18 mei 2007

Woordenstroom 2

Naar de home van de overleden tante, samen met Praatzieke Tante, Nonkel en Mama en Papa.  Het was om het zacht uit te drukken vermoeiend.  Praatzieke Tante was weer op volle toeren en ik zag tijdens het onderhoud op de administratie van het home mijn vader uit het kantoortje verdwijnen. 
Wanneer ik hem vervoeg zegt hij dat hij het op de zenuwen krijgt van Tante.  Wie niet, vraag ik u.  En dan had ze al een kalmeringspilletje ingenomen.  Volgens eigen zeggen doet ze dat heel zelden, enkel in 'cruciale gevallen' (sic). Daar geloof ik niet veel van maar soit.  En ook mijn moeder had zich een halfje gepermitteerd.  Want van meer krijgt ze hoofdpijn.  Diepe, diepe zucht. 

Daarna nog langs de begrafenisondernemer waar gelijkaardige scènes zich afspelen.  Oeverloos gepraat en gevraag, maar geen oor naar antwoorden.  Ik neem daar dan maar even het heft in handen en handel de formaliteiten af.

Al bij al was het allemaal nog vlug achter de rug en kon ik naar de Delhaize.  Waar helaas weer grote aantallen bejaarden ronddarden en wegens brugdag ook mama's en kinderen maar geen enkele smakelijke man om eens naar te loeren en zo mijn 's ochtends teloorgegane levenslust terug te vinden.  Damn.

11 mei 2007

PASOEPtijd

Eén seconde voor mijn wekker afliep op het onchristelijke uur van 5.15 piepte mijn gsm ,die ik om onduidelijke redenen op het nachtkastje had gelegd, want dat doe ik normaal nooit (stralingen weet u wel).  Als Zoon zijn uitgaansleven bezigt, leg ik hem op de boekenkast in de slaapkamer, net iets dichter bij Geliefde dan bij mezelf.  Waar ik helemaal niks mee wil zeggen. Uiteraard.

Het was een sms van De Maffe, zeggende : Opstaan opstaan, het is tijd om te PASOEPEN.  In mijn slaapdronken toestand dacht ik er niet aan dat de gsm van De Maffe tijdsgeprogrammeerde smsen kan zenden dus ik stuurde fluks een 'ROFL, merci' terug.  Ik hoop dat ik haar niet ontijdig gewekt heb ermee.  Indien wel : mijn verontschuldigingen, ook aan de Mili.

Ik smeerde, schonk, PASOEPTE en wuifde.  En ging terug naar de bedstee.  Natuurlijk valt een mens dan niet zomaar terug in coma, dus al bij al heb ik misschien nog een dik uur verder geslapen voor de echte ontwaaktijd aangebroken was.

Met barstende hoofd-en nekpijn opgestaan, Vogel schoolklaar gemaakt, Vogel naar school gebracht en dan levenloos in de zetel nedergezegen.  Ik besloot dan maar een bad te nemen om de nek wat te verwennen.  Grote, grote fout.  Ik hou eigenlijk helemaal niet van baden (Ik douche natuurlijk alle dagen, begrijp me niet verkeerd) en zeker niet 's morgens.  Want hoe komt een mens uit een bad?  Helemaal rozig, gloeiend, slaperig en twintig kilo zwaarder, gevoelsmatig.  En mijn nek-en hoofdpijn zijn nog helemaal status quo.  Dat ik ook nog alle bedden verschoond heb (ik denk een dag te vroeg volgens Sien en Maria) getuigt van Ware Heldenmoed, Nijvere Lezertjes!

Gelukkig heeft mijn bezoek voor vanavond afgezegd wegens ook ziek.  Dikke Oef eigenlijk.  Hopelijk morgen beter, want dan gaan we uit eten, naar het Boshuisje nogmaals.  Loteling, here I come!

06 mei 2007

Vroem

Een WE  is niks meer tegenwoordig, zelfs niet met het driedagenweekend dat Geliefde al sinds lang heeft.  Zeker sinds Kate de Koe, gaat het van manège naar manège, met een strijk ertussendoor (op Zondag, jawel! Eat your heart out, Sien en Maria.) De namiddagen zijn ontspannen, beetje rijden , veel terraszitten, keuvelen etc.  Vogel amuseert zich enorm op de minieme speeltuin (mét sinds deze week nieuwe schommels ), met vriendjes en vriendinnetjes, zelfs zo goed dat ik haar probleemloos ongezien in de steek kan laten om een half uur te Valkrijden, onder de hoede van vrienden uiteraard, maar ze merkt nog niet dat ik weg ben.

Op weg naar het restaurant, waar we in extremis nog geboekt hebben wegens weeral lege kasten en geen zin tot koken, staan we aan het stoplicht, naast een allochtone medemens, Pakistaans als ik een gok moet doen,  in een (volgens Geliefde) Honda Prelude die enthousiast staat te gas geven met grote grijns in onze richting.  Geliefdes innerlijke kind komt naar boven en hij zet Heilige Auto in tiptronic zodat we bij het accelereren met onze wangen tegen de zetels plakken. Allochtone medemens draait bij het volgende stoplicht , waar hij een trein later aankomt, enthousiast zijn raam open en Geliefde doet hetzelfde in reactie op zijn vreugdevolle gebaren.  'Woooow da's ni gewoon hé' glimlacht de man breeduit, en wij moeten ook lachen om zijn gemeende enthousiasme.  Weeral een verbroedering, zij het milieu -en fatsoensgewijs niet comme il faut (sorry Virginia  ) maar toch wel heel leuk.

 

30 april 2007

Zaterdag aan zee.

Zaterdag hebben we ons gebruikelijke zee-ontbijt.  Met pistolets en chocomelk.  Thuis drinkt Vogel niet vaak chocomelk maar dat is een zeetraditie die ze zelfs na meer dan een jaar niet vergeten is. Niet dat ze het thuis niet zou krijgen, maar geen mens die er aan denkt om het te kopen.  De mevrouw van de plaatselijke superette is helemaal lyrisch over de lang niet geziene Vogel.  Mor zoooo groot al, ik zie haar nog in haar koets liggen etc... Ze heeft haar zelfs nog in utero gekend, genesteld in mijn toenmalig gigantisch walvislijf maar heeft denkelijk de goede manieren om daar niet op te alluderen.

Na het ontbijt doen we een wandeling, wederom een terras en gaan dan even verpozen op het appartement.  Onder het genot van een trappist (Geliefde) en een rosé (ikke) genieten we van het Zeegevoel.  Wat toch wel speciaal is, ik moet het toegeven.  Het Zeegevoel is een vakantiegevoel in notendop.  En tegelijk gluur ik rond in het appartement dat zoals gebruikelijk na een halve dag bewoning reeds de wanordelijke proporties van het thuisfront heeft aangenomen.  Hoe doen we dat toch?

