkent, ik voelde mij ineens een pak beter bij het vinden van een snormate.

Uw huisvrouw rept zich nu naar buiten om haar boeleke in een zwaarbewaakte parking te gaan stallen.  Ze weet mij tenslotte wonen.  Of zo ongeveer toch.   

02 juni 2008

Het Zapfeest

Zaterdag moch ik aanwezig zijn op het feestje van Zapnimf. Coltrui reed mee, als medevertegenwoordiger van Jutblogt en ik zal het hem misschien ooit vergeven dat hij vindt dat ik veel te weinig mijn pinkers gebruik en dat mijn bochten op niks trekken. Zijn bocht van het wankele stoeltje naar de grond toe was veel indrukwekkender, dat moet ik wel toegeven.

De Nimf is in het echt net zo grappig als op haar blog.  En ze drinkt rare blauwe brouwsels.  Ik weet niet of die twee feiten gerelateerd zijn.   

Op weg naar het propere, wat zeg ik : Smetteloze! WC liep ik door een rulle zandvlakte in plaats van over de netjes gelegde plankendingen.  Nimf vroeg mij waarom, en ik heb er al twee dagen over gefilosofeerd, maar nog steeds geen antwoord gevonden.  

Fijn (faan bedoel ik natuurlijk) om weer wat gezichten op blogs te kunnen plakken, dat leest altijd net iets anders. 

Iets wankeler dan ik gekomen was dankzij de Zapalcohol reden we terug weg.  Die bochten zullen er niet fraaier op geworden zijn. 

29 april 2008

De week van kwaad naar erger.

Uw Huisvrouw gaat vanaf morgen een paar dagen naar zee.  Helemaal alleen met Kleine Vogel.  Ergens vrees ik dat dat mijn gemoedsrust niet ten goede gaat komen.  Maar wacht, we gaan niet helemaal alleen : Flip de beer gaat ook mee!

Flip is de logeerbeer van school.  Die komt met een hele krat vol kleren, knuffels en zelfs een tandenborstel.  Dus ik mag behalve mijn eigen besognes en de hond, ook nog een kist vol Flip meezeulen. Fijn, fijn.  En, om het af te maken, mag ik dan nog een verslag schrijven van wat Flip allemaal meegemaakt heeft bij ons. O joy!

Zaterdag ben ik terug en zondag staat er, dankzij mijn eigen stommiteit nog iets anders fijns op het programma : een buitenrit op een manègepaard (dezelfde knol die mij in mijn manègepaardtijd eens gebeten heeft) samen met vrienden S. en M.  

Want een mens zegt onschuldig dat hij op alle manègepaarden gereden heeft en vriend S.(die begreep dat ik op alle paarden wil rijden) gaat accuut het degoutantste paard van de manège voor mij boeken om buiten te gaan rijden.  Ik die nooit buiten rijd, en paard D. waar ik niet al te veel fiducie in heb.

Want op mijn eigen Valk mocht ik niet, ah nee, ik kon toch op alle paarden rijden, had ik gezegd.  Dus als u na zondag niks meer van mij hoort, kom mij alstublieft ergens ten Kempe van het beton afschrapen. Of beter nog, laat ons hopen op gigantische stormen ende stortbuien, dan zou het niet doorgaan.

 Update : Net telefoon gekregen van vriend S. : we gaan niet buiten, zondag. Fieuw. Af en toe blijkt hij toch een hart te hebben.  Of zou het zijn teergeliefde M. geweest zijn, die hem op andere gedachten gebracht heeft? 

17 februari 2008

Fijne dingen

Op 14/2 bracht de postbode een pakje. Gelukkig heeft hij niet gedaan wat de afzender vroeg, anders had ik 3 kussen van hem moeten krijgen. In het pakje een boek over de menopauze. Danku Mevr. Zsazsa, effenaf !

Voorts gaf De Gewikte mij een liftend serum voor het gelaat, en kreeg ik van Mevr. Vooralsof wel drie boeken, waaronder eentje van Dr. Phil en eentje over...juist ja de menopauze.  Zo lief allemaal!

