06 mei 2009

Powerbull

Zoon ziet een versche verpakking Calgonit powerball staan, trekt een wenkbrauw op en vraagt of ik dat altijd gebruik.  Ik bevestig en vraag of het er niet aan te zien is.

U moet weten dat wij de laatste tijd geplaagd worden door vorte glazen.  Het lijkt wel of zij alle vettigheid van de overige vaat aantrekken om nooit meer los te laten.  Een tweede of zelfs derde wasbeurt brengt geen zoden aan de dijk zodat het hier een ware kunst is om een zindelijk glas te vinden.

Tussen de aangekoekte spikkels vindt men dan nog eens kringen en opgedroogde druppels. 

Derhalve vind ik de slogan "Beste reiniging ooit, nooit geziene glans**(sic) op uw gehele vaat" een tikkeltje overdreven.

Omdat ik Calgonit toch het voordeel van de twijfel wil geven heb ik de machine eens leeg laten draaien met een schoonmaakproduct want ik moet eerlijk bekennen ik niet zo goed ben in het kuisen van het interieur van een machine die elke dag draait. Maar ook dat brengt niks op. Noch het uitkrabben van de filter, noch het ontstoppen der spoelarmgaatjes (en als dat geen woord is, dan zou het er een moeten zijn.)

Aan apart glasspoelmiddel en dergelijke begin ik niet wanneer iets mij belooft dat het '3 krachtige componenten in één heeft'. 'Quantum' en al!  Wel merkwaardig dat de vuilste pan of pot wél stralend de vaatwasser verlaat.

Wie o wie geeft mij de oplossing voor een échte nooit geziene glans**? Of op zijn minst een proper glas?

05 mei 2009

Gouden kabouters

De auto sputterde en tot overmaat van ramp ging er een icoontje branden.  Na enig naarstig geblader in de instructie-encyclopedie kwam ik uit op uitlaatgasbewaking.  Ik zag mij al gestikt in mijn vehikel en pleegde een noodoproep naar de garage.

Het verdict luidde 'gebarsten bougiekoppen'. Of zoiets. U moet weten dat wanneer men mij met technicaliteiten rond de oren slaat, ik onverwijld in sluimerstand ga.  4 van de 8 waren er stuk dus voor alle zekerheid verving men de hele set. Wat het geheel met uitlaatgasbewaking te maken heeft, ik zou het niet weten.  En ik wil het ook niet weten.

Onder het mom van 'nu we toch bezig zijn' had men ook een half litertje antivries verschaft.  Bij mijn garage doet men niet mee met de opwarming van de aarde, zelfs niet met de zomer in aantocht.

Verder mocht ik op de afrekening voor 12,39€ + BTW 'kleine leveringen' ontdekken.  Die term riep beelden op die ik liever niet had gehad. Maar dat ligt uiteraard geheel en al aan mijn zieke geest.

Het bedrag van de werkuren deed vermoeden dat er een overbetaalde topmanager aan mijn motor had gesleuteld en het totaal van de factuur had ik kunnen gebruiken om een Iphone te kopen. De 16GB versie.

De enige troost was dat men de auto gepoetst had.  En dat er vast iemand heel erg gevloekt heeft op de plakkaat vogeluitwerpselen die zich op het dak had vastgekoekt.

Ik had toch liever een Iphone gehad. Wie had ooit kunnen denken dat een stel kaboutertjes zo duur zou zijn?

 

19 maart 2009

Zoals in : 'reeds genoemd'

Terwijl ik zat te wachten op de notaris, had mijn oor vrij spel om de gesprekken tussen zijn personeel af te luisteren.  De wachtruimte is immers slechts door middel van een 'toonbank' afgescheiden van de werkruimte der notarisslaven.

Dit heeft mij al meermaals een wenkbrauw doen optrekken want er wordt zo wel wat privacy te grabbel gegooid.  Het zou maar eens moeten lukken dat ik net een conversatie opvang over een smeuige vechtscheiding van een mij bekend koppel of een erfenistwist waarin een niet geliefde buur betrokken is maar helaas is dat geluk mij nog niet ten deel gevallen.

Hoe dan ook, vandaag mocht ik de opstelling van een akte onderhoren.  Die was toevertrouwd aan iemand die naar mijn gevoel nog niet lang in Notariswereld vertoefde en dus strenge begeleiding van een ervaren collega behoefde.

Ervaren collega kreeg van mij al direct een imaginaire beker voor Geduld, Moed en Zelfopoffering toebedeeld.  En wel hierom :

Newby : de erfgenamen, voornoemde heer X en heer Y....

Ervaren collega : nee, je kan niet 'voernoemde' zeggen.

Newby : waarom niet?  Heer Z wordt toch ook zo genoemd?

EC : ja maar Heer Z IS dan ook al voornoemd (haalt betreffende passages aan).

Newby : dus gewoon de naam?

EC (en ik synchroon in gedachten) : NEE, hun volledige gegevens en als je hen dan nog eens noemt, DAN mag je 'voornoemde' gebruiken.

Newby : a ja....(blader blader, twijfel twijfel).  Maar in deze akte staat het ook zo.  'Voornoemde' zie je wel.  Dus ze zijn toch al genoemd?

EC : Dat is een ANDERE akte.  Ziet ge, in DEZE akte zijn ze nog niet vernoemd.

Ik had het groentje al lang met een burgerlijk wetboek rond de oren gemept of haar aangeraden een beroep te kiezen dat iets minder prijs stelt op begrijpend lezen en  juridisch onaanvechtbare stukken wrochten. Zo niet de Ervarene.  Die bleef geduldig uitleggen.

ZO MOEILIJK WAS DIT NU NIET,VROUW! Wilde ik gillen.  Maar toen mocht ik net de heer notaris vervoegen.  Dju toch. Een geluk dat ik niemand moet opleiden, slachtoffers zouden er vallen, daar mag u zeker van zijn.

12 maart 2009

WTF??

Ik en mijn kinders zitten steak, frieten en een excuustomaat te eten wanneer er gebeld wordt. 

