07 januari 2008

Gaston daarentegen

...geniet met volle teugen van de rust.  Hij heeft al uren geslapen, ook wel wat gespeeld maar al bij al niet meer dan een uur.

Hij heeft ook veel minder gegeten dan de afgelopen tijd. Ik mij gisteren maar afvragen waarom hij om één uur 's middags al om zijn derde potje met eten stond te schooien, dat was natuurlijk van pure uitputting, het beest had nood aan extra energie om zijn Nemesis voor te blijven. 

Ondertussen is mijn huis Opgeruimd (behalve mijn bureau die ik eigenlijk zou moeten ontdoorstrepen in De Lijst ) en de strijk driekwart gedaan. Nog anderhalf uur en ik mag mijn Vogeltje terug gaan halen. Ocharme het dutske.

En vanochtend.

...had ik medelijden met Vogeltje, die van zodra ze de school binnenstapte er duidelijk geen zin in had.  Ik ben een watje.

Kan het echt zijn dat ik nu al denk : was het maar al half vier?  Nee toch.  Nee dat kan niet waar zijn.  Ik ben gek, lezertjes. 

06 januari 2008

De vakantie is gedaan, leve de vakantie

Ik heb nog geen enkele vakantie gedacht : was het maar weer school.  Of nee, ik lieg : natuurlijk dacht ik het wel eens, maar die gedachte werd onmiddellijk verdrongen omdat ze niet opwoog tegen het uitslapen en dan lekker lui de ochtend doorbrengen met Vogel.

Maar deze vakantie, Nijvere Lezertjes, had ik met liefde om 6 uur willen opstaan om Vogel naar school te brengen. Alles om weer geen energiedrainende dag met mijn dochter te moeten doorbrengen. Indien u nu denkt dat ik een slecht mens en bovenal een moeder van niks ben, wat dan te denken van Geliefde, die bij momenten buiten zichzelf van woede was en riep dat ze volgend verlof naar een 'vakantieschool' kon gaan. Wat hij daar ook mee moge bedoelen.  

En ik denk dat ook, of vooral, Gaston zeer blij zal zijn dat het weer school is, want hij was het grootste punt van dispuut. Geen kwartier aan een stuk had het beest rust, altijd moest hij geaaid worden, de ene keer al wat zachtaardiger dan de andere, altijd moesten er speelgoedjes gegooid worden ter apporte, altijd moest achter hem gehold worden en indien dat nog niet volstond, was het ook wel heel grappig om een ballon op te blazen en die vervolgens af te laten in zijn gezicht zodat zijn oren en haren flapperden in de wind. En nog eens, en nog eens.  Nog een geluk dat het zo'n braaf beest is, want in zijn plaats had ik al een halsslagadertje overgebeten medunkt.

Hoeveel we ook verzochten, riepen, tierden, dreigden, in de hoek zetten, niks hielp langer dan een half uur.  Om van de brutaliteiten die uit des Vogels mond kwamen nog maar te zwijgen.

Deze ochtend, na het twaalfduizendste dispuut van de nog prille dag, verzuchtte ik tegen Geliefde dat ik op was. Totaal en compleet gedraind. Geen greintje energie meer over. Leeg. 

Morgenochtend kwart voor negen. Dan begint mijn vakantie.  Met Dr. Phil op tv en Gaston naast mij op de zetel.   Terwijl Vogel op school het lieve, zachtaardige doch een tikkeltje te weinig assertieve meisje gaat spelen. Met liefde ga ik zelfs de strijk doen, begeleid door een huizenprogramma op BBC. Wie had ooit kunnen denken dat ik mij daarop zou kunnen verheugen? 

27 december 2007

Paniek

Nu het vakantie is, Geliefde de Kleine Vogel 's  morgens entertaint (=met een glas melk voor de TV plaatst) en de hond waterdicht is tot half tien 's ochtends, maak ik daar uiteraard gebruik van om tot dan te blijven liggen.

Toen ik uit mijn slaapkamer kwam, zag ik dat Zoons deur wijd open stond.  En aangezien hij nog niet thuis was toen wij de avond daarvoor naar bed togen , ging ik direct van slaap- in paniekmodus.  Want ik dacht dat hij niet was thuisgekomen ergo een accident had gehad, ontvoerd was, of minstens lag te bloeden in een gracht ergens.  Alhoewel ik niet zeker weet of hier wel grachten in de buurt zijn. 

Ik stormde naar beneden, hysterisch roepend naar Geliefde, die in de kelder aan het rommelen was. 'O hij is al weg, van net voor ik opstond', zei hij rustig. Mijn hartslag, die ondertussen toch wel de 200 had bereikt, kalmeerde op slag.  En toen keek ik op mijn GSM. Zoon had in alle vroegte een smsje gestuurd, zeggende dat hij een zaalvoetbaltornooi had.

