10 augustus 2006

Babbelziek

Vandaag bezoek van vriendinnen J en K, met bijbehorende kinderen. Aangezien ik moussaka beloofd had, waar ik gisteren de saus en de aardappels  al voor gemaakt had, én een chocoladecake, jaja allemaal nog na 19h, moest ik vanochtend nog aubergines aanstoven en dan de schotel assembleren. Geliefde vond het hoogst vermakelijk om mij zo vroeg (lees 10.30 h) al zo actief te zien.  Ik heb echt geen idee waarom.

Kleine Vogel heeft een beetje gespeeld met zoontje N. van J., 't Is te zeggen : ze heeft hem rondgecommandeerd en iets later vond ze dat hij met bepaalde dingen niet mocht spelen en begon zij hem uit te dagen , hij riep NEE en duwde etc etc.  't Gaat duidelijk geen koppel worden.  Maar niet getreurd voor Vogel die zich vol overgave op K. stortte (voornamelijk in de verbale zin).  Zo gaat dat met Vogel : geef haar een piezeltje aandacht, wees er 5 minuten mee bezig en voor de rest van je leven geraak je er niet meer van af.  Vriendin K. is daarnet naar bed gegaan, om half elf, ik denk voor de eerste keer in haar leven en ik heb zo'n flauw vermoeden dat Vogels onophoudelijke gebabbel er wel iets mee te maken heeft .

Ik heb een paar keer een zalig boeleke mogen vasthouden, o wat voelt dat toch fijn. Zo'n fluwelen kopje onder je neus, zo'n compact lijfje in je armen, da's toch één der zaligheden van het leven.  Vooral als je hem mag teruggeven als hij weent.  Nee dat meen ik niet, 't is gewoon een zaligheid, punt uit!

En dankzij zoontje J. van K, die in Vogels bed geslapen heeft, heb ik  niet meer naar het park moeten wandelen wegens te laat. Oef seg, de goden waren mij gunstig gezind vandaag.  Volgende keer gaan we echt naar het park, beloofd.

En ook dankzij J zijn we van gitaarlawaai gespaard gebleven, want nu kon ik hem gaan zeggen dat Zoon moest ophouden wegens slapend boeleke in onze slaapkamer.  Een uurtje had ik gezegd, maar aangezien het wel even duurde voor J. sliep heb ik verlengingen moeten vragen want bijna stipt na een uur begon de PLOING alweer.  Hij heeft genadig toegestemd.

Dus de oplossing voor al mijn problemen is : nog een kindje krijgen.  Dan kan Vogel tegen de baby praten en hem entertainen (dat ziet ze beter zitten dan kindjes die al een wil hebben) én houdt Zoon noodgedwongen op met zijn concerten. Geen babyblues dan, letterlijk noch figuurlijk.

03 augustus 2006

Gitaargruwel

God straft onmiddellijk, of in dit geval toch met amper twee weken tussen. Maar ja, de oude baas kan natuurlijk niet overal tegelijk zijn, 't is Sinterklaas niet tenslotte.  Hier http://disfunctionelehuismoeder.skynetblogs.be/?date=2006... vertelde ik nog hoe verbazend weinig lawaai de pubers maken, deze week kan ik mezelf soms nog amper horen denken.  Of dat een groot verlies is, laat ik in het midden.

Ik heb al eens verteld over de aanschaf van de elektrische gitaar. Wel, nu blijkt dat zowat de hele vriendenkring er eentje heeft en boven mijn hoofd wordt, as we speak, driftig geoefend met wel 3 gitaren.  Soms afzonderlijk en soms tegelijkertijd.  Hun volharding is wel te bewonderen.  Keer op keer wordt dezelfde serie accoorden geplingd en keer op keer gaat het wel ergens mis.  Zo mis dat ik spijt heb dat ik zelf geen gitaar speel, want dan kon ik het verduivelde ding uit de amuzikale handen gaan rukken en het even voordoen.

Ik wilde bijna zeggen : ach ja, op die manier weet ik waar hij zit en hangt hij niet op een straathoek rond met allerhande verboden substanties in handen of mondhoek, maar ik durf niet, Hij leest blijkbaar mee en God weet wat ik volgende week dan zal moeten bloggen. 

 Zou Eric Claptons moeder ook een dagboek met dergelijke verzuchtingen hebben liggen?  Maar tenslotte is Clapton wel God geworden in gitaarkringen, dus er is nog hoop voor mijn geteisterde oren.