Een vriendelijke jongeman maakt zich bekend als bedelende voor de 'rusthuisclowns'. 

Als WTF moment kon dat tellen.  Net nu ik dacht dat niks mij nog kon verbazen.

Want laat ons wel wezen : clowns zijn ENG.  Ze zijn eng als je 5 bent, ze zijn eng als je 22+19 bent en ze gaan zeker weten nog steeds eng zijn als je 82 en dementerende bent.

Kunnen ze een mens zelfs niet met rust laten wanneer het enige levensdoel nog is IN de luier te plassen en te mijmeren over vervlogen tijden? 

Heb alvast Zoon verwittigd om mij nooit in een rusthuis te steken waar een clown aan te pas komt.  Zolang er maar internet is, zal ik al dik tevreden zijn.

03 maart 2009

Koning Keizer Admiraal!

decoration
Mijn fuck het milieu is weeral dik achterhaald. Wederom zal niet de industrie het milieu de das omdoen en volgens dit artikel zelfs niet de uitlaatgassen van mijn of uw auto, nee :  de grote boosdoener is vanaf nu uw toiletpapierverbruik.  En dan vooral het zijdezachte.

Ik vind het toch wel heel ver gekomen wanneer men zich al gaat bemoeien met waar we onze onderkant wensen af te vegen en of daar geen vel te veel bij komt kijken.

Nu zijn wij hier grootverbruikers van WCpapier.  Het valt niet aan te slepen.  Ook al omdat ik steeds zakdoeken vergeet te kopen en wij allen dan maar terugvallen op De Rol in tijden van virale aandoeningen.

Maar laat mij nu net geloven dat WC papier een van de pijlers onzer beschaving is.  Ik wens dit niet te staven maar laat mij u verzekeren in landen waar men pak weg een geit arresteert, geen Toiletpapier te bespeuren valt, laat staan Zijdezacht.

Gelukkig is deze nieuwe vijand ontdekt in Amerika.  Maar zoals we allen weten, komt elke nieuwe rage van over de grote plas, waarschijnlijk kweken ze daar ook Sanseveria's gelijk zot, dus beware! 

Ik kan u één ding zeggen : het zal begot -50 moeten zijn in de hel voor men mij gaat kunnen overhalen om mijn kranten in vierkantjes te scheuren voor in het kleinste kamertje.  En snuiten in een gazet lijkt mij ook maar niks.

En ik raad Allen Hershkowitz aan eens dringend een hobby te zoeken. Of zelfs gewoon een leven.  Zo niet wens ik hem een een acuut geval van salmonella toe.  Eens zien of hij dan nog bij zijn standpunt blijft.

 

 

02 maart 2009

Ban de Sanseveria

phphufs5C_c2PM

 

Ik heb geen groene vingers.  Niet alleen zal de tuin mij chipolata wezen, ook met kamerplanten heb ik het lastig.  Of liever zij met mij.


Toen ik hier kwam wonen kreeg ik van goedbedoelende familieleden de alombekende mandjes met een stuk of vijf verschillende plantjes in, waaronder steeds een afklimmende en zo eentje met akelige fluwelen blaadjes en rode bloempjes.  Bij het watergeven sijpelt er door het mandje meer water op de vloer dan dat de zieltogende sukkel waar het voor bedoeld is ontvangt. Dus na een tijdje vergat ik hen gemakshalve en na amper een maandje waren de fluwelen blaadjes verschrompeld, de klimaf knisperig bruin en gaf de rest het solidair mee op.   Uiteraard staan ze er jaarlijks weer terug naar aanleiding van een verjaardag of zo, want hardnekkig zijn ze wel, die familieleden.

Met de verhuis naar hier, kwam er van de vorige domicilie ook een Sanseveria mee.  Die was om te beginnen al niet mijn idee, want er is mijns inziens geen lelijkere, venijnigere plant op aarde. Waar hij vroeger slechts te spotten viel op de vensterbank van uw tachtigjare buurvrouw, komt u hem nu overal tegen.  In restaurants, bij trendgevoelige schoonfamilie, op TV en zonder twijfel ook in de VT wonen, wat ik niet met zekerheid kan zeggen want wooninrichting interesseert mij nog minder dan flora.  Maar u ziet waar ik naartoe wil : plots was de Sanseveria weer Hip.

Het enige waar hij goed voor zou kunnen zijn is om een insluiper te lijf te gaan want niemand overleeft een slagaderlijke steek van een Vrouwentong, zoals deze gruwel in de volksmond genoemd wordt. Helaas heeft hij mij zelfs deze dienst niet kunnen bewijzen.

Bijkomend nadeel aan de Sanseveria is dat hij nauwelijks kapot te krijgen valt.  En o wat deed ik mijn best.  Hij kreeg een zeer afgelegen plaatsje zodat ik hem vooral niet zou zien staan, op twee jaar tijd kreeg hij geen water -en dat overdrijf ik niet, uiteindelijk was het niet mijn plant dus die verantwoordelijkheid was vlug afgewenteld- maar nog weigerde hij te sterven.  Integendeel, hij groeide als kool en had zelfs het lef om in zijn veel te krappe pot nakomelingen te kweken.  Maar ook in vluchtelingenkampen worden kinders geboren en ik neem aan dat de vierkante meters daar ook vrij beperkt zijn.

Zelfs in babyversie is de Sanseveria niet schattig.  Hij komt zonder stengel of stam uit de aarde, gewoon een dik vet blad dat knal uit de grond oprijst.  Net zoals onder andere een cactus zal u zeggen en inderdaad : die mot ik ook niet maar iets minder passioneel dan de Vrouwentongen.

Na twee jaar werd het pleit eindelijk beslecht in mijn voordeel.  En alhoewel ik zijn moed en volharding moest bewonderen was het toch voorwaar een schone dag toen ik mijn dappere tegenstander eindelijk kon afstaan aan de vuilbak en we zo verlost waren uit ons wederzijds lijden.

