16 mei 2009

Ken uw stad

Of Vogeltje en ik meegingen naar toneel, vroeg Vriendin E. Alhoewel het pas om 19.30h begon, leek het mij een leuk uitje voor Vogel.

De zaal was gelegen in het Schipperskwartier, dus ik hield alvast de uitleg klaar dat wat men in de vitrines kon aanschouwen, de nieuwe collectie lingerie was. 

Om vijf voor zeven vertrekken voor een ritje naar het centrum leek mij ruim op tijd.  Ik deed het toch maar want ik heb een hekel aan te laat komen en we zouden ons daar vast wel een kwartiertje kunnen amuseren voor de voorstelling.

Dat was echter gerekend buiten de GPS.  Alhoewel ik de straat ongeveer wist liggen, achtte ik het toch verstandiger zijn advies te volgen, hij weet altijd de kortste weg, toch?

Nee dus.  mijn systeem is niet geüpdate sinds de heraanleg van de leien, dus daar ging het al fout.  Niet getreurd, een paar kleine aanpassingen later waren we....GVD een enkelrichting waar er geen zou moeten zijn.  Ik besluit even verder te gaan op mijn eigen oriëntatie en neem een andere route. Nog drie enkelrichtingen en een paar gesprongen bloedvaten in mijn ogen van coleire later zit ik op het juiste spoor. De tijd tikt lustig door, maar we gaan er komen!

Met nog een achttal minuten te gaan, rijden we voorbij de zaal.  Nu nog parkeren. Zoals u ongetwijfeld al kan raden, was er geen plaats te bekennen. Daarenboven waren alle straten enkelrichting, leek ik in cirkeltjes te draaien, moest mij door smalle stegen wurmen en dit alles voor niks.

Nog vijf minuten.  Ik krijs K*TSTAD door de auto terwijl ik machteloos aan mijn stuur ruk en Vogel neemt deze kreet graag over.  Waarop ik naar achter bliksem dat ik dat NOOIT meer wil horen (hey, tenslotte mag zij ook geen wijn, noch sigaretten en ik wel, dus mag ik ook vloeken en zij niet.  Volwassen zijn moet toch een pààr privileges met zich meebrengen, niwaar?)

Ze besluit er dan maar wijselijk 'Stomme stad' van te maken, en blijft vrolijk scanderen terwijl ik klaar ben om mijn vehikel ergens op een stoep te smijten en niet meer achterom te kijken.

0 minuten te gaan, telefoon van Vriendin E.  Ik zeg dat ik geen parkeerplaats vind en dat ik ZOT word in die straatjes. En daar mag u gerust nog een paar onfatsoenlijke woorden bij denken.  'Parkeer toch op die parking aan de Kaaien,' zegt ze.  Owkay, de parking op de kaaien.  Die ik eigenlijk niet weet liggen. De parking that is, de kaaien wel maar die zijn kilometers lang. 

Eens ik uit het doolhof ben, is de parking verrassend snel gevonden en met vijf minuten retard, okselvijvers en schuim rond mijn mondhoeken haast ik mij naar de zaal, Vogel aanmanend om DOOR te stappen.  Ik bedenk ondertussen dat het regelrecht schandalig is dat ik in mijn eigen stad gewezen moet worden op een parking door iemand van een andere provincie . Het is echter nog schandaliger dat ik meer dan een half uur moet doen over een eindje van niks omdat iemand besloten heeft dat de stad dringend van zijn overstock aan enkelrichtingborden af moet.

Gelukkig is de voorstelling al evenzeer met vertraging als wij en ruilt een vriendelijk koppel hun stoelen op de eerste rij met de onze zodat Vogel niet over hoofden moet turen.

Vogel genoot, ik al evenzeer en na de voorstelling was er nog een verrassing.  Ik verklap ze niet want u moet gaan kijken! Een aanrader voor klein en groot.

10 april 2009

Cultuur is een illusie

Uw Huisvrouw is een cultuurbarbaar.  Meer dan wat kleutertoneel had ik nog nooit aanschouwd dus de verwachtingen waren hooggespannen toen ik gisteren samen met Eve -cultuurprofessional- naar het improfestival ging.