Namiddag speelt zich af op het strand, waar ik na een uur ongemakkelijke concentratieproblemen en een volle blaas krijg.  Aangezien we vlak over onze zandstek wonen is het toilet natuurlijk niet ver weg.  Maar ik zeg tegen Geliefde dat ik niet meer terug naar beneden kom en laat kind en man achter om door het zand te rollen en ga zelfs in een genadige stilte genieten van een lege ruimte, een boekje en, ach waarom ook niet, nog een glas rosé.

Des avonds trekken we naar het restaurant , deze keer gelukkig per auto, wegens weinig toeristen en voldoende parkeerplaats, want de laatste keer heb ik op de helletocht terug, te voet, doorlopend gesmst met De Maffe, over mijn pijnlijke voeten, mijn volgevreten maag en mijn malaise om na het diner nog zo een eind te moeten stappen.  Wat ik toen uiteindelijk blootsvoets heb gedaan en waarvan ik nog ergens een fraaie foto van heb.  Van vuile blote voeten dus, maar die wilt u beslist niet zien.

Het eten was zalig, een gigantische fruits de mer mét kreeft.  En aangezien je hier de tijdelijke verblijfplaats van de kreeften naast je tafel hebt, zien we om de zoveel tijd een kok naast ons de schuifdeuren van het kreeftenbad opendoen om er een paar exemplaren uit te vissen.

Wat gaan ze daar mee doen? Zegt Vogel.

Wat denk je ? Antwoord ik met een bang vermoeden van Gevoelige Gekwetste Kinderziel in het vooruitzicht.

Bakken zeker? Zegt ze ijskoud.

Mja, koken eerder, zeg ik voorzichtig.

O ja , koken dan.  Knikt ze.

Oef, weer een trauma waar mijn Vogeltje niet van wil weten.  Houden zo, zou ik zeggen !

26 april 2007

Voorbereiding

Ondanks de hitte heb ik een produktieve dag achter de rug.  Een taak voor Zoon gemaakt (don't ask ) die een zeer welwillende vriendin (mag ik u vriendin noemen, beste A?) heeft nagelezen en er al mijn archaïsche uitdrukkingen heeft uitgehaald, dan gestreken, rekeningen betaald, mijn haar geverfd, jawel!

En dat allemaal omdat uw Huisvrouw morgen voor twee dagen naar zee gaat, met Geliefde en Vogel.  En hond.  Zoon wil niet mee dus die heeft een kat van huis weekend voor de boeg.

Het haar, trouwens, is volgens het pakje donkergoudblond maar in praktijk eerder weer rossig maar dan lichter.  Enfin, de uitgroei is weg en dat is al het belangrijkste.  Binnen een week of zes zal ik opnieuw kleurzeuren maar tot dan ben ik toch effe gerust.  En met mij de rest van de mensheid.

Morgen nog inpakken want al is het maar voor twee nachten er moet Vanalles mee.  Zonnespul, kleren, Tut en Vod, oplader gsm, sleutels, laat mij aub de sleutels niet vergeten, en ik weet zeker dat ik daarstraks nog aan vanalles gedacht heb dat ondertussen weer tussen de plooien van mijn geheugen gevallen is.  Ondergoed! Water voor de hond, zodat ik niet onmiddellijk naar de winkel moet rennen want van het zeekraantjeswater krijgt hij buikproblemen als u begrijpt wat ik bedoel!  Een boek!

Twee avonden internetloos, dat is weer lang geleden.  Om over de dagen  nog maar te zwijgen.  Uw Huisvrouw begint al a priori onthoudingsverschijnselen te krijgen.

Tot zondag nijvere lezertjes, ik wens u allen een geweldig weekend!

04 april 2007

Delhaize, toneel, malheuren en worstjes

 Stientje heeft overschot van gelijk wat betreft die Delhaize.  De gemiddelde leeftijd van de doorsnee klant is 70. Wat haar de jongste bezoeker maakte vandaag.  Vogeltje uitgezonderd en zij was dan ook nog een unicum want kinderen heb ik daar zelden gezien.  Men waant zich in een bejaardentehuis, maar dan ééntje vol misnoegde senioren. 

Ik moest echt lachen met haar beschrijving, want ook ik, vriendelijk meiske dat ik ben, glimlach altijd naar uit de lift komende winkelbezoekers maar net zoals zij krijg ik ook nooit  respons.  Dus in het vervolg kunnen ze de pot op, de zure bejaarden.  Geen opgetrokken mondhoek zullen ze nog krijgen van mij! Doe je mee , Stien?

De golden syrup hadden we nodig ter vervanging van ahornsiroop die daar niet te vinden was.  En die was nodig voor het overheerlijke worstjesrecept van Mme. Zsasa. 

Even voor ik naar toneel ging vertrekken met Kleine Vogel lees ik dat diezelfde Mme Zsazsa een accident heeft gehad.  Ik bel haar en sidder nog heel de middag na over het afschuwelijke gebeuren en vooral over het 'wat er had kunnen gebeuren' . Bah wat een nachtmerrie.

Het toneelstuk was niet slecht maar bijwijlen nogal eng voor Vogeltje.  Algoed dat zij niet van het soort is dat alles aangrijpt om nachtmerries of niet-willen-slapen crisissen te krijgen want daar gaf het soms wel een aanleiding toe.  Geef toe : enge handen in je bed, rare wezens erachter : je zou van minder wantrouwig naar je sponde beginnen kijken. Alles werd op het einde wel goedgemaakt met veel rondvliegende pingpongballen.  Ik vond het alleszins een iets te hoog Mr. Beangehalte hebben, maar voor mij was er als troost op het einde dan weer de verschijning van de tot dan in het duister gehulde poppenspeler die er best smakelijk uitzag. 

 En dan was er ook nog de aanwezigheid van Vriendin C. met haar Zoontje die ook geboekt hadden voor de voorstelling.  Dus vooraf konden we nog even kletsen en ons beider afschuwen uitdrukken over het Leed van Vriendin K., aka Mme Zsazsa dus.

De beroemde worstjes heb ik geserveerd met stoemp met boerenkool en werden door Zoon zeer ondankbaar versmaad maar door Vogel en Geliefde heel enthousiast onthaald.  Meer nog, Geliefde die niet dol is op worstjes, lustte er wel pap van en complimenteert bij deze Vriendin  K. met het recept en voegt er nog aan toe dat ze maar moet zien dat ze zaterdag niet whiplashig is wanneer we wilde quarters gaan bekijken.