Nu u nog, geef uw Sanseveria aan uw bomma of uw oudttante Georgette onder het mom van veel te scherpe punten en gevaarlijk voor kind/kat of gordijnen.  De wereld zal er een betere plaats op worden.  En zo niet, dan heeft u toch maar mooi gerebelleerd tegen een modegril.  Want voor we het weten wordt ook de Ficus weer hip.

20 februari 2009

(Kinderbij)slag van de molen.

Ik  heb het zo gehad met het kinderbijslagfonds.  De hoeveelheid brieven die ik daar de laatste maanden van mocht ontvangen is niet te tellen en de inhoud bij wijlen pure kafka.

Ik ga u de godsgruwelijk saaie details besparen maar een instantie die een brief stuurt met een in te vullen lijst van een kantje of vier in bijlage en tegelijkertijd meldt dat dat niet hoeft ingevuld te worden, daar scheelt iets mee.

Een instantie die mij vandaag een brief stuurt met een juichende herberekening van mijn kinderbijslag (TWEEDE keer deze week, misschien wel vierde keer deze maand), door hén uit te keren EN een tweede brief met de mare dat zij niet bevoegd zijn tot uitbetaling van een stuk daarvan, maar wel instantie huppeldepup, die dwaalt.

Een instantie wier medewerker, die zélf verantwoordelijk is voor de papierlawine in mijn brievenbus,  telefonisch meldt dat het nog niet zeker is dat instantie huppeldepup mij dat andere stuk verschuldigd is wegens 'nog in onderzoek', maakt mij eigenlijk een beetje kwaad.

En dat die medewerker, aan wie ik een uitleg vroeg over een wel zeer duistere zin in één harer epistels, mij zo warrig te woord staat dat ik uiteindelijk zelf een gok naar de betekenis doe en dan te horen krijg dat ze 'mij dat probeerde duidelijk te maken ja', dat doet schuim op mijn mond ontstaan.

Nu ben ik heel blij met het feit dat ik zomaar elke maand een hoop geld krijg voor kinderen die ik zelf gewild heb en dus eigenlijk zelf zou moeten financieren, daar niet van, maar hey, een béétje efficiëntie zou toch echt niet misstaan, mijn gedacht.

16 februari 2009

Van de kip en het ei

Voelt u uw eisprong? Ik niet, tot ik wist wat ik behoorde te voelen. Na jaren vrouwenforums, waar men met springende ova om de oren wordt geslagen, was het mij ineens wel duidelijk.
Een messcherpe steek, ofwel links, ofwel rechts in de onderbuik. Bij mij doet dat dat echt maar heel even pijn, we spreken seconden, net genoeg om u een poffende maiskorrel voor te stellen. Soms echter zijn er nog wat uitdeinende krampen.

Zo ook onlangs. Op de snelweg voelde ik mijn ei met een voor mijn geestesoor hoorbare PLOP overgaan tot vruchtbaarheid. En terwijl mijn innerste nog wat naweede, bedacht ik dat ik in de bagageruimte sinds de dag daarvoor nog een heel karton kippeneieren had liggen.

Ik geef het u te raden hoe die de 24 Uur van De Huisvrouw hadden overleefd. Mede dankzij de vele verkeersdrempels, de deplorabele staat van het Belgische wegennet en zelfs een coup de frein op de Ring (breek me de bek niet open) , edoch geen enkele inbedding. Want zelfs de overvloedige rommel in de koffer had niet bepaald de functies van een baarmoeder gesimuleerd.

Een geluk dat deze miskraam ingekapseld was door een GBzakje. In de locale partnerGB trouwens weer geheel en al gratis. Ik voelde bijna een bedankmail opborrelen.

10 februari 2009

Discriminatie!

Ik besefte gisteren dat ik discrimineer.  Niet het raciale gedoe, nee, het is nog erger : toen ik mij aan de supermarkt wou parkeren, zag ik dat de wagen naast mij een gehandicaptensticker droeg.  Fluks zwierde ik de pook terug in achteruit en koos een andere plaats.  Want volgens mij kunnen gehandicapten niet fatsoenlijk autorijden.

Het hangt er natuurlijk van af wélke handicap ze torsen, maar laat ons eerlijk wezen : als je half verlamd bent, en je moet gas geven, remmen, schakelen en dan ook nog eens pinken, de ruitenwissers bedienen én, last but not least, sturen met je handen, dan lijkt de kans mij iets groter dat je tegen mijn voiture gaat schaven bij het uitrijden der parkeerplaats dan wanneer je een aantal van die bezigheden met de onderste ledematen kan uitvoeren.

Zo vloekte ik ooit eens op een automobilist die op een wel zeer sukkelige manier een bocht pakte : 'Komaan man, ge lijkt wel gehandicapt!' , toen mijn oog op de blauwe sticker op zijn achterruit viel. Uiteraard schaamde ik mij op toepasselijke wijze, maar eigenlijk had ik toch wel gelijk, niet?

Wat ik mij altijd afvraag is : hoe krijgen ze de rolstoel in de auto, zichzelf achter het stuur en dan weer vice versa?  Of krijg je die sticker ook voor minder belemmerende aandoeningen? Of, godbetert, voor geestelijke handicaps?  En nééééé ik wil u niet horen denken : doe HAAR er dan ook maar eentje. Tssss....leer mij u niet kennen!

26 januari 2009

Met rasse schreden

Na een blik op een kalender kwekte ik vol afschuw tegen Zoon : 'Weet jij wel dat je volgende week jarig bent?'

Gelukkig is hij wel meer idiote uitlatingen van zijn moeder gewend, dus meer dan opgewekt knikken van 'Jaja, 19 jaar he, dat is al heel wat', deed hij niet.

Ne-gen-tien.  Hoe kan ik, IK nu een kind hebben dat bijna 19 is.  En, erger nog : exact 9 dagen nadat hij godbetert NEGENTIEN wordt, ben ik ook jarig.  Exit de 39+1.

Vanaf 14/2 ben ik 22+19. Het is maar dat u het weet.

