17 januari 2007

Geen meeloper

Gisterenavond, voor de Valk en natuurlijk met veel vertraging zodat ik mij ongekend heb kunnen haasten om toch nog even te kunnen socialiseren met een obligaat glas wijn alvorens mij te paard te begeven, oudercontact voor Kleine Vogel.

Kleine Vogel doet het Uitstekend.  Zeer taalvaardig (tegen wie zegdet), bijzonder goed in alle andere noodzakelijke kleutervaardigheden (ok, 't is een genie, ze heeft het van geen vreemden). 

Ze is een plezier om in de klas te hebben, het zonnetje van de klas zelfs.  Daar ging ik inwendig wel even  want hoewel Vogel haar eigen humor heeft en bijwijlen luidruchtig kan lachen, is ze altijd een vrij streng kind geweest. De foto's waar ze lachend opstaat voor ze het commando 'lachen' kende, zijn zeldzaam.  Haar doordringende kwaaie blik daarentegen is berucht.  Die heeft menig winkeljuffrouw ongemakkelijk doen wegkijken wanneer een kirrende monoloog gericht naar het kind in  de buggy enkel een door en door minachtende blik opleverde.

Zeer behulpzaam, zei juf.  Altijd bereid om andere kinderen die wat trager zijn te helpen.  Dit vertaalde ik inwendig dan weer als bemoeizuchtig.  Want zo is ze ook.  Extreem bemoeizuchtig, vooral als een ander iets niet goed of te traag doet in haar ogen.  Maar bon, ze acteert het goed, wat ik zeer op prijs kan stellen.

Toen kwamen we aan het motorische aspect.  En daar knelt nog altijd een schoentje.  Haar 'rare gang' van verleden jaar die haar juf had opgemerkt, zelfs toen ze nog niet bij haar in de klas zat, is wel verdwenen.  Die gang vergeleken wij hier altijd met het videospelletje Mario (of Supermario, of zelfs Wario).  Beter kan ik het niet uitleggen.

Klimmen en evenwichtsdingen zijn goed, maar lopen is moeizaam.  Inderdaad, Vogel loopt niet zoals een kleuter.  Andere kleuters crossen door de gangen in een noodtempo.  Als Vogel zoiets doet, dan valt ze.  Maar verwonderlijk is dat niet, want ze loopt ook nooit.  In het park wandelt ze gezapig naast ons.  Als het regent en ik zeg 'kom we lopen even' dan weigert ze, want ze wil niet vallen.  Dus logisch dat ze het niet goed kan, want hetgene je nooit doet, ja dat lukt nu eenmaal niet zo vlot.

Zorgen moesten we ons niet maken, de ene persoon is nu eenmaal anders dan de andere en Vogel is voorzichtig en rustig , lichamelijk gezien.  Van wie zou ze dat hebben?  Ik pleit schuldig, doch onopzettelijk.  Genen zijn nu eenmaal onontkoombaar.

Vandaag is ze voor de eerste keer naar de muziek- annex bewegingsles in haar school geweest.  Super vond ze het.  En het is ook weer wat bewegen.  Dansen zoals dieren bijvoorbeeld. 

Dat ze niet holt, vind ik niet zo erg.  Het scheelt weeral in kapotte knieën/broeken en naloopgedoe.  Want lopen doe ik dus ook niet graag en ik geraak ook overal.  Het zal wel loslopen.

 

08 januari 2007

Stilte

Iedereen de deur uit en moeder thuis. Wat een stilte, wat ongewoon. Na veertien dagen een Vogeltje dat mijn hoofd volpraat voel ik mij zowaar ontheemd.

Ze ging graag terug naar school alhoewel ze toch wel drie keer gevraagd heeft of ze maar een half dagje moest (ja, jaja, JAHAAA). Ook Zoon is terug begonnen, hopelijk met een boel meer inzet, het zal nodig zijn. En met een nieuwe fiets want verleden week had ik zijn fiets, amper 2 jaar oud , naar de winkel gebracht voor onderhoud. Een dag later belt de man mij om te zeggen dat herstel en wisselstukken meer zouden kosten dan een onderhoud van een auto en of het geen beter idee zou zijn om het ding op de schroothoop te gooien en een nieuwe te kopen. Zuchtend stem ik toe, want het was inderdaad belachelijk veel, en Zoon heeft een fiets nodig voor school, hij mag niet met het brommertje , dat is van de school uit verboden.

Na onze gelukkige reünie op vrijdag heb ik hem wel gezegd dat als hij het waagt om met deze fiets nog stunts uit te halen, en ik specifieerde : niet jumpen, van trapjes of troittoirs knallen,sliding stops doen én als hij hem nu niet behoorlijk zou onderhouden er wat zwaait. Lankmoedig stemt hij toe en denkt er waarschijnlijk weer het zijne van.

En nu gaat moeder wassen, dringend, want de turnspullen van Zoon moeten tegen deze middag klaar zijn. Dat kon hij natuurlijk niet zeggen aan het begin van de vakantie, dat zou te simpel geweest zijn. Dr.Phil is net weggewandeld met zijn plastieken madam, net op tijd, ik kan beginnen!

09:07 | Permalink | Tags: school, fiets | Commentaren (2)

05 januari 2007

De verloren zoon.

Zoon is thuis! Ik zei dat ik hem eigenlijk niet mocht omhelzen vanwege de besmetting.  Kom hier zei hij en drukte mij tegen zijn stoere jongenslijf. Daarna gaf hij mij ook nog een aai over mijn hoofd.  Ik glimlach al een half uur lang.  Zelfs toen de deuren boven weer zoals vanouds met een KNAL toesloegen.

17:18 | Permalink | Tags: kinderen | Commentaren (3)

01 januari 2007

 Voddeke

phprOPa05_c3AM

Op het laatste moment is mijn boekenkastdroom nog in vervulling gegaan. Zaterdag werd de laatste vijs gevezen en kon ik beginnen inladen. Wat ben ik blij om al mijn papieren kinderen zo schoon naast elkaar te zien staan. Nu ja, niet allemaal want boven staan nog twee kastjes, de papieren stiefkindjes zeker?

Gisterenavond een gezellige bedoening met ouders, onze vrienden en hun twee kinders waaronder Vogels dikke vriend E. Ze hebben super gespeeld, ook wat tv gekeken toen de vermoeidheid begon toe te slaan, en net voor 12 uur heb ik nog een échte kus, met smak en alles, van Vogeltje gekregen. Om 12 uur wou ze niet meer, maar ik was al tevreden. Geen enkele keer hebben ze geruzied en het kleine zusje van E. drentelde heel cooltjes achter de 'groten' aan. Superkinderen!