03 april 2007

winkelen en hollen

Vandaag weer naar de stad, met superbrave baby S. en zijn mama, en Vogeltje die een beetje last had van aanstelleritis .Ze verstopte zich achter en onder elk rek maar aangezien ik haar wil ZIEN elk moment en daarbij ook nog mijn aandacht op de aangeboden kleren kunnen richten, heb ik daar onmiddellijk een einde aan gemaakt mits dreiging van opsluiting in de auto. Niet dat ik het zou gedaan hebben, maar men moet zijn dreigementen weten uit te kiezen op waarschijnlijk succes.

Zeer leuke middag en weer een behoorlijke buit, maar gelukkig niet alleen voor mij.

Vriendin Kr. moest na haar bevalling dringend nieuwe kleren en heeft zich ook een lekker laten gaan. En ik heb Trinny &Susannah gespeeld. Niet evident want haar kledingsmaak en de mijne liggen mijlenver uit elkaar maar het was een succesvolle onderneming.

Baby S. heeft zich niet laten horen behalve op weg naar huis toen hij grote honger had, het modelkind.

Dan nog op een holletje naar mijn ouders voor mijn vaders 69ste verjaardag en dan op een holletje, een beetje omgeleid door een file, naar de Valk. Alwaar ik tien minuten voor het opstijgen ongesteld werd zodat ik er op voorhand al geen zin in had.

Maar zoals altijd is het dan net wel enorm leuk en goed. Dus eind goed al goed op deze kille dinsdag.

27 maart 2007

Donald duck in Zaventem

Om half één gingen mijn ouders landen in Brussels Airport , zoals het ding tegenwoordig heet, dus om kwart voor twaalf karde ik, eventuele files in het achterhoofd, naar daar.

Om kwart over twaalf ben ik, geparkeerd en wel, aan het Arrivalgedoe en ik zie dat ze al geland zijn.  De bagage wordt nog niet uitgeladen volgens de monitor dus ik heb nog tijd genoeg om mij plaatsvervangend te verblijden in al het gelukkige weerzien rond mij heen.  Het doet toch wel wat, vind ik zo.  Babies worden in de armen van grootouders geduwd, er wordt hevig gekust en geschouderklopt en nog heviger gezwaaid.

Dan zie ik een eerste lading bejaarden uitgebraakt worden door de deuren.  Dat zal hun vlucht wel zijn, want ondertussen is de bagage op de band beland. Een steward duwt een honderdjarige in een rolstoel naar de uitgang van de hekken en het oudje wordt ei zo na overreden door andere, wel mobiele, bejaarden van het type dat voorsteekt in de supermarkt.  Met een norse vermaning weet de steward zijn frèle last toch eerst buiten te krijgen, duidelijk niet naar de zin van de anderen die hem woest bekijken.

Achter mij hoor ik opeens een donald duckgeluid.  Verbaasd kijk ik om.  Het blijkt een (weeral) bejaarde man met een bagagetrolley te zijn.  En het is niet de trolley die dat geluid maakt , maar de man zelf. Kweeek kwek, kweek kwek.  Zo gaat hij voort met in het kielzog zijn echtgenote.  Ik voel dat ik ga lachen, dus ik draai mij maar vlug terug richting deuren. Kweek kwek begod.  Ga zo maar eens door het leven.

Om tien voor één zijn mijn ouders dan eindelijk buiten.  Hun bagage was natuurlijk de laatste op de band.  A ja.  Wij kunnen geen grote weerziensscène spelen want ik ben snipverkouden en wil hen al niet bij de eerste voet op Belgische bodem besmetten,  maar we zijn evengoed blij om elkaar te zien.

Dan mag ik nog 4,40 € ophoesten voor de parking (vier komma veertig voor drie kwartiers, jewel!) en kunnen we vertrekken.

Mama heeft een Spaans flamencokleed mét schoenen en bijbehorende accesoires gekocht voor Vogeltjes verkleedkist.  Dat zal schoon zijn.  De waaier ga ik alvast confisqueren om mij op het terras stijlvol koelte toe te wuiven.

 

19 maart 2007

 To Bio or not To Bio

phpbT99df_c2AM

Op deze kille maandagochtend besloot ik op sapjesjacht te gaan in de biosupermarkt in de buurt waar ik ben opgegroeid.  Net binnen kom ik een vriendin van mijn mama tegen met haar kleinkind.  Aangezien we elkaar in geen jaren gezien hebben, babbelen we een kwartiertje bij.

Bij de sappen aanbeland,  sla ik ook nog een praatje met de gerant, die ik ook nog ken van toen mijn ouders in de buurt woonden.

De kar al volgeladen met niet alleen sapjes maar ook nog thee, wijn, brood, boterhamsmeersels, walnotentaart enzovoort stuit ik op vriendin J. die net binnenkomt met haar zoontje.  Uitbunding bespreken we De Wereld, De Menschen en De Biologische Landbouw.  Haar zoontje ondergaat ons geklets zeer geduldig.  Hij doet zelfs een paar zeer doordachte graaien in de winkelrekken, en komt af met de Weledea Tandvleesbalsem.  Het kind weet wat het nodig heeft, dat is duidelijk.

In totaal twee uur later haast ik mij terug naar huis om Zoon van middageten te voorzien.  Voorwaar een welbestede ochtend.  Ik ben er helemaal vrolijk van geworden.

15 maart 2007

Woordenstroom

Ik mocht mij vanmiddag naar een Zeer Gevaarlijke Buurt begeven op verjaardagsvisite.  Tante G. werd vandaag 80 en aangezien mijn ouders met vakantie zijn, ging ik mijn Tante A. en Nonkel R. ophalen om samen naar het feestvarken te gaan.

Uit voorzorg tegen begerig geboefte dat in die buurt ongetwijfeld in grote getale aanwezig is, besloot ik toch maar iets langmouwigs te dragen, kwestie van mijn horloge te bedekken.  Deze bekentenis doe ik speciaal voor vriendin J. zodat ze mij nog eens schallend kan uitlachen.  Schol J!

Tante A. is een 68-jarige hypochonder die nooit, maar dan ook geen seconde haar mond houdt.    Onder luid getater van Tante togen we Gevaarlijke Buurtwaarts.  Op een moment maakt Nonkel een opmerking over een auto die iets voor ons nogal aan het treuzelen is en Tante A. wijkt even van het script van haar monoloog af om Nonkel te vermanen mij te laten rijden hoe ik wil rijden, want ik ben toch de chauffeur.  Nadat we haar er op gewezen hebben dat Nonkel helemaal niks zei over de te kiezen weg, pikt ze terug in waar ze gebleven was. 

Het enige dat ik moet doen is af en toe , a ja, neenee , hmm en natuurlijk dat zeggen.  Ook bij Tante G. thuis tatert ze vrolijk verder.  Tante G. gooit er af en toe een gezondheidsklacht door waarop Tante A. telkens zegt : 'Zwijg stil, dat heb ik ook....' met daarachter een litanie over hoe zij haar ingebeelde klacht ervaart.  Dit scenario gaat op voor achtereenvolgens duizeligheid, zere gewrichten en luchtwegenaandoeningen.