 

An example of the famous "Clapton is God" graffiti craze

01 augustus 2006

Ik heb tlee kinderen en grijze haren, figuurlijk toch

Gisteren diarree bij Vogel en vanochtend bij het opstaan, na een slok water van de badkamerkraan overgeven.  Zoiets als hier dus http://disfunctionelehuismoeder.skynetblogs.be/?date=2006... maar dan wel in het toilet, oef.

Na de obligate motilium wilde ze toch perse ontbijten. En tot hiertoe lijkt het goed te gaan.

 Uit piëteit voor Vriendin K. zal ik alle plastische beschrijvingen achterwege laten, graag gedaan K. .

En ik die dacht dat de zomer wel een ziektestop zou meebrengen. Niet dus.

Vogel heeft weer een nieuwe articulatiemijlpaal bereikt.  Voordien was het : ik heb TLEE handen, nu zijn het er twee, echter wel op zijn koninklijke families uitgesproken, TOEWEE dus. O wat mis ik de aulo's (olifanten), affen (giraffen), de peppelé en pappelé (preparé en papegaai) het vleugeltje oftwel veulentje. De hele manège zegt nog steeds vleugeltje, alleen Vogel niet.

Ondertussen wacht ik tot de regen ophoudt, want mijn nieuwe bankkaart is gearriveerd.  En ook die van Zoon heeft zijn weg door de Vereniging der Banken naar zijn filiaal gevonden. Gelukkig maar, de economie kan terug draaien!

Zoon heeft gisteren een afspraak gemaakt voor het praktische gedeelte van zijn brommerexamen.  Als dat goed afloopt, mag hij dus ook in het WE met de brommer weg.  Kan ik nog ongeruster zijn. Waar is de tijd dat hij nog een kamerplant was?  En ik maar zeuren van 'jongen , moet jij niet eens naar een fuif of zo?' Domme, domme mama.  Ik ga zo grijs als een duif zijn voordat hij het huis uit is.  Gelukkig is er L'Oreal, want ik ben het meer dan waard.

 

 

 

30 juli 2006

Duiven-en muizenstront(jes)

Gisteren waren we in de stad, wat winkelen en dan iets gaan drinken.  We zaten op een terras en Kleine Vogel was wat rond een nabije boom aan het drentelen.  Toen moest ze plassen (a ja, overal, overal waar we iets gaan drinken of eten moet zij plassen, al is ze 2 minuten ervoor thuis nog geweest.  Het nadeel van een meisje dus, als ze een jongen was, zou Geliefde ermee kunnen gaan, nu heb ik o.a. elk WC in de Algarve gezien, wel 3 keer per etasblissement.)  We staan even te wachten tot het toilet vrij is en ik zie bovenop haar krullenbol een plakkaat duivenstront.  EIKES! Afspoelen dus, maar in een mini-lavabo is dat niet zo evident : haar kopke kon er amper in en het kraantje kwam redelijk laag.  En de duivenstront hing redelijk hoog.  Na veel vijven en zessen terug een proper, zij het nat kopje.  Zij ging de stomme duif boksen als ze hem zag.  Mijn woeste meid. 

Vandeweek vroeg ze een cracotte met muizenstrontjes (weliswaar geplakt in boter), en ze mocht ze in de living opeten maar NIET MORSEN!  Ik was even in de keuken en hoor opeens een geluid.  Ik ga kijken, wat bleek : ze had natuurlijk het bord gekanteld en een hoop losse korrels op de zetel gemorst.  Was ze stiekem haar speelgoedstofzuiger gaan halen en stond lustig te stofzuigen, helaas is hij enkel gemaakt om isimobolletjes op te zuigen en ook een hagelslagkorrel is nog te zwaar.  Ze keek zwaar betrapt toen ik kwam kijken en zei 'awel heb je toch gemorst?'  Ze trok een tuitmondje, zeggende 'maar dat is toch niet erg hé?'  We hebben de dissidente korrels dan toch maar met de kruimeldief opgezogen.

Vandaag is Geliefde gaan buitenrijden met een vriend en een kennis.  Ze waren geen kwartier weg, of het begon te onweren, én te stortregenen.  Ik zat al met een zwaar ei want buitenrijden en onweer lijkt mij redelijk eng, maar de paarden zitten er blijkbaar niet mee.  Hij was wel nat tot op het ondergoed, maar verder was het een goeie rit.  Oef, ik heb nog een man om morgen de vuilbakken buiten te zetten, alhoewel ik voor de zekerheid al een andere man had gereserveerd om die klus op zich te nemen, mocht Geliefde niet of maar half terugkeren.  Als vrouw moet je vooruitziend zijn!

