17 augustus 2008

Verdomde Murphy!

Hoe dikwijls stoot u gemiddeld de bovenkant van uw voet?  En ik bedoel dus echt de bovenkant, niet de zijkant, noch uw tenen of hiel.  Is dat überhaupt al wel eens gebeurd?  Nee, dat dacht ik ook niet.

Maar sinds ik de Afschuwelijk Brandwond heb, is dat schering en inslag.  Niet minder dan 4 keer op twee dagen heb ik het gepresteerd om net daar in aanraking te komen met respectievelijk de steunen van de topkoffer (die uiteraard in de garage staat en niet bovenop een auto), een tafelpoot, het trappertje van Vogels fiets en de poot van de Blinde Bull Terriër.

Nu vraag ik u.

31 juli 2008

Deze ochtend in de brievenbus

phplve484AM

Een brief van de postmeester.  Mijn brievenbus bevindt zich niet aan de rand van de straat (waar hij gelijk in heeft) én 'de toegang tot de brievenbus is moeilijk of gevaarlijk voor de postbode'.  7 treden scheiden de grond van de brievenbus in mijn deur, en als we de armlengte van de facteur in acht nemen, zijn dat er waarschijnlijk slechts 3.

Zo moeilijk is dat nu toch niet.  En gevaarlijk?  Tenzij hij schrik heeft van de gargouille op de bovenste tree vind ik dat toch ook maar overdreven. U hoort het al : ik zoek redenen om geen draak van een brievenbus aan de rand van de straat te moeten zetten.  Want de brief gewaagt van 'verzoek' tot aanpassing.  Ik kan dus toch minstens wachten tot het om een bevel gaat, niet waar?

Misschien kan ik de postmeester aanschrijven en hem wijzen op het feit dat zelfs de deurklinken in mijn huis niet gerepareerd geraken, dus dat hij zeker zijn adem niet moet inhouden, wachtende op de verschijning van een reglementaire brievenbus. En dat ik met hem meevoel maar dat drie treden en een gargouille veel minder onaangenaam zijn dan plassen met halfopen deur.  Dat gaat hij zeker begrijpen. Toch?

Edit : voor Bartje, nu mét foto.

07 juli 2008

12000

Twaalfduizend muggenbeten heb ik.  TWAAAALEFDUIUIZEND.  Dat gebeurt er wanneer men slaapt zonder antimuggenmachientje van Vapona, waarvan men mij maar blijft zeggen dat het giftige dampen verspreidt en derhalve ongezond is. 

Of zonder dochter, want toen die nog bij mij op de kamer sliep, gingen de muggen tenminste naar haar in plaats van naar mij. En dat klinkt waarschijnlijk veel gemener dan ik het bedoel.

Maar ik zou begot overwegen om haar te vragen om bij mij te komen slapen om de volgende duizend beten voor haar rekening te nemen, moest ze al thuis zijn, want het is geen zicht.  Mijn rug ziet eruit alsof ik een milde vorm van waterpokken heb en roodgestippelde benen zijn effenaf belachelijk. 

Pokkenmuggen verdomme. Straks het machientje terug en een wisse dood zullen ze sterven. Mwoeha. 

Volgende keer : ondergang aan de fruitvliegen! 

23 juni 2008

Godindenogenemel!

Ik was gisteren alleen thuis.  Zoon was er wel maar daar heb ik natuurlijk geen omziens naar.  Ik besloot mij dolce far niente gewijs in de tuin te leggen, met een drankje, een boekje en de laptop.  

Het was tijd voor een tweede drankje, dus moest ik even naar binnen.  En toen kreeg ik de schrik van mijn leven, want uit een luster in de gang stroomde water naar beneden.  UIT de luster, jawel.

Ik krijste om Zoon, alsof die er iets aan kon verhelpen, maar in tijden van nood wil men niet alleen naar de ramp kijken natuurlijk.  Deductie leerde ons dat de douche de schuldige was en de loodgieter werd gebeld.  Die komt 'ergens deze week' kijken en dan mag ik nog van geluk spreken dat hij familie is, anders was het denkelijk in het jaar 2011.

Ik lanceerde een noodkreet op het internet en men raadde mij aan de plomb af te zetten.  Alsof ik ook ooit maar zou weten dewelke dàt zou zijn.  En om het nog wat erger te maken, vermoedde ik dat die plomb wel dezelfde zou zijn als van de ijskast-met-walgelijke-inhoud  die net onder de overstromende luster staat en dus absoluut niet mag ontdooien.

Eens de luster uitgedrupt was, besloop mij een groot LOTMOR gevoel.  En met het volgende drankje en een pizza nestelde ik mij weer in de tuin.  Alwaar ik nog een heerlijk dutje gedaan heb, waardoor ik nu wel een enigszins rozige buik heb, want aan insmeren doe ik zo niet.  En zo werd het toch nog een zalige zomerzondag.  Ondanks ontsnappende hond en waterbrakend lichtarmatuur. En een beetje vertrouwen in de goede werking van mijn differentieelschakelaar in geval van kortsluiting.  