Weer op weg naar huis gaat de spraakwaterval door, tot ze aan het stoplicht plots zegt : 'Ik ben aan het zagen hé kind' , wat ik natuurlijk in alle toonaarden ontken.  De Nonkel heeft gedurende die 2 uren nauwelijks een woord kunnen inbrengen, maar dat zal hij al wel gewend zijn.  Hoop ik voor hem.

't Is een goed mens, maar wel vermoeiend.  Amai mijn oren!

14 maart 2007

Baaldag

Als ik Kleine Vogel vanochtend vraag wat ze als ontbijt wil, kokhalst ze nadat ze geantwoord heeft.  Ik zeg haar het ontbijt maar even te vergeten.  'Ik kan niet naar school zo', meldt ze.  'Ik ben verkouden en ziek.' Ik besluit haar een baaldag te gunnen,want voor de rest lijkt ze echt niet ziek. 

We gaan samen naar de supermarkt, ze eet nog goed en snoept zelfs wat, dus ik vermoed   dat het een vooralsof ziekte was.  En gelukkig maar want deze middag mocht ze naar het feestje van het zusje van haar vriend E. 

Ze lijkt nu, na feest, eten en bad, zelfs niet moe.  In tegenstelling tot ondergetekende.  Want deze nacht hebben we nogmaals een vals alarm gehad, heeft Vogel mij nogmaals op speurtocht-naar-vod gestuurd en heb ik over het algemeen amper geslapen.  Ik wil ook een baaldag, door te brengen in bed, met de krant en een boek. Eventueel vergezeld van een kop koffie en wat pistolets.

Maar dat zal niet meer voor dit decennium zijn, vrees ik.  Of toch zeker niet voor deze week, want mijn kuismeisje heeft weeral verstek laten gaan.  En ik heb de keuken gepoetst.  En mij wederom geërgerd aan het slechte poetswerk dat zij levert.  En dat ik nu rechtgezet heb.  Nogmaals.  En daar baal IK nu van zie.

08 maart 2007

Huisvrouw in de kerk.

Ik had een afspraak met de nieuwe huurder van het voorheen verwaarloosde maar nu terug spic-en-span appartement op de bank voor de waarborg. Ik was te vroeg en besloot dan maar een blokje rond te wandelen in de buurt waar ik vroeger nog gewoond heb. Blokje rond wil zeggen rond de gigantische kerk. Nu ben ik dus niet katholiek maar ik ben dol op kerken. Dus besloot ik deze kerk nog maar eens met een bezoekje te vereren.

Ik was, uiteraard, de enige levende ziel daar aanwezig en begon mijn bezoek met keurig te betalen voor een kaarsje en dat dan ook aan te steken. Gek voor een niet-katholiek? Ja waarschijnlijk wel maar ik doe het quasi altijd als ik een kerk bezoek. De Universele Kracht zal het wel op prijs stellen, denk ik dan maar . Er ligt een boek naast het kaarsengebeuren met dankzeggingen en doopmededelingen enzovoort. Een gastenboek quoi. En hoewel ik een Lezer ben, voelt het een beetje voyeuristisch aan, dus ik sla het vlug terug toe.

Ik wandel rond in het uitgestrekte gebouw dat behalve het middenstuk nog tal van nissen telt. En schitterende beelden en glas-in-loodramen. Het enige wat de , voor mij unieke, kerksfeer bedierf was een groot zeil met her en der emmers over verpreid. God's huis was blijkbaar lek want toen ik omhoog keek, heeeeel hoog, zag ik dat er een stuk van het gewelf bloot lag en verschrikkelijk drupte. Zonde!

De rondgang is compleet en dus ga ik weer naar buiten waar een eindje verder mijn oog valt op een elektriciteitskast waarop een stikker kleeft : STRENG VERBODEN TE PLAKKEN. Streng verboden dus. Er is dus blijkbaar een superlatief voor verboden. Iets dat verboden is, mag toch niet, waarom dan nog streng erbij? Na die mijmering was het tijd om mijn huurder te vervoegen in de bank. Uw huisvrouw voelt zich bijzonder contemplatief vandaag.

De voeten.

Deze nacht afgrijselijk laat gaan slapen en dan nog 2 keer op moeten staan om de verloren tut te zoeken. Merkwaardig hoe ver dat springt, zo'n tut. In mijn nachtelijke ochtendhumeur heb ik wederom twee keer gegromd dat ze het in het vervolg misschien even zelf kon zoeken of anders eindelijk eens tutloos gaan slapen. Daar trekt ze zich natuurlijk niks van aan, van een grommende mama en ze viel dan ook beide keren terug onmiddellijk in slaap van zodra het verloren voorwerp weer in de mond stak.

Vanmorgen was het dan pedicuredag. Mijn mama en ik werden beiden onder handen genomen door de moeder van een lagere schoolklasgenootje van Zoon waar ik via mijn voeten en die van diverse familieleden al die jaren contact mee heb gehouden.

Vroeger dacht ik dat pedicure voor bejaarde mensen was, maar ik moet al lang toegeven dat er niks zo heerlijk is als gladgeschuurde voeten met gepolijste nagels. Heerlijk loopt het, héérlijk zeg ik u!

07 maart 2007

De Heilige op ronde

snipshot_cpsvklal46uIk moest vandaag Heilige Auto gaan halen in de garage waar hij voor een paar totaal ongepaste mankementen moest verzorgd worden. Met de kleine vervangwagen stort ik mij op de Ring en we weten allemaal hoe ik over de Ring denk. Denk ik.Ik haat de Ring dus.

Zeer strategisch had ik gewacht tot half tien om zo toch de grootste drukte te vermijden. Dat ging goed alhoewel ik niet op mijn gemak was, niet in het minst omdat ik geen idee had hoe ik de buitenspiegels goed moest zetten en dus een beperkt zicht had. Aan de overkant van de Ring was het echter een afschuwelijke file, dus ben ik met De Heilige maar langs de Stad teruggekomen.

Ergens op de Singel zie ik al van verre een bende politie staan. Uiteraard heb ik het geluk te mogen stoppen. Controle van de boorddocumenten zegt een zuur flikkenwijfke. Ik graaf ze op (dankzij onvolprezen Geliefde liggen ze keurig waar ze moeten liggen) en steek ze door het raam. 'Geef ze maar aan mijn collega' zegt ze onvriendelijk. Die collega had ik nog niet zien staan maar ik doe wat mij gezegd wordt. Collega is dra terug met het papierwerk. Alles is in orde. Hij is blijkbaar in een sociale bui en vraagt mij waarvoor die 'barren' dienen. Ik kijk bevreemd in de richting van zijn blik en zie wat hij bedoelt. U kan ze op de foto zien. 'Om u vast te houden als ge schrik hebt' grap ik, misschien een beetje ongepast want het impliceert waarschijnlijk onbehoorlijke snelheden. Hij kan er toch mee lachen.