Net voor het bezoek ging doorgaan, vroeg Vogel om haar voddeke. Voddeke was 4 jaar geleden een hemdje van mij maar is nu verworden tot een onherkenbare verzameling aaneengeknoopte koordjes die bijna griezelig te noemen is. Voddeke is echter een onmisbaar element in Vogels leven en helaas onvervangbaar. Zo bleek nogmaals toen we voddeke niet vonden. Overal gezocht, met zijn allen minus vriendin die onder haar slapende dochter vastgekluisterd zat, maar dapper in het rond voelde of ze er niet op zat. Nergens te vinden. Uiteindelijk is het bezoek doorgegaan en hebben wij verder gezocht. Zonder resultaat. Ik heb Vogeltje dan huilend in bed gelegd maar ze was zo moe dat ze na letterlijk 1 seconde in slaap viel, voddekesloos, want het aangeboden surrogaat sloeg ze (bijna letterlijk) af.

Een kwartier later vind ik de vermiste, op de vensterbank achter een kodakzak van Geliefde. Ik ga het haar nog brengen maar ze reageert niet, helemaal van de wereld is ze. Ik stop het haveloze ding dan maar in haar hand. Voddeke is terecht, de wereld is goed.

26 december 2006

Recente Vogelismen

Daarnet op Samson een trouwscène waarin Frieda Kroket zegt : getrouwde mensen krijgen kindjes.  Waarop Vogel direct : 'getrouwde mensen krijgen kindjes dus jij bent wél getrouwd'.  Ik heb daar de omgekeerde logica dan maar aan toegevoegd.

Vandeweek over spruiten : 'Spruiten zijn niet goed, want daar krijg je waterpokken van, dat komt er van als je spruiten eet.' Die logica ontging mij helemaal.  Tenzij ze net voor haar waterpokken spruiten heeft gegeten, het zou wel kunnen dat dat toen net in het biopakket zat en dat ik daar spruitenmousse van gemaakt heb, de enige manier waarop ik spruiten te eten vind.  Wie zal het zeggen?

Op kerstavond tegen de luidruchtige tante : 'je mag niet praten met je mond vol'  Ze had gelijk maar het was wel vrij onbeleefd natuurlijk.  Iedereen lag in een deuk en de tante hield inderdaad 2 minuten haar mond.  Maar ik wou dat Vogel het zelf eens deed, eten met de mond toe.

23 december 2006

De échte verjaardag.

Op deze dag voor kerstavond is Vogel dus écht jarig. Woensdag was het kinderfeest, vandaag familiemiddag. Met nogmaals taart, nogmaals cadeautjes. En vanochtend natuurlijk Het Zielige Ziekenhuis. Ze heeft er toch al 10 minuten mee gespeeld maar ik vrees dat ik mijn dreigement van de blog van gisteren toch zal moeten gaan waarmaken.

Even na het ZZ kado, dat uitgestald stond op de tafel wegens te groot om fatsoenlijk in te pakken, vroeg ze : en wanneer krijg ik een kado van papa? Ik zei dat het ZZ van ons allebei was, maar dat vond ze precies maar mager, het ondankbaar wicht.

Om precies tien over één ging ik haar knuffelen en zoenen omdat ze toen écht écht jarig was maar ik werd al gauw weggeduwd met een 'doe dat niet dat is niet leuk'.

4 jaar is ze nu , mijn groot, klein meisje. Veel te snel voorbij, die vier jaar en tegelijkertijd is het alsof ze er altijd geweest is.

Om over Zoon van binnenkort 17 maar te zwijgen. Een zoon van bijna ze-ven-tien dat is toch onwaarschijnlijk? Morgenvroeg vertrekt hij met een vriend en diens vader naar Gstaad om te gaan snowboarden. 10 dagen gaat hij weg zijn, inclusief kerstavond en nieuwjaar.Dat zal dan meteen de eerste keer in zijn leven zijn, dat hij op die dagen niet bij mij is. Ik ga hem zo missen en ik ga weer zo ongerust zijn. Als hij maar voorzichtig is. De niet-buiten-de-piste preek heeft hij al gehad en een dikke, lange ik-ga-je-ontzettend-missen knuffel ook, en o wat ga ik blij zijn als ik hem weer zie. Mijn lieve grote jongen.

20 december 2006

Verjaardagsfeest

phpqnTWsEPM

Vanmiddag was het Vogels verjaardagsfeest.  Slinger en balonnen werden gehangen, tafel met veel snoep en snacks gedekt, en rond half drie zat het huis vol kleuters.  Vriendinnen C en A zijn gebleven maar aangezien de kinderen zich prima zelf geamuseerd hebben, hadden we er echt geen omzien naar.

Dus hebben we, samen met Geliefde , wat wijn gekraakt en na de kindertaart zelf ook nog wat gebak verorberd.  Gezellig gepraat en  C. en ik zijn zelfs even in de keuken kunnen gaan om de door C meegebrachte zalige Indonesische sigaretten te degusteren. Waarvoor dank nogmaals ! Ik zal ze koesteren en met mate gebruiken.

Rommel is er natuurlijk wel, logisch, maar dat komt binnen een uurtje wel in orde.  Geliefde heeft al wel gestofzuigd, want nog net op de valreep kwam een jongetje op het idee om zwarte piet te spelen met popcorn en koekjes.  Zwarte piet in de betekenis van strooien dus.  Geliefde had het net te laat in het oog dus de vloer was opeens een popcorntapijt geworden.

Ik kan ook iedereen een papieren tafelkleed aanbevelen : alle rommel van de bordjes en andere troep kan er gewoon opgekieperd worden , kleed bij elkaar en hup de vuilbak in. Ideaal.

Vogel heeft zich geweldig geamuseerd en was doodop. Zij ligt al in dromenland. Mama mag nog even puin ruimen.

 

 

18 december 2006

crimineeltje

Ik haal Vogel op van school en op de speelplaats toont ze mij een doosje met smarties. Van de juf gekregen zegt ze. O ja waarom dan? vraag ik. Nee eigenlijk niet van de juf gekregen. Iemand zei steek dat maar in uw zak, vlug voor de juf het ziet, antwoordt ze.

Ik trek inwendige puilogen en preek haar over stelen en dat we dat direct gaan teruggeven. Ja maar kindje x zei dat ik dat mocht doen. Ik nog een preek over mijn en dijn.

Ik geef het terug aan juf die er mee lacht en zegt dat kindje x goed in het oog gehouden moet worden want die doet altijd zo'n dingen. Ik repliceer dat mijn Vogel er toch maar mooi aan meedoet en dus geen haar beter is. Vogel die het niet zelf wou gaan geven kijkt van op een afstand schaterend toe.

