22 juli 2009

Het zit in de familie

Ik was trouwens niet de eerste hier in huis met een carosserieprobleempje.  Zoon was mij voor doordat er een lagereschoolonverlaat die nog niet heel vast te fiets was met zijn stuur tegen zijn portier is aanbeland.

De Zoon was helemaal ontstemd over het minuscule deukje.  Waar ik er eigenlijk nog niet mee zou inzitten om tot het einde der dagen met mijn fameus beschadigde Heiligdom rond te rijden, hij was helemaal ontstemd over de amper zichtbare ontsiering.

Maar er moest eerst een expert komen om de precieze omvang van het onheiltje vast te leggen.  Want ook het ontdeuken van dit nauwelijks waarneembare deukje gaat meer dan 600 € kosten.  En dan moet er geëxperteerd worden.  Ik wil niet weten wat mijn schade dan gaan zijn, want er moet een halve auto vervangen worden gezien het om zij -en voorkant gaat, als ge het in afgelijnde stukken bekijkt.  Maar nogmaals : dat is voor Den Engelsman zijn verzekering. (Trevor, ge weet het he!)

In elk geval, ik krijg een brief van het expertisebureau.  Of Zoon een afspraak wil maken om zijn Hyster te laten onderzoeken door hun deskundige.

PARDON? WTF is een Hyster?  Ik google ff en kom op een soortement vorklift.  Ik zeg soortement want voor mij is er maar ene vorklift en da's een Clarck, maar dat is een familiale predispositie.

Dus ik bel naar het bureau voor de afspraak en vermeld dat ze van mijn Zoons Peugeot een vorkheftruck gemaakt hebben.  En dat Zoon vooralsnog niet in de Colruyt woont.  De man aan de andere kant van de lijn krijgt een lachkrampje.  En moet toegeven dat men blijkbaar wat dossiers dooreengehusseld heeft.  Dus wij zijn zeker ook niet BTW-plichtig?  En de vorklift/annex auto is ook niet buiten bedrijf?  Euhm, NEEJ!

Gelijk rees de vraag in mijn hoofd wat men precies moet doen om een Hyster wel buiten bedrijf te laten raken.  Met uw zatte botten tegen de magazijnrekken rijden en het hele FIFOsysteem op uw machien laten neerdalen misschien? 

Goh ik wou dat ik wist wat er van die bestuurder geworden is.  C4'tje, gok ik zo?

 

23 juni 2009

Het is helemaal haar moeder.

'Ze zit goed voor de komende 5 jaar', zei de Meester op het oudercontact. Het rapport dat ik in preview kreeg was bijzonder goed, ik werd overladen met complimenten over Vogeltje. En blijkbaar, als het in het eerste goed gaat, dan blijft dat ook wel zo.

Afgaande op mijn ervaring met Zoon kan ik het daar wel mee eens zijn, die is pas beginnen broddelen in het vijfde middelbaar en dat kunnen we dan nog gewoon op luiheid steken want inmiddels gaat het alweer 2 jaar goed. Zei ze voorbarig en in de hoop donderdag geen deksels op de neus te krijgen.

Meer heeft een mens niet nodig om te stralen van trots.  Vooral omdat niks hiervan, behalve het doorgeven van mijn superieure hersencapaciteit (jaja, u mag lachen, ik zie het toch niet), aan mij te danken is.  Meer dan een zijdelingse blik op huiswerk heb ik niet geworpen, meer dan : 'het is UW huiswerk, IK kan al rekenen', heb ik niet bijgedragen. Ze heeft dat helemaal zelf gedaan.

(Als ik u even voor mag zijn : die luiheid van Zoon komt waarschijnlijk ook via mij, u hebt gelijk.)

 

 

 

Vakantiegenoegens

De Zoon zijn examens zitten er op.  Ik heb er een goed oog in, hij kwam toch telkens vrij vrolijk terug. Het nog steeds ongefotografeerde kostuum mag terug de kast in!

Voor mij breekt weer de periode portier aan.  Amper waren de boeken aan de wilgen gehangen, of ik mocht al twee keer de deur opendoen voor de vrienden. Misschien moest ik hen maar allemaal een sleutel geven.  Of de deur laten openstaan.

Vogeltje heeft nog 4,5 dagen school.  Nog slechts 4,5 dagen.  Ik zou daarover kunnen weeklagen, ware het niet dat haar verlof al redelijk volgeboekt is.  Lange, lange weken peis ende vree strekken zich voor mij uit vanaf de tweede week van de vakantie.  Scheiden doet waarlijk niet lijden. En grootouders zijn ook een zegen.

Ik zou nog bijna het belangrijkste vergeten te vertellen : Zoon weet waarschijnlijk wat hij gaat doen volgend jaar.  Maar aangezien we nog in het stadium 'waarschijnlijk' zitten, hou ik het nog even voor mij. Van het moment dat we overgaan naar 'zeker' zal u de eerste zijn die het hoort.  Of toch de tiende. Hou nog even uw adem in!

 

 

16 juni 2009

Echte moeders zijn overrated.

De Zoon wil niet gefotografeerd worden in Het Kostuum.  Ook niet voor het nageslacht want dat wil hij toch niet (praise the lord).  De Zoon is nochtans heel schoon in Het Kostuum.  En moest hij buizen, kan hij nog altijd garçon worden, want het staat hem echt wel.