 

18 juni 2008

Foute dingen

Alleen vandaag al zag ik de volgende foute, zéér foute dingen :

 -Twee kleuterjongetjes met een oorbel in.  Brrr...

-Een oma met knaloranje lippenstift en een zonnebankgebruinde tronie.  Het kan ook een Benidormgebruinde tronie geweest zijn natuurlijk, daar spreek ik mij niet over uit. 

-Een man met Docksides.  Toch al zeker 10 jaar not done.

-Een man die op een terras een fanta drinkt.  Zowat het meest onsexy beeld aller tijden.  Wahant, een man, of kom : een échte vent, drinkt bier of misschien wel wijn.  Maar geen Fanta. En tussendoor eventueel een cola, stiekem. Of een tonic, dat heeft nog de air van gin die er zou kunnen inzitten.  Maar Fanta begot. Tssssssssssssss.

En dit allemaal voor u gespot in het park.  Het was voorwaar een nuttige middag. 

 

 

08 juni 2008

De 1.17

Kan iemand mij eens uitleggen waarom ik altijd, ALTIJD wakker word stipt om 1.17u, vervolgens om 5.14h en dan nog eens om 6.14u.  Geen minuutje vroeger of later, nee precies zo. 

De 1.17 is het ergste.  Die laat mij twijfelen of ik niet een uurtje zou opstaan.  Voor een boekje, Punt 5 en/of een sigaret.  Want na dat uurtje heb ik dan nog wel een uur of 5 om te slapen en dat lijkt op dat tijdstip een eeuwigheid.

Streng spreek ik mezelf elke nacht toe : doe het niet! Je gaat nooit meer in slaap vallen na dat uurtje, of slechts een kwartier voor je moet opstaan.  Meestal helpt dat en val ik gewoon, na een minuutje of 30 staren, weer in slaap. Tot 5.14u.

Hoe belachelijk dat een mens zichzelf streng moet toespreken in het midden van de nacht.   En hoe bizar dat ik dan wel naar mezelf luister en niet pakweg om 2 uur des middags wanneer ik mij aanmaan om eindelijk eens aan die strijk te beginnen.

28 mei 2008

Het jaar 2008 en what not to put on your lips

U daar, lieve mevrouw van de lingeriewinkel, kan u alstublieft noteren dat lippenpotlood in een donkerdere kleur dan uw lippenstift al wel sinds de jaren tachtig niet meer en vogue is?  En dat het überhaupt nooit om aan te zien geweest is?

In een tijdperk dat de epaulettes propageerde moest men daar natuurlijk niet van opkijken, maar ik dacht toch dat we na Dynasty en consoorten massaal afgestapt waren van dat soort versierselen.

 Laat het, het staat u niet, en het staat niemand, behalve misschien een circusclown die daar beroepshalve geld voor vangt.  U gaat er echter geen BH meer om verkopen dus gooi weg die handel.  

En o wat word ik soms zelfs moe van mijn raadgevingen, maar iemand moet het doen, nietwaar? 

15 mei 2008

Ingestort²

Dit is gisteren weer gebeurd.  Ik was eigenlijk nog niet aan het verwisselen der kleren toegekomen maar wilde gewoon een zomers iets uit de 'kast van het foute seizoen, dewelke ondertussen het juiste seizoen geworden is' plukken.

Alles weer naar beneden.  Bovenop de kleren die stapelgewijs onderaan liggen.  Vreselijke chaos. 

Ik trof het besluit om het gewoon, ingestort en al, te laten liggen.  Want al gravende in de klerenlava had ik toch al het gewenste ding gevonden.  En ach, de zomer moet nog beginnen, tijd genoeg medunkt. 

22 april 2008

Effenaf ondynamisch

Ik kom van de manège en op de snelweg zie ik op de dynamische borden dat we verzocht worden 70 te rijden want dat het file is van parking X tot Z , een paar kilometer verderop.

Iedereen lijkt het te negeren en rijdt een stuk sneller.  Luttele afstand later mogen we alweer 90.  Ik heb ondertussen niks gemerkt dat op een file of calamiteit lijkt.  En even verder aan Parking X is er ook geen probleem te bespeuren.  

Eindje verder mogen we weer maar 70.  En dan 90. En dan opeens weer 100.

Achter de knoppen van de Dynamische Borden zit ofwel een ondynamisch slapend heerschap dat niet gezien heeft dat de file al lang verleden tijd is, ofwel een grapjas die denkt dat hij een computerspel speelt.  Wie zal het zeggen.

21 april 2008

Effenaf belachelijk.

Ik ging om lenzen voor Zoon, in het Kruidvat.  Ik ben 3 meter van de kassa verwijderd wanneer ik 'Mevrouw, mevrouw!!' hoor. 

'Honden mogen hier niet binnen', zegt het kassameisje.  Ik kijk verbaasd, want ik ben al tig keer met Gaston in het Kruidvat geweest. 'En als ik hem oppak?' vraag ik.

'Nee ook niet. U kan hem buiten vastmaken'.  

IK DOCHT HET NIET, beste Kruidvatmensen.  Alsof ik mijn Gaston daar zou vastbinden om dan voorzekers bij het buitenkomen een lege leiband te vinden.  