Onderweg naar huis zeg ik nog eens dat het flink is dat ze het vertelt maar dat ze dat echt nooooooit meer mag doen. Nee zegt ze en begint vlug over wat anders. De kleine crimineel.

16 december 2006

De boom en de kassa

phpuQj1hk_c2AM

De kerstboom staat.  Geen mega exemplaar zoals voorgaande jaren maar een iets bescheidener exemplaar. Vogels speelgoed neemt meer plaats in dan vorig jaar dus hij zou daar in de weg staan én het wegslepen van zo'n reus is een trauma waardig.Om nog te zwijgen van het voorvalletje van verleden jaar waarbij de hele spar, totaal versierd , omviel.  Gelukkig niet op Vogel maar wel met een donderd geraas (TIMBER!) en gekletter van kapotte kerstballen.  U wil zich Geliefdes geraas, getier, gevloek en bijna zenuwinzinking niet voorstellen.

  Nu staat hij voor de schoorsteen te fonkelen.Vogeltje heeft enthousiast meegeholpen en was zeer voorzichtig met het breekbare spul.  Op voorhand had ik stresszweet bij het idee om met een kleuter de boom te versieren maar kijk, ik had het haar zelfs helemaal alleen kunnen laten doen.  Zoon lag erbij en keek ernaar, met toegeeflijk lachje om zoveel enthousiasme van zijn kleuterzus.

Toen deed zich een zorgelijk fenomeen voor (dat wel slechts door een aantal mensen gaat begrepen worden ) : op de salontafel stond Vogels speelgoedkassa.  Geen FP maar toch...Zoon begon met zijn tenen op de toetsen te drukken en het kassalaatje te laten openplingen.  En nog eens, en nog eens en nog eens.  Tot ik bij mezelf dacht, met heel veel begrip voor vriendin K. 'Ga g*dv*rd*mme iets anders doen, ge zijt bijna 17 jaar, ga ****** ofzo, gij KASSIER!'  Ik heb het niet gezegd, maar ik had er heel veel zin in...

14 december 2006

tutje

Nieuws op het tutjesfront : Vogel gaat haar tut aan de Sint geven als ze 21 jaar is!! Fantastisch toch!

03 december 2006

Zie ginds komt....

Half negen, Vogeltje wil opstaan. Ik kan het nog even rekken, slecht karakter dat ik ben, en sta dan op om te douchen. Ze zegt niks over de Sint en gaat eerst kleren kiezen.

Plots horen we beneden een Hollands Sinterklaasliedje. Geliefde is nota bene sfeer aan het scheppen! Ze glundert voorzichtig en gaat eerst in de keuken kijken. Niks zegt ze lachend en drentelt dan naar de living waar ze De Fiets ontdekt.Nu straalt ze voluit maar het lijkt wel of ze niet durft naderen. Ik duw haar zachtjes naar de plaats delict waar ze achter Fiets nog een dvd, een stickerboek, een puzzel en wat snoepgoed ontdekt. 'Zoooo veeeeel' verzucht ze. Het is nochtans een bescheiden uitstalling dus het doet mij plezier dat ze zo ademloos van bewondering is.

Ze heeft inderdaad geen bergen speelgoed, omdat ze zelden écht speelt, dus kopen we door het jaar eerder boekjes en teken-en schilderspul. Goh, ik heb een achtergesteld kindje denk ik. En dan wil Geliefde deze week nog de dingen waar ze te groot voor is, of die kapot zijn, eruit sorteren. Gelukkig is ze ook nog jarig en volgt Kerst, of ik zou nog medelijden krijgen met het Vogeltje.

Zoon heeft mij als Sintkado een paar weken geleden al een BMX afgetroggeld , dus voor hem nu enkel nog snoepgoed.

En vanmiddag gaat Vogel nog naar bomma en ik weet uit goede bron dat daar een krijt annex stiftbord gaat staan van de Sint. En dat gaat ze wéér geweldig vinden, daar ben ik zeker van.

23 november 2006

Kruimels

Het heeft voordelen om een eigenzinnig kind te hebben. Je denkt wel twee keer na alvorens iets te willen afdwingen.

Zoals bijvoorbeeld in de koekjes-eten-kwestie. Toen ik klein was moest ik van mijn mama als ik een koekje at, tijdens het bijten mijn tong tegen het koekje drukken om kruimels te minimaliseren. Ingewikkelde uitleg maar het werkt wel. Ze heeft dat ook aan mijn Zoon geleerd en ik volgde ook trouw haar slogan "bijten en likken". Zoon deed dat trouw en ik nog altijd.

Net geef ik Vogeltje een zeer kruimelig koekje en overweeg even haar de techniek aan te leren. En besluit dadelijk daar niet aan te beginnen. Ze zou mij raar bekijken, moeilijk doen over het hoe en waarom op een manier waarbij men de telefoon zou willen grijpen om juridische bijstand te verkrijgen en uiteindelijk net zo hard kruimelen als altijd.

Tenslotte heb ik die kruimeldief niet voor niks gekocht. Of nee, gekregen. Van mijn mama natuurlijk.

Toilet

Vogeltje zat al een eeuw op het toilet en ik gil haar toe vanuit de keuken, nadat ik al 12 keer was komen vragen of ze nog niet gedaan had, dat haar darmen er gaan uitvallen als ze zo lang op het WC verblijft.

Op haar eigen Vogelse wijze roept ze HAHA, op een gortdroge manier waarbij ik me al bijna rollende ogen kan voorstellen. Ze geloofde er dus niks van. Dat zal ze van haar broer hebben die in zijn kindertijd ook met gemak een half uur boven de bril kon doorbrengen en waarbij dezelfde waarschuwing hetzelfde effect had, zij het dat hij dat niet zo minachtend uitdrukte.

15:49 | Permalink | Tags: kinderen | Commentaren (0)

09 november 2006

Vogeltrekjes

Soms denk ik dat Kleine Vogel helemaal geen kind is maar een volwassene in vermomming. Gisteren was ze weer vol afgrijzen over het morsende kind van vriendin K - ze kroop dat ook onder tafel om zijn gevallen worteltjes te verzamelen - en de rommel die de kleine kindjes maakten met haar speelgoed. Gelukkig heeft ze daarna zelf nog wat troep gemaakt of ik zou helemaal nog gaan twijfelen of ze wel normaal is.