Eve gaf mij op voorhand even een samenvatting van wat mij te wachten stond.  Ze sloeg met termen als 'meet & greet', 'short form' en 'long form' rond mijn oren waarop ik slechts verdwaasd 'uhuh' kon knikken met een paniekblik in de ogen. De impro was zeer onderhoudend, ik was zwaar onder de indruk van de spelers die op aangeven van een paar woorden zoiets konden uitvoeren. En ik kon zowaar volgen!

Na de feiten werd er nagekaart door Eve en haar medecultuurpro's die ook waren komen kijken,  maar op een heel andere manier dan wanneer je pakweg met de bomma naar het Aantwaarps theater zou gaan.  Er werd ontleed en vergeleken en er werd mij vooral ook gezegd dat impro dan wel cultuur is maar niet zo Cultuur als theater.  Maar goed, ik voelde mij al iets minder barbaar, zij het wel een heel erge leek.

Op het terras waar wij onze toevlucht hadden gezocht, zaten ook de spelers.  Uit alle hoeken van de wereld, van Australië tot Colombia. Ik verwachtte een Serieuze Nabespreking te kunnen afluisteren.  Een Analyse van het Spel, een Doorgedreven Discussie Over De Format.

Hélas, mijn Cultuurbel werd vrijwel onmiddellijk doorprikt.

Ze gingen zwaar aan het bier en dan bedoel ik geen jupiler. Nee, voor minder dan 9% deden ze het niet.  Er werd luidruchtig gelold en gerofld en dat laatste bijna letterlijk.

Wij voorspelden dat ze na een uur hun broek zouden afsteken maar zo ver is het gelukkig niet gekomen.  Er werd echter gigantisch veel lawaai gemaakt, Zuid-Amerikaans gedanst, gegild en gebruld, paaseieren verorberd en ten lange leste zelfs een aantal schotels bitterballenmousse aangedragen.

Kent u bitterballenmousse? Nee? Wel, dàt is pas een gat in uw cultuur.  Platgebakken klieders waar ieder naar believen een stuk uit mocht peuren, een ware delicatesse!

En daar ging mijn beeld van de Hoogstaande Cultuurmens.  Want geloof me vrij : toen ik om drie uur het pand verliet was het feestje nog in volle gang en ik ben er zeker van dat, moest ik later gebleven zijn, ik ook nog wat Verwilderde Zeden had mogen aanschouwen.

Cultuur is een illusie, Nijvere lezertjes, Vijf minuten na het verlaten van het podium is Cultuur niet meer dan bitterballenmousse en bier.  Laat het de barbaren onder ons een troost wezen.

26 januari 2009

Zonde? Ach welnee.

Ik heb HARDOP gelachen met Zonde van de zendtijd.  U weet vast met welk onderdeel. Of anders raadt u eens, da's goed voor de comments.

Eigenlijk wou ik daaraan toevoegen dat ik nooit hardop lach (in mijn eentje bedoel ik uiteraard), maar helaas heb ik dat verleden week nog gedaan met dit boek.

En nu nog Top Gear als dessert.  Het kan niet op.

Edit : aangezien de Nimf het al na twee seconden geraden had, hieronder : Zeven anjers, de musical.  Dan ROFL't u maar in de comments, da's ook al goed.

 

 

15 januari 2009

Recensie van een onhandige lezer.

Schaamteloos bedelde ik van De Nimf de triologie af, waar ze onlangs zo lyrisch over was.  Ik denk dat zelfs Moose nog niet de kans heeft gekregen om de drie turven te lezen, want met oudjaar reeds heb ik ze uit het Zapmoosenest ontvoerd. Nou ja, Moose heeft ze voor mij bereidwillig ingepakt, dus van een gewapende overval was nu ook weer geen sprake. 

Gisteren begon ik aan turf één, deze middag was hij uit. In tegenstelling tot Nimf heb ik er geen nachtrust voor gelaten, maar uit moest-ie wel. Maar ik ben een rappe, lectuurgewijs.

ECHTER! Ik deel haar mening niet helemaal.  Ja, hij noodt tot lezenlezen, ja het zit knap in elkaar, maar...

-Er wordt zoveel koffie gedronken en boterhammen gesmeerd, dat het boek met weglating daarvan best een pagina of 30 korter had gekund.  Op de duur dacht ik al 3 alinea's op voorhand : hier komt weer een koffiezet of-drinkmoment aan.  En ik vind het niet leuk om dingen te zien aankomen in een boek, al zijn het maar kopjes cafeïne.