27 december 2008

The revenge of the Cocacolakerstballen

Zoals u ongetwijfeld al gemerkt heb, ben ik geen kerstliefhebber.  En bijgevolg ook geen kerstboomfan.  Dankzij mijn procreatiedrang hang ik er helaas elk jaar toch aan.  Een kind wil immers een Boom. 

Echter, aangezien ik hier ook woon en dus helaas een veel te lange twee weken op de groene sukkelaar moet kijken, sta ik er wel op dat hij er een beetje smaakvol ende bescheiden bijstaat. 

Dus toen de lieve winkelmevrouw mij verleden week een zak knalrode kerstballen met de Cocacolaversie van de kerstman doneerde, wist ik niet hoe snel ik deze thuis moest verstoppen, voor Vogel ze in het snuitje kreeg en er op zou staan dat ze mijn crèmekleurige versiering zouden versjteren.

Hélas : wat werd ons vandaag door een andere lieve winkeldame aangeboden?  Waar Vogel bij was? Juist ja. 

Uiteraard heeft ze ze onmiddellijk opgehangen.  En elke keer dat ik er naar kijk, grijnzen 6 gruwelijke kerstmannen mij gemeen toe. Ho ho ho. De snoodaards.

23 december 2008

Goed gek ja.

He bah, omdat ik per se de aanschuivende mensheid achter mij tijd wou besparen kan ik nu nog al die rottige cadeau's gaan inpakken. Waarom moest ik ook weer eens te goed zijn voor deze wereld?

22 december 2008

Schoonheidsslaapje

De wallen onder mijn ogen begonnen schrikbarende afmetingen aan te nemen.  Ik vroeg zelfs bezorgd aan mijn manègevriendinnen of het ooit nog wel goed zou komen. En toen die collectief twijfelden, besloot ik eens vroeg te gaan slapen.

Ik dacht alle Verhulsten die Zapnimf mij geleend had, gelezen te hebben, maar het bleek dat ik er eentje over het hoofd gezien had.  Dus toog ik naar bed met Dimitri.  Slechts 17 pagina's later deed ik het licht uit en viel bijna onmiddellijk in slaap, wat ongezien is want gewoonlijk duurt dat toch minimaal een half uur.

Een uur later snerpt een schel Mamaaaaaaaaaaaaaaa door het huis tot in mijn comateuze hoofd.  Vogel wil bij mij komen liggen.  Ik zwalk naar haar kamer om haar door het donker tot aan mijn stee te begeleiden.  Maar geen erg, ik voel dat ik direct terug in slaap ga vallen.

Dat gebeurt ook, tot ik de vaste telefoon beneden hoor. Uiteraard sta ik er niet voor op, welke gek belt er nu om 23.30u?  En als het een urgentie is, zal men wel GSM-en.  Maar wie zou het geweest zijn?  Ik sterf van curiositeit en ben klaarwakker.

Een kwartiertje woelen later gaat het alarm af. Fokkerdefok, ik ren naar beneden om het oorverdovende lawaai af te drukken, Zoon komt ook zijn kamer uitgestrompeld maar blijft boven terwijl ik ga kijken naar het waarom van het paniekerige gesirene.  Het blijkt in de kelder te doen te zijn, dus ik daal tot in de onderste gewelven van het huis om niks aan te treffen.

Gelukkig maar want veel meer dan een onderste lingeriestuk had ik niet aan.  Hier in huis doen we niet aan pijama's, zelfs Vogel slaapt liever in haar onderhemd.  Maar kom, niks dus, waarschijnlijk is er een spin over de sensor gekropen.

Ik snauw nog naar Zoon dat het wel heel dapper is om zijn moeder alleen inbrekers ende boeven te laten trotseren in haar geboortekostuum, maar hij snauwt terug dat ik al gezegd had dat het wel een beest zou zijn.  Daar heeft hij een punt en met een vriendelijk slaapwel zoeken we allebei terug onze kamer op.

Maar niet voordat ik via 1919 het nummer heb opgevraagd dat mij een half uur daarvoor had wakkergebeld.  Het blijkt een onbekend gsmnummer te zijn.

Vervolgens lig ik uiteraard nog een uur wakker én sta om half acht terug op.  Maar wel ontwald.  Het is dan toch nog goedgekomen. Oef.

19 december 2008

Doetaweg!

Beste camionchauffeurs, ik realiseer mij dat ik al tot in den treure op uw kap gezeten heb, maar mag ik nog een laatste verzoek indienen?  Of een voorlaatste, want we moeten alle opties openhouden?

Ik weet dat u alle bescherming die u maar kan krijgen nodig hebt om uw gevaarte in een rechte lijn op de weg te houden, maar is het echt nodig om mij van de overzijde te verblinden met de trend du jour onder u, zijnde een blauw neonkruis op uw voorruit, ongetwijfeld in het teken van de komende kerst(on)genoegens? Als ik u was, zou ik echt niet rekenen op de bescherming van de Heer of zijn Zoon wat betreft baanvastheid en het dusdanig etaleren van uw religieuze voorkeur is op zijn minst ongepast te noemen in deze seculiere maatschappij.

Voor u het weet, komt u een andersdenkende collega tegen die u nét niet laat invoegen wanneer u zoals immer met uw tien ton de rest van de bevolking de weg verspert op het linkerrijvak en scoort u ipv heilwensen een hele hoop verwensingen. Ik vind het alleszins geen zicht. Wat is er mis met het ouderwetse namaakminikerstboompje op uw dashboard? Bescheiden en amper zichtbaar in het duister, een vrolijk knipperend lichtje daar gelaten? En volgens mij reflecteert dat blauwe kruis keihard in uw ruit, waardoor u nog meer accidenten gaat veroorzaken dan u reeds op de agenda had, dus lottet. Doe het weg. En wel nu. Dat is toch niet teveel gevraagd zou ik zo denken?

Met vriendelijke groet, en de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar van Uw Huisvrouw.

 

Verdoving gevraagd.