Want spelen doet ze nauwelijks, alleen kleuren, schilderen, boekjes lezen(ttz : zich laten voorlezen), TV kijken en puzzelen. Maar zo van die fantasiespelletjes zijn aan haar niet besteed. Dus het poppenhuis wordt bijna niet aangeraakt, evenmin als de keuken, die beter geëquipeerd is dan de doorsnee volwassenenkeuken mét afwasmachine nota bene! En ook de poppen en pluchen dieren worden schromelijk verwaarloosd

Daarstraks zat Zoon een blikje Ice Tea te drinken en hij was zo met het hoofd achterover de laatste druppels er aan het uitschudden. Vogel bekeek hem vol minachting en riep hem toe : HET IS OOOHOOOP!

Ze kan zeer volwassen converseren, als je met momenten de tutter wegdenkt, maakt woordgrapjes en vindt zichzelf heel gevat als ze rijmt. Wanneer ze iets aan het zeggen is en ik denk al te weten hoe het gaat aflopen en onderbreek haar in volle woordstroom om te antwoorden, dan roept ze : MAAR DAT BEDOEL IK NIET, met van die ogen die vuur schieten.

Aan de andere kant is ze ook kleuterig vervelend : luidruchtig en aandachttrekkend als er bezoek is, lastig als ze moe wordt. Dus toch een echt klein meisje, maar wel geen gewoon.

01 november 2006

Zoouitstap

We hadden beloofd om met Kleine Vogel naar de Zoo te gaan en ondanks het ongezellige weer hebben we onze belofte gehouden. Gewapend met paraplu vertrokken we met de bus richting dieren.

Nu ben ik niet van het gierige soort, maar een op de bus aangekocht ticketje (want eenmanlig OV gebruik én geen voorverkooppunt) van 1,5 euro per stuk maakt voor 2 volwassenen heen en terug maar liefst 240 oude Belgische franken wat ik een fors bedrag vind.

Het weer is nog enorm meegevallen, ik vreesde al dat ik mijn gigantische paraplu voor niks meegesleept had maar op het laatste werd zijn nut toch nog bewezen door een ministortbui.

De zoo was de zoo : zielige en minder zielige dieren, Vogel vindt alle beesten leuk maar heeft een bijzonder short attention span, doorgaan moesten we, het ene dier na het andere! Merkwaardig genoeg heeft ze veel tijd bij de vissen doorgebracht die ik persoonlijk Uitermate Saai vind maar dat zal ze van Geliefde hebben, die is ook Visfanaat. En we hebben Nemo gevonden, zoals altijd.

Mag ik ook nog even zeuren over de teloorgang van de De Keyzerlei? De chique straat van weleer is verworden tot een uit de klauw gelopen fietsenstalling, omgeven door brolwinkels waartussen Slaets en Loretti dapper stand houden, en wordt bevolkt door het soort van mensen waarbij mijn klem-je-handtas-stevig-vast reflex onmiddellijk in actie komt. Om van het Centraal Station nog maar te zwijgen. Wat ik hierbij dan ook ga doen.

11 oktober 2006

Kriebels

Op school het heuglijke nieuws gekregen dat er zowel hoofdluis als impetigo in Vogels klas rondwaart. Het spreekt voor zich dat ik de daaropvolgende uren krabbend en griezelend heb doorgebracht, ijverig speurend naar ongedierte in Vogels krullenbol.

Ik heb vooral naar de luizen zelf gezocht aangezien ik denk dat neten in die fijne blonde haren niet gemakkelijk te zien zijn en ik veronderstel dat luizen toch mobiel zijn, aangezien ze zelfs overspringen (huiver, huiver)en ik ze dan wel zal zien lopen. Of liever niet natuurlijk. Niks gevonden, oef. Morgen ga ik heel ijverig deppen met Tea Tree.

Daarna ben ik nog naar het park geweest, heel alleen , jawel! Ttz, mét Vogeltje, maar zonder vriendinnen. Gelukkig kwamen er na een half uur nog 2 moeders van haar klas aan met kroost, dus Vogel had gezelschap en ik een babbeltje. We hebben de middag besloten met pannenkoeken voor Vogel en bitterballen voor mij. Zalig die warme herfstdagen, perfect voor mij : een zonnetje maar geen hitte. Ik ben een tevreden mens.

09 oktober 2006

Pien pom pitten

Vogel heeft weer een druk WE achter de rug : zaterdag een verjaardagsfeestje, waar ze na het eerste uur rond mijn lijf te hebben doorgebracht toch wel loskwam en een buitenluchtzondag op de manège, dankzij het toch nog behoorlijke weer.

Ze zingt al van vrijdag het bekende lied Iene Miene Mutten, helaas in haar versie die dan verdergaat als volgt : pien pom pitten, pien pom kaas. Gek word ik ervan en elke poging om haar bij te brengen dat het tien pond grutten zijn die worden bezongen, draait op niks uit. Ze wordt zelfs heel coleirig en blijft bij haar versie als de enige ware. Ik meen mij te herinneren dat die lied ook bij Zoon in een grijs verleden slachtoffer was van tekstverminking, dus misschien is het een genetische kwestie.

Verder telt Vogeltje ijverig de dagen af naar komende vrijdag : dan is het immers grootouderfeest, dit jaar helaas verbasterd tot grootouder/ouderfeest, wat betekent dat de kinderen 2 keer moeten optreden met een uurtje tussen en het oudercommité dubbel zoveel cakes moet bakken en afwas doen. Als lid ben ik daar niet heel blij mee en ook voor de kinderen vind ik het maar niks dat ze twee keer moeten opdraven, het frisse zal er dan wel af zijn.

Maar enthousiast is ze wel. Morgen nog 3 keer slapen.

27 september 2006

herfstwandeling

Deze ochtend mocht ik mee als begeleiding voor de herfstwandeling van de kleuters. Van de school te voet naar het park (toch wel een klein half uur in kortebeentjestempo) en dan nog ijverig bladeren, kastanjes en dergelijke gezocht voor er gerust mocht worden met koek en drankje.

Het valt niet mee om 20 à 25 minimensen per klas in het oog te houden, zelfs niet met in ons geval 2 juffen en ik. Gelukkig hadden ze weer de fluovestjes aan, wat hen wel zo opvallend maakt tussen het gebladerte. Maar altijd heb je dwalertjes en altijd zijn er ruzietjes en wordt er geduwd en getrokken, geplaagd en gegild. En altijd zijn het dezelfden die het bont maken.

Ik vraag me wel eens af hoe die kinderen thuis zijn, als ze op school al zo, laat ik het zachtjes uitdrukken, hevig zijn. Want normaal is het zo dat 'vreemde ogen dwingen' maar daar was weinig sprake van. In onze klas waren er toch een drietal wiens mama ik bij het afhalen een zeer medelijdende blik heb toegeworpen.