26 juli 2006

Stebiet

Gisteren heb ik gereden bij 33 graden. Ervoor zat ik lekker op het terras van de manège met vriendinnen en lerares V. kwam de om-op-te-vreten-zo-schattige boxerpup van een vriendin knuffelen.  Ik zei dat ik echt geen zin had, veel te warm, wat ben ik toch zielig blabla maar ze negeerde mij gewoon.

Na het gebruikelijke poetsen met borst-en armhaar voor mij tot gevolg toch nog een redelijk goeie les gehad. V. wou dat ik cavaletti (balkjes) ging rijden maar heb gezegd dat ze niet goed wijs was en dat accepteerde ze wel, oef.

Nog lang op het terras gezeten en onderweg naar huis bijna verongelukt.

Op de snelweg, op een redelijk onverlicht stuk, zag ik in de verte een donker iets op de weg liggen. Voor ik erover kon nadenken wat het kon zijn, was het er al en ging ik er BOENK over.  Het bleek een vrachtwagenband te zijn en vrees dat als ik er met één wiel was overgereden , ik wel in den decor gestoken had.  Nog een geluk dat ik niet mijn gebruikelijke veelteveel per uur reed daar(verdediging : geen verkeer op dat uur)  maar een zuinige 120.

Thuisgekomen is Geliefde meteen gaan kijken of er niks aan mijn auto was , terwijl ik de politie gebeld heb.  In plaats van uitvoerige dankbetuigingen voor het volbrengen van mijn burgerplicht kreeg ik een droog : ja dat is al gemeld, blaf hoorn erop.  De politie uw vriend, jaja.

Vandaag niks gedaan behalve lusteloos naar de supermarkt en gekookt.  We hadden poffertjes meegebracht en Vogel liet mij haarfijn horen dat ze het verschil kent tussen 'straks' , 'seffens' en 'stebiet' oftwel subiet.  Ik zei dat ik ze straks zou bakken, zij wou ze seffens en we hebben een compromis gesloten bij stebiet. Poffertjes bij 35 graden, daar moet je een kleuter voor zijn.

25 juli 2006

Testosteron

Het grootste deel van dag heb ik een huis vol testosteron.  Vanaf een uur of één 's middags loop ik als een butler over en weer naar de voordeur om alweer het volgende puberjongetje binnen te laten.  Want mijn zoon heeft vrienden.  Veel vrienden.  Ze variëren van kleiner dan ik, nog geen mannelijk trekje te bespeuren en een schoenmaatje 38, tot boomlang met schuiten van schoenen.  Keurig zijn ze wel, die jongens.  Iedereen doet braaf (en ongevraagd, want daar heb ik nooit een punt van gemaakt) de schoenen uit onderaan de trap dus tegen 15 uur struikel je over de rondslingerende sportschoenen en de teensletsen van de enkeling die niet zo nodig cool moet zijn met deze hitte.  Of net wel cool, het is maar  hoe je het bekijkt.

Voor een bende van soms wel 8 maken ze verbazend weinig lawaai. De meesten hebben natuurlijk al wel een diepe bromstem en dat klinkt toch net iets aangenamer dan schrille meisjesklanken.  Giechelen en gillen doen ze ook al niet.  Af en toe moet ik naar boven krijsen dat de muziek echt wel stiller moet, of het computerspel, maar dat valt nog best mee.  Soms staat het zo luid dat ik er niet bovenuit geschreeuwd raak en dan heb ik verschillende mogelijkheden : ik msn naar boven, ik bel op de gsm of ik stuur Kleine Vogel.  Dat is pas handig : nu neemt ze moeiteloos trappen en ze doet niets liever dan zich te gaan bemoeien daarboven.  Ik zou ook zelf kunnen gaan natuurlijk.  Neuu, het is veel te warm om trappen te doen.

En bijna elke dag blijft er wel ééntje, of soms 2 slapen.  Hotel mama, jawel, zelfs nu al.

Zal ik u eens een geheim vertellen over puberjongens?  Hier gaat hij dan : ze stinken.  Zoon neemt de normale hygiëne zorgvuldig in acht : alle dagen douchen,haar wassen, proper ondergoed en sokken.  En toch.  De kamer verspreidt een zoutige geur.  Dat is de beste omschrijving.  Maar niet lekker zeezoutachtig.  Zurig zout eerder.  Bweuk.