Toen hij thuiskwam en ik vertelde van de opschudding, lachte hij en zei dat hij mij natuurlijk niet zo vroeg durfde wakker maken en daarom maar een bericht had gestuurd.  Dat ik natuurlijk niet gehoord had. Schaam op mij voor mijn blijkbaar wijd en zijd bekend staande luiheid en ochtendhumeur.  En pluim voor de Zoon die mij 's ochtends ontziet maar wel zo attent is om mij op de hoogte te willen brengen van zijn wherabouts. Ik verdien hem niet.

22 december 2007

Mama, weer helemaal opnieuw

IMGP0711
De geboorte van Vogel was een heel andere zaak dan die van Zoon.  Om te beginnen dacht ik, hoe graag ik ook een kind wou met Geliefde, dat ik haar nooit zo graag zou kunnen zien als Zoon.  Want hoe zou dat nu kunnen?  Maar ik meende dat mijn gebrek aan liefde wel zou gecompenseerd worden door Geliefde, die voorwaar een Goed Mensch is.

Ten tweede zei de gynaecologe mij met een maand of zes dat een KS zeer waarschijnlijk was, want ze lag in stuit en was precies niet geneigd om te draaien.  Ze vertelde dat ietwat meelevend zorgelijk en keek dan ook lichtelijk verbaasd toen ik nog net niet in juichen uitbarstte.  Want de bevalling van Zoon was nou niet iets wat je zou willen overdoen, hoe geweldig het einderesultaat ook was.

Blijgemoed gingen wij op 23 december naar het ziekenhuis voor de afgesproken KS, getuige de foto nog genomen door Geliefde terwijl ik al aan een of ander infuus lag , pre-op.  Even blijmoedig onderging ik de ruggenprik die mij helaas bij Zoon onthouden was.  En vrolijk liet ik mijn buik opensnijden en weer toenaaien.  En daar was ze dan. De Kleine Vogel die men mij eerst voor ongeveer drie seconden boven het operatiedoek liet zien , waardoor deze wegschoof en ik het toenaaien mijner ingewanden via de operatielichten (waar spiegelende oppervlakten inzitten) kon aanschouwen.  Zeer bijzonder, moet ik u zeggen.

Ze werd eerst gewogen en gemeten wat nog geen sinecure was, omdat ze totaal dubbelgeplooid bleef liggen wegens maanden stuitligging.  En toen mocht ik haar zien, zijdelings omdat men mij nog moest repareren. Ik herkende haar niet.  Want ze was gezwollen in haar gezicht, gek genoeg.  Maar toch...

Uren later, toen we alleen waren en ik haar trachtte over te hevelen van mijn rechtse kant naar de linkse, wat niet evident is wanneer uw buikwand doorgesneden is, en ze zowat half rechtstond tegen de sponde van mijn bed, kon ik eindelijk face à face kennismaken met mijn dochter.  'Zo zie je er dus uit', zei ik haar.  Maar eigenlijk was dat niet nodig, want van de moment dat ik haar nog maar een zijdelingse blik kon gunnen, op haar opgezwollen gezichtje,  wist ik het al.  Dit was Mijn Dochter, ook weer voor eeuwig en altijd.  Hoe had ik ooit kunnen denken dat ik haar niet graag zou zien?  Gelukkige 5de,Vogeltje. (een aantal uur te vroeg, want ze is op 23/12 jarig, om 13.15h)

03 december 2007

Het geheim

Mensen, ik ga jullie een hele hoop geld besparen. Of tenminste de lezertjes onder jullie die hopen opvoedingsboeken kopen. ' Het geheim van...' , 'Kindertjes, hoe voed ik ze op' en dies meer.

Stop ermee, gooi dat weg en koop het nooit meer.  Want IK ga u het geheim van opvoeden verklappen.  En dat berust op twee pijlers.  Zijnde :

-Omkopen

-Bedreigen.

 Bedreigen natuurlijk in de vriendelijkst mogelijke zin.  We spreken hier niet over maffiatechnieken met gebroken knieschijven en ingebetonneerde ledematen.  Nee we spreken over : 'Als ge dit niet of wel doet , dan moogt ge geen tv meer kijken/niet snoepen/gaat ge de hoek in'.

En omkopen is dan natuurlijk net het omgekeerde.  Snoep, speelgoedje, extra verhaal.

Voila. zo simpel is het.  Werkt volgens mij al sinds mensenheugenis en zal het blijven doen  tot het einde der tijden.

Zonder dank. 