En o wat heb ik mij venijnig geprikt aan vers afgevallen kastanjebolsters die ook nadat ze in het plastic zakje zaten nog gemeen in mijn benen prikten. We hebben ook een hele grote spin gezien, een naaktslak (extra vies) en elfenbankjes op een gigantische omgezaagde boom.Na de obligate ronde langs de dieren mochten ze dan eindelijk spelen in de speeltuin en konden juffen en mama's van een kopje koffie op het terras genieten.Kleine Vogel is er moe van en ik niet minder.

En ik ben weeral ademloos van bewondering voor de juffen, die dit kleine grut dag in dag uit niet alleen in bedwang houden maar ook jaar na jaar met onvervalst enthousiasme bladeren rapen en elke kind bij elke vondst bewonderend toespreken. En die morgen de zakjes mét inhoud terug in de klas krijgen en dan nog eens helemaal opnieuw moeten genieten van de herfstpracht, waaronder de 195 stokjes die Vogel ook bij haar oogst gesmokkeld heeft. En die er dan zonder twijfel nog prachtige knutselwerken voor gaan bedenken. Heiligen zijn het, heiligen zeg ik u!

23 september 2006

Efteling en olieramp

Toen we vrijdag naar de Efteling gingen, wou Vogel vanalles meeslepen, waaronder een bal.  Want we gingen naar een pretPARK.  Ik probeerde haar uit te leggen dat dat niet een écht park is, maar het is nogal moeilijk om het concept pretpark uit te leggen aan iemand die geen flauw benul heeft wat dat is.  Ze vroeg zich dan ook af of het wel lèuk zou zijn in dat park...

En of het leuk was.  Zij en haar vriendje en diens kleine zus hebben  zich dol geamuseerd.  En Vogel heeft van 11 uur 's morgens tot 6 uur 's avonds gestapt.  Een ware Prestatie met Hoofdletter.  En ook wij ouders hebben het fijn gehad alhoewel we vermoeider waren dan de kinderen.  En als bonus zijn ze ook tijdens de autorit heen en terug meer dan flink geweest.  Dan was er nog pizza bij het vriendje thuis, dus de dag kon niet meer stuk.  Dachten we...

Thuisgekomen zien we dat de zeven treden van de arduinen trap die naar onze voordeur leidt vol, maar dan ook VOL olievoetsporen staan.  Alsook de arduinen boord voor de garage.  Om dan nog van de toestand IN de garage te zwijgen...   Zoon, uiteraard de schuldige, had niet alleen olierampen à la Exxon Valdez veroorzaakt, maar er dan ook nog eens doorgewalst.  En achtte het blijkbaar opportuun om zijn carter (of hoe het ook heet) te lijf te gaan met houtrasp??? waarschijnlijk om ergens tussen te wrikken, een hamer van 3 kilo, god weet waarvoor en een griptang waar je alles kapot mee krijgt. 

Kortom, ik kon Geliefde bijna reanimeren, hij heeft kwartierenlang doorgeraasd (mij en passant, en totaal verdiend, de schuld gegeven omdat ik Zoon had toegestaan om die koppeling te kopen.  Wat ik pas vanochtend heb toegegeven toen de ware aard van de ravage mij onder ogen kwam...) en de trap nog gaan schuren.  En vanochtend opnieuw.  De trap lijkt gered, de garage daarentegen....Die ligt nu onder het zaagsel op te drogen en daarna zullen we met een middel waar ik net van heb gehoord proberen om de schade te beperken.

Het ergste vind ik nog dat ik uiteraard Zoon zijn vet (haha) heb moeten geven, terwijl ik dan nog stiekem medelijden heb met hem omdat zijn ambitieuze plan niet gelukt is.  Een fijne jongen, maar gisteren wilde ik hem wel even wurgen.  Heel even maar.

Image and video hosting by TinyPic

02 september 2006

 ESP Vogeltje

Vandaag op de manège:

Vogel was aan het spelen in het speeltuig daar.  Opeens komt ze afgelopen en roept : E. komt!!

Ik zeg : ah, heb je hem gezien?

Nee, zegt ze,hij is onderweg.

Tien minuten later kwam de auto met E. en zijn ouders eraan.

Ik vertel het aan de mama van E. en zij zegt : ja daar schrik ik nu niet van.  Zoals die twee met elkaar omgaan.

Daarnet voor het slapen gaan vroeg ik haar : hoe wist je dat E. eraan kwam?

Lachend haalt ze haar schouders op  : zomaar, zegt ze.

Heel knap van jou , knik ik.

BBQ

We hadden geluk voor onze barbecue gisteren.  Mooi weer, warm genoeg om buiten te zitten. De twee mannen, om wiens kennismaking het eigenlijk ging, waren in het begin een beetje schuw tegen elkaar, tot de vrouwen de keuken introkken en ze eigenlijk wel genoodzaakt waren zelf te converseren. Eerst nog even onder begeleiding van Vriendin J. en daarna helemaal alleen. Van toen liep het wel los.

Geen enkele baby heeft gedut maar ze waren allebei tot bij half acht nog zeer alert en actief. 

Vogel heeft een goede eerste dag gehad op school en heeft zelfs niet verontwaardigd gerept over haar onverwachte blijven-eten.  In tegendeel, ze had àlles opgegeten zei ze. 

Met haar en N. gaat het nog altijd niet goed.  N. had al op voorhand gepland om Vogel weer te duwen en dat heeft hij dan ook volop gedaan, tot groot verdriet van Vogel.  Maar toen hij de deur uit was zei ze  dat hij moest terugkomen en dat hij zelfs mocht duwen , omdat hij dat  zo leuk vindt. 'maar ik vind het niet leuk, want het doet pijn'. Ze heeft wel veel over voor de vriendjes blijkbaar!

Het grootste hoogtepunt vond ik toch wel het drinkgebaar dat baby J. maakt. Ik zat daar echt zo . Enorm grappig én handig tegelijkertijd.

Ook zoons eerste dag was goed : een goede klas zegt hij dus dat is weeral een meevaller.

31 augustus 2006

21.20

Haar is gecrèmed.  Alles is opgeruimd, volle vuilzak rommel weggegooid. Was zit in de droger, nieuwe was in de wasmachine.  Afwasmachine uitgelaad en gevuld.

Boter en chocola staan te smelten. Dadelijk alleen nog het deeg assembleren.