Ik mag beschikken en besluit dat het totaal idioot zou zijn om van auto te wisselen om naar de supermarkt te gaan en neem de Heilige dus voor het eerst in zijn bestaan mee om te gaan winkelen. Totale insubordinatie aan Geliefdes neurosen. Een kleine stap voor de normale mens, een grote sprong voor mij. En de Heilige heeft er van genoten denk ik.

15 februari 2007

Valentijnverjaardagverslag.

Geliefde heeft mij een heel fijne verjaardag bezorgd.  Ik vraag mij dagelijks af waaraan ik hem verdien.  En hij waarschijnlijk ook .

Ik kreeg 's middags 'van Vogeltje' parfum, goed gekozen dan nog en daarmee dacht ik wel dat de kous ging af zijn, aangezien ik weken daarvoor de nieuwe kodak al had gekregen.  Maar nee hoor. 's avonds tijdens het etentje gaf hij mij nog een pakje.  Goed wetende dat ik een hekel heb aan openbare toestanden, dus helemaal lief was het eigenlijk niet.  Onder de nieuwsgierige ogen van de mederestaurantgangers moest ik het opendoen. Gruwel o gruwel.  Maar het was de moeite waard en ik heb hem toch lekker geen openbare zoen gegeven. Puh!

 

Gemengde donderdag

Des ochtends na het afzetten van Vogeltje op school (in prinsessenkleren voor het carnaval) mij gehaast om een rotklus te gaan doen waarvan ik u de details zal onthouden.

Net op tijd terug om de carnavalsstoet te gaan bekijken op school. Altijd weer goed voor een natte-ogenmoment. We hebben zelfs samen gedanst (onder lichte dwang van het onderwijzend personeel, op de tonen van het hatelijke tititilied.

Dan vlugvlug naar huis om Zoon te voederen, en Vogel natuurlijk ook en te bellen naar Vriendin C. waarmee ik een dubieuze afspraak had. Kwam ze nu wel of niet? Ja dus, zei haar man, meer nog ze was zelfs onderweg!

En toen was het heerlijk ontspannen bij verschillende kopjes thee. THEE jawel!Haar dochtertje was aanbiddelijk lief en Vogel was zeurderig en druk. Juf had gezegd dat ze vanochtend stilletjes en wit was. Is dit de voorbode van een volgende ziekte? Leukleuk met het verlof in het vooruitzicht.

Ik hoop alleszins dat ze morgen nog in goede staat is, want dan gaan ze met de school naar Pirateneiland. Zonder mij, want ik WEIGER daar naartoe te gaan, alhoewel Geliefde dat liever wel zo zou hebben (die ziet nog meer gevaren allerhande dan ikzelf) maar daar wil ik, na die ene keer met Zoon toen hij klein was en na een afschrikwekkend verslag van een andere vriendin dus echt niet bij zijn.

In ruil echter ga ik morgen het tweede deel van de rotklus doen en nog wat boodschappen her en der. Ik vind het desondanks toch een goede ruil.

06 februari 2007

Hagel

Net toen ik Vogeltje van school ging halen was het aan het hagelen. Ik had al wel gezien dat allengs donkerder werd maar die bui had ik niet verwacht.

En niet zo twee bolletjes en gedaan, neeee een echte forse stroom kwam er uit de lucht gevallen, wel een kwartier aan een stuk.  Joy o joy.

Dat vond Vogel alleszins wel, ze was verrukt van de witte bolletjes.  En dus duurde het nog eens zo lang voor we thuis waren.

Een half uur later kwam een kletsnatte Zoon thuis.  Die had warmbloedig zijn jas thuisgelaten deze middag , want van fietsen krijg je het blijkbaar wel héél heet en had dus enkel een sweater met kap aan. 

Ondertussen staat het avondeten al gemaakt (selder met bollekens in tomatensaus) en geschild (aardappels). En de vrouw, zij hoestte verder...

30 januari 2007

Truukje

Een mens is nooit te oud om iets bij te leren.  Dat werd vandaag maar weer eens bewezen tijdens het bezoek van LunaticMomy .  Ik bied haar een lepeltje aan om haar melk door de koffie te roeren en ze slaat het af.  Dat heb ik niet nodig zegt ze  en blaast in de koffie.  Als bij wonder vermengt de melk zich met de koffie.Onwaarschijnlijk!

De sinaas-chocoladecake was zalig trouwens. Jummie.

26 januari 2007

Ochtend met Geliefde

Vanochtend moesten Geliefde en ik in colonne naar de garage alwaar De Ketel (zo genoemd omdat hij een diesel is) in onderhoud moest.

Op de terugweg wordt ik gepreekt over mijn rijstijl.'Gij haalt daar altijd alles uit gij, ik moest moeite doen om u bij te houden' Wat ik dan stiekem als compliment beschouw want zijn vehikel is eigenlijk zeer snel. De looser.

'En met uwen andere, ik kom daar met moeite aan zoveel liter en ik rijd sneller, en gij gooit daar twee liter bovenop en uw gemiddelde snelheid is minder' Leve de boordcomputer. Die zal ik in het vervolg dan ook maar resetten.

Wat kan ik zeggen, ik heb een puberale voorliefde voor vlug optrekken. En dat ik zelfs met genoemde Ketel Geliefdes lage sportding achter mij laat, vervult mij met een totaal ongepaste trots. Ach, ik mag ook mijn ondeugden hebben, nietwaar?

Dan gaan we naar het copycenter alwaar de moderne techniek mij behoedt voor het uren kopiëren op de schooldinosaurus. Twee aan twee, geniet en alles. Dat was nog eens een lumineus idee!

Vervolgens wil geliefde ergens naar fototoestellen gaan kijken. Ik heb voor mijn aanstaande verjaardag een nieuwe kodak (maar dan liefst geen Kodak) gevraagd. Maar ik wil daar helemaal niet naar gaan kijken. Tuincentra en doe-het-zelfwinkels uitgezonderd kan ik mij weinig saaiers inbeelden dan fototoestellen gaan vergelijken.Ik zeg hem dus dat ik het gewoon wil krijgen, dat het mooie kleuren moet hebben en niet mag uitvallen na elke foto zoals mijn huidig machientje en dat ik beslist niet naar die winkel wil.

Hij beschuldigt mij ervan een totaal ongeïnteresseerd mens te zijn en wil toch koers naar de winkel zetten.