-Hij gooit er veel te veel Engelse uitdrukkingen door, dat wordt irritant.  Dat doet denken aan overrated (hihi, ja giechelt u maar! 't Was de bedoeling!)  managementcursussen waar niemand nog normaal kan spreken.  Want Intengels klinkt het allemaal zoveel beter. 

-Hij zegt een paar keer dat een personage iets 'pedagogisch' uitlegt.  Tegen een volwassene, mind you (oh nee, ziet ge wat er van komt!) en volgens mij legde hij het gewoon omstandig of helder of stapsgewijs uit. Soms misschien zelfs belerend. Maar niet pedagogisch. Ik kon het niet plaatsen, en na keer twee dacht ik : fout!

-Aan de andere kant kwam ik wel twee keer (of drie) het woord 'disfunctioneel' tegen! Dat gebeurt ook niet alle dagen, behalve op deze pagina, dus dat was een gniffelmoment.

Maar goed.  U moet hem beslist lezen, want deze muggenzifterij doet niet af aan de vlotheid van 's mans pen.

Maar wat overkwam mij deze ochtend, bij het aanvangen der laatste 100 pagina's? Ik morste een halve kop koffie over Stieg. En ook over mijn broek, maar dat vond ik minder erg.  Ik zie ZapMoose nu reeds bliksemen : 'Ofwel vergeet ze geleende boeken terug te brengen, ofwel vermassacreert ze hen, de schoelie! Dat ze maar niet denkt nog ooit een onzer papieren bloeikes te leen te krijgen!'  Met veel stoom uit allerhande lichaamsopeningen zo.

Maar treur ende scheld niet, beste vrienden! Ik heb mij reeds naar de boekhandel gespoed om u een nief exemplaar te kopen! Een gloednieuwe, ongekreukte Stieg zal terug uws weegs komen, ooit.  En bij het lezen van de volgende twee zal ik proberen alle mogelijke vervuilers van uw have en goed uit de buurt van mijn onhandige tentakels te houden!

Terug vriendjes nu?

28 juni 2008

Couleur Café

De Bleke en ik hadden een afspraak.  Wij gingen naar Couleur Café!  Aangezien zij de kaarten had, spraken we buiten Tour&Taxi's af.  Voor ik haar tegen het lijf liep, was ik al twee condooms rijker.  Ik vraag mij af waarom men daar op festivals zo gul mee is.  Is het misschien de bedoeling dat men ten terreine gaat... ehm?

De Bleke moest nog een tasje kopen, dus deden we eerst het marktje.  Nadat we zowat elke sjakosj daar voorhanden hadden bekeken, vond ze eindelijk haar gading.  Oorbellen moest ze ook nog, maar geen van de minimaal 1594 paar die we tegenkwamen kon onze kritische blik bekoren.

We zagen MC Solaar (heel goed!) Erykah Badu (écht niet onze smaak), Ricardo Lemvo (goed voor efkes), Asa (knappe muziek) en dan als afsluiter de Orishas en die waren absoluut geweldig.   Zij het dat hun set heel rommelig was, met vreemde overgangen en hun liedjes altijd raar eindigden.  Wat ons deed vermoeden dat zij het Orgelpunt niet gelezen hebben, want een duidelijke finale zat er nooit aan.   Maar sféér mensen, sféééér!

Enkele liters zweet later werd het tijd om autowaarts te keren, terwijl ik nog altijd nagniffelde over Bleke's uitspraak eerder op de avond : 'Een kalende man, iemand?' over een voortijdig, tonsuurgewijs haarverliezend, snullig heerschap dat zich telkens naar haar omkeerde.

We gingen samen naar mijn auto, zodat ik haar bij haar auto kon afzetten.  En, Nijvere Lezertjes, ik kan u vertellen dat een Bleke die pijne voeten heeft niet vooruit gaat.  We hebben minstens twee keer zo lang over de weg gedaan dan ik alleen in het heengaan.

Het was een faane, faane avond voorwaar.

11 februari 2008

Tips voor moede moeders

Ik lees graag voor, laat daar geen twijfels over bestaan.  De boeken van tegenwoordig, mits goed gekozen, zijn niet alleen een feest voor de uk in kwestie maar ook voor de voorlezer van dienst.