Ik had het er eens over met een andere tienerjongensmama en die wist mij net hetzelfde te vertellen.  Haar tienerdochter stinkt niet, en haar zoon wel.  Merkwaardig.  Zou dat de geur van testosteron zijn?

Het hoogtepunt der geur was wel een jaartje geleden.  Toen waste ik ook om de haverklap alles wat in de kamer lag, van sprei tot kussens en dekbed (de inhoud dus, de lakens zijn een evidentie) want de geur had een serieuze actieradius.  En nog rook ik zoutzuur.  Het is al veel gebeterd.  Zelfs met twee of meer slapers in de kamer is het draaglijk.

En waarschijnlijk te prefereren boven meisjesgegil en gegiechel.  Dat staat mij pas binnen een 12-tal jaren te wachten.  Geliefde hoopt dat hij dood is tegen dat Vogel puber wordt.  Ik hoop niet hetzelfde, want dan zit ik alleen met een meisjespuber en die schijnen niet aangenaam te zijn.  Oestrogeen is nog erger dan testosteron, al stinkt het dan niet.

23 juli 2006

Heilige Vogel?

Eindelijk deze morgen de vakantie-en-week-nadienstrijk gedaan. De afgelopen dagen waren enkel goed om lusteloos rond te hangen en met veel moeite de afwasmachine uit en in te laden.

Geliefde vroeg vanmorgen aan Vogel of ze zin had om nog naar het park te gaan.  Nee zei ze, ze wilde naar de kerk.  De KERK???  Dat zegt ze nu al 2 dagen, vertelt geliefde.  Ik krijg al visioenen van Vogel in de biechtstoel,  of devoot op haar knieën, met een rozenkrans tussen haar vingers.

Ik vraag haar wat ze daar denkt te gaan doen.  Op de draaimolen gaan, zegt ze.  Aha, de KERMIS bedoelt ze dus, eureka!  Ik vraag mij wel af waarom Geliefde bij haar eerste kerkverzoek niet heeft doorgevraagd maar het waarschijnlijk met een 'ben je gek' heeft afgewimpeld...

Aangezien er zo direct geen kermis te bespeuren is, is het dus toch het park geworden.

Dadelijk naar de Valk en vanavond eten bij schoonzus.  Dat wordt de 4de dag op rij dat ik niet kook. Zalig.

Zoon is terug van een tweedaagse zee-uitstap. Oef wederom.  Ik zou zo graag mijn kinderen in een glazen kooi zetten, gewapend glas uiteraard, maar besef wel dat dit niet mogelijk, noch erg praktisch is.  Loslaten is het moeilijkste wat er bestaat.  Denk dat ik het nooit ga leren.

30 juni 2006

Zieke vogel en andere calamiteiten

Vanmorgen, na een slokje water van de badkamerkraan was Kleine Vogel net te laat aan het toilet om over te geven. BWEUK, de badkamermat onder.

Goeiemorgen!

Ze voelde ook wat warm, en gezien mijn eigen buikonrust van gisteren vrees ik een virusje.  Ik had een kom bij haar gezet in de zetel voor het geval ze een acute aanval kreeg. Met die kom heeft ze een halve morgen op haar schoot gezeten. Rond de middag werd haar geduld beloond met een nieuwe uitspatting, keurig in de kom, bravo.

Gelukkig ondergaat ze het rustig, in tegenstelling tot vroeger toen ze van overgeven nagenoeg hysterisch werd. En voelt ze het aankomen én kan mikken. Een hele vooruitgang voor de beschaving ten huize van moet ik zeggen.

Aangezien we dus wel met een zieke vogel zitten, heb ik mijn les van vandaag aan Geliefde weggeschonken, want ik wil mijn ouders niet besmetten met het vermeende virus.

Vanmorgen oudercontact waarop mij duidelijk gemaakt werd dat Zoon géén herexamens heeft, hij is er sowieso door, maar de toetsen Godsdienst en Duits zijn belangrijk omdat als hij ervoor slaagt, hij géén waarschuwing heeft voor het volgende jaar wat inhoudt dat hij niet bij de eerste buis voor één van deze vakken al een C attest heeft, en anders wel.  Dus hij moet ze wel goed doen.  En veel harder werken tout court want anders haalt hij het niet in het vijfde. Ik hoop dat hij dat ook begrepen gaat hebben, wordt ongetwijfeld vervolgd.

Ik ben wel heel erg onder de indruk van de leraars in zijn school. Je wordt er niet afgehaspeld, maar ze nemen echt de tijd, leggen hun visie uit en geven raad, laten de examens zien, enfin : chapeau voor deze mensen.. Wat meteen inhoudt dat ik er meer dan een uur gezeten heb voor 3 leerkrachten.