De Voorzieningheid komt mij echter te hulp door een afgesloten straat, dus gaan we toch maar direct naar huis. Danku Universum!

11:29 | Permalink | Tags: garage, auto | Commentaren (1)

23 januari 2007

Nestliefde

lezer

Ik zit ontzettend graag binnen.  Zo graag dat ik amper bij mijn moeder geraak die ocharme 200 meter verder woont.  Gelukkig is zij van het uitgaande soort en zien we elkaar dus toch wel genoeg.

Mijn vader daarentegen is ook een binnenmens, ik heb het van geen vreemden dus.

Op dagen zoals vandaag, Vogel hele dag naar school, een lege tijdszee van 8.30h tot 15.25h, zou een ander mens denken aan Dingen Gaan Doen.  Zo niet ik dus.  Ik ga mijn groenten halen en ben dan blij weer thuis te zijn. 

Te koud (voor mijn verwend lijf) om met Rosie op tocht te gaan, nee laat mij maar hier zitten.  Gezellig warm.

Hola, hoor ik u denken, hier is toch  geen pleinvrees aan het spreken??  Nee, zelfs dat kan ik niet aanvoeren als reden.  Gewoon nestliefde, of hoe moet je zoiets noemen?

Het nest is wel aan een opruimbeurt toe en zelfs daar ben ik nog niet toe gekomen.  Maar ik begin eraan, nu onmiddellijk zeg ik u!  Want vanavond roept de Valkplicht en kan ik het luie, warme lijf gaan verplaatsen naar ijskoude stallen.  Gelukkig hangen daar nog een paar drankjes in de behaaglijke bar aan vast en daarna het andere nestje in, alwaar ongetwijfeld na luttele tijd een klein Vogellijfje ons zal komen vervoegen.

Tegenwoordig hebben we een klein  nachtelijk ritueel.  Als ik haar uit haar spijlenbed hijs, slaat ze haar armen om mijn nek en haar benen om mijn middel en we drukken ons dan zo dicht mogelijk tegen elkaar aan, haar hoofdje in mijn nek.  Voor een tiental seconden en dan nestelt ze zich tussen ons in en staat ze het me toe om nog even haar benen en voeten te wrijven.  Een zaligheid, want dat wordt mij bij daglicht niet heel vaak gegund.

Maar het zeldzame is kostbaar, ik koester die luttele minuten 's nachts als waren het diamanten.

08 januari 2007

Stilte, maar dan echt.

home_6_kaarsEen blog die ik al een hele tijd volg, per toeval ontdekt en blijven lezen. Een verhaal waar ik altijd heel heel stil van werd vanbinnen, om wat haar overkwam, verdrietig om haar ziekte, verdrietig voor haar man en kinderen. Vol bewondering om haar instelling, moed en karakter.

En nu is ze niet meer.

Elke keer als je onnuttig gezeur en geklaag voelt opkomen, breng eens een bezoek aan Spiegelgeest , blader eens door de laatste maanden en wees gelukkig met wat je hebt.

Vredige overgang, Anneke.

05 januari 2007

Eikeligheden

Donderdags vertrekt Geliefde altijd quasi recht van het werk naar de Valk, hij komt enkel overhuis om van kleren te wisselen, want dan rijdt hij mee in de groepsles om zeven uur en anders haalt hij het niet.

Gisteren was het niet anders.  Ik had hem nog vlug broodjes gesmeerd met gedetoleerde handen om toch maar geen ziektekiem over te brengen.  Een heilige ben ik, maar dat wist u ongetwijfeld al.

Om half twaalf is hij thuis, zoals gewoonlijk, want na de les moet Valk nog drogen en moet er met de vrienden en vriendinnen nog nagekaart worden in de bar.  Zo is het dinsdags ook voor mij trouwens.

Hij begint te vertellen en zegt dat hij Valk zijn voeten goed geschilderd heeft, binnen en buiten, na het longeren.  WABLIEF zeg ik, LONGEREN? Jij ging toch les meerijden?  Och ja zei hij, ik had geen zin.

Ik meld hem dat hij dan toch een echte eikel is om mij, doodziek, al om 5 uur achter te laten met Vogel terwijl hij niet op tijd voor de les moest zijn.  Hij had evengoed om 7 uur kunnen vertrekken. 

Hij lacht monkelend en geeft mij gelijk.  Ik lach ook monkelend en geef hem geen ongelijk. 

Dan pakken we de cadeautjes uit die D, eigenares van Oppaspaard heeft meegebracht uit Amerika.  Ze is sinds gisteren terug, dus Geliefdes dubbele paardenshift zit erop.

Ik krijg mijn felbegeerde Legal Pads, wel 10 zelfs! en  zalige badstof sokken van Laura Ashley. Geliefde een mooie leren toilettas van Calvin Klein met 3 paar sokken van hetzelfde heerschap.  Ik bekijk hem schattend en vraag of hij misschien tegen D. geklaagd heeft over het constant verdwijnen van zijn sokken door (volgens hem) mijn schuld maar eigenlijk (volgens mij) door één of andere natuurwet die zegt dat sokken verdwijnen.

Hij lacht weer en zegt : ik zou niet durven.

Ik weet genoeg.  Algoed dat ik een heilige ben.

03 januari 2007

Door het dak.

Man is terug gaan werken en dat is wel jammer.  Alhoewel hij tijdens zijn vakantie meer tijd bij Valk en het Oppaspaard heeft doorgebracht dan bij vrouw en kind.

Gisterenmiddag zijn we en famille naar de manège geweest alwaar bleek dat P.,de baas van het eerste manègedeel waar Oppaspaard staat, bij het uitvoeren van een reparatie door het dak gevallen was. Achteraf bleek dat het gelukkig zonder veel erg was, niks gebroken alleen veel gekneusd.  Maar daardoor moest oppaspaard wel in een andere stal want in zijn stal stond dan weer een ander paard dat verplaatst was voor de mislukte reparatiewerken terwijl Oppaspaard op de wei stond.

Achteraf krijg ik op voicemail een bericht van P., vers terug van Spoed, dat Oppaspaard weer in zijn eigen stal stond, dat alles in orde was, dat hij maar 'even dom was geweest en door het dak gevallen was'.

Keicool, die kleine zelfstandigen

 

16:48 | Permalink | Tags: paard | Commentaren (0)

01 januari 2007

2007

2007 is lui begonnen.  Nadat ik mij om tien uur uit bed gesleept had (wat slechts 6 uur slaap wil zeggen) en gedoucht en gekleed was, heb ik mij op de zetel gelegd en nog uren geslapen/gesuft.

Daarna de rampsituatie in de keuken aangepakt.  Ik had gehoopt dat Geliefde dat tijdens mijn inhaalslaapje nog even zou doen, maar helaas.  Hij was bliksemschichtig naar de manège vertrokken met achterlating van ongeveer 376 vuile glazen.  Damn.