02 december 2007

Is het een vogel?

logo_1
Vanaf dit weekend razen er 60 000 MegaMindy's door de Vlaamse huiskamers.  Want zoveel pakjes zijn er al verkocht.  Waaronder één voor Vogel, deze nacht gebracht door de Sint. 

Met vooruitgestoken arm loopt ze door het huis. En danst op de meegeleverde CD van hetzelfde fenomeen.

Studio 100, het is misschien niet Pedagogisch Verantwoord maar gelukkig dat ze ermee is, het heeft geen naam!

 

29 november 2007

De rijschool

Zoon gaat dus leren autorijden. Ik kan het hem niet leren want Geliefde is nooit thuis om ondertussen op Vogel te passen. En daarbij zou dat ontaarden in schreeuwpartijen van mijnentwege want aan mij is écht geen lerares verloren gegaan.

Dus ik belde naar de rijschool om te vragen wat de procedure was.  De dame zei letterlijk dat Zoon moest langskomen met zijn papieren en €350 voorschot.

Ik dacht o valt dat even mee, als het nog meer is, zal het voor extra uren zijn.

Vandaag ging hij en kwam terug met de mededeling dat de rest gestort moest worden.

'Rest, rest, welke rest?' vroeg ik hem, nog steeds nietsvermoedend.

'Het is 1000€ in totaal' vertelde hij mij.

En toen ging ik van *thud* wat het geluid is dat mijn hoofd maakte toen ik voorover viel in totale zwijm.  En wat tussen haakjes een boek is van de geweldige Terry Pratchett maar dit geheel terzijde. 

1000 € voor 20 uur.  1000. Duizend. DUIZEND.

De hele avond heb ik die woorden naar zijn kop geslingerd, waarbij hij maar bleef herhalen dat het toch niet zijn schuld is,  dat ik het maar had moeten vragen hoeveel het zou kosten .

Ja 350 en euro's he, docht ik. Dikke roloog.

15 november 2007

Kinderspel

Met een valse grijns (ik zweer het u) zei Vogel : 'Mama, je moet iets doen en je gaat het NIET leuk vinden'. 

'O nee?' zuchtte ik.

'Je moet dit diertje laten praten!' riep ze met boosaardig twinkelende oogjes en stak Koen de Keurslagerbeer omhoog.

Nee ik vond het niet leuk, dat had ze goed ingeschat.  Maar natuurlijk heeft Koen weer gepraat dat het een lieve lust was.  O en zijn verjaardag is weeral gevierd! Ik haat Koen de Keurslagerbeer. Hartsgrondig.

En daarna mocht ik nog eens kindje zijn! Een kindje dat Louise heet en naar de dansles moet.  En dat dansjes doet op de muziek van Kapitein Winokio! Vogel was de dansjuf en zat op een stoel toe te kijken.  Gelukkig straalden haar ogen ditmaal van oprechte trots op Louise en kreeg ik/Louise 3 denkbeeldige koekjes als beloning. 

Verder hebben we nog memory gespeeld. Wat voor mij een zeer frustrerende bezigheid is, want zodra ik mijn twee fout gekozen kaartjes terug heb omgedraaid , ben ik alweer vergeten wat erop stond. In tegenstelling tot Vogel die een gietijzeren geheugen heeft en triomfantelijk paar na paar vergaart. Mijn smadelijke nederlaag bedroeg deze keer 13-3 .

 Heb ik al eens gezegd dat ik echt niet van spelen hou?

12 november 2007

Rollenspel

Ik was het kindje en Vogel de mama. 3 keer heb ik in de hoek moeten staan voor een vergrijp dat ik op bevel pleegde.  En toen ik weende omdat ik iets niet kreeg, sloeg ze mij met haar, gelukkig lege, handtas rond het hoofd.

Ik vind haar helemaal geen lieve mama. 

(Gelieve te noteren dat ik haar niet met mijn sjakosj mep, en zonder ook niet trouwens) 

31 oktober 2007

Splash

Nadat ik een minuutje uit het zicht van Vogel en slapende Gaston ben, is Gaston niet meer slapende, maar staat hij verdwaasd rechtop op de zetel.  Ik pak hem op en voel dat de sukkelaar kletsnat langs zijn rechterkant.

 -VOGEL!!!!!!

-Ik heb het niet gedaan.

-Plezant he, zal ik eens een emmer water over jou kappen als je slaapt?

-Het was geen emmer, het was maar een klein speelgoedkopje.

-Da's toch niet lief , Vogel! Ik zal het dadelijk eens aan papa vertellen.

-Ik heb het niet gedaan.

Zucht. 

Papa komt binnen .

-Vogel vertel eens aan papa wat je gedaan hebt.

