26 oktober 2007

Monddood

Om half tien moest ik bij de tandarts zijn om een gaatje te laten vullen.  Om kwart voor tien stond ik terug buiten.  We schrijven nu 11.35h en mijn mond is nog steeds verlamd rechtsboven.  U wil niet weten hoe dat eruit ziet als ik koffie probeer te drinken of, nog erger, een sigaret langs het lamme deel probeer binnen te zuigen.

Idioot dus.  

Waarom kan dat niet wat efficiënter gedoseerd worden vraag ik mij af?  Vogeltje is geboren middels een KS, die al bij niet veel langer duurt dan een tand opvullen, en ik was amper terug toegenaaid of ik kon mijn benen alweer bewegen.  

Het lijkt mij dus dat er in anesthesiemiddens iemand de handleidingen voor tandheelkunde en  gynaecologie verwisseld heeft.  Want in de tijd dat ik hier al monddood zit te wezen had men mij gemakkelijk van een tweeling kunnen verlossen, mijn overtollig vet wegzuigen en een facelift doen. Rare jongens, die dokters.

19 oktober 2007

Wat er deze week allemaal fout ging

-Vanaf maandag mijn tand/abces

-Dinsdag knetterde er vanalles bij Zoon op de kamer.  En in het bijzonder een zekering waar blauwe vlammetjes uitkwamen.  Vlammetjes in een zekeringkast die IN een ingebouwde kleerkast zit, geven géén veilig gevoel.  Zekering er dus uitgehaald en Zoon gedepanneerd met een verlengsnoer. 

-Woensdag nog altijd de tand/abces. En toen ik van de keukenmeneer terugkwam meldde mijn auto mij dat er iets met de luft-en-nog-wat was.  Luchtvering neem ik aan.  Bij het herstarten was het echter weg. Misschien is mijn auto door Bill Gates gemaakt. Mogelijk was er nog vanalles anders maar gezien de grote hoeveelheden pijnstillers is mij dat alleszins niet bijgebleven.

-Donderdag moesten we met de trailer die Geliefde tweedehands had gekocht naar de keuring.  De lichten van de trailer bleken slechts half te werken en natuurlijk kijk je dat pas na net voor je vertrekt alhoewel het onding al 14 dagen voor de deur staat.  

Het is in orde gekomen maar ik wil niet meer denken aan Geliefdes woordenschat van dat moment. Dank u voor uw begrip.

Diezelfde donderdag werkte de boiler van de badkamer niet meer.  En toen weer even wel en iets daarna was hij met geen stokken meer in gang te krijgen.  

Ik mocht ook naar de tandarts voor de voortreffelijke AB waar ik vandaag...

-...Vrijdag dus zo suf als een opiumgebruiker van ben. En ik wacht al de hele dag op de loodgieter die hopelijk (maar niet waarschijnlijk gezien de historiek van deze week) het warm water hier terug gaat uitvinden.

 En de week is nog niet voorbij.*Uw huisvrouw probeert wanhopig edoch vruchteloos in de toekomst te kijken*

14 oktober 2007

Het pannenhuis.

Alvorens ik tot de kern van het huidige verhaaltje kom, wil ik u het volgende mededelen, zodat er zeker geen misverstand rijst : ik ben géén moeilijke eter. Vanaf mijn late puberteit eet ik alles.  Daarvoor, ik geeft het toe, was ik zoals het merendeel van de kinderen een vervelend geval wat voedsel betreft.  Maar sinds mijn 16de is er geen schotel die ik geschuwd heb.  Ik heb al lamshersenen, een zalige schotel van koeiemaag-en darm en  zelfs stierentestikels (smaken visachtig, bij de weg) verorberd dus niemand kan mij er van beschuldigen kieskeurig te zijn.

Zo, nu  dit uit de weg is, zal ik U vertellen over het etentje dat Geliefde en ik vandaag ondergaan hebben. Een veel te lang uitgesteld etentje met zijn tweetjes, zonder kinders, zonder hond.

Blijgemoed trokken we naar Het Pannenhuis in Massenhoven.Al even blijgemoed namen we plaats want het kader was zeer smaakvol en gezellig.  Ook de bediening, het moet gezegd, was correct en de wijn was zeer te smaken.  Maar daar hield het dan ook mee op want nog nooit heb ik ergens zo slecht gegeten. 

Mijn euro had al moeten vallen bij het voorafje dat we kregen, want dat was een tomatenroomsoep die mij recht terug de jaren 70 incatapulteerde.  Ik zei tegen Geliefde dat ik ze niet lustte maar zoals een goede Huisvader betaamt , gelastte hij mij mijn kopje op te eten.  Ik heb het gedaan maar met tegenzin.  Ik geef u drie woorden om de sfeer te vatten :Unox uit blik. 

Mijn voorgerecht was OK. We aten à la carte want het menu kon ons niet bekoren, dus uit de (magere) kaart koos ik garnaalkroketten. Die waren niet melig en voor de rest kan je aan een garnaalkroket weinig verknoeien me dunkt.  Geliefde koos gerookte zalm en die was dan weer vezelig en niet echt wow,  maar kom, daar vielen we nog niet over.

Als hoofgerecht kozen we beiden de Salade Folle. Dat klonk ons vrolijk in de oren en ach , het moet niet altijd een steak zijn natuurlijk. Groooote vergissing want reeds bij het serveren sloeg mij een walm gerookte zalm tegemoet.  Wat op zich misschien niet slecht klinkt maar in combinatie met brakzoute gebakken scampi en smakeloze Sint Jacobsvruchten, bekruimeld met een walgelijke paté (vis neem ik aan, het zag er uit als Herta hespenblokjes), op een bed van sla, rauwe soyascheuten, tomaat en gekookte ei, naar keuze overgoten met de apart geserveerde, meest vieze dressing aller tijden, was het kortom niet te vreten.

Na een aantal happen gaf ik er dan ook de brui aan en zelfs Geliefde, die een nog grotere alleseter is dan ik, liet zijn bord staan.  Ik siste hem toe om zo vlug mogelijk een koffie te bestellen zodat de degoutante geur van het gerecht vanonder mijn neus zou verdwijnen. De serveerster vroeg of het gesmaakt had en ik zei naar waarheid van niet maar daar sloeg ze weinig acht op.  