In de late middag heeft Vogel zich op  mijn lijf genesteld en hebben we samen naar een onnozele Barbiefilm gekeken op Nickelodeon. 

Daarnet de overschot van gisteren gebakken en de gepofte aardappels die we helemaal vergeten waren, terug opgewarmd.

Het is weer voorbij, het feestgedruis.  Net op tijd want mijn ingewanden kunnen wel wat rust gebruiken.  Vandaag begint Het Dieet.  Ik hou u op de hoogte.  Tenminste als er iets van komt.  Doodse stilte op gewichtsverliesvlak wil zeggen dat het hopeloos blijkt.  Een kilo of 6,7 dat lijkt toch niet onoverkomelijk.  Ik ga alvast hoopvol het nieuwe jaar in.

Voor jullie allemaal :  veel liefde en veel lachen gewenst.  Een heel fijn 2007!

17 december 2006

Boshuis

Het boshuisje was een groot succes bij Vogel. Haar vroege verjaardagbuit bedroeg : een hondenkenneltje met hondje en verzorginsspullen, een set badschuimpjes en een rugzakje met kleurspullen en het succesverhaal van de avond : een schminksetje.

Ze heeft zich voorbeeldig gedragen en zich prima geamuseerd. Onze vrienden, waarvan een aantal geen kinderen heeft, kennen haar natuurlijk goed van op de manège maar die hadden ook nooit gedacht dat een kleuter zo braaf zou zijn op restaurant.

Het wegrijden was ook wel een spektakel op zich. Het restaurant ligt aan een aardedonkere bosweg vol putten, dus bood ik aan om het achteruitrijden tot aan de grotere weg te voet te begeleiden want Geliefde is daar niet echt een krak in. Ik gilde maar 'naar rechts, naar links , alleeeee draai uw stuur helemaal naar hier en ginder' maar Geliefde vond het telkens nodig om exact het tegenovergestelde te doen. In acht genomen dat ik wél met mijn daim laarzen in de modderpoelen stond, vond ik dat niet heel erg dankbaar.

Terug in de auto wilde ik hier eigenlijk een kleine echtelijke ruzie over ontketenen maar Geliefde keek mij duister aan en zei 'we gaan er maar over zwijgen'. Besluitende dat het sop de kool niet waard was, maar dat ik in het vervolg wel achteruit zou rijden, heb ik dat dan maar wijselijk gezwegen en zelfs niet gemokt. En zo hebben we thuis nog in peis en vree een glas kunnen drinken en napraten (roddelen) zeg maar over een wel heel dronken persoon in onze groep. Zalig...

17 november 2006

Naar de stad

Een hele week heb ik binnengezeten, en ik zit héél graag binnen , maar niet letterlijk de ganse week. Aangezien Vogel geen enkel ziektesymptoom vertoont en het vandaag toch redelijk aangenaam weer was, besloten we even de stad in te gaan.

Ik heb leuke dingen gekocht en we hebben zalige broodjes gegeten. Voor Vogel was er een kids pizza zijnde : gesmolten kaas op volkoren brood, niks bij, keicool (zo stond het er echt). Ze heeft er wel nauwelijks van gegeten dus we hadden beter de baby pizza genomen : gesmolten kaas op een half broodje, niks erbij, keilekker.

We moesten wisselgeld hebben voor de parking dus Geliefde ging even in de krantenwinkel iets kopen om te wisselen. Ik wacht met Vogel bij de automaat waar ze mij streng aankijkt en zegt : "Stelen mag toch niet". Natuurlijk niet, waarom zeg je dat? "Papa is toch gaan STELEN in de krantenwinkel?" NEEEEE Vogeltje, gaan WISSELEN !!! O help, ik hoop dat ze zo'n dingen niet op school zegt.

Naast ons in de parking staat een chique Jaguar met een chique oude man achter het stuur die blijkbaar slaapt. Ik kijk even om te zien of hij wel ademt. Ja dus. Ik vraag aan Geliefde of ik niet even moet checken of wel ok is, wie weet heeft hij wel een beroerte gekregen. Geliefde, totaal gespeend van empathie met de mensheid zegt "Ach nee, die ligt gewoon ladderzat te slapen". Ik, wél gezegend met menselijke gevoelens, wil toch persé gaan kijken, anders blijft dat in mijn hoofd spelen. Ik tik met mijn ring op het raampje en de man trekt een lodderig oog open. Ik doe mijn duim omhoog en lip : "alles in orde?". Hij knikt me vrolijk toe en steekt ook zijn duim op. Ladderzat dus. Geliefde heeft weer gelijk, maar ik ben tenminste gerust.

18 oktober 2006

wijsheid komt met de jaren

Ik merk dat ik mijn blog verwaarloosd heb. Dankzij een doorkomende wijsheidstand ben ik al dagen lijdende aan oorpijn, keel-en mondpijn en zelfs koorts. Het zijn dus niet alleen baby's die afzien van hun tandjes blijkbaar.

Ik ben nochtans nog verbazingwekkend actief geweest deze week. Grote opruim- en sorteeracties, nieuwe printer geïnstalleerd, oudercommitégedoe, mama naar en van ziekenhuis voor een loopplaaster (ze is dus gelukkig terug mobiel, want amai dat luie zitten in de zetel was niks voor haar. Het moge duidelijk wezen dat ik naar mijn papa aard), mega strijk gedaan enzovoort enzoverder. Yoga heb ik helaas wel overgeslagen wegens te miserabel dinsdag, en vooral omdat ik 's avonds nog naar de Valk moest en ik voelde dat het het één of het ander zou zijn.

Gisteravond dus ook 2 files getrotseerd om er uiteindelijk 45 minuten over te doen om bij de manège te komen. Een welgemeend 'degoutant' is hier op zijn plaats.

Goede, zij het verwarrende les gehad wegens overschakeling naar nieuw systeem (Antoine De Bodt voor de kenners) wat niet zo simpel is als je oude brein eindelijk na twee jaar min of meer automatisch doorgeeft wat je handen moeten doen zonder na te denken. Maar soit, het was een interessante ervaring en ik wil er zeker meer mee doen.

Ondertussen is ook Zoons eerste rapport gearriveerd en laat ons er maar meteen over zwijgen want schitterend was anders. Hopelijk beter nieuws van dat front volgende keer...