De retrokeukenmagneten die ik van de Bleke, Virginia en Ellen mocht ontvangen, waren dan weer niet gemeen, dat was pas een verrassing!

Verder vele leuke smsjes en faane, faane mail. Ik ben voorwaar een gelukkig mens.

 

IMGP0751


29 januari 2008

Sprookjesachtige boodschappen.

Mijn uitstap van de dag ging naar de buurtwinkel.  Waar ik mijn caddy vollaadde met drank ende spijzen en vervolgens terug naar huis wandelde.  Onderweg werd ik door een behulpzame medevoetganger attent gemaakt op het melkspoor dat ik achter mij liet, als ware ik Hansje en Grietje. 

Het geweld van de boodschappen was een onderaanliggende melkfles teveel geworden en die spuwde haar inhoud uit.  Door een gat in de caddy kon deze fijntjes naar buitendruppelen zodoende dat mijn spoor feilloos te volgen was tot thuis want ik kon moeilijk onderweg 20 kilo boodschappen uitladen op de weg om de snoodaard eruit te keilen.

Nog een wonder dat ik niet alle katten van de buurt achter mij aan had lopen, rattenvanger van Hamelengewijs.   Niet alle dus, maar toch wel eentje.  Die zelfs mee de trap naar de voordeur opliep.  Maar bij het zien van Gaston deinsde ze verschrikt achteruit.   Gelukkig voor haar lag er nog een halve liter melk op de weg, bij wijze van troost.

21 november 2007

De Caddyhomeman

De caddyhome man is nog eens langsgeweest.  Het was deze keer een Onslowachtige figuur, met een gebrek aan tanden en wat wij noemen de 'Selfmade op een zondagochtendlook'.  Zijnde een zeer zichtbare reetspleet boven de jeansbroek.

Waarom kan dat nooit eens een Coca Cola Lightman zijn die men langsstuurt?

Vriendelijk was hij wel, maar ik denk dat ik toch eens iets via DHL moet geleverd krijgen want ik heb net uit goede bron vernomen dat die bezorgers meestal wel te pruimen zijn.

Men gunt hier een eenzame huisvrouw ook niks... 

05 november 2007

Wijding

valk

Zondag was het weer de jaarlijkse paardenwijding.  Maar deze keer hadden we natuurlijk ook Gaston bij, en honden mochten ook.

De pastoor begon zijn rondgang en wijdde de twee honden die naast mij stonden.  Toen draaide hij zich om ZONDER GASTON TE WIJDEN.  Ik roep dus : 'Meneer, meneer, mag hij ook aub?'  De man draait zich verbaasd om en ziet Gaston in mijn armen.

'Oh, hem had ik niet gezien' zegt hij.  Hoe zou dat nu komen?  Maar geen erg, Gaston krijgt alsnog de natte borstel tegen zijn verbaasde kop en een stuk gewijd brood.

En nee, wij zijn niet katholiek, maar het lijkt wel wat op homeopathie : het is niks anders dan water en baat het niet, dan schaadt het niet .Op de koop toe kreeg iedereen ook nog eens een fluogeel vestje.  Jaja, de gemeente kijkt op geen euro bij het verwennen van de dierenvrienden. Jeuj.

Voor Kate hebben we een gewijd broodje meegenomen, want die kon niet mee.  Maar ook zij zit dus weer goed voor een jaar.   

23 oktober 2007

Van sanseveria, kou en luiheid

Van hieruit gezien lijkt het wel zomer. Een strakblauwe hemel, felle zon.  Maar iedereen die al buiten geweest is, weet wel beter. Ijskoud is het.  Zoals ook Deze Mevrouw mocht ondervinden toen ze vanochtend per fiets op bezoek kwam.  En mij en passant wist te vertellen dat de sanseveria, die ik na jaren opzettelijke verwaarlozing eindelijk dood heb gekregen, helemaal niet zo lelijk geweest zou zijn, moest hij een hippe pot gekregen hebben. Te Laet helaas.