'LOTMOR' zeg ik, en stap vertoornd naar buiten, boze blikken werpend.  

Zoon, het spijt mij effenaf, je zal zelf om je lenzen moeten.   

20 april 2008

Die dag op de snelweg²

Ik kom vandaag van de manège en vergeet, jaja ik weet het rol-oog en wat dies meer zij, het alarmknopje in te drukken.  Piepje ook niet gehoord, en wederom gsm.  Alarmcentrale.

'U moet de code weer weten, moment want ik zit op de snelweg' Want nu had ik de code wel bij, maar ging de snelweg verbazend goed vooruit. Flitswaardig goed vooruit zelfs.

'O nee Mevrouw, geef uw gsm nummer dan maar, dat is ook wel goed'.  

 Sé, is dat nu niet om het floeren schijt te krijgen, vraag ik u?  En omdat ik niet wou discussiëren tegen zoveel per uur over het voorgaande feit, heb ik gewoon mijn gsm nummer gegeven.

'Dankuwel Mevrouw en nog veilig thuis.' Jaja. En vooral tssssssssss en pfuh. 

18 april 2008

Die dag op de snelweg

Onlangs zat ik in een file.  Zoals altijd stond de radio veel te luid.  Ik heb namelijk een hoog Johnnygehalte in de auto.  Toen kwam er verkeersinfo uit de luidsprekers en ik hoorde nét mijn GSM afgaan.  Die ik natuurlijk moest opgraven uit mijn tas waar die van Mary Poppins niks tegen is.

Gemist gesprek dus.  Ik bel terug en het is de alarmcentrale, want zoals minimaal 1 keer per week was ik het alarm vergeten afzetten en door de schallende radio had ik het amechtige gepiep dat mij daar dan aan moet doen denken niet gehoord.  En dan peinst men ergens in Brussel dat ik gecarjackt ben.  Maar geen nood, even de code doorgeven en het is in orde.

Helaas wist ik de code niet meer.  Of toch niet in de juiste volgorde.  En dan wordt men wantrouwig, want dat wil zeggen dat er denkelijk iemand met een pistool tegen mijn hoofd naast mij zit en ik express een fout nummer doorgeef.

'Maar ik weet het ECHT niet meer, kan ik mijn andere gegevens niet geven, geboortedatum zoiets, dan kon toch ook?' vroeg ik aan de alarmmens.

'Nee dat kan niet' nukte hij. 

'Toch wel, want zo heb ik dat nog gedaan' bitste ik.

'Toch niet' hield hij vol.  

'En ge gaat me toch niet vertellen dat ik hier dan subiet ga stilvallen, midden in een file op een snelweg?' piepte ik angstig.

'Dat zou kunnen' antwoordde hij droog.

En toen werd ik toch even zenuwachtig.  Maar ondertussen schalde hij mijn  naam door de 'controleroom' en kwam terug met de geruststellende boodschap dat ze mijn man gebeld hadden toen ze mij niet konden bereiken en dat hij de code al had doorgegeven.

Ik ging dus niet stilvallen.  Maar waarom had hij de code doorgegeven zonder even te checken of ik niet echt gecarjackt was? Daar moet ik nog even achter informeren want dat kunnen we met de beste wil van de wereld niet vriendelijk noemen. Grrmbl.

10 april 2008

Telemarketeers, go away!

'Goeieavond, met Sarah van Bofrost' (met een vet Hollands accent)

'Nee danku, ik doe niet aan diepvries, goeieavond!' Knal de telefoon toe.

Damn, weer een gemiste kans voor het tegenscript.  Maar een mens heeft andere dingen te doen om half acht 's avonds, niet waar? 

04 april 2008

Creatief met kurk.

12_297625_w144_h144

Deze kurkentrekker en een kunststof kurk zijn een onmogelijke combinatie.  Zelfs armspieren ten volle benut kreeg ik het onding niet uit de fles.  En het was nog wel hoog tijd voor een wijntje. En mijn gewone kurkentrekker (zo eentje met armpjes) was zoek. 

En bleef zoek.  Tot ik erachter kwam dat de schilder hem verstopt had.  Of toch heel erg zijn best had gedaan.

De schilder die trouwens nu, vandaag, EINDELIJK, na 10 dagen finaal aan het opkrassen is.  All well that ends well...

02 april 2008

Boetvaardig

Bij de post zat een boete.  Niet voor mij deze keer, maar voor Zoon.  Zoon die sinds een paar maanden autofähig is.  Een snelheidsovertreding, in een uithoek van het land.

Ik bel hem, lichtelijk stomend uit beide neusgaten, om hem van dit heuglijke feit op de hoogte te stellen.  Hij valt compleet uit de lucht en vraagt om de details.  Die ik hem volgaarne, en nog steeds stomend, voorlees.  

Waarop hij mij zegt dat het wel een mirakel zou zijn, moest hij die overtreding begaan hebben, omdat hij toen in Italië zat.  Ik moest hem uiteraard gelijk geven.