Koele ogen bekijken mij zonder knipperen

-Vertel het maar, JIJ ging het toch vertellen.

Nog diepere zucht. Mijn reactie toen Geliefde begon te lachen bespaar ik u. Ze was in elk geval niet geschikt voor Gevoelige Lezertjes

23 oktober 2007

Klein klein kleutertje

Kleine Vogel vertelde dat ze op de speelplaats was overreden door een fietsende klasgenoot. Op een Plopfiets nog wel. En een andere klasgenoot had een vriendje vol op de mond geslagen zodat er een tand uitwas.

Het leven zoals het is : kleuterschool. 

22 oktober 2007

De Wonderbaarlijke Terugkeer van de tand

Ik was net een plastic zakje dat was meegekomen van de manège aan het leegmaken toen de Gaston fanatiek ergens aan begon te snuffelen.  Aangezien ik vanochtend een doosje Canderel had laten vallen, dacht ik dat hij er daar eentje van had gevonden dus ik buk mij vlug om het op te rapen.

En wonder, o wonder, het was geen Canderelletje maar Het Tandje! Denkelijk uit het zakje gevallen, maar hoe is het daar in terechtgekomen?  Heeft de Tandenfee voor een wonder gezorgd?  We zullen het nooit weten maar ik ben alvast blij met deze vondst.  

En met het feit dat ik niet de tips van de commentaren van de vorige post moet opvolgen. 

21 oktober 2007

De tand.

Nadat ik vanmiddag na mijn les van de Valk was gestapt meldde Vogel mij dat haar wiebeltand was uitgevallen.  Helaas tijdens het eten van een appel, dus de tand is denkelijk mee het spijsverteringskanaal ingegaan.

We hebben nog gezocht maar niks gevonden, dus de tandenfee moet het stellen met een briefje met de uitleg.  Maar aangezien ze vast niet het enige kind is waarbij een tand langs die weg verloren gegaan is, ben ik er zeker van dat de fee het wel zal begrijpen.  

 Allee zeg, mijn kleutertje zit nu met een gat in haar gebit.  Verdomd vreemd, maar ook heel schattig.

20 oktober 2007

Exit babybed

Vanochtend besloot Geliefde Vogeltjes babybed, dat nog steeds in onze kamer stond, eindelijk af te breken.  Toen Vogel van dit voornemen hoorde zei ze bozig :"En wààr moeten dan de babies van uw vriendinnen slapen als ze hier zijn? Op de vloer misschien?"

Maar aangezien er nog nooit een baby langer dan een kwartier in het voor hem vreemde bed heeft doorgebracht, zal dit manco wel niet zo erg zijn.  Wel lief dat ze er aan dacht, maar ik ben dolblij met de extra plaats.  De slaapkamer lijkt wel dubbel zo groot.

Spijtig voor de babies dan maar ;) 

En tegelijk weer een afgesloten hoofdstuk want nooit zal er nog een babybed in onze slaapkamer staan.  Gelukkig ligt Gaston er nog, in zijn wasmand.  Het zou anders wel heel leeg zijn. 

12 oktober 2007

Post van De Tandenfee

IMGP0442
Even geleden zei ik nog dat ik niet aan de Tandenfee deed.  Helaas moest ik vandaag mijn woorden inslikken want we kregen post van De Fee herself .

Een heus kussentje met een zakje om het tandje wanneer het uitgevallen is in te steken.  Ongetwijfeld zal de Fee dan het tandje komen halen en er iets voor in de plaats leggen.

Vogel was vol grootogige verbazing.  Want hoe wist de tandenfee nu dat zij een losse tand had?  Ja omdat het de TANDENfee is natuurlijk! Ze was er zo blij mee dat ik mij dus uiteraard zal opofferen wanneer het zo ver is, om des nachts haar kamer in te sluipen, op hoop van zegen dat ze niet wakker wordt, en  het ivoren kleinnood te ruilen voor een cadeautje van de Fee.  Of brengt die harde cash? Mmm, nog even navragen.

Zoon vertelde mij naar aanleiding van het kussentje nog een zeer triest verhaal.  Een hartverscheurend verhaal zelfs.  Hij herinnerde zich dat hij eens een uitgevallen tand onder zijn kussen heeft gestoken.  En dat De Tandenfee er niks voor in de plaats had gelegd, 's ochtends lag zijn tand er nog gewoon. Want ik wist niet dat hij zijn tand daar gelegd had en hij wist niet dat je je ouders hier van op de hoogte dient te stellen.  Maar ik deed dus niet aan de Tandenfee en wist zelfs niet dat hij van Haar bestaan op de hoogte was.