Ik zit nu zo gezellig in de zetel, met een boekje en Gaston op schoot. Maar jammer genoeg moet ik nog buiten, een fietslicht dat amper licht geeft gaan omruilen en de groenten en het fruit gaan halen. Ik heb er helemaal geen zin in, des te meer omdat ik flink verkouden ben, een loopneus en dito ogen heb en dus liefst van al mij nog wat dieper in de zetel zou nestelen met nog een dekentje er boven op.

Maar de plicht roept met luide stem dat uw huisvrouw haar luie karkas moet verheffen.  Diepe zucht, vooruit dan maar. En arme Gaston heeft geen passend jasje meer, zijn inauguratiegeschenk is hem te klein geworden dus hij zal het met zijn eigen pels moeten stellen.  

Terwijl ik dus al met één bil uit de zetel was, bedacht ik zonet een sluw plan.  Ik laat Geliefde de groenten ophalen, hij passeert er toch, en zeg tegen Zoon dat ik mij te ziek voelde en morgen de lamp wel zal ruilen.  Het is 's ochtends nog licht als hij vertrekt, dus hij heeft ze niet zo dringend nodig. Mwoehaha, wat een zaligheid.  Nu kan ik nog cocoonen tot kwart over drie, dan moet ik Vogel gaan halen en dié taak kan ik niet uitbesteden.  

Hemels, hemels.  Het lijkt wel of Gaston ook een zucht van opluchting slaakt.

 

02 oktober 2007

Huilen

Als mijn mama huilt dan huil ik mee.  Vanochtend nog meegemaakt op een begrafenis.  Waarmee ik niet wil zeggen dat de dienst of het feit van het overlijden zelf mij niet raakt, maar ik ben niet zo'n huilerig type.  Maar wanneer ik  mijn mama voel snikken en  dan haar hand vastpak en ze knijpt erin.  Dan hou ik het niet meer.

 

 

03 september 2007

Pies en kwajet

Vogeltje afgeleverd op school, ging prima alhoewel ze een beetje een strakke lip trok.

Zoon is net doorgegaan, in volle stemming (NOT). 

Geliefde is gaan werken.  En hier is het stil.  Muisstil. Tot half vier gaat niemand iets vragen, eisen, vertellen of roepen.  Geen TV, geen stemmen, geen muziek, geen basdreun boven mijn hoofd.

 Aaaaaaaaaah! Uw Huisvrouw nestelt zich met een tevreden zucht in de zetel.  Even genieten.

01 augustus 2007

Zoooooo druk

Naar de zoo geweest met een vriendin en haar twee kinderen.  Ik had even over het hoofd gezien dat het vakantie was maar de rij aan de kassa's zette mij weer met beide voeten op de grond. Maar leve het kassapersoneel, want geen tien minuten later stonden we al binnen.

De drukte was enorm.  En vooral irritant in binnentoestanden.  Wat kunnen mensen toch een lawaai maken eigenlijk.

Zoals steeds waren de giraffen van een statige schoonheid en werd er ge-oohd en ge-aahd over een kleine olifant (die trouwens van een andere olifant, niet zijn moeder want daar holde hij direct naartoe om te drinken, een geweldige trap kreeg toen hij wat te dichtbij kwam).

We hebben keischattige babyschildpadden gezien, de zeeleeuwenshow bijgewoond (met Vogels 21 kilo  op mijn heup omdat ze anders niks zag, ouch.) en mochten baby Imani aanschouwen, samen met mama Hermien :

 

hermien
En papa Hein (of zoiets) was in het buitenverblijf op den droge aan het rondstruinen :
papa imani

De apen, en dan vooral de gorilla's en chimpansees waren zoals altijd verontrustend menselijk.  Ik sta daar echt niet graag naar te kijken, het geeft een heel ongemakkelijk gevoel.