De koffie werd vergezeld van een schoteltje met 5 soorten koekjes. Die allemaal naar niks smaakten.  En je moet toch al zeer moedwillig zijn om 5 verschillende koekjes allemaal naar niks te laten smaken.  Ik denk dat ze zelfgebakken waren door degene die het hoofdgerecht gefabriceerd had want m.i. is zelfs een witteproductenkoekje 10 keer beter.  Hij had zich de moeite kunnen besparen wat mij betreft.

Daarnaast kregen we ook nog een gulle pot vol schepsnoep.  Maar met schepsnoep in een restaurant (niet dat ik dat al ooit gekregen heb in een restaurant maar het gaat om het idéé) heb ik hetzelfde als met nootjes in een café. Iedereen zit daar met zijn ongewassen handen aan en de rest verdwijnt terug in de Grote Schepsnoeppot voor de volgende klant. Ieuw dus.

Dit alles, zonder dessert want dat durfden we niet meer aan, voor een luttele 125 €.  Allen daarheen, u zal het niet vlug vergeten.  Wij ook niet. 

 

09 oktober 2007

Draadloze miserie.

Terwijl Mme Z. om mijn nieuw gerief was, toog ik zelf naar Belgacom om een nieuwe router.  Want mijn oude die was écht al wel oud en onlangs 2 keer gevallen waardoor hij geen front meer had en er inwendig vanalles rammelde.  Dat hij überhaupt nog werkte mocht al een wonder heten.

 Dus ik kocht een rode Philipsrouter.  Met Easy Install disk!  U voelt hem al komen.  De installatie begon met de vraag of ik draadloos of met kabeltje wou.  Draadloos, duh zou ik zo zeggen.  Dat ging allemaal lekker tot puntje zoveel en toen kon hij niet meer.  En of ik het kabeltje er wou aanhangen en terugkeren naar punt 1. Zucht.  Maar niet getreurd.   5 minuten extra, daar doen we niet moeilijk over.  En dan was De Installatie Succesvol Voltooid!

Inderdaad, ik kon op het net, tot ik het kabeltje uittrok.  Dan maar de helpdesk gebeld @ zoveel eurocent per minuut.  De oplossing bleek zo simpel dat ik niet snap waarom het niet even mee op de cdrom staat.  Of in een begeleidend boekje dat er helemaal niet bijzit.  Maar soit.  Het werkt.

Het werkte alleszins tot ik er Zonealarm opzette en toen werkte het weer niet meer.  Ik weet wel waarom maar ik weet niet hoe ik het kan  oplossen. Dus Zonealarm eraf, de Windows Firewall aan en AVG er bovenop.  Prima, we zijn weer vertrokken.  

Maar mijn bereik is net zo ver als met de oeroude, in frennen hangende Siemens router, zijnde een meter of 10, terwijl het volgens de verpakking 30 meter binnenhuis zou moeten zijn.  En ik woon niet in een bunker met om de meter een betonnen muur van 50cm dik.  Sterker nog, tussen de router en de keuken ligt één bescheiden muurtje.  Maar daar raakt hij niet. Net niet. 

Zucht.  Rommel. 

Laptop in de lappenmand

Ik had al een tijdje problemen met mijn laptop.  Hij hing doorlopende vast en deed nog allerlei rare dingen.  Maar wat hij mij zondag gelapt heeft, sloeg toch wel alles.  Let wel, we spreken hier over een apparaat van 1,5 jaar oud,dat behalve  internet, msn, foto-opslag en een occasionele brief niet veel te verwerken krijgt, niet over een tot op de draad versleten sloor.

Ik zet hem op en hij vraagt mij of ik een rondleiding door windows XP wil.  Euhm nee eigenlijk niet.  Ik start Firefox op en de browser heet mij hartelijk welkom bij Mozilla Firefox.  En toen begon er mij iets te dagen.  Ik ging naar mijn afbeeldingen.  Die waren er niet. Documenten evenmin.  En zelfs mijn outlook moest weer geconfigureerd worden.

Toen belde ik naar Mevr. Zsazsa met het slechte nieuws dat hij dood was, de laptop.  Of toch op zijn minst terminaal.  En dat is erg want zij, ik en nog een aantal anderen zijn 's avonds doorlopend communicado.   Wij kijken gezamenlijk TV en babbelen ondertussen, net alsof we bij elkaar in de huiskamer zitten.  Terwijl onze respectieve echtgenoten ofwel afwezig ofwel in slaap zijn.

Mevr. Zsazsa, de heilige, bood aan om mij dan 's morgens van het Shopping Centrum een nieuwe mee te brengen, ze kwam toch even langs mij.  Een aanbod dat ik graag aanvaardde.  En zo geschiedde dat ik maandagmiddag om 13h voorzien was van een nieuwe laptop, een externe harddisk en 2 pakken orzo voor bij het lamsvlees (met ui, look, tomaten uit blik en veel kaneel-dit is natuurlijk geen recept!) waar Mme Zsazsa uiteraard heeft van mogen meeëten. 

Alzo ook Vriendin V/P die wegens vegetarisch-niet uit principe maar uit yukkigheid- enkel de orzo gegeten heeft en elke piezeltje vlees dat er nog in resideerde vakkundig opzij wipte met haar vork.

Leve de vriendschap dus, zo'n personal shopper da's écht wel praktisch. 

19 september 2007

Afgesloten van de buitenwereld.

Opeens bleek gisteren het internet niet meer te werken.  Dat is nu niet de eerste keer, dus routineus haal ik de stekker uit de router , plug hem terug in, knopje aan knopje af, enfin het gebruikelijke.

Nog altijd niks.  Ik pak Geliefdes laptop en probeer daar.  Ook niks.  Er begint wat te dagen.  En helaas blijkt mijn vermoeden te kloppen.

Mijn Belgacomrekeningen komen per Certipost waar ik nooit naar kijk.  Ik wacht op de papieren aanmaning.  En die vind ik ergens onder een stapel troep op mijn bureau.  Al één van bijna een  maand geleden. Shit.