Dieptepunten : haarverfvlek op mooi topje.  Ik ben toch echt een uil.  Verleden keer op splinternieuwe BH en nu dit weer, ondanks handdoek over de schouders.  Noem me onhandig. Rug voelt brekensklaar. Die speelt al een jaar op en ik zou al een jaar naar de osteopaat moeten gaan maar ja.

Eigenlijk verdien ik nu een glas wijn, maar alle wijn staat nog in de auto en ik wil hem niet gaan halen.  Zoon is ook niet thuis anders kon ik hem sturen. Damn.

20.05

Kleur van het haar, crèmebadje erop.  Ik heb al twaalfduizend puzzelstukje, nopjes, andere nopjes, rijgkralen, blokjes en blokken uiteen gezocht. Er is nog geen enkel verschil in het rampgebied te bemerken.

Dieptepunt tot hier toe : dode spin die voor een omgekieperde speelgoedbak lag.

Hoogtepunt : het was een dode spin.

Feestje

Mijn huis is een officieel rampgebied.  
Tijdens een zalig bezoek van vriendin C met haar zoon N besloten onze twee schatjes een feestje te houden.  Wat Vogel onder een feestje verstaat bleek dus al haar speelgoed rond de salontafel op een hoop te gooien.  Nu was het toch al een rommel, niks meer gesorteerd, maar wel een rommel in dozen. Nu is het een puinhoop. Maar het goede van de zaak is  dat ik nu wel moet sorteren. Want het zou zonde zijn om deze gelegenheid voorbij te laten gaan.

Het is al half acht voorbij, ik zit met een kleuring op mijn haar, ik moet  nog een cake bakken voor mijn Hoog Bezoek van morgen en een ton speelgoed dient geordend te worden.En ik mag zéker niet vergeten de was in de droogkast te gaan steken, want na 2 maanden vakantie is Vogels schoolschort nog niet gewassen. Zucht. Gelukkig ben ik een Snelle. Zij het met uitstel.

En dan morgen de Grote Dag. Hoop dat Vogel het gaat zien zitten want die verkondigt al weken dat ze NIET naar een andere klas wil. O help.  

Maar morgenvroeg worden mij voor de eerste keer in twee maanden weer 3,5 uren Stilte gegund. Die ik ga gebruiken om een bijtjestaart te maken voor het vernoemde Bezoek.  De cake is vooral bedoeld voor één der kinderen die van de vorige cake zeer onder de indruk was.  En fans moeten in de watten gelegd worden!

Ok, ik vlieg erin.

29 augustus 2006

Schoolschoenen

Net terug van schoenenjacht voor Vogel.  Aangezien haar zomerschoenen te klein zijn en ze bij regenweer geen sandalen aankan, moesten we dringend gaan want Vrijdag is De Grote Dag.

Ik weet nog hoe ik verleden jaar al weken in tranen was (gelukkig meestal innerlijk) bij het idee dat mijn baby naar school zou gaan. En toen het zover was, waren we allebei in tranen. De eerste dag heb ik de hele morgen gehuild, de tweede en volgende dagen nog maar een half uurtje omdat de juf mij verzekerde dat Vogel na 5 minuten supervrolijk was.  Helaas heeft ze maanden geweend 's morgens.  Toen iedere nieuweling er al lang over was, bleef zij hardnekkig de Grote Afscheidsscène spelen.  Misschien dacht ze dat het erbij hoorde. Slechts de laatste 2 maanden was het gedaan, op een strak, wit lipje na.  Wat er zo dapper uitzag dat ik van de weeromstuit wéér tranen in de ogen kreeg.

Nu ben ik niet echt dolgelukkig dat de school terug begint, want help dan moet ik  zo vroeg opstaan maar wel tevreden omdat ik dan weer eens helemaal alleen thuis ga zijn. Ik hou wel van een beetje eenzaamheid.  En stilte. Maar missen ga ik haar wel. Zeker weten. En dit jaar gaan we ook proberen om er eens regelmatig een hele dag school van te maken. Een hele dag alleen thuis, misschien kom ik dan toch nog aan dat felbegeerde Opgeruimde Huis!

Maar ik had het over de schoenen.  Een maat 30 heeft ze al, best enorm voor een 3,5 jarige vind ik.  Behalve de gewone schoenen moesten we ook nog een sportschoen en brengt de verkoopster daar toch geen walgelijke wit-met-roze-en zilveren Geoxen met een enorme zool met lichtjes in. Dat zag ze natuurlijk onmiddellijk zitten. En ik zat met grote ogen van afschuw toe te kijken.  Wie verzint dit toch?  Gelukkig is ze voor rede vatbaar en heb ik haar toch zonder moeite een bruin met blauw paar kunnen aanpraten. Zonder lichtjes, zonder glinsters, oef!  En bruin, wat toch betekent dat ze ze meer dan 1 keer kan aandoen zonder dat ze er uitzien alsof ze uit de vuilbak komen.

Zoon heeft vandaag zijn bijkomende toetsen.  Ik vroeg hem daarnet hoe Duits gegaan was. 'Ik weet het niet' zuchtte hij.  'Hoe kan je dat nu niet weten? Je merkt toch of je iets weet of niet?'dacht ik slim op te merken. 'Ja maar ik dacht bij het examen ook dat het goed gegaan was en je weet hoe dat afgelopen is' repliceerde hij nuchter. Gelijk heeft hij dus. Afwachten maar....

27 augustus 2006

Zennnnn

Een kind haalt het beste en het slechtste in een mens naar boven, daar zal iedere ouder het wel mee eens zijn.

Het ene moment zijn ze om op te eten, het andere moment heb je spijt dat je dat niet gedaan hebt. Wat ik in mijn meer dan 16 jaar moederschap al wel geleerd heb, is dat het weinig zin heeft om ouder-kind ruzie(tjes) te laten escaleren.

Ik heb even bij vriendin C (die hetzelfde probeert als ik) gecheckt of het wel een uitspraak van mij is en niet een die ik zelf gelezen heb , maar nee , het blijkt een Originele te zijn, dus hier komt hij : misschien moesten we allemaal eens proberen met onze kinderen om te gaan alsof er constant een babyfoon in huis staat, waarvan de ontvanger bij de buren staat. Zou je dan nog furieus krijsen tegen je kind? Over elk kleinigheidje vallen? Waarschijnlijk niet, en dat idee heeft mij al wel geholpen. Kalm blijven, de buren luisteren mee!

Of om het iets poëtischer uit te drukken, volgend stukje van William Martin, uit de door mij zeer gekoesterde 'The Parent's Tao Te Ching (http://www.amazon.com/gp/product/1569246629/ref=pd_ys_iyr1/002-4595469-3528824?ie=UTF8) :

If you would be a wise parent

be careful in all you do and say.