Van de weeromstuit verlegde het onderwerp van mijn gestoom zich naar de politie van de verbaliserende stad.  De vriendelijke agent zei mij echter dat ik de komende, automatisch verzonden boete maar moest negeren en het formulier mét uitleg terugsturen. Dan zoeken ze de foto op en wordt de PV geseponeerd.

En zo trokken de dampen weer op in Disfunctia. Nu alleen nog het formulier op de post krijgen.  Postzegel, iemand?

 

20 maart 2008

Haat

Een half uur vroeger opstaan.  Of dat was het plan.  Intecht een kwartier vroeger. Vogeltje afjagen want ik moet op tijd in de garage zijn voor een onderhoud en aansluitend naar de kapper.  Daar moet ik pas om half tien zijn, dat moet lukken.

Vogel vroeger naar school, hond afzetten bij de bomma.  Naar de garage dus.  Verdomme, de afrit die ik moet hebben zit propvol, daar sta ik morgen nog, volgende afrit dan maar en een omwegje. Net op tijd in de garage. Is het normaal dat mijn banden al versleten zijn na 30 000 km? O ja, perfect normaal. Oef, het ligt niet aan mijn rijstijl dus.

Vervangwagen in, stoel opkrikken want ik zie niks, spiegels verzetten en snelsnel naar de kapper.  Waar is die snelweg ook weeral ?  Doeme, oprit voorbij.  Volgende dan maar. Jakker jakker op de snelweg.  Aaarrrrggghhh nu zit ik al te ver, eraf in boerendorp, binnendoor naar de oprit in tegengestelde richting want die ligt natuurlijk kilometers verder.  Twijfel twijfel, moet ik er hier af?  Nee ik denk het niet.  Juist gedacht! 

De lange steenweg af naar de kapper waar ik pas één keer eerder geweest ben.  Hoe?  Waar is hij nu? Ik zit al bijna in een andere gemeente?  Keren dan maar.  Waar The F*ck is die kapper nu toch?  Ik ben al vijf minuten te laat.

Mme.Z. gebeld, die ongetwijfeld haar computer heeft opstaan, om te vragen wat het huisnummer is.  Toch nog verder dus, weer keren.

Tien minuten te laat bij de kapper.  Kleuren, knippen, drogen, waarom moet dat allemaal zo lang duren?  Ik HAAT de kapper. Als u volgende keer wat langer hier wil zitten, kunnen we ook nog ozonding doen?  LANGER HIER ZITTEN?  Is ze gek geworden?  Ik glimlach ontwijkend.  

Terug naar huis, hond halen die al uren aan het wolfhuilen was volgens bomma.  Het sukkeltje. Hij eet mij bijna op van geluk.   Even naar huis en een uur daarna terug naar de garage.  Banden waren niet in stock, 7/4 nieuwe afspraak.    Ik HAAT  garages. Weer naar huis, voor de tigste keer vandaag de Ring over.  Ik HAAT ook vrachtwagens. 

En ik HAAT ook de kilo zand die uit de kleuterlaarzen op mijn tapijt beland is.

Ik ben ongesteld trouwens.  Maar dat had u wellicht al geraden.

 

 

 

04 maart 2008

Pita

Ik heb een idee over hoe een pita eruit moet zien.  Een pita hoort in een pitabroodje.  En er mogen fijne stukjes sla en tomaat in. En kleine vleesbrokjes. Daar kunnen we het toch allemaal over eens zijn, neem ik aan?

Vandaag ging Zoon pita halen.  De pita die hij en 'al zijn vrienden' lekker vinden.

Nog nooit heb ik zo'n walgelijk excuus voor een pita gegeten.  Het broodje was een soort van overmaatse pistolet, gevuld met gigantische schijven vlees (nou ja, toch veel te groot iig), kwarten tomaat en bladeren sla. En wortels. Zo zout dat ik mij genoodzaakt ga zien om er heel veel wijn over te kappen.  En de saus trok ook al op niks.

Zoon : jij en je vrienden hebben geen smaak en géén idee wat een pita zou moeten zijn.  Zeg dat uw moeder het gezegd heeft. 

27 februari 2008

Krijs!

De ochtend begon al fijn toen Geliefde mij veel te vroeg wakker maakte door een kastje toe te knallen en oeverloos te blijven rondrommelen. In tegenstelling tot die keer heb ik nu wel euhm..gesnauwd laat ons zeggen.

Toen Vogel en ik rijkelijk laat bij de school aankwamen, presteerde Gaston het om 'iets' te laten vallen vlak voor de ingang.  En och ja, ook nog 'iets' op de speelplaats.  Ik had geen zakje bij, dus moest van Juf eentje afbedelen en dan ook nog vragen of zij Vogels appel zou willen schillen want ik vond natuurlijk geen enkel potje om geschild fruit in te doen in de ground zero die mijn keukenloos huis is.

Op de terugweg de wansmakelijkheden van Gaston opgekuist en gelukkig kunnen dumpen in een vuilzak onderweg.

De poetsvrouw die ik gevraagd had om het kleine afwasje te doen en de afwasmachine uit te laden, was natuurlijk haar gewone trage zelf geweest dus heb ik heb laatste maar vlug zelf gedaan, want een kwartier later gingen de keukenmensen er staan.  