Ik heb Zoon nog gesmst of hij geen pet kon kopen wegens anders onvermijdelijke zonnesteek op de ongetwijfeld bloedhete Werchterwei en hij antwoordde dat hij dat al gedaan had. Braaf zo.

Ondertussen ook nog geholpen een figuurlijke brand te blussen.  Ik hoop dat het gelukt is. Ik ben er zowaar moe van , MOE zeg ik u! Op mijne leeftijd is zoveel commotie niet meer goed voor het hart .

Vanavond romantische barbecue tussen Geliefde en mezelf. Gezien zoons afwezigheid en Vogels maag, gaan we pas eten als zij slaapt.  Hand in hand, of eet dat te moeilijk?

Ik zou zeggen, ik steek ook nog wat kaarsjes aan maar aangezien het tot ver na 10 uur licht is, is dat vrij onzinnig nietwaar?  Om maar te zeggen dat ik geen romanticus ben. Maar kijk er toch naar uit.  Niet in het minst omdat er ook maar liefst 2 flessen rosé in de ijskast staan te wachten.  Dat heb ik vandaag wel verdiend, vind ik zelf.

 

 

29 juni 2006

Jochei© in mineur.

Het verdict is gevallen, na een bewogen morgen. Zoon was op tijd in school terug van Werchter maar moest opgehaald worden om thuis nog informatica te zoeken die hij niet had afgegeven, alhoewel hij dacht van wel.  Informatica niet gevonden, school gebeld, ok hij mag zijn rapport komen halen, we zoeken straks verder. Wat wil zeggen dat ik mag zoeken want hij is er niet, zucht zucht.

Hij terug schoolwaarts en ik met knallende hoofdpijn ('t is vast echt een zonneslag van de wandeling van gisteren ) thuis aan het wachten.  Toch maar een aspro genomen want het gaat niet over.

Eindelijk eindelijk komt hij thuis, begrafenisgezicht, 't is niet goed...

Zegt hij maar ik ben dolletjes want het is een B-attest : dus clausulering voor Latijn, maar dat wou hij toch laten vallen MAAR ook herexamen duits (+vakantietaak) en godsdienst.  Dat zet wel een domper op de vakantie maar als dat goed is gaat hij wél over naar het vijfde. Dat vind ik toch wel JOCHEI© !!

Hij traant en ik knuffel hem uitvoerig.  We spreken af dat hij na Werchter direct aan de Duitse taak begint, want die moet de 21ste binnen en we zijn van 10 tot 17 juli weg.

Ik zeg hem nu gewoon van Werchter te genieten (maar niet té, dus geen drank, drugs, voorzichtig zijn, etcetc) en voer hem naar vriend wiens moeder weer rijdt.

Mijn grote, kleine jongen. Ik hoop dat hij zich geweldig amuseert, zijn herexamens goed doet en volgend jaar er een echte lap opgeeft.

Het wasmachien is ook gearriveerd en staat zijn eerste 9 kilo was te draaien. We kunnen weer bijna beginnen strijken.

26 juni 2006

 Hoe wek ik schuldgevoelens op?

Dankzij msn toch nog goed gelachen gisterenavond, gelukkig maar.

Heb Zoon niet meer gesproken, gisteren lag ik net in bed toen hij thuiskwam en nu is hij nog niet wakker.

Ben mij nog over mijn houding aan het beraden.  Moet ik doen alsof er niks aan de hand is, of ga ik voluit in de aanval?

Werk ik op het gemoed met zinnen zoals : ik heb voor u 24 uren weeën doorstaan en dit is mijn dank?

Of pak ik het agressiever aan en zeg dat hij zich rottig gedragen heeft tout court?

Als dit scenario zich herhaalt bij Vogel, valt optie 24-uren-weeën al weg want zij is via een supergemakkelijke KS geboren. Damn! Maar dan kan ik zeggen dat ik door haar een litteken heb en dat ze nu bezig is mij er ook één op mijn hart te bezorgen .

Vandaag is Kleine Vogels laatste schooldag en ik ben vanmorgen gaan helpen het klasje poetsen, met nog een mama.

Waarom is poetsen op een ander veel leuker dan thuis? Zou daar een zinnig uitleg voor zijn?

Het was niet zoveel werk : tafeltjes, stoeltjes, bankjes, kasten en groot speelgoed afwassen. Om 10 uur zat het er al op.