Het was een leuke dag, maar wat wordt een mens toch moe van dat zoo-slenteren .  En dan moest ik recht van de bus nog even langs de supermarkt om vis.  En een flesje wijn.  En sigaretten want ik had wegens allemaal op de hele dag rookloos doorgebracht.   Bravo voor mezelf.  Helaas de schade al wel weer ingehaald.

Volgend zoobezoek toch weer liever tijdens het schooljaar. 

 

22 juli 2007

De vlieg.

Vriend S. ving een vlieg. Ze zat op zijn lijf (bil?) en opeens had hij haar in zijn hand.  Levend dus.  Het hele manègevriendengezelschap was gepast onder de indruk. 

Maar het was een trukje, bekende hij.  je moest gewoon met je hand naar haar voorkant gaan want De Vlieg stijgt alleen naar voren op en ziet De Hand dan niet aankomen.  Of zoiets. 

Dat moest ik ook proberen.  Maar ik trof natuurlijk de enige vlieg in het hele universum die achterwaarts opstijgt.  Het moet weer lukken. Zucht.

ps : we zijn nog met Vriend S., Vriendin M., En nog twee vrienden, hun en onze dochter gaan eten in het beruchte Boshuisje gaan eten.  Zonder loteling voor mij wegens dieet, maar toch zeer geslaagd. Theo van het Boshuisje heeft ditmaal een Duits lied gezongen.  Ook niet te versmaden.

ps 2. : ik heb een existentiële crisis op paardrijgebied gehad.  Ik wou er niet op met andere woorden.  Zeer strange.  Hoop dat het vlug overgaat.  En tot overmaat van ramp had vriendin M. een absoluut paardentopmoment gekend.  Dus terwijl ik zat te bleiten van frustratie, zat zij te gloaten.  Damn her.(grapje he, M. ;)  )

20 juli 2007

De Week.

Bijna een week niet geblogd zie ik, dus ik geef maar even een korte samenvatting :

 

Maandag : ben ik vergeten, zal dus niet spectaculair geweest zijn.

Dinsdag : was Geliefde jarig en zijn we samen naar de Valk geweest.  Niet gaan eten wegens overdosis uiteten aan zee.

Woensdag : bezoek van vriendin E. die alhier geconfronteerd werd met vriendinnen J. en Mme. Zsazsa.  We hebben goed gelachen (en gedronken.Amai.  Behalve Vriendin E. die nog een kater had van de dag daarvoor.  HA! ) J. en Mme Z. bleven nog eten, vriendin J

E. moest jammerlijk genoeg vroeger door want die had nog een afspraak.

Donderdag : bezoek van vriendin V/P.  die bleef eten.  Ik  had de za'tarkip van Nigella gemarineerd (die héél, maar dan ook héééééél erg in de smaak viel, ik zou u het recept geven, maar misschien heb ik nog altijd een receptuurverbod van Mme. Zsasa?) en de groenten voor de bijbehorende sla mocht mijn neurotische vriendin wassen en snijden.  Wat ze beide heel erg keurig gedaan heeft. Nog nooit zo'n proper slaatje gegeten denkelijk. 

 We hebben voorts zitten kleppen tot bij twaalf uur en dan nog was Geliefde niet thuis.  Die was op de manège in handen gevallen van onze vriend de Texaan, de schoonbroer van een vriendin, die weer eens in het land is.  Geliefde kwam om één uur thuis (nadat hij en de Texaanse vriend mij telefonisch verschillende  keren hadden op de hoogte gehouden van de vorderingen) .  Dus we lagen weer heel laat in bed.  Gelukkig kan ik uitslapen.

Vandaag was een luie dag voor mij.  Eindelijk de propere-kleren-koffer van aan zee uitgepakt.  Beter laat dan nooit.  En verder geïnternet, want ook op dat gebied heb ik een drukken week achter de rug.

Ik heb al langer geen E en N meer op mijn toetsenbord staan, maar nu beginnen de K en de D ook af te slijten.  Gelukkig typ ik blind.  Want het gaat er nog niet op beteren, denk ik.