'Kijk', zei ze 'zal ik die glazen nog even pakken?'  Glazen die heel hoog in een kast stonden waar ik niet aankon.  Ze klimt fluks half op het aanrecht en trekt het hele schab los. Het geluid van zes brekende glazen is nu wel het laatste wat ik had willen horen.  Maar helaas.  Dat ook nog opgekuist dus.  

En dit alles voor 9 uur 's ochtends, Nijvere Lezertjes. Nu ga ik even krijsen want voor wijn is het jammer genoeg nog te vroeg.

20 februari 2008

De Vloek van de Fles Perdolan

Een kind dat naar school gaat, is helaas regelmatig ziek.  Niet langer dan een paar weken geleden hadden we nog de griep annex bronchitis.  En dus stond de fles Perdolan weer binnen handbereik om het koortsige Vogeltje te depanneren.

Die fles blijft dan uiteraard nog tijden op het aanrecht resideren, want niks hier in huis komt binnen een redelijke termijn terug op zijn plaats te staan.  Maar wat betreft de Perdolan heb ik een verklaring.  Geen redelijke misschien, maar dat mag u dan ook niet van  mij verwachten:

Telkens ik ze terug boven in de medicijnkast zet, wordt Vogel opnieuw ziek. Ik zweer het u, ze staat amper daar en Vogel kermt van ' ik voel mij niet lekker'.   Ik bekijk die fles dus al met het nodige wantrouwen.  En ik durf ze niet zomaar terug te zetten.  Maar ze laten staan op het aanrecht is ook zo gek.  

En nu staat ze al bijna een week op de trap.  Te wachten tot ik de moed heb vergaard om haar boven op te bergen.  Want u zult het zien : de dag daarna heeft Vogel geheid weer 39° .   

Neem ik de proef op de som of toch maar niet?  Want ze kan wat mij betreft ook wel op de trap blijven staan.  Een rommeltje meer of minder maakt de zaak niet in dit huishouden. 

13 februari 2008

Verschrikkingen

Mijn Zoon rijdt vanaf vandaag alleen met de auto. ALLEEN. Helemaal alleen.  Dus als u denkt dat u bezorgd bent over uw kroost, denk dan maar vlug wat anders. De mogelijkheid dat uw peuter van zijn Fisher Price auto stuikt, valt in het niets vergeleken met wat mijn zoon kan overkomen.

En tot overmaat van ramp word ik morgen, terwijl u Valentijn viert, 40 jaar. VEERTIG.  

Zoals Mevr. Vooralsof en ik deze week bespraken zit er natuurlijk niks anders op dan het lijdzaam te ondergaan.  Tenzij ik vandaag nog even van een brug spring.  Maar voor mij natuurlijk geen vieze, vuile, lelijke snelwegbrug.  Het zou een art decobrug moeten zijn en die vindt men alleen in een park, over een vijvertje.  En daar afspringen en dan Opheliagewijs in de vijver liggen drijven gaat de zaak er ook niet beter op maken, zo besloten we.

Dus ik zal ondergaan. Lijdzaam.  En mij morgen vooral een deftige hoeveelheid alchohol aanschaffen.  En wanneer men jarig is, moet men toch niet wachten tot 17u om aan een aperitief te beginnen.  Wijn bij het ontbijt. Moet kunnen , toch?

04 februari 2008

Ei zo na proper

Hoeveel keer kan men een bord dat niet proper wil worden in de afwasmachine laten staan zonder dat het belachelijk wordt?  Ik zit aan de derde keer, dus weet het me even te zeggen.

Maar ik vrees dat ik het morgen toch manueel ga moeten afwassen.  Aangekoekt ei, drie keer gewassen en gedroogd, ik zal er alvast een hamertjeuh en een beiteltjeuh bij pakken. 

 

14 januari 2008

Troepdag

IMGP0723
Donderdag is het troepdag, dan kook ik niet of warm slechts op. Verleden week mocht zoon kiezen wat we gingen eten. Quick werd het.  Ik had twee hamburgers, een kleine friet en mayonaise gevraagd.  Mijn frieten had hij echter niet verstaan. Enfin hij beweerde dat ik het niet gezegd heb, maar mayonaise zonder frieten vragen zie ik mij nu niet direct doen.

Eigenlijk maar goed ook dat hij ze niet bij had, want wat blijkt : nu staat er op elke verpakking een hele tabel.

Met calorieën, vetten, percenten van dagelijks aanbevolen hoeveelheden en dit alles voor zowel man, vrouw als kind.

Wilt u dat lezen terwijl u troep verslindt? Dat u op dat eigenste moment in drie happen 266 KCal aan het binnenwerken bent? Maal 2? De 335 frietcalorieën heb ik dan tenminste toch gerateerd.

Slechte zet van Quick, als u het mij vraagt.  Het zal wel verplicht geweest zijn. ik twijfel er niet aan. En gesmaakt heeft het ook al niet. Volgende troepdag kies ik.