Slechts 1 kleine spin tegengekomen die ik grootmoedig buitengezet heb, ipv te verpletteren zoals ik met een groter exemplaar gedaan zou hebben.

25 juni 2006

update vreugde en verdriet

Ik heb zoon nog eens gebeld om mijn gedacht te zeggen maar hij nam niet op.

Daarnet belde hij : "je had gebeld?"

Ik : "ik belde omdat ik niet te spreken was over je  houding, vooral omdat ik de wetten hier ten lande niet maak"

Hij : "Euh ja, ok, mag P blijven slapen?"

 

Ik dus al meer dan een uur tranen druppende, opgebeurd door vriendinnen en nog druppende en hij is het al totaal vergeten.

Domme mama.

Vreugde en verdriet

De dag begon eigenlijk slecht : ontwaken uit een droom over heel lang voorbije tijden, een gevoel van verlies, van dit gevoel komt nooit meer terug, een gevoel van een ontbreken dat nooit meer goed gaat komen.

Tranen om niks eigenlijk, want ik heb wat velen een ideaal leven zouden noemen en effectief , ik heb niks om over te klagen : een geweldige geliefde, goede kinderen, veel tijd etc...

Vriendin A op msn, die ook verdriet heeft, dat ik ook niet kan troosten ondanks mijn waarschijnlijk onbeholpen komische pogingen.

De middag was al veel beter, leuke gesprekken en ondanks het slechte weer een kleine vogel die zich geweldig geamuseerd heeft.  Toch nog veel gedacht aan vriendin én aan mijn eigen lege gevoel.

Na het eten vroeg zoon of hij met zijn bromfiets mocht weggaan.  Neen dus, want hij heeft slechts een voorlopig rijbewijs, dus is het verboden om in het WE te rijden.  Mokkende zoon op de trap, verwijten van ' en waarom niet en er gebeurt niks' en ik een gevoel  (dat ik ook geuit heb trouwens) van dit verdien ik niet.  Hij mag en krijgt zowat alles, deze beperking die niet ik maar de wet oplegt, kan hij mij toch niet verwijten.

Terwijl ik in het toilet zit te snikken over de onrechtvaardigheid van het leven met een rotverwende puber (mijn schuld, ik beken), vertrekt hij , met fiets.

Stel dat er iets gebeurt en we hebben zo afscheid genomen. Ik huil nog terwijl ik dit schrijf. Ik verdien het echt niet in dit geval, of is het gewoon zo'n dag dat er toch niks goed lijkt, omdat hij zo begonnen is?

Ik heb altijd gezegd dat jongentjes toch zoveel makkelijker zijn dan meisjes en ik heb tot nog toe echt niet te klagen gehad, en ook dit is een futiel meningsverschil tussen een jongeling die het maar onnozel vind om naar de letter van de wet te leven en een ouder die de verdere consequenties ziet.  En ik weet wel dat dit morgen gewoon overgewaaid is en hij weer zijn eigen lieve zelf gaat zijn. En toch maakt het mij enorm verdrietig, ik hou echt niet van ruzie....

22 juni 2006

Fiets en ziekenhuisrit

Vandaag moesten de kleuters een fiets meebrengen wegens sportweek (jaja WEEK, niet DAG!!)

Kleine vogel heeft nog steeds enkel haar kleine driewieler-met-duwstang.

Wegens veel te lange benen kan ze er eigenlijk niet echt meer mee trappen want dan zien haar knieschijven blauw.  Maar ze zou wel een schoolfietske mogen lenen zei juf.

Toen ik haar om 12 uur ging afhalen moest ze natuurlijk naar huis op de fiets. Met duwstang dus omdat ze niet vooruitgeraakt.  We waren nog geen 10 meter gevorderd of ik had al zweetkringen en een rooie kop van ellende hoewel het amper 18 graden was.  Vogel draaide het stuur steeds verkeerd zodat we gelijk een bal in een flipperkast van muur naar muur gingen, en een eind verderop van muur naar auto.

Ik was na 324 vriendelijke verzoeken om het GVDse stuur recht te houden brullensklaar, toen mijn oog op het voorwiel met bovenstaand stuur viel.  Wiel stond naar rechts, stuur naar links, een duidelijke indicatie dat er iets niet klopte.

En inderdaad : het stuur staat zo los als iets, dus ik heb 10 minuten a) verspild en b) onterecht boos geweest op Vogel. Stoute mama.