Maar soms zijn er zo van die dagen dat u slechts één wens hebt, en dat is zo vlug mogelijk na 19u met een kelk wijn in uw zetel te gaan zitten.  Op die dagen stuurt u de boekkeuze van uw kind naar een exemplaar dat niet tot de favorieten behoort.  Eentje waar zij dus niet elke letter van kan meelippen.

Een Tinyboek bijvoorbeeld.  En ik hoor u al denken : 'maar dat is vreselijk veel tekst,zo zit ik om 20u nog niet aan mijn alcohol.'  U vergist zich.  Want Tiny leent zich bij uitstek voor ons doel, zijnde Creatief Mondeling Redigeren.  Mits u een vlug oog hebt en zodoende hetgeen u uitspreekt altijd een aantal regels voorblijft, knipt u uit elk blad minimaal 5 lijnen.  De overige plakt u terug aan elkaar.  

En dan  blijft er nog altijd een uitstekend leesbaar verhaal over. Want hey, wie kan het nu wat schelen of er vogeltjes op de stalvloer zitten of wat Poeffie de hond tegen een collegavierpoter blaft?  Mij alleszins niks, vandaag.

 

10 januari 2008

Kleuterlezen

Voorlezen lijkt mij een vrouwelijke bezigheid.  Mannen kunnen dat niet, heb ik vernomen.  Alhoewel ik er ook niet elke avond even graag aan begin, scheelt het wel wat of ik verplicht word een idioot Samsonboekje te declameren of een Leuk Boek. 

Gelukkig hebben we heel wat Leuke Boeken.  Tegenwoordig zijn we in Pipi Langkous bezig, geweldig natuurlijk, maar ik word wel schor van de drie  bladzijden (kleine druk, tekeningen niet meegerekend) die ik daar toch minimaal van moet doen per keer om toch iets van een verhaal over te brengen.   

Mijn persoonlijke favorieten van dit moment zijn :

Kapitein Bleekscheet, het geweldige verhaal over een laffe piraat die verkeerdelijk voor een hele stoere wordt aanzien.

De Slodderwolven, waar ik me wel wat verwant mee voel, alhoewel ik echt geen boeren laat bij het eten.

Welterusten Ridder Rik, over een ridder die op zoek moet naar vulling voor de prinses haar kussen.

Alledrie deze boeken hebben ook letters die GROOT zijn als er iemand LUID of GEVAARLIJK is en andere typografische aardigheidjes. Daar heeft Vogeltje weinig aan maar doet mij toch telkens weer gniffelen.  

En gniffelen, Nijvere Lezertjes, is leuk.  Maar gniffel niet te luid, anders moet u weer aan uw kleuter uitleggen waarom u gniffelt en voor u het weet, bent u elke huppelende letter aan het expliceren,en ergert u zich groen en geel tot u uw kleuter toebijt van : 'Moet ik nu lezen of niet, want zo gaan we er niet geraken'.  Ik spreek uit ervaring. 

Kijk eens aan, niet alleen boekentips maar ook nog voorleestips.  Is dat niet lief van mij? De schrijvers googlet u zelf maar bijeen, ik moet toch niet àlles in uw plaats doen zeker?

decorationdecorationridderrik



 

 

11 mei 2007

Seks met de koning

9022321665Aan alle vunzigaards die denken dat ik het bed gedeeld heb met Albert : klik weg jongens, het is niet wat ge denkt.

Het gaat dus over een boek, van Eleanor Herman, over koninklijke maitressen door de eeuwen heen. Leuke lectuur, effenaf. Maar één gedachte beklijft :

Men kan beter de deugdzame, lelijke, saaie Koningin zijn dan een maitresse. Want de koningin moest slechts één of meerdere troonopvolgers werpen en mocht voor de rest in peis en vree haar dagen doorbrengen, MITS genoeg consideratie voor 's mans ondeugden.

De maitresse daarentegen moest ten allen tijde mooi, opgewekt, gevat, slim, politiek onderlegd, gastvrij, reisbereid, gewiekst, sluw, inhalig en ter beschikking zijn. Ik werd al moe bij het lezen alleen al.