Prompt beloofde ik hem zijn ticket voor I Love Techno te vergoeden, als compensatie.  Zij het een jaar of 11 te laat. Ocharme de duts toch. 

 

10 oktober 2007

Vogel en de losse tand.

Vogel kwam heel trots terug van school, want ze had een losse tand gevoeld! En effectief, een onderste voortandje staat te wiebelen.  Ik feliciteerde haar, want grote tanden krijgen is toch wel iets heel speciaals.  Ze straalde er helemaal van zelfs.

 Een nieuwe stap waar ik persoonlijk nog helemaal niet aan toe ben.  Want Vogeltjes moet in december nog 5 worden en ik ben haar melktanden nog helemaal niet beu.  En subiet staat dat gezichtje al vol grotemensentanden.

Om maar te zeggen dat ik een beetje in de rouw ben.  Het gaat allemaal veel te vlug.  

 

04 oktober 2007

Vogel en de haarproducten

Verleden week had ik voor Kleine Vogel nog eens een keertje 'kindershampoo' gekocht, iets wat ik altijd vergeet maar toen dus niet.

Ik was haar haren ermee en laat haar nog even verder spelen in bad.  Als ik haar eruit haal lijkt het wel of ik een paling uit bad vis.  Mijn euro valt quasi direct en ik schud met het splinternieuwe flesje shampoo.  Nagenoeg leeg.  Ik donderpreek en ze kijkt schuldig met een vleugje boze brutaliteit erdoor.

Dus ik dacht dat ze het wel gesnapt had.  Vandaag wasten we met gewone shampoo en zet ik haar een crèmespoeling ter voorkoming van een knopenboel waar ze zeer onderhevig aan is en laat haar weer nog wat spelen zodat het kan intrekken.

Even later spoel ik haar haar en bij het eerste bekertje water over het hoofd vallen er brokken wit spul op haar hoofd.  Ik bekijk het water en dat zit vol witte brokken.  Dus ook  de crèmespoeling die op de lavabo stond was niet veilig.

Ik heb na deze donderpreek dan maar gezegd dat ze van ALLE volle flesjes moet afblijven. Alhoewel ik zeker weet dat ze dat vorige keer eigenlijk ook al wel doorhad. De uitdrukking van de nief patatten speelt weer door mijn hoofd.

27 september 2007

Ongezellig

Vogel was des middags trouwens behoorlijk opgeknapt.  Slechts nog een tikkeltje zeurderig. 

Nu is het zo dat Vogel niet graag geknuffeld wordt.  Ze wil wel al eens bij mij zitten, maar dan mag ik haar nooit zo eens goed vastpakken.  Dan krijg ik direct een scherpe elleboog in mijn maag en een BLEFTERAF erbij.  Mij goed, ik dring mij niet op maar zo kan ik haar wel niet troosten in haar zeurderigheid.

Dus wat doet ze?  Ze zit liever in de zetel en slaakt op gezette tijden iets dat ik alleen als dierengeluiden kan omschrijven.  En dan zeg ik : 'Vogel stop daarmee, dat is Ongezellig'.  En daar moesten Mevr. Z. en Vriendin J. dan weer heel erg om lachen, want zo spreek je toch niet tegen een nog ietwat ziek kind.

Waarom niet, vroeg ik hen.  Want ik wil haar wel troosten maar ze wil niet getroost worden én ik kan toch geen enkele zinnige respons geven op 'aaaahooehoehoe'.  Nee, Ongezellig is dat. Er is geen ander woord voor. En aan Ongezellig wens ik niet te doen. Puh.  

Ondertussen is ze ook vandaag thuisgebleven, nog lekker wat zetelzitten en snoepen om te bewijzen dat de maag echt wel weer in orde is.  Een filmpje kijken en een cd'tje luisteren.  En dat is dan weer wel gezellig.

 

20 september 2007

Hobby

Vogeltje had een grote boodschap gedaan.  Ze roept mij op de honneurs waar te nemen en zegt :'ik was vergeten doortrekken toen ik pipi ging doen, daarom ligt er al een wcpapiertje in het wc'.

Nu zijn zulke ongevraagde uitspraken een garantie voor het tegenovergestelde wat beweerd werd, leert de ondervinding mij.  Dus ik vraag of ze geprobeerd heeft om zelf haar poep af te kuisen.  'Ja,' zegt ze, en lacht enigszins besmuikt. 'Maar ik kon er niet goed aan.  Ik zeg dat ze het best mag proberen maar toch enigszins voorzichtig moet zijn en haar mouwen opstropen.

Ze vond het precies nogal teleurstellend dat ik niet boos was.   Zou ze misschien gedacht hebben mij een hak te kunnen zetten ?  Denkt ze dat poepen afkuisen mijn hobby is?  Zelfs mijn leven is toch niet zo oninteressant? Toch? Boehoe...