Maar eigenlijk vreesde hij om op deze blog terecht te komen, in Kostuum.  Niet geheel onterecht natuurlijk.

Ik vroeg de Zoon of hij het niet erg vond dat ik er nooit ben 's weekends wanneer hij examens heeft.  Want naar het schijnt blijven Echte Moeders thuis om nootjes, tsjipkes, melk en koekjes en Troost te bieden. Wat ik trouwens in de week ook niet doe.  Hij komt wel regelmatig een klapke doen, of mij toeroepen dat ik mijn muziek wat stiller moet zetten.

'Waar haalt ge dat nu weer?' vroeg hij. Dus ik som een aantal Echte Moeders op die in de studeerpauzes van hun kind samen gaan wandelen of wat thee drinken.

'Stel u voor,' zei hij.  En niet op een verlangende manier.  Toen vroeg hij of hij een spelletje mocht kopen voor zijn Aaifoon.  Met mijn Visa. 

Ik gooide hem mijn kaart toe en verzuchtte dat dat toch echt wel leuker en makkelijker was dan Echt Moederschap te faken.  Hij was het volmondig met mij eens.

Ideale kinders heb ik.  Effenaf.

06 juni 2009

Zeur

Vogel leest een aftiteling op TV. 'Regisseur', wat is dat?

Ik zeg dat dat iemand is, die de mensen op tv vertelt wat te doen.

'Ha, gij zijt een regisseur, nee nee: een regiZEUR!' Ze brult van het lachen.

Pfuh, smartass.

 

04 juni 2009

Sharp dressed man

De Zoon kwam met de mededeling dat hij Een Kostuum behoefde.  Om zijn mondelinge examens af te leggen.  Ik, kind van het Stedelijk Onderwijs, was vol verbazing dat deze oude Katholieke traditie blijkbaar nog steeds standhoudt.

Mijn moeder werd gelijk jolig bij deze mare.  Haar Kleinzoon in kostuum! En ge gaat toch zeker mee om het te kiezen? Euh.... NEEEJ?  Tenzij hij het zou willen natuurlijk.

Wat gelukkig niet het geval was.  De afschuwelijke trui buiten beschouwing gelaten, heeft mijn zoon een excellente kledingsmaak, naar zijn leeftijd, dus ik zag niet in waarom ik mee zou moeten gaan om advies te verstrekken dat toch slechts weggewuifd zou worden.  Daarenboven zou ik toch enkel verveeld staan draaien, want zoals we al oeverloos vastgesteld hebben, is winkelen nu niet mijn preferente vrijetijdsbesteding.

Een kostuum dus.  Dat slechts een kwartier of 6 gedragen zou worden indien men rekent in vijftien minuten per mondeling. Daar wilde ik nu geen fortuinen aan uitgeven, dat spreekt.  Dus ik suggereerde voorzicht C&A.  Volgens mijn ma (tsja) had men daar kostuums aan schappelijke prijs.  Zoon is nogal een snob wat kleren betreft, vandaar mijn omzichtige benadering. Hij zag de redelijkheid van de prijs/gebruiksduur in en toog helemaal alleen Clemens en Augustwaarts.

Hij kwam terug met een net zwart  pak en dito wit hemd.  En dit alles voor de billijke prijs van tweehonderd zilverlingen.  Nu vraag ik u. TWEEHONDERD. BIJ C&A!  Ik bedwong mijn appelflauwte met moeite en monsterde de nieuwe outfit.  Mooi, mooi.  Een man in kostuum, dat hééft iets.

Ik neem aan dat Zeeman geen kostuums verkoopt?

 

03 juni 2009

Kommunikaatsie

Gisterochtend reed ik de straat van Vogels school in en zag wel tien parkeerplaatsen.

Onmiddellijk daagde het dat de heren en dames onderwijzers er een extra-extra lang weekend van hadden gemaakt want gewoonlijk ben ik genoodzaakt mij voor de garage ener buurtbewoner te placeren, het kind in zeven haasten uit de auto te rukken en onder veel 'spoeidueenbeetje's' door de schoolpoort te duwen.

Is het nu zoveel gevraagd om even een papier aan de deur te plakken de week ervoor met de mededeling dat men niet moet opdagen?  Of een strookje in de agenda te steken? Zodat ook de ouders die de kalender die men in het begin van het jaar krijgt kwijtspelen zich mentaal kunnen voorbereiden op een supplementaire niet-kinderloze dag?  Want voor het overige mag er op de speelplaats geen blad van een boom vallen, of het wordt schriftelijk overgemaakt.

Ik was trouwens niet de enige want in de verte zag ik nog een aantal misleiden afkomen en via FB vernam ik dat ook de moeder van een klasgenootje van niks wist.

Wij dus terug naar huis, Vogel dolgelukkig, ik een hoop minder en de kuisvrouw om één uur de deur uit met ongetwijfeld een barstende hoofdpijn.

 

 

 

25 mei 2009

Gemakkelijk kan ook

'Wat is lesbi' vraagt Vogeltje naar aanleiding van een conversatie in Basta op Ketnet. Ik doe alsof ik haar niet begrijp, en HOOP eigenlijk dat ik haar niet goed begrepen heb want ik heb geen zin in een ingewikkelde uitleg over seksuele oriëntatie tegen mijn zesjarige om 19u.

Dus ik haal gewoon de schouders op, mompel 'huhuh?' en doe alsof ik een reclameblaadje lees.