Ik heb al oeverloos gezeurd over de komende festiviteiten maar met deze wens ik daar nog een schep bovenop te doen. U is alvast bedankt voor uw luisterend oor.

Vanmiddag heb ik in extremis een kerstboom gekocht, gelukkig waren er nog voorradig in de bloemenwinkel om de hoek zodat ik geen gehaat tuincentrum moest frequenteren.

Het is dat Vogeltje zich verheugt op het decoreren ervan (WAAR WAAR is mijn kerstonrnamentendoos???), want anders kwam er geen.  Zoon en vrienden hebben het onding de living ingesleept en in een moeite door de balonnen voor de het verjaardagsfeest van Vogel morgen gehangen.

En, schaamtelijk moment nummer oneindig : ze hebben ook de elektrische oven die al van sinds de verbouwing van de keuken in de schoorsteen van de living resideert, naar de kelder gebracht.  Om plaats te maken voor de boom.

Nu moet ik nog stofzuigen, dweilen (WANT DE KUISVROUW KOMT NIET), snoepzakjes maken.  En opruimen, maar dat deel sla ik echter over. Met morgen 9 kinders in huis lijkt mij dat een totaal overbodige bezigheid.

Verder heb ik, behalve voor Vogel, nog geen enkel kerstcadeau gekocht.  Zoon heeft het zijne zelf aangeschaft, dat is een kerel naar mijn hart, maar dat neemt niet weg dat ik voor vader, moeder, tante en oom nog moet gaan winkelen.  En zeggen dat het toch aangekondigd is geweest, die feestdagen.

En om het helemaal af te maken moet ik tegen dinsdag de tuin ontdoen van BBT viezigheid want dan komt de tuinaannemer om te snoeien en de tuin winterklaar te maken. Niks leuker dan door den hof te dwalen met schep en vuilzak.  Had ik maar katsjoewe botten.  Misschien een idee voor een kerstkado voor mezelf van de Zoon, want dat gaat hij naar goede gewoonte waarschijnlijk ook gemakshalve vergeten. Want wij zijn uit hetzelfde onfeestelijke hout gesneden. 

Kan iemand mij NU sederen en terug wakker maken rond de jaarwisseling? En weet mij vooral niet te zeggen wat ik gemist heb.  Hetiszogoeasofikhetgehadheb.

 

 

16 december 2008

Onbekend is onbemind.

Ik ben er eindelijk nog eens in geslaagd om een parkeerboete te krijgen.  Lang geleden, want ik pak amper ooit een ticket tenzij het machien vlak naast mijn auto staat. Gevaarlijke gokjes telkens want er lopen m.i. meer parkeerwachters rond dan straatvegers maar het loopt meestal goed af.

Deze keer niet dus.  12,5€, dat valt goed mee gezien al het geld dat ik al uitspaarde door bovenstaande strategie.

Ik denk echter dat mijn auto extreem vuil is.  Want op het briefje stond onder'Kleur'  : onbekend. Men had op zijn minst 'faux zwart' of 'ooit zwart' kunnen schrijven.  Tssss, fantasie is blijkbaar ook al geen vereiste voor het beroep van parkeerwachter.

 

02 december 2008

ELP!

De door mij het meest verafschuwde maand van het jaar heeft zich weer stiekem op de kalender geposteerd.

De Sint, ok, da's nog te doen.  Alleen moet ik nog wel iets gaan kopen, zodoende dat de Goedheilige niet met lege handen staat zaterdag. 

Een dag voor Kerstavond is Vogel jarig, ook daar moet ik nog een cadeau voor verzinnen.  Maar dat is nog niet het ergste.  Het ergste is het obligate kinderpartijtje.  Wat ik eigenlijk elders wilde laten doorgaan, maar wegens gebrek aan initiatief van mijnentwege om een activiteit te zoeken toch hier zal moeten laten plaatsvinden. Zucht.

En dan, als klap op de vuurpijl, Kerstavond zelve.  Ik had al een stiekeme verzuchting gekoesterd om het hele gedoe af te schaffen en met mijn dochter naar zee te gaan, of desnoods naar de Caraïben, maar hoe onfeestelijk van inborst we ook mogen zijn, mijn ma vond dit niet kunnen.

Kerst moet in familiekring doorgebracht worden en dan nog liefst bij mij thuis. Ik breng u even de voorgaande editie in herinnering en u zal zonder twijfel mijn terughoudendheid betreffende dit evenement begrijpen.

Ook voor Kerst dien ik Vogel nog van cadeautjes te voorzien, Zoon is makkelijk, die heeft zijn eis al ingediend.  Maar het ergste van al zijn de pakjes voor mijn ouders, tante en oom.

Want ik ben van mening dat als je 70plus bent, en er is iets wat nog niet in je bezit is, je het voorzekers  niet nodig hebt of ooit zal behoeven. 2 mannelijke en 2 vrouwelijke cadeaus voor bejaarden moet ik. ELP????

24 november 2008

En de winter moet nog beginnen...

IMG124

Idyllisch tafereel, vindt u? Ja hoor, behalve dat ik daarna eerst 7cm sneeuw van mijn voorruit moest vegen, manueel want de ruitenwisser kreeg het niet verzet, dan over een onverlichte spekgladde landweg moest en vervolgens tegen 9 per uur naar huis kon over de snelweg. 70 per uur, mochten we van de dynamische borden.  De  operator zal weer eens geslapen hebben.

 

 

IMG126

 

 

 

 

 

 

Ik was trouwens al een uur later dan gepland naar huis gegaan, omdat ik van Mme. Z het bericht kreeg dat de snelweg in mijn richting toe stond wegens een accident.  Voorts meldde ze mij nog gniffelend dat alle BMW's met hun traction avant langs de kant stonden wegens een viaduct niet opkunnen, en dat ze al 3 auto's in den decor had zien steken. Of zoals de broer van een vriendin die in Maine woont zegt : als het in België 3 sneeuwvlokken doet, ligt de economie in puin.  Was het maar weeral lente.