24 augustus 2007

Ken uw kind.

Toen M. met Geliefde terugkwam van het park deze ochtend, verkondigde dat ze vanavond Chinees wou eten.  Want ze wou Chinese rijst.  Nu geloofde ik daar niet veel van, want in Chinese rijst zitten toch Gruwelijke Groenten, maar het vooruitzicht op niet koken deed mij onmiddellijk instemmen.

Dus na Kate (wat is die gegroeid! De foto's staan op mijn gsm, moest ik nu weten hoe ik ze op mijn computer kreeg, dan kon ik ze laten zien maar helaas...) en de Valk, ging Geliefde Chinees uithalen.

Quasi niks heeft ze ervan gegeten.  Een paar miezerige stukjes vlees van mijn nasi en wat witte rijst.  Want in de nasi zaten...Groenten, juist ja.  Had ik het niet gedacht?

03 augustus 2007

Onrust

Wat zal ik blij zijn dat het weer school is.  Niet omdat ik van mijn kinders vanaf wil, integendeel want nu kan ik des ochtends gemakkelijk tot 9 uur , of 9.30h slapen want ik kan Vogel gelijk een zeer ontaarde moeder naar beneden sturen om al even te gaan TV kijken terwijl ik nog wat verder soes.  En de rest van de dag is één gemoedelijk kabbelende rivier.

Nee, omdat Zoon nu dagelijks weg is, naar vrienden (of vriendinnen, wie zal het zeggen?) .  Zijn curfew (hoezegdeda int nederlands?) is 1 uur des nachts.  Wat wil zeggen dat ik nooit gerust ga slapen, steeds gsm binnen handbereik heb en altijd angstvisioenen koester.

En in het WE (vrijdag en zaterdag) wordt het nog later natuurlijk.  Hij is jong en maar één keer jong en hij misdoet tot hiertoe niks (hout vasthouden).  Ik gun het hem, daar niet van, maar ik wil gewoon de dagelijkse, doordeweekse rust van de schoolweek.  Waarin hij gewoon thuis is en ik weet dat als ik ga slapen, hij er is.

Oh boy, opgroeiende kinderen... En dan te weten dat ik binnen een jaar of 12 hetzelfde denkelijk weer kom te vertellen over Kleine Vogel.

Iemand vertelde mij ooit, dat iemand die zij kende gezegd had dat het grote nadeel van kinderen is  dat je nooit meer gerust bent.  En dat is zo waar. Nooit meer gerust, altijd bezorgd, het brein één grote 'wat als?'.

't Is dat ze voor de rest zo geweldig zijn, die kinders, mijn licht en leven, of ze mochten ze gelijk afschaffen voor mijn part.

24 juli 2007

Gevangenis

Volgens Vogel ga je naar de gevangenis als je over een witte lijn rijdt.  En toen ik daarstraks héél even voor een garage stond om de groenten op te pikken en ik haar zei dat we ons moesten haasten omdat ik daar niet mocht staan, was ze er precies toch ook niet gerust op.

Want op de terugweg vroeg ze of de politie ons niet gezien had.  Euhm nee waarom, vroeg ik, ze mogen ons toch zien, we doen toch niks mis?

Jawel, zei ze, we hebben daarjuist verkeerd geparkeerd en subiet moeten we in de gevangenis.

Alsof die nog niet vol genoeg zitten.

03 juli 2007

Natuur

Vogel houdt van schrijven.  Niet op de hoogbegaafde manier, maar gewoon alles naschrijven.  Heelder woordenboeken heb ik al neergekalkt, die zij dan overschrijft.

Vandaag vroeg ze om Arthur te schrijven.  Ik denk daarbij aan haar klasgenootje en schrijf de naam.  Ze herhaalt terwijl nog eens : 'Arthur, gelijk alles daarbuiten'.  Ik kijk haar verdwaasd aan en schrijf verder.

'Schrijf je een naam?' vraagt ze mij ten onvervloede in mijn gedacht.  Ik bevestig maar zij is niet tevreden.  'Arthur zoals alles daarbuiten' herhaalt ze en gebaart richting tuin.

Dan valt mij Euro.  NATUUR bedoelt ze.  Want zo ongeveer heb ik het verleden week uitgelegd.  Alles buiten dat groen is of dierlijk.  Niet de beste omschrijving, maar blijkbaar wel afdoende.  Alleen de uitspraak was haar blijkbaar niet helemaal bijgebleven.

Oef , we zijn eruit.