'Is dat een meisje dat verliefd is op een meisje?' gaat ze droogweg.

'Ah lesbiSCH bedoelt ge,' doe ik alsof ik het nu pas snap. 'Ja dat is het.'

'Hm' bromt ze en kijkt verder.  Zo simpel is dat nu, waarom kwam ik daar zelf niet op?

ZES jaar begot.

 

19 mei 2009

Oriënterend gesprek.

-Al zeker geen vertaler-tolk. 

-Dacht ik ook niet, nee.(Zoon kijkt mismoedig naar het Franse boek dat hij moet lezen).

-Hoefsmid! Volgens mij is dat een beroep met toekomst!

-*Roloogt*

-Installateur van garagepoorten?

-Daar ben ik 6 jaar beroepsonderwijs te laat voor, vrees ik.

-Modeontwerper dan.

-Te gay.

-Allee, dat kunt ge toch faken? Ge hebt toch die vreselijk gaye trui?  Maar goed, kapper ook niet dus.

-Nee en ik wil geen zes jaar ASO weggooien.

-Zeven jaar bedoelt ge *gemene grijns*

-*Vuile blik*

-Sherpa?

-Ten eerste heb ik niks met bergen én de verkeerde nationaliteit en nee, dat kunt ge ook niet faken.

-Redder in een zwembad! De hele dag naar jonge deernes in badpak kijken!

-Bomma's met een bloemenbadmuts op bedoelt ge zeker.

-Tsja, woensdagmiddag zou dan wel het hoogtepunt van uw week kunnen zijn. Maar goed. Euhm...Regisseur?

-Geen kunstrichtingen aub.

-Of cameraman. Allee kijk (wijst naar TV), zie die daar staan met zijn camera, zo moeilijk ziet dat er nu toch niet uit. Schoenmaker anders.  Of slotenmaker, dat kunt ge zelfs combineren.

-Hebt ge ook nog échte ideeën, of gaat ge belachelijk blijven doen?

-Ja awel, mijn vriendin vertelde toch over haar neef, industrieel ingenieur, die scheppen geld verdient in Dubai.

-Ik wil helemaal niet naar Dubai, het is daar begot 45 graden.

-Ja dat moet ook niet he, of denkt ge dat ge direct na uw eindexamen geboeid afgevoerd wordt naar Zaventem? Burgelijk ingenieur zou ik niet doen, voor die studie zijt ge veel te tam.

-Allee merci he.

-'t Zal nog niet zijn zekers. 

-Ik ga naar boven.

Eén maand voor het einde van het schooljaar en we staan nog geen stap verder dan toen.

 

04 april 2009

Bedankt M!LF

Ik moest telefonisch de lengte van een voorwerp doorgeven, maar laat dat nu niet meteen mijn sterkste kant zijn.  Dus ik gil naar mijn Zoon :'Hoeveel cm is dit', een afstandje tussen duim en wijsvinger aangevende van pakwek een derde sigaret.

'30 cm' zegt hij grijnzend.  En al zijn vrienden liggen in een breuk.

Danku M!LF.

01 april 2009

ayo technology

Bij mijn eerste schuchtere stappen in de wereld van Facebook vroeg ik liefjes aan Zoon of hij mijn vriendje wou zijn.  'Doe niet zo raar' roloogde hij.  Raar? RAAR? Ik heb menig échte vriend waar ik slechter mee overeenkom dan de Zoon, dus waarom zou hij mijn vriendje niet willen zijn.

Ik pruilde en keek meelijwekkend.  'Niemand heeft zijn MOEDER als vriend, dat is gewoon eng, stop het.' Deed hij streng.  En meldde mij en passant dat het al vreemd genoeg is dat ik op zijn msn sta. Geen van zijn vrienden had een ouder in de contactenlijst.

'Hola!' ging ik, 'hoe zou ik u anders iets moeten vragen als je boven bent?  Hoe doen die anderen dat dan?'.

Waarop hij mij fijntjes mededeelde dat 'die anderen' misschien niet te lui zijn om tot boven te komen, of om even vanuit de gang te roepen.

De idioten.  Zulk een fijne uitvinding en daar geen gebruik van maken.

Dus u ziet, Clara, het kan ook anders.  En jullie zijn RAAR. Zeg dat Zoon het gezegd heeft.

31 maart 2009

Voedertijd

Dialoog met de Zoon.

-Zoon : wat gaan we eten vanavond?

-Ik : wel, het WAS de bedoeling om tortellini te maken maar..

-Zoon : MAKEN, tortellini MAKEN? *gemenegrijns*.

-Ik : allee ja, koken dus, maar...

-Zoon : ge zou toch zo erg verwachten dat daar niet ook nog eens een 'maar' achterkomt.

-Ik : ja MAAR Vogel blijft ergens anders eten, dus dacht ik...

-Zoon : dat het misschien niet de moeite was voor mij alleen?  Nou bedankt! En wat dan wel als het geen tortellini zijn?

-Ik : ja, euhm niks feilijk he.

-Zoon : WTF *dat Hans Teeuwen gebaar erbij*, dus ik mag kiezen tussen niks en tortellini?  Wel, da's dan vlug gekozen natuurlijk.