Zo, u bent weer helemaal bij. Oef.

02 juli 2007

Tanken voor dummies

Vanochtend ging ik tanken.  Ik zet mij naast het apparaat, stap uit en merk dat de tankklep langs de andere kant van de auto zit.  En de slang is niet lang genoeg.  Damn.

Ik stap terug in en rijd rond het ding, stap weer uit en merk dat de klep natuurlijk nog altijd langs de andere kant zit. 

Hoe dom kan een mens zijn.  Maar na een paar manoeuvers stond ik eindelijk goed.  Gelukkig waren er geen toeschouwers want het was echt geen zicht.

30 juni 2007

Solden en grapjes

Vanochtend naar 't Stad.  Niet voor de solden maar ondanks de solden.  We waren extra vroeg gegaan (nou ja, ik was om negen uur opgestaan, een grote effort voor een zaterdag en om half elf waren we er) maar er was al bijna geen doorkomen aan. En als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel een mensenmassa op koopjesjacht.  Nou nee, er zijn veel dingen waar ik een hekel aan heb maar die som ik een andere keer wel eens op.

In extremis heb ik een paar bloesjes gekocht, niet gepast want daar heb ik ook een hekel aan (aha! Nog eentje!) en 5 boeken maar die waren uiteraard niet in afslag. 

Vanmiddag dan naar de Valk, waar een vriend een verhaal begint met : 'Toen ik in Vietnam was....' waarop ik gillend plat ga van het lachen, want ik zag hem al door de loopgraven kruipen.  En het verhaal ging over verbrand zijn.  Van de Agent Orange denkelijk.

En als uitsmijter vond Geliefde het heel vermakelijk om Vogeltje van de wasabi bij zijn sushi te laten proeven ('Tuurlijk mag je proeven Vogel!'). Zij echter iets minder.

23 juni 2007

Trapped

Op de manège kregen we vanmiddag het bezoek van Mme Zsazsa met zoon J. Nadat Geliefde gereden had (en ik een kwartier) gingen we nog wat drinken.  Mme. Zsazsa loopt naar het speeltuintje om haar zoontje terug te halen en roept mij opeens met dringende stem.

Ik snel toe en wat blijkt : een jongetje van een jaar of tien heeft zich bovenop een klimrek in kubusvorm gehesen, is door de dwarspalen gaan hangen aan zijn armen,lijf naar beneden en kan zich niet meer terughijsen. Beeld u iemand in die door een plafond gezakt is .

Giechelend bevrijden we het slachtoffer uit zijn benarde positie door hem aan zijn benen en achterwerk te steunen en hem zijn armen te laten lossen.

Zijn moeder kwam er net aan en neemt hem mee terug , onderwijl 'aandachttrekkerke' mompelend. Ocharme de jongen. Tot zover zijn machopogingen.

Verder kunnen we nog naar binnen vluchten voor een gigantische stortbui.  Mijn arme Zoon, die zit op een festival in de Lilse Bergen.  Gelukkig heeft hij droge kleren bij. Hij zal ze kunnen gebruiken.

24 mei 2007

Wazig

De Fenistil druppels helpen wonderwel. En ze maken mij slechts een ietsje wazig. Wat eigenlijk nog niet zo'n onprettig gevoel is. Vooral niet vandaag, met de begrafenis en al.

Waarbij men neven en nichten ziet, die om te beginnen minimaal 20 jaar ouder zijn en niet echt, hoe zal ik het zeggen, Ons Soort Mensen. En stokoude tantes, waarvan er eentje mij van zo dichtbij kwam bekijken dat er amper een sigarettenblaadje tussen onze gelaten had kunnen kruipen. Het mens had dan ook wel een oogprobleem en was bijna 90

Om al helemaal niet te zeggen dat mij bij wijle een hoog 'In de Gloria'gevoel bekroop. En het was ook triestig ja, uiteraard. Ik ben de laatste jaren al iets te veel naar begrafenissen geweest. Hmmpff.