Nee, dan was ik liever gewoon koningin geweest. En wanneer mijn gemaal dan zijn tijd bij d'Ander doorbracht kon ik op mijn gemak internetten borduren. Of slapen. Of roddelen met de hofdames. Zo'n beetje gelijk nu dus. Alleen heeft Geliefde geen maitresse, maar Kate de Koe en de Valk. Nil nove sub sole dus.

16 april 2007

Welkom, welkom, bij de drie biggetjes

Wij zijn dus naar K3 geweest..  En terwijl uw hoogdravende cultuurminnende zelf begint te braken wil ik even melden dat :


-ik natuurlijk niet voor mezelf ben gegaan, maar voor Kleine Vogel die bij het Grote Nieuws zo door de dolle was van vreugde dat ze het aan iedereen die het al dan niet wou horen verteld heeft.  Men moet Dingen over hebben voor zijn kinderen, al zijn het dan geen Hoogstaande Dingen.


-de show choreografiegewijs wel te pruimen viel, net als de kostuums.


- ik een krop in de keel kreeg toen Vogeltje vroeg : zijn ze dat nu ECHT, mama?


- ik eigenlijk geen reet geef om wat wel of niet correct is, cultuurgewijs. Puh.


- ik wel heel blij was dat ik deze winter, toen ik geboekt had, het vooruitziende verstand bleek te hebben gehad om om 11 uur 's morgens te reserveren zodat we na gedane zaken de rest van de middag nog van het Uitzonderlijke Weer hebben kunnen genieten.

-de blonde en de rosse in het begin niet zeer toonvast waren.


- de Lotto Arena niet is ingestort zoals ik vreesde 

- het maar goed was dat ik pas achteraf merkte dat in de belichtingstroep boven ons aller hoofden, die ik wantrouwig bekeek wegens potentieel instortingsgevaar, dan ook nog eens belichtingsmensen zaten die na de show via smalle, zwarte vouwladdertjes mission impossiblegewijs terug naar beneden klauterden.

-de meneer naast mij, élk lied enthousiast meezong.  Enthousiaster dan zijn kind.

-Vogel zo diep onder de indruk was dat ze geen woord gezegd heeft, na elk lied applausisseerde en de rest van de dag duister en stil was.  Maar op een prettige manier, want ze heeft wel gespeeld en gekleurd en zo verder op de manège, echter in diepe stilte gehuld.

Verder was het een zalige zondag op het grasveld van de manège terwijl Geliefde is gaan wandelen met de Valk. Meer moet dat niet zijn.

 

 

29 januari 2007

 Julia

julia

Ik heb drie boeken over Julia gekocht voor Vogeltje. Julia is een klein meisje dat eigenlijk niet veel durft.  Maar toch komt ze telkens weer in een situatie terecht waardoor ze haar angsten opzij zet.

Allemaal goed en wel : dingen overwinnen, prachtige tekeningen, leuke teksten, maar...MAAR ik vind dat Julia eigenlijk geen voorbeeld is.Ze verliest haar groep uit het oog , of ze loopt weg van bij haar ouders aan het hotelzwembad om iets leukers te gaan doen. 

 Dat soort dingen leest mijn neurotische geest niet graag.  Want dat zie ik daar Slechte Voorbeelden in.  Gelukkig vond Vogel Julia's gedrag toch ook niet zo kosjer. 'Je mag niet weglopen van je mama en papa hé' zegt ze.  Wat ik volmondig beaam.  Dat is Stout.  HEEL STOUT zelfs. Foei Julia.

Wat dat betreft is Vogel er wel op vooruit gegaan.  Niet langer dan een dik jaar  geleden was ze ook een Dwalertje.  En kwam mijn immer speurende oog goed van pas. Ik zat altijd in angst en beven om de mogelijkheid dat ze zou ontsnappen op school of, o gruwel,  op een uitstap.  En Geliefde zo mogelijk nog meer, daarom ging ik, nee MOEST ik altijd mee.

Maar blijkbaar heeft ze opeens Verstand en Verantwoordelijkheidszin gekregen. Of toch het begin ervan. Om zeker te zijn, toch maar niet teveel Julia's meer lezen.  Of anders steeds gekoppeld aan een Preek.  Wat kan voorlezen toch leuk zijn.

PS : de overigens voortreffelijke boeken zijn van Pija Lindenbaum.  Een aanrader met gemengde gevoelens.