Tsss...hij mocht best iets uithalen anders.  Ik heb dan toch maar tortellini gemaakt, euhm gekookt.  Hij verdient het, niet in het minst om de manier waarop hij ervoor zorgt dat zijn zusje fatsoenlijk en zonder al te veel misbaar eet en om de tig andere opvoedkundige tips die hij mij geeft zoals daar zijn : 'laat haar dat nu eens zelf oprapen' over haar weggesmeten kleren bij het uitkleden terwijl ik al halverwege de gang ben om op te rapen.

Ik weet niet wat ik moet doen als hij ooit het huis uitgaat en ik achterblijf met zijn Duivelse Zus.  Nog even niet aan denken. Hopelijk dubbelt hij elk universiteitsjaar.

De obligate PS : volledig terzijde maar wél heel belangrijk : zoekt u vooral verder naar namen voor het Zsazsakind.  ZIJ beweert dat ze een naam heeft gevonden, IK vind van niet en haar wederhelft is het daar mee eens.  Dus laat bovenstaande nonsens u vooral niet afleiden van onze queeste.

24 februari 2009

Führer

Dat ik een dikke 6 jaar geleden een schooldirectrice gebaard heb, was u allen waarschijnlijk wel duidelijk.  Reeds een aantal maanden voor dat heuglijke feit gooide ze al letterlijk haar kont tegen de figuurlijke krib door in stuit te gaan liggen.

Voor Mevrouw Directeur geen geplet hoofd door geboortekanaalgewurm, nee zij liet zich op de keizerlijke manier verlossen.

Lachen deed ze pas toen het haar duidelijk werd dat dat vergezeld kon gaan van een duivelse gelaatsuitdrukking en dat hoongelach de beste vorm van persoonlijk vermaak is.

Meestal echter keek ze zo vertoornd dat menig goedbedoelend brabbelaar verschrikt achteruit deinsde bij het aanschouwen van zulk een duistere blik als antwoord op zijn kindvriendelijkheid.

Met de jaren komen haar leidinggevende eigenschappen steeds meer naar de oppervlakte.  Ze commandeert kleuters, aircomannen en familieleden en dat is geen beperkende opsomming. Ik illustreer :

Bij een poetsvrouwbezoek vroeg ze mij waar het meisje vandaag ging kuisen.  Tussen twee happen internet door antwoordde ik verstrooid : 'Hier beneden zeker'.

Ik was dan ook niet echt verbaasd dat toen poetsvrouw na het ordenen van de gelijkvloerse ground zero haar stofzuiger naar boven wilde zeulen, ze manu militari tegengehouden werd door dochterlief die verontwaardigd naar mij schalde :' Waar moest de poestvrouw vandaag kuisen?  Beneden toch, had je gezegd?  En nu wil ze naar boven!'

Niet eerder dan toen ik haar verzekerde dat poetsvrouw mag doen wat ze wilt, zo lang het maar een kuisactiviteit behelst, liet ze de stofzuiger los en mocht de redster der volksgezondheid van Disfunctia beschikken.

En dat het er altijd heeft ingezeten, bewijs ik u door onderstaande.

Kleine Vogel, 6 maanden oud :

phpoaEDfKAM

 

23 februari 2009

Eérst mijn kamer hé!

Wie zat er deze ochtend wakker te worden aan haar computer met niks anders dan een pas van haar ouders gekregen kamerjasje tot net onder haar achterwerk toen men aan de deur belde?  Juist ja.

De aircomeneer kwam enige onderhoudswerken plegen.  Waar ik van verwittigd was, maar een mens kan nu eenmaal niet alles onthouden.

Terwijl ik vlug iets deftigers ging aandoen, nam Vogeltje de taak op zich om de meneer te entertainen.  Tegen bekenden kan ze wel een uur lang met een stuurse kop zitten nukken maar gooi hier om het even welke compleet vreemde binnen en haar showgehalte stijgt van de weeromstuit een kilometer.

Ik hoorde conversaties over de Sint, school en haar broer en toen commandeerde ze hem ook nog de volgorde waarin hij zijn onderhoud moest plegen. Eerst haar kamer dus. Mijn 'laatmeneernueensgerust' bracht niet veel zoden aan de dijk.

Toen moest de meneer met een hoge ladder het dak op. 

'Dat is wel gevaarlijk hoor,' ging ze. 'Heb je dat al wel eens gedaan?'.

Hij verzekerde haar van wel. 

Zal die even spijt hebben dat hij in een schoolvakantie gekomen is. Ondanks het feit dat hij ter afscheid nog een tekening gekregen heeft.

 

13 februari 2009

In den beginne...

'Toen de eerste mens geboren was, wie verzorgde die dan?' Vroeg Vogeltje. Goeie vraag lachte ik en liet haar even verder denken.

'AHA!' ging ze toen 'Maar als er nog niemand op de wereld was, dan KAN er toch geen mens geboren worden?'  Ook waar vond ik. 

Toen was het tijd voor een summiere uitleg over apen en holbewoners.  De evolutie volgens Vogel en de Disfunctionele. Waar die apen dan weer vandaan kwamen, dat stuk heb ik maar overgeslagen.

Dus vlugvlug, voor ze nog meer gaat nadenken.  Wat kwam er voor de apen?  En wat kwam er voor wat er voor de apen kwam?  En.... Juist! Want een vluchtige blik op Wiki bracht mij ook al niet verder dan die apen, en een occasionele vleermuis als gemeenschappelijke voorouder.  Kid you not.