Know that each action,

each word

has its effect.

Be alert and mindful,

living fully in each present moment.

Treat your children with courtesy

as you would treat a guest.

Ik ben geen geitenwollensok, ik eet mijn deel van het dierenrijk, rijd met een brandstofverslinder en consumeermeermeer, maar voor het àllerbelangrijkste wat het leven te bieden heeft, mijn kleine en minder kleine nageslachtjes, wil ik graag een inspanning doen om een betere ouder te worden. Een àndere ouder.

Maar dat blijkt een zwaardere opgave dan ik oorspronkelijk dacht. Want het is zoveel gemakkelijker om aan elke woede-impuls toe te geven. Om elke beweging en uitspraak van je kind te controleren en te sturen. Om bij een driftbui gelijk mee driftig te worden tot je zodanig tegen elkaar opbiedt dat het vuur nauwelijks nog te blussen valt, behalve door drastisch oudergebrul met aansluitende kinderkrijspartij. Maar is het ook leuk? Nee natuurlijk niet. Niemand wint, niemand leert.

Wil dat zeggen dat mijn innerlijke Feeks helemaal verdwenen is? Helemaal niet, maar ik probeer haar onder controle te houden. En alsof het heelal mij extra oefenmateriaal wou geven, is daar natuurlijk Kleine Vogel. Met haar gietijzeren karakter, nimmer aflatende commentaren en explosieve inborst, is zij de gedroomde uitdaging. Komt iedereen binnen 20 jaar eens kijken of ik nog geestelijk gezond ben en zij een goede burger? Of zit ik in Geel en zij in de gevangenis? Of misschien kunnen we al eerder afspreken, want tenslotte is zoon al 16 going on 17. Binnen een paar jaar zullen we al weten of ik mijne Eerste Ouderexamen met vrucht volbracht heb. Een mens kan niet meer doen dan zijn best, laat ik me zoal maar beginnen excuseren.

Voor Vogel heb ik nog het bijkomende excuus in geval van ouderlijk falen dat ik Geliefde niet echt in Zenmodus krijg. Die is veel controleerderiger (ja dat is geen woord, ik weet het) en vlugger boos. En aangezien The Parent's Tao nog niet van ver op een Motoboekje lijkt, krijg ik hem niet aan het lezen. Dus de volledige Ander Aanpak rust op mijn schouders. Gelukkig gaat hij deze week terug aan het werk, dat zijn weeral 10 Vogel-vaderruzies per dag minder. En dan is het weer school, minstens een halve kinderloze dag. Zennnnnnnnnn............

ps : links vind je nog een stukje van William Martin.

genetisch bepaald

Vrijdag kwam Vogels vriend E. (met ouders en klein zusje) eten.  De hele dag was ze aan het zeuren : 'Wanneer komt hij nu, hoe lang duurt het nog, ik WACHT wel hé!'

Eindelijk, eindelijk was het vijf uur en vriendje E. verscheen.  Ze hebben zich bijna comateus gespeeld.  Op een moment zat het zusje in het Ikea Ei, Vogel erboven op, ei toe en vriendje E maar draaien.  Tot het zusje het uitschreeuwde, en niet van de pret helaas. Iedereen heeft ook flink gegeten, vriendjes zijn altijd een garantie voor Goede Eetmomenten.De trifle was ook heel lekker, ondanks de slappe slagroom  

En om half tien lagen de drie kinderen elk op een ouder, bijna in slaap.  Zelfs Vogel, die graag gaat slapen maar nooit op mijn schoot zal wegdoezelen, was zo goed als vertrokken.

Vriendje E, die ook een kind van ouders-met-paard is en derhalve dikwijls in de manège , haalt altijd het wildste in Vogel naar boven. En dan komen Vogels Kempische genen tevoorschijn. Dwz : de erfenis van wijlen mijn schoonmoeder, die een struise Oud-Turnhoutse was en een behoorlijk potige vrouw die in haar laatste jaren menig medebejaarde in het tehuis getackled heeft. Vogel en E lopen om ter wildst, rollen over de grond en alhoewel zij 1,5 jaar jonger is, is ze groter en héél sterk.  Als ze hem in een houdgreep heeft, moet hij flink spartelen om niet versmacht te worden.  Het is wel zalig om te zien hoe goed ze overeenkomen (alhoewel dat misschien niet zo overkomt in bovenstaand verslag).  Misschien gaan ze later ook wel paardrijden en kunnen dan romantisch samen gaat buitenrijden.  Waarschijnlijk crossen in de bossen als het zo doorgaat. Ik bestel alvast een bodyprotector.

Zoon, ocharme, is ondertussen aan het leren voor zijn bijkomende toetsen.  Rijkelijk laat begonnen in mijn ogen, maar aangezien ik tegenwoordig helemaal Zen probeer te zijn, maak ik mij niet druk.  Proberen niet iedereen te contoleren en te sturen is het moto.  We zullen zien wat er van komt.  En als er niks van komt, kan ik nog altijd mijn zentoestand terzijde schuiven en in een ouderwetse coleire uitbarsten, zwaaiend met Straffen en Beperkingen. Ik laat het nog weten...

23 augustus 2006

Speelstraat.

Kleine Vogel is voor de tweede keer gaan spelen in de speelstraat om de hoek. Uiteraard zat ik erbij, samen met de inrichtster die de mama is van een klasgenootje en nog een paar andere mama's. 

De kinderen, die tegenwoordig helemaal niet meer gewend zijn om op straat te spelen , zijn in het begin onwennig en moeten een beetje in gang gezet worden.  En het is ook weer heel opvallend hoe jongens en meisjes nooooit samenspelen.  De jongens voetballen, fietsen wild en skateboarden.  De meisjes dansen, tekenen met stoepkrijt, spelen met springtouwen en fietsen beschaafd.

De mama's maken het zich makkelijk met koffie, cake, koekjes en om vijf uur zelfs sangria.  Vogel eist mijn fruit op.  Kan ik nu zeggen dat ze haar fruit voor vandaag binnenheeft, weliswaar gedrenkt in alcohol, of ben ik dan een ontaarde moeder?  Eigenlijk is zij nog wat klein, want behalve haar klasgenootje (een jongen, dus geen speelmateriaal) zijn er geen leeftijdsgenootjes maar ze vermaakt zich toch zonder teveel gezeur of gebabbel tegen mij (oef).

En na het eten heeft ze nog een alcoholloze banaan gegeten, moedertaak volbracht!