Ik bel naar Belgacom, zeg dat ik vergeten te betalen ben en OF ZE MIJ AUB WILLEN HELPEN.  De mevrouw vraagt of ik van plan ben onmiddellijk te betalen. Duhuh, ik zou het geld naar Brussell willen rijden om terug internet te hebben.  O zegt ze, ik verbind u door en dan kan u uw betaling al bevestigen.  Maar vergeet ze dan niet te doen.

Ik beloof plechtig en vind het een raar systeem dat je een betaling per telefoon kan bevestigen die nog niet heeft plaatsgevonden maar bon.

'Binnen de 24 h worden uw diensten hersteld' meldt de computerstem mij.  24h. Mja, beter dan niks neem ik aan.

Maar aangezien ik bankkaartloos ben kan ik zelf de betaling niet doen natuurlijk. Of in principe wel met Geliefdes kaart maar ik ben internetloos, dat was het probleem natuurlijk om mee te beginnen. Dan maar de bank gebeld (nummer in de PAPIEREN GIDS opgezocht, hekel), en de bankmevrouw voert onmiddellijk uit.

Nog geen 4 uur later ben ik terug kredietwaardig bevonden door Belgacom. Leve Belgacom. Dikke oef seg.  Zo raar dat het voelt om zonder Tinternet te zitten, niet te doen.  Geen forum, geen online nieuws, geen weerbericht geen 'ik zoek het even vlug op'. 

't Is dus duidelijk een verslaving.  Alsof ik dat nog niet wist.

16 september 2007

Terug!

Ik zou het nog bijna vergeten : mijn portefeuille is terecht.  Gisterenavond (nacht) terwijl ik in de badkamer stond ter voorbereiding van het slapengaan ,   gooide Geliefde het onding triomfantelijk voor mij neus neer.  Hij lag gewoon naast de ijskast.  Gewoon te liggen. God weet hoe hij daar gekomen is, want ik had hem echt wel bij gedurende de dag.

En zo zijn mijn kaarten voor niks geblokkeerd, maar moet ik gelukkig niet om een nieuwe idkaart voor mij of Vogel, noch om siskaarten, dkv-kaarten en wat dies meer zij.  De bluts met de buil dus.

Grrmmbl.

15 september 2007

Kwijt

Eigenlijk ging ik koken, maar na een gezellige middag met sloten wijn, was mijn kookzin op een of andere manier verdwenen. 

Dus thuisgekomen heb ik vlug een rok aangedaan en zijn we naar het Pitading gereden.  Gaston in de chikosj, lekker gegeten, leuk hondenbabbeltje gehad met Lesbisch Koppel. Enfin joy alom.

Tot ik bij thuiskomst ontdekte dat mijn portefeuille niet meer in de uitpuilende chikosj stak.  Zoektocht alom, Geliefde vol van 'hoe is da nu mogelijk, slordig en slonzig' ik volop in verdedigingsvuur etc... Teruggereden naar pitading, gebeld naar de manège alwaar nijverig gespeurd werd, tot op de parking toe, maar zonder resultaat.

Dan maar Cardstop gebeld en na een behoorlijke tijd ook maar de politie.  Maar over mijn IDkaart moet ik mij niet ongerust maken blijkbaar.

'Kom binnen een dag of vijf maar eens langs met pasfoto's.  Als ge er nog niks van gehoord hebt.'

Een dag of vijf mag ik dus volgens de flikken zonder ID, zonder rijbewijs rondhossen.  Cool.

06 september 2007

En de winnaar is....

De meest ergerlijke keukenbewoner is natuurlijk met grote voorsprong De Sapcentrifuge.  Al het goede en de bendes energie die ermee uit de hoorn des overvloeds van moeder aarde geperst worden, gaan acuut teniet door de stijging van ons aller bloeddruk wanneer we proberen het vermaledijde apparaat proper te krijgen.  En dan vooral dat zeefachtige ding natuurlijk.  Ik hyperventileer al bijna van er alleen maar aan te denken en het is al minstens een jaar geleden dat ik wat dan ook nog gecentrifugeerd heb.

Een goede tweede is mijns bescheiden inziens toch wel De Lookpers.  Pers 1 teentje look staat er dan.  U perst en wat komt er uit? Noppes. Dus u pers er nog een teen bij en nog steeds valt er niks uit de pers.  Na de derde teen neemt u dan toch het mes ter hand en schraapt de zielige pulp van de onderkant van uw pers.

Dan mag u de geplette tenen eruit pulken, bweik, het ding uit elkaar trekken, afwassen en DAN assembleert u het terug.  En natuurlijk zet u het zeefje verkeerd om in het knijpstuk dus GAAT HET NIET TOE.  Elke keer heeft hij u te stekken, die vervloekte pers.  Of mij toch alleszins.  Ik haat hem hartsgrondig maar ben qua fijne motoriek blijkbaar niet in staat om een lookteen in ministukken te hakken.  Ik ga er eens op oefenen en dan kan hij gaan. Puh.

Goed voor hart en bloedvaten, jaja, mij maken ze niks meer wijs.

20 augustus 2007

Naughty corner.

In de vroege middag gingen we op weg om Gastonparafernalia te kopen want, Beste Lezertjes, ik ben Hoogzwanger! Deze week nog zal de Gaston ons huishouden vervoegen dus moest er dringend gewinkeld worden.

Ik zal uw teergevoelige ziel de lijst der aankopen besparen maar op de terugweg viel ons het volgende ten deel :

Er was (om onduidelijke redenen file op een Steenweg hier in de buurt.  Wij dachten deze file heel makkelijk te omzeilen door effe de parking van de Quick op te rijden en er weer af langs de andere kant.  Maar Ochotocharme hebben we toch wel niet 3 meter over een (lege) parkeerstrook gereden zeker!

Het flikkenwijfke dat net 5 meter daarvoor orders stond uit te delen (vraag me niet waarom want een accident was er niet te bekennen en een stoplicht ook niet) deed ons stoppen.  En ook de 2 rijvakken naast ons die wel reglementair reden.    Mondjesmaat mocht er een auto verderrijden. Behalve wij en de andere sukkelaars achter ons.