11 oktober 2006

Bomma en het gips

Dinsdag, yogadag. De lerares doet een asana voor en ik denk : " van mijn leven gaat dat niet lukken" en met mij denken nog veel andere cursisten net hetzelfde merk ik aan de ongelovige kreten en het uitvoerig gesteun. En natuurlijk ging het bij de meesten wel, zij het niet zo vanzelfsprekend en immobiel als bij het voorbeeld. Maar het lukt, het lukt! Dames en heren, ik presenteer u (weliswaar via een internetfoto) Vasisthasana :yoga

Ik ben altijd voor de rest van de dag zo doodmoe van de yoga, dat ik blij was dat ik 's avonds, wegens oudercommité, niet naar de Valk moest. Geliefde had een halve dag genomen en is 's middags gegaan. Dus ik wilde mij nadat ik Vogel van school was gaan halen, nog even zetten alvorens het eten te maken.

Helaas kreeg ik plots een telefoontje : mama, die tien dagen geleden haar voet verzwikt heeft, is er eindelijk mee naar de dokter gegaan en stond nu in het ziekenhuis met een ingegipste onderdaan. Kon ik haar even komen halen? Dus ik trommel Zoon en dochter op, dochter omdat ze absoluut wil meegaan en niet bij Zoon wil blijven (a ja, ze zou maar eens iets moeten missen) en Zoon voor logistieke ondersteuning.

Dat had ik goed ingeschat, want bomma was niet handig met de krukken en de stoep op ging enkel als Zoon haar onder de armen pakte en letterlijk ophief. Mijn vader mocht de krukken, de sjakosj en de jas van zijn vrouw dragen. Met zijn wankele ademhaling kon hem het aanzienlijke gewicht van bomma niet toevertrouwd worden. Gelukkig is mijn Zoon oersterk. Dan moest ze nog twee trappen op. Op de poep en dan steunend op de armen bleek het beste te werken, op de tussenverdieping en hun verdieping weer omhoog getorst door Zoon.

Ondertussen was ook Geliefde gearriveerd, dus we nuttigen nog even een aperitief bij de grootouders . Dan op een holletje koken, Geliefde baadt terwijl Vogel. Na het avondeten keuken opruimen en dan naar het oudercommité. De vergadering was vruchtbaar en gezellig. Eén dappere papa trotseert het vrouwengeweld. Om elf uur ben ik thuis, nog even een praatje met Geliefde en dan mijn uitgerokken, gepijnigde ledematen in de bedstee leggen. Hemels!

05 oktober 2006

verregaande Slonzigheid.

Morgen komen de vriendinnen en het goede nieuws is dat vriendin J. voor ons kookt. Het slechte nieuws is dat ik moet onthouden om de twee keukenhanddoeken en de bavet die al sinds ons vorige etentje hier (u wil niet weten hoe lang dat geleden is,laat ons het erop houden dat we gebarbecued hebben) nog altijd op het terras rondslingeren, eindelijk bij de was te gooien wil ik niet uitgelachen worden vanwege verregaande slonzigheid.

Gelukkig zijn ze wat dat betreft wel aan mij gewaagd, dus moest ik het vergeten zal het toch hoongelach van gelijkgestemden zijn. Behalve van ééntje misschien die hier nog niet geweest is en wie weet wel een toonbeeld van orde is. Laat ons hopen van niet.

Deze week nog geen Vogelziekte gezien, maar ooo wat is dat kleintje moe van school. Ze gaat nu enkel dinsdag en donderdag een hele dag maar die hele dagen zijn uitputtingsslagen voor mijn meiske. Na school zit ze stilletjes en wittekes TV te kijken, is knorrig en kortom OP. Morgen weer een halve en 's middags kan ze dan lekker met ons meeëten en hopelijk leuk spelen met vriendje N. Ik heb de preek alvast afgestoken voor het slapen gaan : mooi samenspelen, N. ook laten spelen, lief zijn voor elkaar etc etc. Ik heb mijn best gedaan en wijs elke verantwoordelijkheid voor gebeurlijke oorlogen totaal af.

Zoon had dan weer wel met virussen te kampen, echter van virtuele soort. Maar liefst 6 heeft hij er gedetecteerd nadat hij via een technologisch hoogstandje zijn computer terug heeft kunnen binnendringen.

In vroegere tijden, préVogel, was ik het die dergelijke miserie mocht oplossen. PostVogel en met het toenemen van de leeftijd van Zoon heb ik wijselijk besloten om al die activiteiten niet alleen te staken maar ook nog te vergeten. Wat niet moeilijk is aangezien we toch al twee besturingssystemen verder staan ondertussen en mijn kennis evenredig achterstaat. Het is een zegen wanneer je kinderen handiger worden dan jijzelf. En in het geval van jongens ook nog eens sterker. Zo kan ik hem subiet nog even commanderen om 2 overvolle wasmanden naar de kelder te dragen. Als ik de handdoeken en bavet er nu maar niet vergeet bij te steken...

21 september 2006

Stressvrij

Woensdag dus naar de osteopaat geweest.  Het lijkt wel wat op magie maar het werkt ongelooflijk.  Ik ben voor het eerst in een jaar pijnvrij. En dat slaapt zalig moet ik zeggen.

De osteopaat somde nog een aantal dingen op waaraan ik al dan niet kon lijden, waaronder stress en ik zei dat ik geen stress had.  Hij zei dat dat de eerste keer in zijn carrière was dat iemand zei dat hij/zij geen stress heeft. Hij vroeg mij zelfs waarom ik geen stress heb.  En dat vond ik grappig en triestig tegelijkertijd.

 

Vogel is al 2 dagen niet naar school geweest wegens doorlopende hoest.  Nu zijn we wel met de Bronchovaxom begonnen, zowel zij als ik omdat ik elke infectie van haar overneem en ik merk wel dat ook ik daar van begin te hoesten maar na een slapeloze dinsdagnacht heb ik haar toch maar thuisgehouden.

Vandaag heeft ze zich evenwel verveeld.  Ondanks boekjes lezen, cakejes bakken enz...  Ze wilde naar school maar morgen gaan we naar de Efteling en daar was ze weer mee getroost.  Ze kent het niet maar de omschrijving leek haar duidelijk wel wat.  Met bevriende ouders en nog twee kinderen, samen in 1 auto.  Een uur rijden.  Ik kijk er met gemengde gevoelens naar uit.  Misschien heb ik al een gloeiende hoofdpijn van kindergehuil, -gekrijs of in het beste geval -jolijt.

Zoon is dan weer totaal gefrustreerd door brommerproject (voetkoppeling door handkoppeling vervangen) want er gaat god-weet-wat niet los.  Desondanks heb ik hem daarnet nog eens gezegd dat hij een fijne jongen is en dat ik blij ben dat hij mijn zoon is.  Dat mag ook wel eens gezegd zijn.

Over Vogel ben ik vandaag minder te spreken.  Ze noemde mij dikkerdje.  Maar Zoon ook en dat is een strakke spierbundel, dus ik zal het maar niet te zwaar opnemen zeker?  Straks ben ik nog gestresseerd...