O ja, iets van vissen meen ik mij ook nog te herinneren.  Dju, waarom leert men toch nooit iets nuttigs op school, of zou ik dat gewoon al vergeten zijn? Maar ik wil het dus weten.  Heel de ladder, vanaf de eerste sport.

 

 

12 februari 2009

Een klein genoegen

Elke avond, rond half zeven, zit ik met mijn dochter in de zetel TV te kijken. Of beter : ik lees of laptop en zij kijkt en becommentarieert, dicht tegen mij aangenesteld.

Vogeltje is namelijk een vurige fan van Amika. De soap op kinderformaat.  Of Telenovela, zoals dat tegenwoordig nieuwerwets placht te heten.

Soms wordt de spanning haar zelfs te veel, wendt ze haar hoofdje af, drukt haar gezicht tegen mijn arm en verzucht dat ze vreest dat het hoofdpersonage gaat vallen.  Ze gniffelt bij de ruzies tussen de vader en de dochter, verduidelijkt elk intrige, vergoelijkt de leugens die haar heldin verzint om toch te kunnen paardrijden en terwijl vertelt ze hoe zij zelf soms op Kate zit, hoe Kate ook al eens raar heeft gedaan ('Ze schrok van een ander paard en ging zoooo naar boven en ik zat er wel op hé!' Gelukkig dat ik weet dat zulke scènes zich afspelen terwijl Kate stevig wordt vastgehouden door Vogels vader.)

Ze gebruikt dan ook woorden zoals 'blijkbaar' en 'trouwens', wat mij telkens weer vertedert, komende uit dat kleine kopje.

Het is misschien geen kwaliteit, maar toch wel kwali-tijd.

 

02 februari 2009

Pop! Corn!

Zoon wou een popcornmachien. 

Waarom??? verzuchtte ik.  Je kan toch gewoon popcorn kopen. Maar dat was niet hetzelfde.

Wou nu niet het ongelukkig toeval dat Mme. Z zulks een machien had staan? Een quasi ongebruikt machien?  Dat ik mocht hebben voor een luttele tien dukaten, of zelfs voor niks als hij het beu was na een week.

Sindsdien, Nijvere Lezertjes, woon ik in een Kinepolis vestiging.  Ik denk telkens dat er iets in brand staat, dan bespeuren mijn door Marlboro afgestompte reuksensoren een zoete caramelgeur en dan waan ik mij in het mekka der films.

Jammer dat het zo triestig is op de televisie des weekends. De illusie is voorwaar incompleet.

En om mijn ongeluk compleet te maken, dwong Zoon mij nog om naar onderstaand fragment te kijken.  Veel poëtischer dan om het even welk gedichtendaggedicht, vond hij zo.  We agreed to agree. Maar veel minder saai is het niet.

 

30 januari 2009

Pseudovogelgriep

Kleine Vogel was een beetje ziekjes. Woensdag : Wit gezichtje, keel-en hoofdpijn. 

Donderdag : nog altijd een wit gezichtje, maar geen koorts en geen keel-of hoofdpijn meer.  Maar naar school kon ze nog  niet.  Want nu had ze buikpijn.  Toch zeker tot een uur nadat de school begonnen was!

Want vanaf toen ging het pijlsnel bergafwaarts.  Niet met haar gezondheid maar met de mijne, en dan vooral mijn geestelijke.  Want voor iemand wier keel de dag daarvoor nog pijn deed, maakte ze wel heel veel lawaai.  Schrille kreten, would-be operagezang met bijbehorende pathos en uiteraard een eindeloze stroom KIJK naar mij's en verzoeken om eet-, snoep- en drinkbare dingen. Ze imiteerde mij en schalde waanzinnige lachjes. En uiteraard moesten we weer dominoën. En vanzelfsprekend verloor ik weer. Om een of andere duistere reden is een alsofzieke Vogel veel veeleisender dan een gezonde of echt zieke Vogel.

Vervolgens deed ze een poging om ons beiden om te brengen.  We reden even naar de winkel, waarvoor ik een U-bocht moest nemen.  Ik stopte voor de schier eindeloze verkeersstroom die van rechts kwam en staarde een beetje voor mij uit. 

'Doorijden mama' zei ze opeens.  Gelukkig ben ik niet al te goedgelovig want een snelle blik naar rechts leerde mij dat er nog zeker 5 auto's aangereden kwamen.

Toen ik haar vroeg wat haar bezielde om zoiets te zeggen, roloogde ze en zei dat ik maar wat sneller had moeten vertrekken.

Het was waarlijk voor het eerst in mijn leven dat iemand mij vroeg om sneller op te trekken.  Dat belooft voor wanneer zij haar rijbewijs heeft.

Vandaag, na een dag meer van hetzelfde minus de moordpoging, wilde ze graag Quick.  Ze terroriseerde haar broer net zo lang tot hij erom reed, een tikkeltje vroeger dan wat hij als etenstijd beschouwt.  Maar och kom, het kind is ziek, dan moet men een beetje coulant zijn, niwaar?

En als u mij nu even excuseert, dan ga ik mij oprollen in foetushouding in afwachting van de geneugten die het WE ongetwijfeld nog gaat brengen! Alhoewel een gecapitonneerd kamertje in een gesloten instelling mij ook wel wat zegt.  Men kan zich toch vrijwillig laten opnemen, niet? En nee danku, niemand hoeft mij de kindertjes brengen om mij te bezoeken, het is zo goed alsof ik het gehad heb.