Opeens komt ze naar ons raampje dat Geliefde naar beneden liet zakken.  ' Gij zijt over een parkeerstrook gereden en nu gaat ge daar schoon wachten tot ik een teken geef' zei ze.  I kid you not.  We stonden dus in het politioneel equivalent van de naughty corner.

Geliefde blies stoom en vuur maar had het gezonde verstand om niet naar haar keel te vliegen.  En jawel, 5 minuten later mochten we doorrijden, de quickparking op.  Volgens onze leeftijd respectievelijk 44 en 34 minuten te vroeg .  Hadden wij geen geluk zeker?

 ps : ik kan het toch niet laten . We hebben gekocht :Twee mandjes, een benchke, een etensbakje, een drinkenbakje, speelgoedjes, snoepjes, een provisoir halsbandje en leibandje (want morgen ga ik for the real thing met blingbling) ennnnnn...een tandenborstel!

18 augustus 2007

Bzzzzz

Mag ik trouwens en passant even het wijdverbreide (of toch althans in mijn familie levende) misverstand dat er aan zee geen muggen zijn de wereld uit helpen?

Er waren dus muggen.  Niet zoveel als hier, en zeker niet zo agressief (zei ze, terwijl ze typende bij het open raam opgevreten werd door die vettige steeksters), maar toch aanwezig.

En irritant zoemend wanneer men na een een dag volg wandelen, zandvreten en dineren een welverdiende slaap wenst te vatten.

ER ZIJN DUS WEL MUGGEN AAN ZEE. Neem uw Vaponading mee, u zal het vandoen hebben.

Om te ergeren : ERGER!

Aan zee had ik geen internet.  Een gemis waar ik mij manmoedig overgezet heb.  Maar dat betekende wel dat ik een hele week écht tv gekeken heb, ipv de beeldbuis als levend behang te gebruiken.

En aangezien het mij allemaal niet zo interesseert, liet ik Geliefde de programmakeuze bepalen.  Wat wil zeggen : alle dagen Vlaamsche of Nederlandsche feuilletons.

Baantjer kan ik nog pruimen.  Niet voor de redelijk irritante De Cock met C O C K , maar wel voor collega Vledder die alhoewel hij blond is, en dus per definitie buiten mijn scala van aantrekkelijke mannen valt, toch best te pruimen valt.  En er wordt in Baantjer niet Ingegrepen maar Gedacht.  De Ontknoping wordt voorgegaan door een Helder Moment in het café en dan vallen alle puzzelstukjes als bij wonder in elkaar.  Mooi mooi.

 Maar dan zagen we ook Rupel.  De rechercheur van dienst loopt in een hip hemd door het leven en wordt bij een huiszoeking ook voor eventuele kogels van mogelijk aanwezig uitschot enkel beschermd door voornoemd hemd. Natuuuuurlijk doen we geen kogelvrij vest aan als we een verdacht pand binnenvallen.  En evenmin zijn handschoenen bij het doorzoeken van bezwarende documenten nodig.  Stel u voor dat de shwung van de onderzoekers belemmerd zou worden door een onmodieuze rubberen barrière.  Wel, beste lezers, daar erger ik mij dus aan. 

Maar dat is mij ongetwijfeld gegund in een internetloze week.  Wat zou het leven zijn zonder een beetje ergernis?

 

02 augustus 2007

Het plastieken zakske

Vandaag stond in de krant een initiatief van iemand (waar ik het niet voor heb, maar soit) om de teloorgang van het plastieken zakske bij de supermarkt een halt toe te roepen. Voor bronvermelding ben ik te lui, maar dat doet hier nu niet zo ter zake.

Wat ik wilde zeggen is dat ik het verdwijnen van het plastieken zakske ook ten zeerste betreur.  Want wat wil het geval  : ik ga ga naar de supermarkt en kom tot de constatatie dat het PZ afgeschaft is.  Of beter gezegd : het gratis PZ.  Ik koop een hoop herbruikbare PZ's en ga blijgemoed op huis aan.  Want zoveel kosten ze nu ook weer niet en zijn zeer stevig.  En ik neem mij voor volgende keer mijn boodschappentas, of wat van de nieuwe zakskes mee te nemen.

De volgende keer echter vergeet ik, uiteraard zou ik bijna durven stellen, de gekochte zakken en moet dus noodzakelijkerwijs weer een hoop PZ's kopen.  Niet getreurd, ze blijven van pas komen, denk ik bij mezelf.  En blijf ik denken, de daaropvolgende 5 keer dat ik in de supermarkt ben, zonder meegebrachte zakken.

Een paar dagen daarachter in Ikea.  Zelfde scenario.  Maar daar koop ik mij ineeens een grote geweven tas met een vrolijke bloem op.  Die samen met al mijn herbruikbare PZ's gaan mij toch zeker tot het einde der tijden in staat stellen om milieuvriendelijk boodschappen te doen, dàcht ik.

Deze week toog ik naar de buurtsupermarkt met een grote boodschappentas.  Ik had echter zoveel aankopen gedaan dat ze er niet allemaal ingingen én het regende dus om niet met mijn tas + wederom een grote aangekochte PZ + een paraplu + Kleine Vogel naar huis te moeten tsjokken, koop ik daar voor het luttele bedrag van 10 € een caddy.

Zoon gaat ook nog eens naar de supermarkt en komt thuis met wederom een herbruikbaar PZ.

Dus ik zit nu met : 2 boodschappentassen, minstens 20 herbruikbare PZ's en een caddy.

En waar, wààààr vraag ik u, moet ik mijn vuil in doen alvorens het naar de grote vuilzak verhuist?  Want daar gebruikte ik de gratis PZ's voor en nu moet ik daar speciaal zakken voor kopen neem ik aan.

Ik ben niet akkoord met de PZ's politiek van tegenwoordig.  En al helemaal niet met de Herbruikbare PZ's berg in mijn huis.  Herbruikbaar, stevig, ze gaan eeuwen mee.  Maar ik haat ze. HAATHAATHAAT.