 

 

 

07 november 2008

Als het googlebaar is, dan bestaat het.

Nu bestaat het wel natuurlijk : Google

Doeme.

06 november 2008

Den Humo

Vaste waarde, sinds ik een kleuter was.  En wat gebeurt er dan? Een mens is 1 dag te laat om hem uit de krantenboer zijn handen te gaan oogsten en hij is UIT DE REKKEN GENOMEN.  Dat vond Jutblogt niet fijn.  Om deze reden dus

16 oktober 2008

Wij hebben ongeloofelijke haast!

Zoon is naar school met medeneming van mijn bancontactkaart, die hij gisteren vergat terug te geven. Doeme, ik heb geen cash en ik moet naar de supermarkt .  Visa, Visa gaat mij redden.

Ik keil het eten voor vanavond in sneltempo in een mandje, druk aan de kassa sigaretten uit de automaat (de ware reden waarom ik NU NU naar de supermarkt moest, ipv vanmiddag met een van Zoon gerecupereerde kaart) en kijk lijdzaam toe hoe de bejaarde vrouw voor mij haar inkopen uitstalt op de band.

Uitstallen mag u letterlijk nemen.  Tangramgewijs worden ze in elkaar gepast. Langzaam. 

Taptap doet mijn voet, want ik ben van het Ongeduldige Soort. Alles moet Vooruitgaan, ook als de rest van de dag als een desolate vlakte van ledigheid voor mij uitgestrekt ligt.

Het uitstallen gaat dan wel langzaam, de woordenstroom die uit oma vloeit daarentegen is niet te stuiten.  De student aan de kassa bekwaamt zich voorzekers in gerontologie dan wel geriatrie want hij gaat gretig in op mevrouws verzuchtingen.

Alles is gescand en ze begint haar aankopen terug in haar kar te zetten, met de bedoeling ze straks, op haar gemak, in een caddy over te hevelen.  Geen maritieme vrachtcontainer wordt zo zorgvuldig geladen als het winkelkarretje van oma.  Wat niet precies Hierop past, wordt Daarnaast gestockeerd.  En de eikes, Pasoep voor mijn eikes Joenge, sist ze de kassastudent nog toe.  Die komen apart te staan.  Een separate container voor de eikes. Dat spreekt.

Ondertussen heb ik een bijna onbedwingbare neiging om haar buit met een theatrale armbeweging van de kassaband in haar kar te vegen en vraag mij tegelijkertijd af wat een bejaarde dame moet met, onder vele andere, twee grote broden, een gigantische zak sandwiches en 2, ja TWEE, potten mayonnaise.  Maar ik hou mij in.

Ik hou mij zelfs in als kassaboy zegt, wanneer oma bij het stapelen der goederen mompelt 'momentje he joenge, het moet goed staan'. :'Doe maar gerust, we hebben alle tijd.'

Want eigenlijk wou ik krijsen : 'Nietwaar! Opzij, opzij, opzij! Ik ben Gehaast! Doe in godsnaam VOORT!'.

Maar dan zou ik gelogen hebben. Ik had alle tijd van de wereld.  Maar of ik die nu op de morsige PartnerGBvloer wou doorbrengen?

Oh en voor u denkt dat ik iets tegen de derde leeftijd heb, mijn stuk op JB indachtig : helemaal niet, mijn moeder is bijna 72, maar die doet VOORT.  Ik heb het van geen vreemden.

 

01 oktober 2008

Bijna op water en brood

Een paar weken geleden, na de borderlijn by night, kom ik 's ochtends tot de conclusie dat mijn visakaart weg is. Overal gezocht, oeverloos gespeurd maar na een half uur nog steeds niet terug kredietwaardig.

Wat doet u als verstandig mens dan : u belt naar Cardstop en laat de kaart blokkeren. Vijf minuten daarna komt u tot de conclusie dat u een platte band heeft en geen reserveband.  Touring moet dus komen om het rijtuig weg te slepen. Waarop u besluit om toch nog maar eens, voor de zekerheid zo, in het te takelen ding te kijken of de kaart zich daar niet verstopt heeft. En jawel, in een minuscule spleet tussen zetel en middenconsole ziet u het betaalmiddel zitten.

En het lacht u uit, want niet alleen breekt u bijna al uw vingers bij de pogingen om het eruit te vissen, het is en blijft ook nog eens geblokkeerd, want een visakaart deblokkeren gaat niet. Dus u kan uw nieuwverworven Touringlidmaatschap niet per kaart betalen maar u dient ook nog eens uw door slaapgebrek geteisterde lijf naar een bancontact te slepen.

Maar niet getreurd : twee bankwerkdagen later mag u reeds een nieuwe gaan halen.

Tevreden stopt u ze ergens in uw gigantische sjakosj, naast de geblokkeerde, want helaas bent u niet zo verstandig om die ineens door te knippen en weg te gooien.

Dus wanneer u dan met veel zwier uw nieuwverworven Marie Jo's wenst af te rekenen, hebt u het laatste codecijfertje nog niet ingetikt of de winkeldame krijgt telefoon. 

Want uw kaart staat geseind. En u mag het gaan uitleggen.  En u moet dan ook nog eens vragen aan de Cardstopman welke kaart nu precies wél de juiste is, want tijdens uw uitleg hebt u ter demonstratie voor de wantrouwig kijkende winkeldochter de twee exemplaren ter hand genomen en er speelkaartgewijs mee geschud.

U kan gelukkig alsnog afrekenen en u laat uw foute kaart daar ter plekke verknippen.  Niet dat u keuze hebt, want de dame laat u duidelijk verstaan dat u mét de winkel niet zult verlaten.  Nee, die moet ze, van de Cardstopman, onmiddellijk inhouden en vernietigen.

Sorry hoor, zegt ze nog.  Alsof ik echt van plan was om met mijn eigen kaart elders nog fraude te gaan plegen.

Of hoe een mens zich geheel onterecht een misdadiger kan voelen. En dan nog wel door iemand die vijf minuten daarvoor uw BHbandjes op de juiste hoogte gezet heeft. 