21 augustus 2006

Brommig

Vandaag moest Zoon zijn praktijkexamen voor de brommer gaan doen. En het was echt niet zijn dagje.  Om te beginnen is hij er niet door,omdat zijn brommer bij het onderdeel 12 seconden traag rechte lijn rijden of zoiets stilviel net in de laatste seconde (hij valt altijd stil als hij te traag rijdt), waar door hij natuurlijk zijn voeten aan de grond moest zetten en dat mag niet.

OK, volgende keer examen met andere brommer die niet stilvalt.

Daarvoor moest hij dus terug gaan inschrijven, wat 10€ kost.  Hij geeft de vrouw bij de inschrijvingen een briefje van 20€, ze geeft zijn inschrijvingsbewijs, maar geen 10€ retour.  Hij vraagt naar zijn wisselgeld, zij zegt dat ze het gegeven heeft.  Hij laat haar zijn lege portefeuille zien, en nog is het niet goed.  Hij moet zijn telefoonnummer geven en als na het maken van de kassa blijkt dat er overschot is, krijgt hij zijn geld terug.

Toen hij thuiskwam met dat verhaal kwam de stoom al uit mijn oren. Ik bel prompt het examencentrum en krijg een man aan de lijn die mij zegt dat hij er al van gehoord heeft.  Ik zeg hem nogmaals dat mijn zoon toch zijn lege portefeuille heeft laten zien. Ja dat was toch niet genoeg.  Ik zeg hem redelijk agressief dat mijn zoon geen dief of bedrieger is en dat ik van hen hetzelfde hoop. 

Om half vijf telefoon : er was inderdaad een kasoverschot van 10 €.  Ik vraag mij af of dat zonder ouderlijk telefoontje ook zo zou geweest zijn, of ben ik nu te wantrouwig?  Volgens Geliefde niet, maar die heeft niet veel vertrouwen in de mensheid, en helaas dikwijls terecht.

Het gaat echt niet om de 10 €, maar dat een incompetent kasmens mijn zoon dan tussen de regels van bedrog beschuldigt,  ja dat doet de Moederleeuw  in mij onverwijld uit haar hol komen, grauwend en met ontblote tanden, klaar om het jong te verdedigen.

Voor het overige heeft Ikea mij diep teleurgesteld omdat, net nu ik het eindelijk wil gaan kopen, het kleuterbureautje (met  openklappend tafelblad en opzetstukje, enfin een secretaire in miniatuur) niet meer verkrijgbaar is.  En het is allemaal Geliefde zijn schuld dat ik het niet eerder gekocht heb, want waar heeft ze dat nu voor nodig en staat er nog niet genoeg rommel.  En nu is het er niet meer. En dan heb ik nog een afgrijselijke sleurtocht naar Delhaize ondernomen én ben ik ongesteld. Grrrr...

 

12 augustus 2006

hypervogel

Over het vriendinnenbezoek van donderdag was ik nog vergeten te vertellen dat K. een lesje tafelmanieren van mijn dochter gekregen heeft.  Ze pakte een stukje aardappel tussen haar vingers om te voelen of het niet te warm zou zijn voor haar zoon en Kleine Vogel riep vol afgrijzen uit dat ze NIET met haar handen mocht eten.  Excuses en uitleg mochten niet baten, je MOET een vork gebruiken. Nà!  Iedereen plat van het lachen natuurlijk.  Volgende moment van afgrijzen was toen ze ontdekte dat kleine J. water gemorst had onder zijn stoel.  Ze zal gedacht hebben dat hij een incontinentiemoment had, want EIKES daar ligt een plas!  De parkieten waren geen parkieten maar GEWOON VOGELS, en hoewel ze dus best weet dat het parkieten zijn, verdedigt ze haar zaak op zo'n manier dat je algauw zegt dat het jaja gewoon vogels zijn. Advocatenmateriaal misschien?

Gisteren wegens slecht weer en toch zin om even weg te zijn, naar het Shopping Center gegaan (néé wij zijn geen mensen die op zondag bijvoorbeeld naar Molecule gaan en dan de dag van hun leven hebben.  Echt niet!) waar Vogel door menig winkel flitste als een losgeslagen tornado.  Om de 10 minuten keken wij hoofdschuddend en gelaten naar elkaar, Geliefde en ik. Tot ik haar toch maar in de buggy heb vastgeplakt wegens  te irritant.

(by the by, de buit bedroeg een rok voor mij, een broek en 2 hemden voor Geliefde-weeral, hij is vergeten dat hij een afschuw van kleren kopen heeft, denk ik-en natuurlijk 3 boeken.  En een dvd voor Vogel.

Het rare aan Vogel is dat ze dus echt wel rustig en stil kan zijn of zitten.  Voor televisie, of om te tekenen en te schilderen en natuurlijk om voorgelezen te worden.  Dat is het enige dat mij ervan weerhoudt om haar hopen Rilatine of aanverwanten te voederen.  De mensen die denken dat ik overdrijf, ik heb nu dus twee onafhankelijke getuigen, verslag op aanvraag te verkrijgen.  Een van de twee wil zelfs haar man meebrengen voor Vogelbezichtiging, want je moet haar wél IRL bezigzien om de volle omvang van haar Aanwezigheid te kunnen begrijpen, Op een of andere manier komt het bij het navertellen niet zo Overweldigend over als in realiteit.

Een knuffelkind is het ook niet, in tegenstelling tot Zoon waar ik wel 100 kussen en knuffels per dag van kreeg.  Vogel springt zeer spaarzaam om met haar affectie, wat het natuurlijk tot een zeer Gegeerd Goed maakt. Iedereen bedelt om een kus en soms duurt het wel een maand voor je er weer eentje krijgt.  Ze zit wel graag op schoot maar omhels haar niet want dan hou je er misschien wel een blauw oog aan over.  Tenzij ze beslist om te knuffelpesten, want ja dat bestaat ook : dan klemt ze, nog liefst langs achter, haar armen zo stevig rond je keel dat je er acute ademsnood van krijgt. Vandeweek moest ik echt mijn handen tussen haar armen en mijn keel wurmen om het te overleven, want het werd al zwart voor mijn ogen.

En als ze 's nacht mee bij ons in bed kruipt, met haar slaperige kopje en uitbundige blonde krullen helemaal in de war, dan kan je toch niet anders dan haar nog even aaien of dicht tegen je aandrukken.  En soms, als ze nog slaperig genoeg is lukt het nog ook, maar soms ook niet en dan grolt ze verontwaardigd en schuifelt weg.  Om vervolgens toch met haar voeten tegen je benen te drukken, of -smeltsmelt- haar handje in het jouwe te leggen. Kostbare momenten!