En, vanzeleven gaan ze niet passen in het plastiekenzakskeszakske waarvan ik nog steeds in blijde verwachting ben.  Dus, beste Mme. Zsa : Lot mor, het is niet meer nodig, want de Stevige Grote Herbruikbare Plastieken Zak gaat niet in grote getale in uw geniaal handwerkje passen.  't Is zonde, Zonde zeg ik u!

30 juni 2007

Snert

Ik heb al maanden het kleine machientje liggen dat moet dienen om met de bankkaart aan te melden ipv met een wachtwoord.  Wachtwoord vind ik veel handiger dus ik docht : zo lang het zo werkt, vergeet ik dat machientje.

Vandaag marcheerde het niet meer.  Dus zoeken naar het machientje onder denigrerende blikken van Geliefde omdat ik natuurlijk niet meer wist waar het lag.  Na een paar minuten had ik het echter al, dus hij kon zijn blikken weer opbergen.

Er zat geen gebruiksaanwijzing bij, maar ik meende dat het zichzelf wel zou uitwijzen. Nou niet echt dus.  Voor ik had uitgevogeld wat men met response bedoelde én de schier onleesbare over te typen letters had ontcijferd, was ik drie pogingen verder en was mijn kaart geblokkeerd voor onlinegebruik.

Fijnfijn, nu kan ik maandag pas bellen om ze te laten deblokkeren en kan ik geen betalingen uitvoeren.

Snertvooruitgang.

11 juni 2007

Vlinderpaleis

Ik moest vanochtend in het Nieuw Gerechtshof zijn.  U weet wel het beruchte Vlinderpaleis.  Vreest niet, Nijver Lezertje, het was een puur administratieve kwestie, u zal uw Huisvrouw niet moeten missen wegens in het gevang voor onbepaalde tijd zonder kans op vervroegde vrijlating.

Nee dus.

Het Vlinderpaleis is nooit echt mijn ding geweest van uitzicht, ik heb het niet zo op nieuwerwetsigheid, maar ik vond het altijd wel een indrukwekkend gebouw.  Echter vooraleer er binnen te geraken moet men 3 miljoen trappen doen.  Er zijn ook wel liften maar ik dacht, kom Huisvrouw, werk wat aan uw conditie.  Ik hoop dat ik daar echter nooit in de winter moet zijn, want dan lijken mij zowel voorplein als trappen een ware death trap.

Binnengekomen vraag ik richtlijnen naar waar ik moest zijn en OMG, algoed dat ik nog niet helemaal dement ben, of ik was nog aan het ronddwalen.

Maar goed, ik vond waar ik moest zijn en heb ondertussen geconstateerd dat de triljoen ruiten allemaal vuil zijn, een beetje gelijk bij mij thuis , en dat de verf in de trapzaal overal al vol vingerafdrukken staat, ook een beetje gelijk bij mij thuis.  En dat er een lek is, die een grote drup veroorzaakte.

Ik heb ook ijverig gespeurd naar Kris Luyckx die van mij een stem heeft gekregen wegens zeer knap, maar helaas niet gespot. 

Dit laatste doet mij tevens overpeinzen dat het stemrecht voor vrouwen misschien toch niet zo'n goed idee was, gezien de reden van mijn voorkeursstem. Graptje natuurlijk Nijvere Lezers. Maar dat had u ongetwijfeld al door.

08 juni 2007

de A van Astemblieft seg.

Ben ik de enige die vindt dat de Stralende A van Antwerpen toch een ietsiepietsie misstaat op een overlijdensakte?

200 gram?

-200 gram preparé alstublieft.

-200 gram?

-jaja!

 

-150 gram kalfsworst alstublieft.

-150 gram?

-jaja!

 

-Dat linkse stukje Chaumes alstublieft. Uw links dus.

-Links?

-Jaja.

 

-4 sneetjes rosbief alstublieft

Het meisje pakt de rosbief en begint te snijden.  En dan :

-8 sneetjes hé?

-NEEEEE VIER!!!

-a ja!

 

Waarom zijn charcuteriedames altijd doof?  Of zo kort van geheugen? En niet alleen hier en nu, maar altijd en overal.  Je moet er maar eens op letten. Ergerlijk.

05 juni 2007

Bah

Ik heb het gedaan, dat hadT ge niet gedacht hé!  Verkleed in kortere rok, ben ik fluks naar de biowinkel gefietst.  En had ik toch wel niet het geluk om op de weg zowaar nog een copycenter tegen te komen, zodat ik zelfs geen omweg moest maken!

Maar wat zag mijn oog, op MIJN straathoek liggen, toen ik terugkwam?  Gelukkig had ik mijn kodak bij, zoals een blogger betaamt, want men weet maar nooit wat men zoal tegenkomt.  Dit was ik echter liever niet tegengekomen :

IMGP0143

 

VETLAPPEN!  Hopelijk is het uit de vuilzak van de hoekbewoners gevallen en duidt het niet op zedenverval -en schennis in mijn buurt.  Ik kijk alvast op Immoweb. Bah seg.

29 mei 2007

Antwerken

7c900af0-1e05-4907-af11-81c20cb36c0aVanochtend moest ik via de Leien naar een afspraak. En net zoals vorige keer zat er niks anders op dan van links naar rechts te zwalken. Hekel!

En dat met een hoofd kloppend van de sinuspijn. Want ja, daar ben ik sinds gisteren mee gezegend, als waardige opvolger voor de allergie. En ik die dacht dat na een jeugd vol sinusitus die euvel mij eindelijk verlaten had. Ik zou een mooi verhaal kunnen vertellen over wat er eergisteren uit mijn neusholte kwam, maar ik zal het u besparen, het is tenslotte lunchtijd.

In het terugkomen ben ik langs de Rooseveltplaats gereden, ook altijd fijn. Men mag sinds die heraanleg blij zijn dat men bij het afdraaien niet door een tram geramd wordt. Het trekt op niks, NIKS zeg ik u.Maar volgens Antwerken zal (als ik het goed begrepen heb tenminste want het is nogal een onduidelijke uitleg) de leienmiserie in najaar 2007 achter de rug zijn. Eerst zien en dan geloven, en dan zal het ook wel weer op niks trekken. Uw huisvrouw, door kloppende oogkas getransformeerd tot een pessimist. Het is weer eens wat anders.