25 december 2007

Voorbij II

De kroketten bruinden veel te langzaam.  En hoewel ik mijn tante al 10 keer verzekerd had dat de frietpot op zijn heetst stond, bleef ze maar vragen of ie niet wat hoger kon. Nee. Echt niet.  

Of er in de uitgaansmiddens van Zoon ook meisje rond een paal dansten, vroeg ze hem.  Nee, rol-oogde Zoon (jaja er wordt hier heel wat afgerol-oogd in Disfunctia), paaldansen doet men op heel andere locaties.

Mijn ma en tante bitsten wat naar elkaar, zoals schoonzusters sinds meer dan 40 jaar dat wel al eens doen, kan ik mij voorstellen.  Mijn pa en oom zagen het, zoals altijd met lede ogen aan maar hielden wijselijk hun mond.

De dames hebben dan nog de vreselijke gewoonte om te trachten elkaar te overroepen. Moeder ergert zich groen en geel aan tante die geen gelegenheid laat voorbij gaan om te klagen over hoe mager ze wel niet is.  En aangezien mijn ma lekker mollig is, meent ze daarin elke keer een verwijt naar haar kilo's teveel te horen.  Waar ze waarschijnlijk gelijk in heeft.

Vogel was in cadeau-euforie en ik kon enkel maar denken hoe heerlijk het zou zijn, moest ik in de zetel mogen gaan zitten, zonder lawaai aan mijn hoofd.  

Geliefde vond mij stil en verveeld.  Maar iemand moest toch stil zijn?  

Was het dan helemaal niet leuk? Jawel, het eten was prima, cadeautjes zijn altijd leuk, ook al weet men al op voorhand wat het pakje schaft.   En niemand was dronken en we lagen op tijd in de sponde.

Dat is ook weeral voorbij. Vanavond nog een etentje hier met schoonzus en schoonbroer.  En dan kunnen het weer een jaartje vergeten.

'Ik haat kerst' heb ik daarstraks nog tegen Zoon verzucht. En hij trad mij volmondig bij. Ook de onfeestelijke genen heb ik doorgegeven blijkbaar.

15 december 2007

Lichtjes overdreven

Ik denk dat ik net op tijd een ramp heb afgewend. Of alleszins toch een aanslag op één van de weinige dingen waar ik een Mening over heb.

Vanochtend kon ik uitslapen.  Tot wel 10 of 11 uur desgewenst.  Niet dat dat uitslapen is zoals ik het in preVogel tijd zou noemen.  Nee toen was uitslapen 12 uur.  Of langer.  Of gewoon een hele zondag niet uit bed komen behalve voor een douche.  Maar ik dwaal af.  Vanochtend kon ik dus uitslapen maar al van 7 uur was ik af en aan wakker.  Om 8 uur was ik zelfs klaarwakker, maar u kent mij, ik ben een Volhouder, of alleszins toch als het om luiheid gaat, dus ik kneep vastberaden mijn ogen toe, dacht aan iets prettigs, en jawel : ik viel weer in slaap.

Tot 9.15 h en toen heb ik het maar opgegeven.  Zielig, effenaf.  Dus ik ga naar beneden alwaar mijn dochter al helemaal aangekleed staat, want zij en Geliefde gingen om een kerstboom.  En lichtjes voor in de voortuin.

'Mag ik gekleurde lichtje kopen, mama?' vraagt ze me enthousiast.  Ik struikelde bijna over de onderste trap van het schrikken en zeg kordaat NEEEE.  Witte, bescheiden twinkelende lichtjes, daar kan ik mee leven.

Ik steven naar de keuken voor de eerste kop koffie en Geliefde komt achter mij aan.  'Och ze wil dat nu zo graag,'fluistert hij.

Waarop ik zeg dat er over mijn lijk gekleurde lichtjes komen en ik wijs hem fijntjes op de lichtjes van iemand in onze straat waar we alle jaren mee lachen. En rol-ogen.

Hij gaat door en ik hoor hem tegen Vogel zeggen dat ze witte lichtjes gaan kopen voor de voortuin, maar misschien wel gekleurde voor de achtertuin.

Een compromis heet zoiets, neem ik aan, alhoewel een flonkerende kleurexplosie die waar te nemen is vanuit het keukenraam mij nu ook niet kan bekoren.  Maar ach, als ze het nu zo graag wil.  En niemand die het gaat zien, hoop ik.  Dus wij worden niet die buren waar gegniffeld mee wordt. Want niemand zal toch door de hagen onze ongetwijfeld flashy lichtslingers kunnen ontwaren? He? He?

O help. 

11 december 2007

De turnmat

Deze middag kwam mij, uit het blauwe, een herinnering te boven.  Kan u zich de grjze, lange turnmat uit de lagere school nog voor de geest halen?  De mat die met vereende krachten af-en opgerold diende te worden en bij elke plof kwalijke zweetvoetdampen afgaf?