08 september 2008

Kaften? Dat is toch niet meer van deze tijd, dacht ik zo.

Boeken kaften is niet mijn sterkste kant.  Schriften kaften nog minder.  En schriften kaften na een lange, lange dag op de manège, als u begrijpt wat ik bedoel, nog veel minder.

Rond tien uur des avonds moest ik er nog aan beginnen.  Slechts 3, maar toch, 3 teveel.  Schaar was onvindbaar.  Papier knippen met een babynagelschaartje is onmogelijk.  Afijn, niet onmogelijk maar dan lijkt het of er een rat zich mee heeft gemoeid. 

Zoon kwam naar beneden, bekeek mijn noeste arbeid en zei dat ik onmogelijk het kind met zo'n schrift naar school kon sturen.  Ik zond hem een woeste blik en trok het papier er terug af.  Dan maar met een kappersschaar.  Veel beter.

Zoon zag vijf minuten later dat ik het papier er omgekeerd had rondgedaan.  Waarop ik smeekte (waarschijnlijk nog net niet gillend) of hij het er niet kon afpulken en omdraaien.  En de etiketten zoeken, want die lagen wel een hele week lang in de keuken, ik wist precies waar, maar toen even niet meer.

Zoon pulkte en draaide om, zocht en vond de etiketten, en ging toen verder met zijn koffer inpakken, want hij is drie dagen weg met school.

Waarschijnlijk dolgelukkig om even van zijn moeder af te zijn. En geef hem eens ongelijk.

 

07 september 2008

Zelden zo teleurgesteld geweest

Herinnert u zich Het Pak nog? Ondanks mijn grote mond, durfde ik het toch niet aan om het open te pulken.  Mme. Z had er al eens in gepookt, de securityplakband een beetje aan de kant schuivende, maar we konden niks meer ontwaren dan een doos in de doos.  De zijkant van een doos in de doos, om precies te zijn.

'Tape hebben we nodig', zei ze donderdag.  Dan kunnen we het opendoen en terug toeplakken.  Mevr. 143 gaat toch niet weten dat het oorspronkelijk tape met Security erop was.  Maar ik heb geen tape.  Ik heb geen fatsoenlijke messen, geen keukenrol, ik ben zelfs mijn pollepel kwijt, wat zou ik brede tape  hebben.

Gisteren was Mme. Z. wederom hier (misschien moest ik haar maar gewoon in huis halen, dat spaart haar telkens een lange autorit), samen met Mevr. Vooralsof.

We legden ons dilemma voor en Mevr. V. nam kordaat de doos ter hand.  In een mum van tijd had ze de tape vakkundig naar beneden geschoven langs één zijde, zodat de flappen van de doos openkonden.

Tromgeroffel steeg op uit alle hoeken en kanten terwijl wij met drie verwachtingsvol in het pakket loerden.  Mevr. V. duwde wat verpakkingsmateriaal uit te weg en toen zagen we wat het was... TADAAAAAAAAAAAA!

Een tafelgrill.  Een onnozele, stomme, debiele tafelgrill die u zonder twijfel bij elke Vandenborre kan kopen zonder dat uw buren drie weken in misselijkmakende spanning moeten doorbrengen.

Gelukkig hadden we wijn om ons te troosten. En taarten en chips en kippenvleugeltjes en lookbrood en pizza.  Onnodig te zeggen dat de Borderlijn weer keihard heeft toegeslagen.  Maar in dit geval geheel en al gerechtvaardigd. Een tafelgrill begot.

Schaam u, Mevrouw 143!

29 augustus 2008

Groene vingers 2

Het was weeral twee maanden geleden dat ik het gras nog gemaaid had.  Gelukkig is het een oud gazon en stond het dus nog niet kniehoog.

Zoon gecommandeerd om het grasmachien naar boven te slepen en, een stopcontact gezocht dat de zekeringen niet laat springen bij de eerste poging om het onding in gang te krijgen. PETS , oeps ja niet dat van de garage dus. De keuken dan maar.

Manmanman wat is dat toch een hatelijk karwei.  Niet alleen moet je de draad van links naar rechts zwieren als een lassowerper om er niet over te rijden, de stekker valt er ook om de 2 minuten uit én het verstopt om de 3 minuten.  Zodat je de stekker die je net weer hebt ingestoken, er terug moet uitpleurten want het schijnt nooit een goed idee te zijn om met je handen aan de messen te liggen prutsen als die nog insteekt.

Als dat gedaan is, moet je het weer stilleggen om de opvangbak te legen.  De opvangbak die slechts de helft opvangt, trouwens, de rest wordt door het machien uitgespuwd langs de zijkant. 

Dus van elke 5 minuten grasrijden, verspil ik er minimaal 3 aan randactiviteiten. Om dan nog te zwijgen over de duwstang, die er om de 10 minuten uitschiet. En om nog meer te zwijgen over hoe mijn nagels eruit zagen.

Maar het gras is dus onder controle.  Voor de hagen echter, moet ik wel een tuinman.  Want zoals Vriendin A mij net kwam te zeggen :"Iemand die al accidenten doet met een kipfilet, die moet van elektrische heggescharen afblijven, laten we dat afspreken."  Bij deze dus.

28 augustus 2008

Is 5,5 jaar nog steeds postpartum?

Tijdens de zwangerschap van Zoon kwam ik fluks 23 kilogram bij.  Want zo ongeveer een uur na de conceptie begon ik te scheuren van de honger en dat ging niet over tot tijdens de bevalling.  Want toen moest ik overgeven.

Dochter verblijdde mij tijdens haar verblijf in mijn inwendige met een extra 30 (DERTIG jawel) kilogrammen. Zelfde scenario, alleen hield ik tijdens de bevalling alles binnen, want zij kwam per KS de wereld in.