16 mei 2007

Stinksteen

Toen Vogeltje gisteren van school kwam, zei ze dat ze een Stinksteen in haar boekentas had.  Ik was de hele steen al vergeten tot ze vanochtend zei : ruik eens hoe die stinkt.  Ze had hem op mijn zalig-gezellige-tvdekentje gelegd.  Ik pak de steen op en ruik.

OMG! Stinkend, inderdaad.  Zo stinkend dat ik acuut braakneigingen kreeg. 

Helaas was het geen steen maar een stuk kattendrol.

Ik spurt met de 'steen' richting vuilbak, schrob mijn handen en die van Vogel en gooi dan het hele deken in de was, want dat stonk helemaal naar de stinksteen.

En dan te denken dat ze daar gisteren en vandaag mee gespeeld heeft.  Het kind is niet normaal zeg ik u! Godweet wat voor bacteriën via haar handen naar haar gestel zijn gepasseerd.  En de geur krijg ik vandaag niet meer uit mijn neus gebannen denkelijk.

Onnodig te zeggen dat ik veel en grote ogen getrokken heb.

Stinksteen, jawadde.

15 mei 2007

PASOEP!

Weest allen zeer voorzichtig op de baan vandaag, want op mijn korte rit om de groenten heb ik TWEE auto's knal door het rood zien rijden, sprong een bejaarde bijna voor mijn wielen, werd mijn auto bijna geramd door iemand die een parkeerplaats verliet en stonden er 1 auto en 1 camionette in panne langs de weg.  Een verwittigd mens is er twee waard, zeg niet dat ik het niet gezegd heb.

13 mei 2007

Leve Moeder

7.20h : Kleine Vogel staat naast mijn bed.'Mama ik moet iets zeggen, ik heb wel in bed geplast'.  Ik mompel dat ze een propere broek moet gaan halen, ik trek de propere broek aan en zeg dat ze naar beneden moet gaan.  Geliefde is toch al op en ik hoop nog wat slaap te vergaren.

7.30h : slapen gaat niet meer, ik pak mijn boek en lees een paar bladzijden. 

7.40h : Vogel komt naar boven met haar moederdagcadeau van school.  Een schoon schilderij met een piepklein uitgeknipt fotokopje van mezelve op een gigantisch geschilderd lijf en een kader met een bloesemende boom grotendeels uit vogelzaadjes gemaakt.  Het bijbehorende liedje mag ik zelf gedichtgewijs voorlezen.  Ik knuffel en bedankt uitbundig en besluit dan maar ineens te gaan douchen.  En uiteraard haar bed af te halen, de matras buiten te drogen te leggen etc.

Geliefde is ondertussen al naar Kate de Koe vertrokken. Daar heeft hij westernles op een manègepaard.

10.30h : Vogel krijgt een crisis over letters die ze niet naar haar zin heeft overgeschreven.  Ik wil de gemoederen gaan bedaren met een 'Mor meiske wat is dat nu allemaal 'maar krijg een, weliswaar onbedoelde, stamp .  Ik besluit haar even in Time Out te zetten.

10.33h : het huilen is gestopt en ik ga om het vervolg te geven (weet je waarom je in de hoek staat enz....) maar tref Vogel net aan op weg naar mij.  'Ik heb WEL in mijn broek geplast hé' zegt ze verontwaardigd.  'En dat is JOUW schuld omdat je niet op tijd terug was.'  Drie minuten hé mensen, en de krijsstem van daarvoor had evengoed kunnen krijsen dat ze moest plassen.  Ik stuur haar om een proper onderbroek nadat ik haar voeten en de gang gedweild heb.

11h : ik moet mee 'kappertje' spelen wat inhoudt dat ze spelden en elastieken in mijn haar steekt, mij behangt met haar speelgoedjuwelen en mijn lippen verft met overvloedige gloss die naar appeltjes smaakt.

13h : we vertrekken naar de Valk, drinken nog iets en Geliefde gaat poetsen en opzadelen

1345h : ik stap met Vogel in de gang op weg naar de Valk en voel mij plots beroerd.  Ik overhandig Vogel aan Geliefde en spurt naar de WC waar ik mij de ziel uit het lijf  k*ts.

14.00 h : ik rijd de Valk, een half uur , terwijl ik mij groen van ellende voel en wegens onaangepaste BH mijn borsten hun steunweefsel voel scheuren.

14.30h : Geliefde mag de Valk overpakken en ik kijk nog even toe terwijl ik mij langzaam terug menselijk begin te voelen.

De rest van de dag was aangenaam, maar Tzoudernogmoetenbijkomen.  Gelukkig vieren wij Moederdag zelf pas in Augustus.  Hopelijk iets gezelliger.

08 mei 2007

Supernanny.

Gisterenavond naar Supernanny gekeken en mij van het eerste ogenblik tot op heden geërgerd aan de ouders in kwestie.  Geërgerd is een zwak woord.  Ik was gedegouteerd, geshokeerd en vervuld van medelijden voor die kinderen.

Laten we niet vergeten dat mét de camera in huis, je jezelf denkelijk wat meer gaat inhouden dan wanneer er geen pottenkijkers zijn.  En dit was al zo erg.

Spelen op de mat (OP UW MAT!) En vader stampt het speelgoed dat vijf centimeter verder lag terug op de vierkante meter speelruimte die de TWEE kinderen hadden toebedeeld gekregen. Een boom blauw kleuren?  Ja daar gaat moeder van uit haar simpele dak.  Ge moet nor de realiteit kleuren! Mooi binnen de lijntjes gekleurd?  Vader kijkt nog niet op van zijn computerscherm.  Niet opruimen?  Dan maar manu militari de kinderarmpjes vastgeklemd om 'samen' alles in de bak te gooien.  Ambetanterikse! Als ik terug kon beginnen , ik zou het wel weten!  Een shot onder uw... !En nog veel veel meer van dat fraais.  En gekwetste kinderzielen a galore.