29 juni 2007

Bad

Om half negen werd ik gewekt door Mme Zsazsa. En omdat ik dus mijn eerste 10 wakkere minuten telefonerend heb doorgebracht en al beneden was, besloot ik later te douchen terwijl Vogel in bad zat. 

Maar toen Vogel in bad zat, besloot ik uit kouwelijkheid mee te water te gaan.  U zal zeggen : nou en?  Maar ik ga hier dadelijk een schaamtelijke bekentenis doen :

Ik was nog nooit samen met mijn dochter in bad gegaan.  Helemaal nooit.  Dat heeft zo zijn redenen : toen ze klein was ging Geliefde altijd met haar in bad terwijl ik van aan de zijkant het wassen voor mijn rekening nam.  Toen ze iets groter was ging ze alleen of nog steeds met Geliefde in bad.  En dit allemaal omdat ik ten eerste niet van baden hou want daar word ik loom van, en ten tweede omdat ik vond dat Geliefde toch iets aan de verzorging van zijn dochter mocht bijdragen.  Maar toch schaamtelijk, ik beken.

Ik stapte bij Vogel in bad, nadat ik toestemming gevraagd had, en ze kon er precies niet van over.  Met Jacques Vermeire-achtige mond zat ze te glimlachen. En daarna hebben we een gezellig vrouwenpraatje gehad, over shampoo en conditioner.

Ik ga hier toch een wekelijks ritueel van maken, want gezellig was het wel.

22 juni 2007

Vliegen

Opeens schoot mij gisteren een spelletje te binnen dat ik met Zoon ook altijd deed : ik lag op mijn rug en zette mijn voeten op zijn buik , nam zijn handen vast en hop daar vloog hij .  Op en neer links en rechts, dolle pret verzekerd.

Dus ik zei tegen Vogel dat ik haar ook ging laten vliegen. Dolenthousiast was ze, maar de vrolijke geluiden die ik produceerde (wiiiiiieeeew wiieeeew zoiets) moest ik achterwege laten, dat vond ze blijkbaar maar onnozel.

Vanmorgen was het eerste wat ze vroeg of we vanavond weer gingen vliegen.  En dat hebben we gedaan.  Amai ik voel het nog in mijn benen.  Vliegen met twintig kilo is niet evident.  Maar wel leuk.

20 juni 2007

Kattenmoeier

De Delhaize blijft een bron van vermaak, maar dit keer niet door het etablissement of mijn medewinkelaars, maar door Kleine Vogel.  Nadat ik een uur daarvoor nog tegen Juf had verkondigd hoe moe ze wel niet was de laatste tijd, verraste ze me met zeer actief gedrag, al van onze eerste schreden in winkelland.  Ze wilde perse 'steppen' met de winkelkar, wat niet echt handig is met zo'n tweeverdiepsgevaarte, was nogal luidruchtig, wou dan weer in, dan weer uit de kar, tot ik haar middels enige dreigingen van 'nooit meer meekomen' en 'de auto in' tot kalmte gemaand kreeg.  En met de ogen, dat spreekt voor zich.

Ik vroeg haar om even te blijven staan bij de kar, terwijl ik vlug een rayon indook om een brood te pakken.  'Je mag je kinderen  niet alleen achterlaten' krijst ze me achterna.  Ik loop terug en zeg dat ik dat toch niet gedaan heb, ze kon me zien zelfs.  Maar er was geen lievemoederen aan.  Ik had haar ALLEEN achtergelaten en dat DOE je NIET zo bleef ze me verwijten tot we aan het einde van het volgende winkelpad waren.  Daar gaat mijn reputatie als bezorgde, wat zeg ik : neurotische moeder.  Ik laat mijn kind zowaar ALLEEN, en wel voor zeker 2 seconden en een afstand van 3 meter. Kattenmoeier die ik ben.(voor de andersdialectigen =slechte moeder)  Hopelijk is ze het morgen vergeten, anders zal de juf ook wel rare ogen trekken bij het verhaal dat ik haar alleen achter laat.

Aan de kassa laadt ze uiteraard het karretje mee uit (we hebben de afspraak dat ik alles wat zwaar is of van glas pak en zij de rest) en lacht als ze de forellen met kop ziet. 'Dode vissen, blubblub' zegt ze ietwat contradictorisch.  Enig medelijden is er niet te bespeuren, dat wordt vast geen vegetariër.

09 juni 2007

bloedverwanten

We waren uitgenodigd op een familiebijeenkomst.  Allemaal neven en nichten, en een paar achternichten van Geliefde en zijn zus.  Van de neven en nichten zijn Geliefde en de zuster de jongsten, dus de gemiddelde leeftijd was bij benadering rond de zestig.  Wat mij in eerste instantie nu niet direct met volle enthousiasme naar de kempen deed afzakken.