 

31 december 2008

Camp oder Crap?

Volgens mij is dit Camp, volgens Zoon is het rommel.  Wat denkt gij?  Nemen we wel even in acht dat Zoon het woord 'discrepantie' niet kent. En dat na 6 jaar ASO. Tssss...

25 december 2008

Eng

Zoon komt mij vertellen dat hij weggaat. 

'Naar waar?' vraag ik hem. En hij vertelt het mij (weeral, HA!). Met een beetje een, ik moet het toegeven, waanzinnig kakelende lach vraag ik of ik meemag.  Als grapje uiteraard, waar ik al op voorhand dus waanzinnig kakelend mee aan het lachen was.  Jaja, de dag na Kerst is mijn humor steeds van het hoogste niveau.

'Gij zijt eng.' zegt hij. 

'Altijd of alleen nu?' wil ik weten.

'Meestal' was het antwoord.

Eng.  Ik vind het best wel een compliment.  Ik voel mij vandaag zelfs zo eng dat ik deze post feilijk de categorie keukenzeur wou meegeven.  Toch maar niet gedaan, er is zelfs aan mijn engigheid een grens.

Wist u trouwens dat er op deze eerste kerstdag niks open is?  Maar dan ook echt niks. Zelfs de superette op de hoek niet en die verrrijkt zich doorgaans met miljoenen op elke feestdag.  Ook niet het grote benzinestation een heel eind verder. ZELFS de nachtwinkel was toe.  Wat ik wist zonder er te passeren omdat mijn nachtwinkelier naast mij aan het stoplicht stond, zijn raam opendraaide en mij A Merry Christmis toeschreeuwde.  Zeer sympathiek van deze andersgodsdienstige maar het ware mij liever geweest om dit te horen vanachter zijn toog zodat ik niet 10, TIEN ja, kilometers de snelweg op moest rijden om aldaar in een naftstation sigaretten te gaan scoren. En dan de volgende afrit eraf en er langs de andere kant weer op voor de 10km terug.

En nee,stoppen met roken was vandaag geen optie.  Het is allemaal al eng genoeg zo.

 

22 december 2008

Feestjeuh

Zaterdag was Vogels verjaardagsfeestje.  En niet dat ik vergat om het te bloggen, maar het was zo onverwacht rustig dat ik er niet veel over te vertellen heb.

Hoe is het mogelijk dat 8 kinderen van rond de 6 jaar zo weinig rommel maken?  En zelfs relatief weinig lawaai, de affreuze smurfencd die nog van Zoon geweest is uitgezonderd?

Misschien lag het aan de komst van deze lieve mevrouw, die geheel onbaatzuchtig het grut schminkte in vlinder, robot of bloemenmeisje?

Of aan het feit dat Vriendin Pixie en ik ons een groot deel van de tijd in de keuken verschanst hebben en aldus toch een hoop decibels gemist hebben?

Hoe dan ook, buiten de restanten van taart, drankjes en chips, hoefde ik nauwelijks iets weg te halen na de feiten.  Ze hadden zelfs niet gemorst. En Vogel vond het 'het allerleukste feestje'.

Ze worden groot, meneer, mevrouw. En willen we wedden dat de ballonnen in de luster ook dit jaar weer gaan blijven hangen, helemaal amechtig weggekwijnd tot haar volgende verjaardag?

04 december 2008

Van op de valreep gesproken.

Eergisteren in de boekentas : vrijdag komt de Sint naar school en alle kindertjes moeten verkleed zijn als zwarte pietjes.

Men veronderstelt op school blijkbaar dat de ouders ofwel een carnavalswinkel hebben ofwel zodanig handig zijn dat ze zo'n pakje eventjes tussen de blog en de rest van Tinternet uit het naaimachien kunnen toveren.

Aangezien geen van beiden waar is in mijn geval, haastte ik mij vandaag recht van de Valk naar Droomland en vervolgens de Hema.  Pakjes uitverkocht.  Hetzelfde in de Zeeman.  En net toen ik klaar was om mij 'NEEEEEEEEEE'gillende ter aarde te storten, wist een vriendelijke oma mij te vertellen dat ze zoiets in Blokker gezien had.  Ik kon het mens wel kussen.  Vooral omdat ze gelijk bleek te hebben, alhoewel het pakje in kwestie wel vanonder een stapel dozen uitgevist moest worden door de winkkeluffra. 

Maar kom, mijn kind is gered.  En en passant heb ik ook nog de Sintaankopen gedaan.  Dat kunnen we ook weeral van de lijst schrappen.  Nu verjaardag en Kerst nog.  En de ruiten kuisen enzo zie ik hiernaast, maar dat zal niet meer voor dit jaar zijn.  Er zijn grenzen.

 

28 november 2008

1-0 voor moeder

Zoon vroeg mij onlangs waar ik naartoe ging waarop ik schalks antwoordde : 'Dat gaat u niet aan'.  Waarop hij misnoegd repliceerde dat HIJ dat ook wel eens zou zeggen wanneer ik hem diezelfde vraag zou stellen in het vervolg.

Gisteren ging hij nog even weg na het eten. 'Naar waar zo?' wou ik weten.  'Naar X en Y en misschien later terug hier als we geen plannen hebben', was de prompte respons.