De nanny was nog mild voor de ouders.   Het zou televisiegewijs natuurlijk niet kunnen om ze de huid vol te schelden, neem ik aan, maar daar moet ze toch veel zin in gehad hebben aangezien ze in de camera fluisterde dat ze twijfelde of deze mensen hun kinderen wel graag zagen. 

Ik twijfelde niet eigenlijk.  Iemand die je graag ziet, behandel je niet zo.  Deze mensen zagen hun kinderen als een job die je niet graag doet, maar waar je nu eenmaal aan vasthangt. 

En natuurlijk beterden zij min of meer hun houding na het gesprek met de Nanny.  Vooral vader werd opeens een enthousiaste meespeler.  Voor de camera.  En ook moeders deed haar best.  Zelden heb ik zo een geforceerd gesprek met een kind gehoord als dat tussen haar en haar dochter.

Ik hoop dat het goed komt, voor de kinderen, maar ik vrees het tegendeel.  Graag zien, kun je dat leren?

30 april 2007

Op weg en aangekomen

De prelude tot de rit naar zee was zoals altijd stressy.  Geliefde wil zeker zijn dat er geen kranen staan te lopen, geen gasvuur staat te fikken, dat alles ingeladen is, dat iedereen (Vogeltje en Hond) geplast heeft en dergelijke meer.  Voor we in de auto stappen is hij al leknat van het regelzweet en ben ik al redelijk slechtgezind van zijn zenuwachtig gedoe. 

De Kennedytunnel is voor mij een bron van Angst met een A .  Ik had al op voorhand gezegd dat we tijdens die over(onder?)steek niet gingen converseren maar Concentreren en aangezien dat een heel druk stuk was, zat ik al met gortdroge mond en dito ogen van het speuren naar Onheil vastgeklampt in mijn zetel.  Maar soit, dat hebben we weer overleefd.  Bijna aan de kust moeten we ergens linksaf maar de Wegenwerken hebben ook de kuststreekt niet ontzien en we moeten een stukje omrijden.

Aangezien ik, zijnde een Hyachinth Bucket in het kwadraat ,telkens de vermaning krijg dat ik mijn mond moet houden want dat ik Zijne Geliefdigheid in verwarring breng door mijn onnutige Pasoepen , zwijg ik netjes terwijl hij een verkeerde afslag neemt.  Na een hoop gevloek dirigeer ik hem dan toch in de juiste richting.  Even verder moeten we bruggen over die helaas rechtdoor gesloten zijn en ons nopen tot een Brug Te Ver.  Geen probleem , want vlak na die brug kan je rechtsaf en kom je vanzelve op het juiste pad.  Zo niet Geliefde, die qua oriëntatiebedeling duidelijk niet op de eerste plaats stond.  Hij rijdt rechtdoor (want wederom heb ik niet op tijd gegild NAAR RECHTS NAAR RECHTS want dan denkt hij weer dat er Malheuren op komst zijn.)  Veel gevloek en gezucht later en wat gegrom naar Vogeltje die zelfs in tijden van Oriëntatiecrisis haar mond niet kan houden, zijn we dan toch eindelijk ter plaatse.

In ons appartement aangekomen, trek ik uiteraard onmiddellijk de rolluiken op.  En eentje nogal fors, waardoor het , oeps, helemaal in de rolluikkast schiet.  Geliefde vloekt nog harder, en ik krijs dat ik NU WEER WEET WAAROM IK  NIET GRAAG NAAR ZEE KOM EN DAT DIT NU ECHT DE LAATSTE KEER IS.  Hij lacht ermee en verontschuldigt zich zelfs terwijl hij het rolluik uit zijn behuizing prult.  Nadat hij mij vriendelijk verzocht heeft om aub niet heel het WE te pruilen, hou ik er ook mee op en plooi mezelve in een ietwat vriendelijkere stemming.

Dan doen we een strandwandeling en een terrasje in het zalige, echte lenteweer van een 18-tal graden.  Heerlijk.  Misschien moesten we toch wat meer naar zee gaan...

24 april 2007

Gefeliciteerd met uw spruit, beste buren!

Toen ik net even buiten stond met Zoon die terug naar school vertrok zag ik onze buurvrouw passeren met een kinderwagen.  Nu zie ik onze buurvrouw zo goed als nooit, evenmin als haar man en was haar hele zwangerschap mij ontgaan.

Het is, om precies te zijn van 13/8 geleden dat ik haar nog gezien heb.  Hoe ik dat zo weet?  Dat kan u hier nalezen.  En let dan vooral op de allerlaatste paragraaf.

Mijn heilwens is dus slechts ten dele uitgekomen want ik heb nog geen piepje gehoord, geen snik, geen krijs, geen brabbeltje, kortom : noppes.  En eigenlijk maar goed ook want wij zouden best eens op de eerste rij kunnen zitten om mee te genieten van een brulsessie.

Dus ofwel is het een modelkind (damn) ofwel ligt het langs de andere kant van hun huis en zijn de buren twee verder slachtoffer van nachtelijke krijspartijen.

Of wat nog waarschijnlijker is : het was een modelkind tot en met verleden nacht en deze nacht gaan wij mee genieten van een gilconcert, want zo lijkt het altijd te zijn : als ik iets denk in de aard van 'ooo kijk dat valt mee', gebeurt telkens precies het tegenovergestelde.

20 april 2007

E313

Deze week is Kleine Vogel elke dag de hele dag naar school gegaan. Voor het eerst in haar schoolcarrière. En dat zonder zeuren.

Gisteren had ze zelfs de vrije keuze tussen meegaan naar Limburg of de hele dag naar school en afgehaald worden door Bomma. En ze heeft voor het laatste gekozen.Elk ander kind zou waarschijnlijk liever paardjes gaan kijken zijn, maar ik vrees dat Vogel geen paard meer kan zien en ik kan het haar niet kwalijk nemen want ik krijg zelf ook wel wat genoeg van de E313 die telkens weer naar een andere stal schijnt te leiden.