Eenmaal aangekomen en gezeten dacht ik bijna onmiddellijk : o jee! Want een gezellige gezette nicht begon over 'Ons Kerin' (Echtig waar) en over hooooomoooo's die toch zo proper zijn, want die kuisen altijd en dat is de jeugd van tegenwoordig anders niet meer gegeven.

Maar wonder boven wonder was het ontzettend gezellig.  Er waren ook een paar achternichten, en één achternicht had ook kinderen bij.  Vogel deed eerst even verlegen maar kwam na tien minuten al los en we hebben haar voor de rest van de dag amper nog gehoord. 

En ze was (en is) helemaal vol van het feit dat die kinderen haar achter-achternichten zijn.  En komiek was het wel, want daar zaten de drie kinderen te spelen : mijn blonde, blanke krullenbol en de twee mulatkindjes met schitterend gevlochten haar.  Ze konden uiterlijk niet verschillender zijn, en toch hebben ze hetzelfde bloed.  Schoon toch?

07 juni 2007

Oy Vey!

Bloktijd is aangebroken.  Ook voor Zoon uiteraard.  Maar hij is niet gemotiveerd, to say the least.  En ik neem het hem niet echt kwalijk, want hij gaat quasi zeker moeten dubbelen.  De rapporten dit jaar waren niet goed, dus er is weinig hoop dat hij het nog gaat halen met een eindspurt. Het buisjaar bij uitstek gaat aan hem denkelijk niet voorbij.

Ach ja, een verloren veldslag is geen verloren oorlog.  We gaan er ons niet voor ophangen, maar toch vind ik het jammer. Vooral omdat hij dit jaar echt te weinig gewerkt heeft.

Ik geloof niet in straffen echter.  Het is tenslotte zijn toekomst waaraan hij werkt, en hij moet zelf die verantwoordelijkheid oppakken zonder dat ik hem dingen ga afpakken. 

 Ik heb hem nog wel even een schuldgevoel aangepraat echter door te zeggen dat het mijn fout is dat hij zo laks is, dat ik had moeten ingrijpen.  En dat als hij aan de vuilkar belandt, het allemaal mijn schuld is. En dat hij toch meer had moeten werken voor school, ik had het hem nog zo gezegd. 

Ik zei nog net niet hoeveel uur ik in barensnood heb verkeerd om hem op de wereld te zetten (alhoewel ik mij meen te herinneren dat ik dat met een andere gelegenheid wel eens ten berde heb gebracht.  Van 12 uur 's middags, tot de ochtend daarop 7.54h, als u het wil weten) 

Ik zou de perfecte Jewish Mom zijn.  En nu ga ik even kippensoep maken.  En zeggen dat hij mij nooit kleinkinderen gaat kunnen geven als hij zijn GSM in zijn broekzak blijft dragen.

30 mei 2007

Koen

Vogel heeft het spelletje 'mama laat dit diertje eens praten' herontdekt. Dat moest ik vroeger veel doen maar het was nu toch al enige maanden geleden.

Dit spel houdt in dat een willekeurig speelgoeddier middels mezelve een stem krijgt en dat ik hem ook moet vasthouden en zijn kopje levensecht moet laten bewegen tijdens het praten. U snapt direct dat het niet mijn favoriete spel is.

Helaas, sinds gisteren moet ik De Keurslagerbeer (gekregen van haar tante, komende van een spaarkaart van.. Juist ja! De Keurslager!) leven inblazen en eindeloze gesprekken laten voeren met mijn Vogeltje. Met een berenstem, uiteraard, wat denkelijk niet bevorderlijk is voor het welzijn mijner stembanden. Hij moest gisteren plots ook een naam en het eerste wat bij mij opkwam was 'Koen' en nu heet de Keurslagerbeer dus Koen.

En het blijkt nu, volgens Vogel, dat het morgen Koen zijn verjaardag is. En dus moeten we morgen feesten, want ze is uitgenodigd op zijn feestje. Dit laatste heeft ze zelf bekokstoofd met Koen, daar had mijn stem niks mee te maken. Koen heeft alvast een feesthoedje klaarliggen en ook Mickey, Zebra en Cliffordhond zijn uitgenodigd.

En ik zal ook wel mogen komen. Uiteraard, wie gaat er anders Koens vreugde over zijn feesteten (honing uiteraard) uitdrukken?

Maar wat nog straffer is : Koen mocht zelfs mee gaan slapen. In Haar Bed! Nog nooit heeft een knuffel die eer gekregen want Vogel wil nooit knuffels in bed. En nu liggen ze daar zij aan zij, te slapen in afwachting van Koens verjaardag. Spannend! Zou ik alvast ballonnen hangen?