Hoewel mijn tot walvisproporties herleide lichaam  zo uitgerekt was dat ik tijdens die negen maanden striemen vertoonde, waren ze na de bevalling (ach, laat ons zeggen een jaar of drie later, toen ik terug iet of wat op gewicht was) verdwenen. 

Die paar op mijn heupen reken ik gemakshalve niet mee, daar kan je je armen naast houden, die vallen niet op.

De buik echter, dacht ik striemloos te zijn.

Dacht ik dus, want na de vorige warme periode, waarin ik het onzalige idee had opgevat om in bikini in de tuin te gaan liggen, schrok ik mij een ongeluk.  Mijn buik, in geen eeuwigheden blootgesteld aan de zon, was vaag bruin geworden.  Of alleszins toch niet meer melkwit.

En daar, zo onder de navel ergens, waren van uit het niets zilverwitte lijntjes verschenen.  Die zich blijkbaar al die jaren verstopt hadden in het nog wittere buikvel.

Prompt legde ik een handdoekje over de onverlaten wanneer ik mij nog eens in de zon uitstrekte.  En hopelijk verdwijnt het vaagbruine buiktintje binnenkort, om mij terug achter te laten met een striemloos, melkwit vel. Het is al beter, trouwens, maar nog niet weg. Ik leef op hoop.

Striemen krijgen, 5,5 jaar na de geboorte van je laatste kind, dat is effenaf belachelijk.

26 augustus 2008

Electrabel(azerd)

Gisteren kreeg ik de eerste tussentijdse factuur van Electrabel, na de afrekening waarin ik TERUGKREEG.  Onthoud vooral dat ik dus NIET moest bijbetalen. Ongetwijfeld omdat ik de hele dag niks anders doe dan lichten achter iedereens derrière te gaan uitdoen.

Maar liefst 44,8 procenten had men erbij gelapt.  Ja ik heb het uitgerekend. Stoom kwam uit elke mogelijke opening, want zelfs met de gestegen energieprijzen en weetikveelwatnog lijkt mij dat toch een forse opslag.  Vierenveertigkomma-achtprocent.

Het plan was om een furieuze telefoon te doen, maar tot mijn grote verbazing kon heel de kwestie met een computerstem geregeld worden.  Hoeveel wil u dan betalen, vroeg ze metalig.  Nou, een heel pak minder, dunkt mij, siste ik in de hoorn, terwijl ik een redelijk bedrag intikte.  Hoger dan mijn voorgaande tussentijdse facturen maar binnen redelijke normen.  Vanaf volgende maand wordt de wijziging doorgevoerd, meldde ze nog.

Zo simpel bleek het te zijn.  44,8 procent. Tssss... Ik dacht het effenaf niet. Maar eigenlijk had ik toch liever een mens aan de foon gehad.  Om IRL te kunnen fulmineren.  Dat is toch veel bevredigender dan gewoon gelijk te krijgen van een computer.

Vraag mij wel af, wat ze gezegd zou hebben, moest ik 0 ingetikt hebben.  Of -100. Gemiste kans.  Maar laat het u niet weerhouden! Ik hoor graag het resultaat.

Netelig.

Onkruid wegdoen is best wel leuk, als het niet te lang duurt.  Vooral wanneer je zo een bosje met wortel en al kunt uittrekken.  Dat geeft toch een bevredigend 'nuhebiku' gevoel.  Alhoewel de geniepigaards ongetwijfeld onderaards nog een hele serie reservewortels hebben geschoten om de dag nadien terug te kunnen opduiken.

Wat niet leuk is, is dat niet alleen brandnetels zich verstoppen tussen onschuldig kruid, maar dat een en ander zich vermomt als weegbree en dan een onverwacht scherp kantje blijkt te bezitten.

Handschoenen, ja, ik weet het. Morgen beter.

 

22 augustus 2008

Oproep aan Mevrouw 143

Beste Mevrouw 143,

Als u niet vlug uw pakket komt ophalen, dan ga ik het alsnog opendoen.  Vooral omdat ik, na omzichtig rond uw doos geslopen te hebben, ook nog ontdekte dat er tape met 'security' opplakt.

U krijgt nog tot na het weekend en dan ga ik de doos per ongeluk openmaken. Zo heel kwansuis zo.

Spoedt u dus!

Met vriendelijke edoch gespannen groeten!

 

20 augustus 2008

Nooit content

Eén van de bijverschijnselen van Huisvrouw zijn, is dat de postbode/DHL/TNT en wat al dies meer zij, u steeds weten te vinden om pakjes kwijt te raken van buren, ver en dicht, die iets meer uithuizig zijn dan u.

Daar zit ik niks mee in, integendeel, ik ben immer behulpzaam en bereid een overwerkte koerier een plezier te doen.

Wat mij wel stoort, is dat ik de pakjes niet mag opendoen.  Neem nu vandaag : niet één maar wel twee paketten werden mij toevertrouwd. 

De Meneer van 112 heeft besteld bij Bol.com. En dan wil ik ook weten wélk boek hij precies uitgekozen heeft.  Is het een saaie biografie, een handleiding tot Modern Boekhouden, zijn het de Vagina Monologen, is het een Feng Shui for Dummies?

Mevrouw 143 daarentegen zal vanavond de trotse bezitster van Iets Breekbaars zijn. Wàt precies, zal ik nooit te weten komen en een afzender is ook niet te bespeuren dus ik kan zelfs geen wilde gok wagen.  Of toch wel.  Een Val Saint Lambert-iets, nog net op de valreep aangeschaft? Eieren van een bijna uitgestorven kip in Sulawesi, die bekend staan om de haaruitvalremmende werking?  Ik noem maar iets.

Maar ik wil het WETEN.  Het vragen, zou erover zijn zeker? 

Eén keer had ik geluk.  Een huisgenoot had een pakje, van Azur voor nummer 116, per ongeluk opengemaakt.  Het bleek een nieuwe Terry Pratchett te zijn.  Maar toen moest ik mij weer bedwingen om hem niet eerst te lezen, alvorens hem af te staan aan de rechtmatige eigenaar.  Het is ook nooit goed.