Om maar te zeggen dat we vandaag met de mogelijke trainer voor het mogelijke nieuwe paard gaan spreken zijn. En dus weer heen en terug over die verschrikkelijke snelweg hebben mogen gaan, langs alle kanten belaagd door tientonners die o zo graag de hele linkerrijstrook versperren om zonodig de vrachtwagen voor hen te moeten voorsteken. Zij het deze keer slechts tot in Herentals.

Waarom heet dat onding ook snelweg als het maar 2 rijstroken heeft?Zondag dus nog een keer Limburgwaarts. Ik haat de E313. HAAT HAAT HAAT.

18 april 2007

Ingestort.

Ik begon blijmoedig (NOT) aan het verwisselen van de winter-met de zomerkleren. Dat had ik al de hele paasvakantie uitgesteld. Aangezien mijn zomerkleren in een andere kast hangen moet ik heel de wintertroep op het bed gooien, de zomertroep in de dagelijkse kast hangen en dan de wintertroep in de niet-dagelijkse kast zien opgeborgen te krijgen.

Nu hing er nogal wat zomertroep die ik eigenlijk niet meer wil aandoen en dus maar gewoon liet hangen. Daarbij moest de wintertroep dan nog gepropt worden en nét toen ik dacht 'och, dat gaat hier verbazend goed vooruit', stortte het hele ding naar beneden. De rail, de ophangstok, hoe het ook moge heten. Nu heb ik een assortiment winter en zomer door elkaar op de bodem van de kast liggen.

Misschien toch eens tijd om wat dingen gewoon wég te doen. Maar waar blijft een mens ermee? De kledingcontainer is geen optie want een hoop dingen heb ik amper aangedaan dus das zonde en ik ben te lui om ze te verkopen en te gierig om ze weg te geven. En mijn moeder past er niet in. Een luxeprobleem, voorwaar.

Maar nu zit ik hier beneden, misnoegd te typen, terwijl mijn slaapkamer op een ontplofte tweedehandswinkel lijkt. Damn.

17 april 2007

Verkeershooligan

Ik ging Vriendin J. bezoeken in haar nieuwe woonst en besloot zelfs manmoedig de Ring te trotseren. Dat verliep probleemloos en ik had een hele gezellige ochtend ten huize J. Samen met haar kinders bekeken we de gigantische tuin, het geweldige uitzicht en de geiten, ganzen en eenden.

In het terugkomen dacht ik eerst landelijk te rijden maar zag onderweg dat er geen file op de snelweg was, dus besloot ik wederom langs daar te rijden en nog maar eens de gevreesde Ring te doen.

Iets voor mijn afslag zie ik in mijn achteruitkijkspiegel een gigantische rode tankwagen afgestormd komen. Hij mindert geen vaart en ik begin lichtelijk te panikeren want ik kon geen kant op aangezien er daar geen pechstrook is en er een bende auto's voor mij reed. Een haarlengte van mijn achterkant, enfin die van mijn auto, kapt hij opzij en scheurt verder om iets verder weer in te kappen op dezelfde rijstrook. Nu vraag ik u : wat is het nut van mijn leven en ongetwijfeld dat van de bestuurders voor mij, in gevaar te brengen om een boogscheut verder toch hetzelfde rijvak te nemen?

In trotse witte letters stond op zijn achterkant de naam van zijn firma, mét telefoonnummer. Wanneer ik thuis ben, bel ik nog nabibberend de firma op en spui mijn gal.

In termen van 'ze moesten zijn rijbewijs afpakken, geen reclame voor de sector, moordenaar en bijna moederloze bloedjes van kinderen.' De man antwoordt rustig en vriendelijk, die heeft vast een hoe-tem-ik-boze-mensentraining achter de rug. Hij zou de chauffeur opsporen en streng toespreken.

'Ik kan er écht niet mee lachen', snauw ik hem nog toe. Dat hoor ik, zegt hij droogjes. Of ik de nummerplaat genoteerd heb? Want er rijden wel meer vrachtwagens van hen daar. Nee daar was hij te vlug voor weg, helaas. Maar het juiste uur en de rijrichting wist ik wel.

Ik hoop dat ze hem vinden, zijn rijbewijs door zijn strot rammen en met zijn camion over zijn strot rijden. Misschien stuur ik mijn ogen wel op, die heeft hij zéker verdiend.

26 maart 2007

Uitnodiging!

phpI7t9WWPM

Deze fijne enveloppe stak vanochtend in mijn brievenbus. Een brief van de Stad Leuven! Eeuwenoud maar Springlevend! Zo meldde het logo rechtsonder. En wat zag mijn oog in het vensterstuk? UITNODIGING TOT!

Een naief mens had dadelijk een gat in de lucht gesprongen want een Uitnodiging Tot van de stad Leuven, dat klinkt toch echt wel fijn!

Gelukkig ben ik van het cynische soort en snapte ik dadelijk dat het om de boete ging die ik had opgelopen wegens schijfverzuim tijdens mijn bezoek aan De Maffe . 25 € mag ik bijdragen aan de stadskas.

Het is hun gegund. Een stad met zo een schoon stadhuis verdient dat gewoon.

24 maart 2007

Ster

Ken je de reclame van Carglass? Een ster op je voorruit enzovoort? Awel ik vraag mij of ze mij ook kunnen helpen. Want ik heb ook eens ster, maar dan wel op de zijkant van mijn neus. Maar inderdaad wel kleiner dan een 2 eurostuk, dus dat moet lukken.

Het onding in kwestie begon vermomd als een puistje zijn carrière op mijn reukorgaan. Echter na de obligate uitknijppoging bleek dat het niet wilde bougeren. Bon, dat kan, er zijn ook niet-uitknijpbare puisten. Ik liet het ding dus zijn gang gaan in de ijdele hoop dat het vanzelf zou verdwijnen.

Helaas. Maanden later zit ik met een knalrode punt, mét stervormige uitlopers. Wat dramatischer klinkt dan het is, want al bij al spreken we hier misschien over 4 mm. Maar toch. Ik wil hem weg.

De laser kan misschien soelaas brengen. Zou mijn omnium het dekken?