Dan de fiets maar hefboomgewijs een beetje opgetild vanvoren, in snelwandelpas langs de winkel om brood, zoon en vogel gevoerd en toen waren we klaar om :

 

naar het ziekenhuis te vertrekken om zieke tante te bezoeken, samen met mijn ouders.  3 minuten voor vertrektijd viel mijn euro dat Geliefde net alle banken en stoelen uit de ketel heeft gesleurd vandeweek om plaats te maken voor de paraplu's-en-voeten, behalve de voorzetels, uiteraard, en Vogel haar zetel.

Na spoedoverleg met ouders besloten dat vader zich opoffert en met 2 bussen gaat en moeder en wij met de Kale Ketel.

Voorspoedige heenrit, zelfs parkeerplaats gevonden , wat geen sinecure is voor 5,34 m ketel in een drukke wijk zonder ziekenhuisparking.

Tante in prima staat, die mag morgen naar huis. Gelukkig voor het verplegend personeel want ik heb haar al horen zeggen dat het eten niet te vreten was (sic).

Op terugweg in de ziekenhuisgangen legio vreemde mensen tegengekomen. Genre Groenplaatsbanken en Rubensstandbeeld.

Eeuwen over de terugrit gedaan wegens licht dat slecht 3 seconden groen geeft. Vader met 2 bussen was even vlug thuis als wij.

Geliefde naar manège dus voor Zoon, Vogel en mezelf een lasagne in de oven gepleurd.  Voor mezelf een verde , heel lekker, voor zoon een bolognaise die hij niet wou opeten.  Ik verdenk hem van flauw doen, ik proef en BWEUK, ZUUR!

Dan maar eieren voor hem gebakken , Vogel wou dan natuurlijk ook eieren.

Na vogelbad en -bed afwas in machien, keuken gedweild wegens plakplekken, en nu moet ik dus strijken. Strijkijzer is zelfs al zeker een half uur warm. Moet ik echt? Pfff Ja zeker

Vandeweek zeker nieuwe Vogelfiets kopen trouwens.

21 juni 2006

leeftijdsverschil

Mag ik trouwens iedereen die pas één kind heeft, of er nog helemaal aan moet beginnen, aanraden om ten minste 13 jaar tussen de twee te houden?

Die raad heb ik en passant ook aan zoon meegegeven aangezien hij de inspiratie voor deze gedachte was.

 

Vanmiddag kwam hij nadat hij geblokt had even naar beneden om Kleine Vogel te amuseren/plagen en OMG wat een lawaai, gekrijs, gelach, geschreeuw, getier etc...

Als je twee kinderen hebt die constant bij elkaar zitten vanwege van ongeveer dezelfde leeftijd heb je dat dus altijd, veronderstel ik.

 

Niet te doen...

Dan liever nog een keer helemaal opnieuw alle jaren bladeren rapen voor school

 

20 juni 2006

Het enige kind

Gevonden op een andere blog(http://mirrormind.skynetblogs.be/#3448644 ), en ja hoor : ze hebben het juist geraden, ik ben een enig kind :


At your darkest moments, you feel frustrated.
At work and school, you do best when you're organizing.
When you love someone, you tend to worry about them.

In friendship, you are emotional and sympathetic.
Your ideal careers are: radio announcer, finance, teaching, ministry, and management.
You will leave your mark on the world with organizational leadership, maybe as the author of self-help books.  http://www.blogthings.com/birthorderpredictorquiz

 

De omschrijving klopt soms, al weet ik niet welke zelfhulpboeken ik zou moeten schrijven.

Zeker al niet over 'hoe organiseer ik mijn huishouden', want ik kàn goed organiseren, maar dan liefst op een ander.

Om maar weer eens te zeggen dat ik dringend moet opruimen.

 

En daar ga ik dadelijk aan beginnen, zodra ik verteld heb over Vogel die door bompa van school werd gehaald en van hem een snoepje kreeg voor onderweg. Een klein bolleke zei hij. Jaja, als je een grote mond hebt misschien wel, maar dit was een acuut-verstikkingsgevaar-snoepje. Zo één dat bij de minste struikel recht je kleine keel inschiet om er nooit meer uit te komen .  Heb het dan maar vlug uit het vogelbekje geplukt en in 4 brokjes gehakt.

 

Eigenlijk heb ik nu twee enige kinderen als ik er zo eens over nadenk.

Zoon heeft 13 jaar van mijn onversneden aandacht mogen genieten voor kleine vogelzus eraankwam en hem van zijn alleenheerschappij beroofde.

En Zoon heeft nu zodanig zijn eigen leven met school en vrienden dat Vogel op haar beurt weer zo goed als mijn exclusieve aandacht krijgt.