 Ziet u nu ook de hele turnzaal voor uw geestesoog?  Met het klimrek waar met ondersteboven aan moest hangen?  De bok waarover vrolijk (NOT!) gesprongen diende te worden?  De plint waarvoor de turnnazi van dienst een houten wipplank voorlegde en waarop u dan een koprol diende te plegen?  Waarbij u misschien wel, net als ik dacht aan het verhaal van het kind dat aldus één of meerdere nekwervels gebroken had? Het touw waaraan men zich met onbestaande spierkracht aan moest optrekken? 

De zweterige turnmaillot?  Waarin u , indien vrouw in spe, uw prille vrouwelijke vormen beschamend afgetekend zag? De turnsloefkes met elastieken die over uw wreef spanden? 

 We spreken hier dus over een heus trauma, gezien het feit dat ik daar zoveel jaar na datum nog aan denk. En ik die dacht dat ik traumavrij was, of alleszins een goedwerkende traumabeerput had. Niet dus, blijkbaar.  

Het hoeft geen betoog dat ik geen turnwonder was.  In tegenstelling tot mijn zoon die een turntalent heeft dat duidelijk niet vanuit mijn genen komt en dol is op sport allerhande, of toch veel doller dan op wiskunde.

Ik vrees dat Kleine Vogel de zelfde weg opgaat  als ik.  Ze loopt als SuperMario in het Gameboy spelletje en stapt moeilijker uit een auto dan mijn 71-jarige moeder.  Er staan haar nog lange turnuren te wachten, samen met de grijze mat. Arme Vogel.

 Ps : de wisselde fonts zijn geen literaire hoogstandjes maar een zuivere onvolkomenheid van de teksteditor, 't is maar dat u mij niet hoger inschat dan ik eigenlijk waard ben.

10 december 2007

Deze ochtend in de badkamer

Geliefde maakt er een levenswerk van om de autosleutels ten allen tijde onder supervisie te houden.  Het is niet genoeg dat er van elks één exemplaar in 'het schuifke" ligt, nee ook de reservesleutel moet er zijn.

Nu ben ik van het type dat de autosleutel in de sjakosj of de jaszak laat steken en als ik hem niet dadelijk vind,  de reservesleutel te pakken en die vervolgens ook te laten verdwijnen. Bon, verdwijnen is veel gezegd, ik ben er tenslotte mee thuisgeraakt dus wegweg kunnen ze niet zijn.

Ik kwam deze ochtend net uit de douche toen Geliefde, zijn halsslagader pulserend en zijn voorhoofd bedekt met een laagje koud zweet, de badkamer binnenkwam.  Waar de tweede sleutel van mijn auto was, vroeg hij. Want hij had al een stressnek van het zoeken.

Wel, Nijvere Lezertjes, toen ontplofte ik.  Hoe was het mogelijk, krijste ik hem toe, dat hij mij om HALF ACHT 's ochtends durfde lastigvallen met dergelijke nonsens.  Hoe was het mogelijk, bliksemde ik , dat hij ook maar DURFDE een stressnek te krijgen van sleutels DIE NIET EENS VAN HEM ZIJN.  Dat hij zich met zijn EIGEN SLEUTELS bezighield, brieste ik.  

En om het af te ronden siste ik nog DAT IK DAT NOOIT MEER WOU HOREN. En toen bedacht ik dat het wel leek of ik tegen een van mijn kinders bezig was.

Maar zeg nu zelf : dat heeft hij toch verdiend, nietwaar?  Moeial begot. 

Ondertussen hebben we het weer bijgelegd.  Dat wil zeggen : de sleutel zat natuurlijk in één mijner jaszakken en tegen Geliefde heb ik gezegd dat ik hem ga laten colloqueren indien hij nog zulk een overdreven controlegedrag tentoonspreidt.

Peis en vree in Huize Dysfunctia dus. 

22 november 2007

Te vroeg is te vroeg.

kerstman
Vandaag gespot in een huis in onze straat : een kerstboom.  Waar is de Humo sticker als je hem nodig hebt?

Een lelijke nepboom dan nog met vreselijke versiering (denk armdikke rode slingers).  We schrijven 22/11 dus nog meer dan een maand moeten de bewoners op dat gedrocht kijken.  En als hij nu al staat, zijn ze waarschijnlijk van het soort dat de kerstsfeer wil rekken tot in februari.

Zij liever als ik.  Zou ik morgen een kopietje van de sticker in de bus gaan steken?

15 november 2007

Kruk

IMGP0560
Al jaren heeft de deur van onze WC slechts één kruk,namelijk aan de binnenkant.  Niet dat we ons geen tweede kruk kunnen veroorloven, maar ze is er eens afgevallen en niemand heeft het ooit een prioriteit gevonden om ze er terug op te zetten.

Bijkomend voordeel is dat de kruk ook fungeert als slot, want eens toe, kan je de deur natuurlijk enkel langs binnen openen.   Of beter gezegd KON, want sinds een bezoek van De Bleke is dit niet meer het geval.  Zij heeft niet alleen de kruk uit de deur getrokken (per ongeluk, mind you) maar ook nog eens het stokkige ding waarmee ze in de deur vastzat, laten verdwijnen.  