Waarop ik fijntjes opmerkte dat hij toch van plan was om te zeggen dat het mijn zaken niet waren.  'Och ja, doeme.  GAAT U NIET AAN dus. Nah.'.

En zo gingen we weer gniffelend uiteen.  Maar IK wist toch waar hij ging uithangen. HA!

27 november 2008

En haar had ik beter in de crèche gestoken.

Deze ochtend op weg naar school meldde Kleine Vogel mij dat ze al 'op 3 scholen geweest was'.  Zijnde : de lagere school, de kleuterschool én de crèche. 

Verontwaardigd zei ik dat ze helemaal niet naar de crèche geweest was.  Jawel, hield ze vol. Echt wel.

2,5 jaar opoffering voor niks, Nijvere lezertjes. 2,5 jaar geen seconde alleen, geen seconde rust behalve tijdens de middagdut waarin men dan nog sluipgewijs door het huis rondwaart om vooral de stilte niet te verstoren.  Een volle 14 maanden ofwel kind op de arm ofwel met gebogen rug rondstappend, twee handjes in de mijne omdat Mevrouw het vertikte van los te lopen maar wel mobiel wou zijn.  Een even lange 14 maanden het kind aan de borst.

Allemaal voor niks.  Want het is niet waar : ZIJ is naar de crèche geweest en daar helpt geen lievemoederen aan. 

Ondankbaarheid is des werelds loon.

26 november 2008

Ik had hem beter in het gemeenschapsonderwijs gestoken

Opdracht examen godsdienst. Een vak van 2 uur per week dus. O MY GOD. En ja, dat is pun intended.

'Voor dit examen mag je gebruiken: cursus, nota’s, boeken… (Je mag in geen geval samenwerken!!!  )
Stel: Je bent één van de twee vertegenwoordigers van de leerlingenraad in de pedagogische raad of directieraad van ***, en je hebt de studieopdracht aanvaard om een voorstel te ontwerpen dat eerst (liefst met zo weinig mogelijk amendementen) moet worden goedgekeurd in de leerlingenraad om nadien (liefst in ongewijzigde versie) te worden goedgekeurd in de pedagogische raad of directieraad met daarin vertegenwoordigers van de leerlingen, van de leerkrachten, van het ondersteunend personeel en van de directie.
WERK VANUIT EEN DUIDELIJKE VISIE EEN ZEER CONCREET, GOED DOORDACHT, SAMENHANGEND EN GEDETAILLEERD REALISTISCH VOORSTEL UIT VOOR EEN STAPPENPLAN OM HET LEVENSBESCHOUWELIJKE ASPECT VAN HET SCHOOLPROJECT VAN HET ***COLLEGE OP ZO'N WIJZE TE INTEGREREN IN HET SCHOOLLEVEN DAT HET OOK GEDRAGEN WORDT DOOR EEN MEERDERHEID VAN DE LEERLINGEN.

Levensbeschouwelijk aspect van het schoolproject van het ***-college zoals na uitvoerige consultatie én zeer actieve medewerking van zo'n 100 derdegraadsleerlingen uiteindelijk in een directieraad in 2007 werd goedgekeurd. (Zie ook Informatiebrochure schooljaar 2008-2009).  

ZOEKEN

De verhalen over Jezus dagen ons steeds opnieuw uit. Op *** krijgen leerlingen de kans om op een andere manier naar de werkelijkheid te leren kijken. Zoals Jezus vroeger, willen ook wij nu leren oog te hebben voor wie in zijn zelfontplooiing bedreigd wordt.

Wij komen op voor voldoende kansen en mogelijkheden voor iedereen. Leerlingen, leerkrachten, opvoeders, directie en oiuders werken samen aan vrede, rechtvaardigheid, wederzijds respect, verzoening, solidariteit, dienstbaarheid en naastenliefde.

Wij willen mee bouwen aan een gemeenschap, waarin de verbondenheid onder mensen versterkt wordt. Dat doen we, net zoals Jezus, door aandacht te hebben voor iedereen, door niemand uit te sluiten en door op te roepen tot belangeloos engagement.

Elke mens verdient respect, ongeacht zijn geloofsovertuiging of levensbeschouwing.

Wij staan niet achter opvattingen die aan een verdraagzame samenleving afbreuk doen. In elke ontmoeting willen wij kansen zien om ons te verdiepen en te verrijken. We staan vaak stil om ons te bezinnen over het leven, over lief en leed. Op het ritme van het kerkelijk jaar vieren we samen dankbaar feest.
                                
Wie moet volgens jou wat, wanneer, waar, voor wie en op welke wijze gaan doen om dit levensbeschouwelijke kader zoveel mogelijk op *** te realiseren? Leg ook uit waarom de in jouw stappenplan voorgestelde aanpak volgens jou veel kans om tegemoet te komen aan de huidige en toekomstige levensbeschouwelijke noden en verlangens van een meerderheid van de leerlingen (en leerkrachten).    

In je getypte antwoord verwacht ik doorslaggevende argumenten met expliciete verwijzingen naar een citaat uit minstens vijf verschillende lessen, reportages of teksten uit de cursus met les-, bladzijde- én paragraafvermelding. Maak voor de verwijzingen gebruik van het systeem van voetnoten.
Geef de circa drie getypte bladzijden af op de dag van het examen.
Veel succes!'

Hij zal het nodig hebben...