Benieuwd of de Birth Order Predictor hun juiste plaats in het gezin zou kunnen raden.

 

De 'onversneden aandacht' doet mij ook opeens denken aan even geleden toen ik Zoons assistentie vroeg bij het (mixerloos want mixer kapot) kloppen van room.  De omschrijving van het afgewerkte produkt in het recept luidde : het moet eruit zien als besneeuwde bergtoppen, waar zoon onmiddellijk besneden dwergtoppen van maakte.  Puberhumor? Ik moest er toch wel erg om lachen.

Nog drie dagen examen maar pas binnen een dikke week rapport. Gezien het tot hier toe niet schitterende jaar (om het zacht uit te drukken) ben ik eens benieuwd.

 

En krijg ik het gelijk Spaans benauwd bij het idee dat al waar zoon al doorgegaan is, Vogel nog eens moet passeren.

De triljoenen uit kauwgombalmachines gefloepte plastieken houdertjes met rommel in, of vandezelfde orde de kinderchocolade-eieren, elk jaar van de lagere school opnieuw en opnieuw bladeren zoeken in de herfst, kilo's prenten in te kleuren, duizenden nonsensopstellen maken.  Deze twee laatste heb ik voor Zoon altijd moeten doen, want artistiek is hij niet en opstellen schrijven kon hij ook niet.  Ik gelukkig wel en met trots mag ik u melden dat ik steeds goede punten kreeg.

En dan komt het moment dat je ze niet meer kan helpen.  Dat het boven je hoofd groeit, en dan bij mij vooral de wiskunde.  Als ik zijn boeken bekijk krijg ik koude rillingen van afschuw, ook al ziet het er voor mij uit als Sanskriet.

Voor hem gelukkig niet, maar over Latijn en Frans zwijgen we voorlopig nog even.

 

 

 

19 juni 2006

pamperverslaafd

Toen we vanochtend wakker werden, kwam Kleine Vogel tot de ontdekking dat ze geen pamper aanhad.  Ze had dus nog gewoon haar onderbroek van gisteren aan, gewoon vergeten.

En hoewel ze anders nog een volle, kilozware nachtpamper heeft, was ze vanochtend kurkdroog. Gelukkig ,anders had ik nog nachtelijke bedverschoning kunnen plegen.

 

Wat ik dus niet begrijp is waarom ze anders wel plast en nu  niet, terwijl we dus niet bewust voor een broekje gekozen hebben.

Welk onderbewustzijn heeft geregistreerd dat de poepbedekker van dienst niet van het absorberende soort was?

 

Vogel vond het dus helemaal niet leuk.  Ook niet na uitvoerig geapplaudisseer en tonnen complimenten.  Zij WIL met een pamper slapen.

Gelukkig heeft vriendin A al aangeboden om vanuit het bejaardentehuis Tena Lady mee te brengen, daar kan ze dan weer mee verder tot ze 100 is.

 

Vanmorgen voor school de lege en nog volle bakken terug naar de drankenwinkel gebracht.  Meer volle dan lege, leek het mij, er was duidelijk teveel besteld, of te weinig volk geweest.

Op mysterieuze wijze zijn er 2 bakken Jupiler verdwenen.  Vol of leeg, dat weten we niet.  Misschien hebben de drankwinkelmannen verkeerd geteld.

Of anders zaten de kleuters vanmorgen elk met een Jupiler in hun handen, kwestie van de juffen ook eens een beetje vertier te bezorgen.

We zullen het nooit te weten komen want ook een speurtoch door de school achteraf heeft niks mee opgeleverd.

En ook de paraplu's met voeten zijn weer veilig bij De Koninck afgeleverd.

Morgen nog een paar kleinigheden opruimen en dan zit het erop voor dit schooljaar.

 

En dan kan ik mijn achterstallige was beginnen wegwerken.

Ik heb weer een hoop strijk en de 'te wassen' mand zit ook weer over te lopen.

En eigenlijk zou ik dat ook nu kunnen gaan doen, maar ik moest toch nog het pampervergissingsverhaal doen.  En er is nog een vriendin die mij ondertussen op msn bezighoudt en mij ook meldt dat ik haar 'jochei' gepikt heb.  Dus bij de volgende jochei zet ik het copyright tekentje, als ik het vind .

 

En ondertussen moet ik ook nog dansen met Kleine Vogel.

De was zal voor later zijn.

 

Update : © gevonden, dus de volgende keer is het  Jochei©  

 

Vorige 1 2 3 4 5 6 7