Ik heb haar toen bevrijd door de kruk van de kelderdeur die, wonder o wonder, ook loszit te gebruiken.  Samen zochten we even naar de ontbrekende stok maar we vonden hem niet.  NIET zeg ik u, in een ruimte van 1,5 m3 speelt zij het klaar de stok te doen verdwijnen.  Vreemde vrouw.

Dus de kruk was onbruikbaar.  Niemand van ons vond ook dat een prioriteit dus nu hadden we geen kruk meer op de deur, noch vanbinnen, noch vanbuiten.Sinds de komst van mijn kinderen heb ik elke illusie die ik koesterde op privacygebied toch al verdrongen, dus een probleem vond ik het niet echt. 

Tot gisteren,rond 3 uur, toen Vogel terwijl ik in de kleinste kamer was, Gaston naar binnen dirigeerde en de deur snoeihard toeknalde.  En de deur heeft dan wel geen krukken meer, maar kan uiteraard nog wel toe.  En niet meer open.

Koud zweet brak mij uit, ik zag mij al tot 5 uur met Gaston op het WC zitten  terwijl Vogel misschien wel het huis in brand stak.  Tot ik mij herinnerde dat Zoon thuis was.  Leve woensdagmiddag.

Met stoom die uit mij neusgaten kwam, gilde ik naar Vogel dat ze ONMIDDELLIJK haar broer moest gaan halen en mij met de kelderdeurkruk laten bevrijden. Wat ze gelukkig ook deed.

Ik denk dat het toch eens tijd is om een klusjesman op te sporen. Of Geliefde te gijzelen tot hij alle mankementen hier in huis hersteld heeft.  De paarden kunnen altijd een paar weken de wei op, niet? 

03 november 2007

De zaterdagkrant.

Er is geen ritueel waar ik zo naar uitkijk  als zaterdagochtend de lekker dikke weekendkrant openslagen bij mijn eerste kop koffie.

Langzaam trekt de slaapmist dan weg uit mijn hoofd, terwijl ik lees over accidenten, rare mensen die elkaars volkstuin in brand steken en meer van dat fraais.  Ook de bijlagen (huizen! mode! boeken!) worden gesavoureerd als waren het letterkundige klassiekers. Of de nieuwste Kinsella. Tsja...

Al twee zaterdagen op rij is de krant er om half tien nog niet.  En moet ik het noodgedwongen stellen met oud nieuws.  En dat is niet bevorderlijk voor mijn beruchte ochtendhumeur.

Beste Bezorger, wat heb ik u ooit misdaan om dit te verdienen?  De hele week kijk ik uit naar mijn zaterdagse courant en de teleurstelling wanneer blijkt dat hij niet in de bus steekt, is met geen pennen te beschrijven. 

Ik begrijp dat U in het weekend een uurtje langer wil slapen.  Ik vraag dan  ook niet om een levering om 6 uur des ochtends.  8 uur is prima.  Maar half tien is erover.  Nog zo een paar keer en ik zweer dat ik u ga opwachten.  In de gang bij mijn brievenbus.  En wanneer u dan met ietwat moeite het dagblad door de nauwe spleet poogt te duwen, grijp ik u bij uw pols en laat u niet eerder los dan wanneer u een Afdoende Verklaring voor dit Ongezellige Gedrag weet te produceren.

U weze gewaarschuwd. Mijn wraak zal verschrikkelijk zijn. 

27 oktober 2007

Slaapverwekkend

Eergisteren had ik OC.  En Geliefde had de paarden natuurlijk, dus mijn ouders kwamen babysitten.  We kwamen tegelijkertijd thuis en kraakten nog een fles.

En hij vroeg wat er allemaal gezegd was. Dus ik begin te vertellen. Tot...

ik zie dan zijn ogen toevallen.  Nu vraag ik u.  Is het normaal dat uw Eega zijn ogen toevallen in het midden van een betoog van uwentwege?  Ik docht het niet. 

Vandaag kwamen we van het restaurant en zitten aan de keukentafel nog even na te praten.  En een sigaret te roken in mijn geval.  Ik ben weer druk aan het uitleggen en wat ziet mijn oog?  Juist ja, de ogen vallen weer toe.

Nijvere Lezertjes, ik denk dat we hier over een relatiecrisis mogen spreken.  Want welke zorgzame, geïnteresseerde partner valt nu in slaap in het midden van een relaas van zijn wederhelft, zij het dan een niet-officiële helft maar ik betwijfel of een boterbriefje hem wel wakker zou houden. 

Dus ik kondig een noodtoestand af.  Met ingang van heden.  Helaas slaapt hij nu op de zetel, comateus.  Dus kan ik zelfs geen onderhandelingen beginnen, geen blauwhelmen laten opdraven, want wie wil nu zo een mooie wapenstilstand verstoren?

Verbolgen ben ik wel, zo diep vanbinnen. Ergens.  En ik zin een beetje op wraak. Maar hoe?  Ik ben geen inslaapvaller, laat staan tijdens een conversatie, nee dit moet subtieler.  Tips welkom, ik hou mij aanbevolen. Mwoehaha. 

En nee, zeg ik heel zielig, ik ben niet saai.  Niet ononderhoudend. Echt niet. Snif...