12 november 2008

Mensch

De Zoon wou nog eten, nadat ik en Vogel al een hele dag gegeten hadden in het park.  Het lef. Tsss.  Voorts, nadat ik uit de goedheid mijner harten nog een maaltijd in elkaar had geflanst voor zijne Nakomelingheid, zei hij mij dat er iets mis was met zijn vork. Er hing iets aan.  'Mja, ik heb er wel mee opgeschept,'  wilde ik hem afschepen. 

'En dat is dan al opgedroogd zeker, in één minuutje', repliceerde hij. 

'Geef mij toch een propere vork MENS' .  Mens.  Nu vraag ik u.  Is dat een manier om uw moeder aan te spreken?  Zelfs als ze u een niet propere vork geeft (uiteraard schuld van het afwasmachien)? 

Maar natuurlijk lag ik weeral plat van het lachen na die uitspraak.  Nooit zal ik een goed pedagoog worden.

05 november 2008

Wablief?

Kleine vogel meldde dat ze een miauwmiauw-tuuttuut wou maken.  Ik trok een wenkbrauw op tot tegen de haargrens en wilde haar eigenlijk verbieden om dergelijke nonsens uit te kramen, maar mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand.

Een miauwmiauw-tuuttuut bleek een auto van fruit te zijn, met druivenmannetjes erin. Die hadden ze op school gemaakt.  Een snelle blik in haar kaft leerde mij dat ze de waarheid sprak. 

Haar meester is een schat, maar het zou toch echt verboden moeten worden om dergelijke onzinnige namen aan dingen te geven vanaf het eerste studiejaar.  Want zeg nu zelf : de tuuttuut, daar kan je nog wel uithalen wat het moet voorstellen, maar wat komt die miauwmiauw ervoor te doen?  Zelfs Google kent geen miauwmiauw-tuuttuut.  En dan bestaat het niet. Nah.

wablief

28 oktober 2008

Stop de persen!

Want ik heb voor de allereerste keer gewonnen met Memory van Kleine Vogel!  Na jarenlange schaamtelijke nederlagen won ik niet één maar zelfs twee spelletjes. Toegegeven, het was een minimemory met niet meer dan een dertigtal kaartjes, maar dat is het meestal.

Triomfantelijk telde ik mijn buit en kon nog net een 'MWOEHAHA' binnenhouden. Maar ik dacht hem wel. Een derde spelletje sloeg ik af onder het mom van eten moeten maken (reeds om 16h, maar het kon opgewarmd worden), want ik wou mijn euforie niet ten gronde richten door alsnog een ronde te verliezen.

Volgende keer poker of zo. Om grof geld. Haal uw tandenfeecenten maar al boven, Vogel!

 

15 oktober 2008

Opvoeden dus.

Ik probeer het een beetje te vermijden. Teveel betutteling werkt volgens mij averechts en voor je het weet ben je in een constante machtsstrijd met je nakomelingen verwikkeld.

Maar er zijn natuurlijk grenzen.  Het huiselijke leven moet vooral leefbaar blijven en je wil kunnen buitenkomen en famille zonder in affronten te vallen.

Soms volstaan de ogen, soms moeten ze vergezeld gaan van enige verbale druk.  Ik heb daartoe 2 standaardzinnen voor de kleuter in mijn repertoire.  Ze werken tot hiertoe feilloos.

'Als ik dat nog één keer zie/hoor hé, DAN....'

'Ik tel tot drie en DAN....'

Nu is er slechts één vraag die mij blijft kwellen.  Wat als de zinnen toch eens een keertje niet het beoogde effect hebben?  Want er komt niks achter de DAN. Geen dreigement van welke orde dan ook.  

Ik vrees dan ook de dag dat ik tot drie geteld heb en de gewenste actie blijft uit.  Want DAN ga ik mooi voor paal staan, als ik op dat moment nog een represaille moet bedenken.

 

30 september 2008

Loopvogel

phpvdgKtaAM
Kleine Vogel is geen erg lichamelijk druk kind.  Op straat, in een park, aan zee, ze blijft gewoon naast je wandelen en dan nog liefst aan de hand.  In tegenstelling tot haar broer die op haar leeftijd als een ware bulldozer voortdenderde, nergens naar keek en dan ook om de haverklap viel.  Nee, Vogel wandelt bedaard langszij, klimt de auto uit als een bejaarde en daalt de trap minder vlot af dan mijn 71-jarige moeder.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ze wilde deelnemen aan de scholencross. Toen we daar arriveerden bekeek ze het parcours en vroeg of ze dat in een keer moest lopen 'of net zoals Mme.Z. eventjes lopen en dan stappen'.  Waarmee ineens de recente sportiviteiten van Mme.Z in het juiste perspectief geplaatst werden.

Het moest dus in één keer, de hele 600 meter, wat voor een 5-jarige die nooit loopt een meer dan behoorlijk eind is.

Met duidelijke tegenzin nam ze plaats aan de startlijn, lichtelijk wanhopige blikken achterom werpend in mijn richting.  Ik sprak haar bemoedigend toe en had al a priori medelijden. 

Ze heeft het uitgelopen maar duidelijk kapot van de inspanning kwam ze aan.  En ik was heel trots op haar. Zes-hon-derd-meter.  In één ruk.  Ik zou het haar niet nadoen. Zelfs niet voor de plastieken zak van Brantano met appel, foldertjes en zweetband die ze als beloning kreeg.