06 augustus 2013

Verschroeiend.

Als ik begin met te zeggen dat wij bij de afgelopen overdosis aan hittegolven in een koele slaapkamer dutten, dan bent u vast jaloers. (Volgens mij zou de verleden tijd van 'dutten' eigenlijk met 3 t's moeten maar dat vol-le-dig terzijde)

Wees het niet en ik zal u precies zeggen waarom niet:

-De unit staat recht op het bed gericht, een ijskoude wind is heel de nacht uw deel. Ook op de laagste stand, ook op nachtstand, op elke stand quoi.

-Want: de temperatuur is regelbaar. In praktijk maakt het geen verschil. 18 of 26°, mentaal ziet ge pinguins naast uw bed dansen van vreugde.

-Met uw gezicht naar rechts is het nog net te harden, met uw gezich naar links voelt ge u alsof ge net een pot vicks hebt opgesnoven en alsof uw nekspieren elk moment kunnen verbrokkelen en dienen als ijs in uw mojito.

Zonder is slapen onder het platte dak, zuidgericht, niet leefbaar dus wat doe ik? Ik slaap onder het dekbed, met de sprei etc etc

De sprei is dan 's ochtends het eerste wat ge van uw afwisselend te koud en te warm lijf gooit. Vandaag blijkbaar net op de Vaponastekker, want ik moet u niet vertellen hoe elegant 7 muggenbeten op 1 knie zijn.

Klein gelukje dat ik na de douche schoenen te zoeken had, waarvan ik vermoedde dat ze wel eens onder die sprei zouden kunnen liggen, of mijn geliefde huis zou na een dag afwezigheid wegens kinderentertainment wel eens gereduceerd kunnen geweest zijn tot een smeulende massa.

De lessen te trekken uit deze post zijn simpel, ik som ze voor u op want het is tenslotte zomer en dan moet men wat coulant (haha, allee lach dan toch!) zijn voor de lezer:

-als u airco laat plaatsen, zie dat het toestel niet knal in uw slapende facie blaast

-gooi geen sprei of bij uitbreiding andere textielstukken op uw Vaponastekker.

-wanorde is een zegen. Stel u voor dat ik mijn schoenen netjes in de schoenkast had gezet.

Zonder dank.

 

 

06 april 2013

Homies

Zijt ge ooit al eens bij de, of een, bomma op bezoek geweest in een bejaardentehuis? Ge weet toch welke muziek daar in de laatonsdebommaeenseenplezierdoenruimte het cafetaria schalt? Welke deunen daar op het jaarlijkse (als ge geluk hebt, het kunnen er meer zijn), feest dreunen?

Luc. Steeno. En dat is zijn echte naam he, ik weet dat omdat ik het gegoogled heb, jullie kunnen dat vast ook als ge het niet gelooft. Of Will Tura, of die met zijn caravan en superman.

Wat ik mij afvraag (want mijn vriendinnen en schoonzus plannen nu al een tof levensuiteind, denk een home met veel gin en tonic en weinig bingo):

gaat dat ook nog zo zijn wanneer wij bejaard zijn? Of krijgen wij een Van Jets die niet meer van jetje geven, een nog niet dementerende maar toch al onderweg Absynthe minded, een Scabs (maar leven dié dan nog wel?), een Skrillex met minder puistjes, een Rhianna met een buikje, een Elbow met eelt op, een gedevalueerde 50 cent, of hoe zit het. Want daar kan ik mee leven.

Maar... als wij nog steeds de Luc en aanverwanten gaan krijgen, dan wil ik nu al een euthanasieverklaring mét extra clausule: ondraaglijk lijden houdt ook in: blootgesteld worden aan alles wat op Anne-Tv  komt. En ik kan het weten want telkens wanneer ik bij Ons Ma kom staat het op.

En verdomme, ge moet dan toch efkes meezingen he.

PS: ik lieg over Elbow, ik vind dat ze zagen, maar het paste zo goed.

06 mei 2012

Zo zielig, een zieke. Nog zieliger nu: ik.

De Zoon belde: 'hij braakt enorm veel vloeistof uit en hij is verschrikkelijk warm.'

Onmiddellijk was ik in paniek. Want dat klinkt niet goed. Vertrouw uw hartendief dan al eens tien minuten toe aan uw oudste en dan krijgt ge zoiets.

'Ik kom direct af,' zei ik en snelde ter redding.

Aangekomen bleek het bloedje inderdaad oververhit en een meterslang vochtspoor etaleerde dat er iets niet pluis was. Bovendien stonk hij.

Wat doet een mens in zo'n omstandigheden? Zij belt Touring. De technieker van dienst hing onmiddellijk een 'niet meer starten' kaartje aan de zieke zijn achteruitkijkspiegel en bestelde een takelwagen.

Een koelmiddelinfuus voor zieke auto's, bestaat dat?

Wat voor schade richt een koelvloeistoflek ook aan? Want zoals u als ongetwijfeld trouwe lezer weet, zou de auto mijn lievelingskind zijn, moest ik aan lievelingskinderen doen.

ps: Mijn Zoon, die ik bijna heilig zou willen verklaren, ging diezelfde avond nog mee met de sleepwagen voor een vervangwagen die ik niet ging bewonderen tot de volgende ochtend. Toen ik buitenkwam bij volle daglicht puilden mijn ogen uit hun kassen van horror. Een Goudkleurige Gruwel is mijn transportmiddel voor de komende dagen. U gelieve mij niet te herkennen op de Ring van Antwerpen.

 

21 april 2012

De Knack is toch een saai boekske he, laten we eerlijk zijn.

Ik kreeg een mail dat ik finalist ben voor de Knack Blogawards. Gekozen uit duizend, wat zeg ik: méér dan duizend genomineerden. Ik wist van niks. Wie is de snoodaard die dat veroorzaakt heeft?

Als ik daardoor ooit rologend op een foto moet zoals Kerygma het op twitter mooi verwoordde, dan weet ik u alsnog te vinden. Het gaat uwen besten dag niet zijn.

Wat u allen niet mag weerhouden van te stemmen. Dat dan ook weer niet, het zou zo triest zijn anders. Enkel ik die de godverdomse ultraboring procedure doorlopen heeft en dan nog alleen om te zien in welke categorie ik genomineerd was. Die ik ondertussen al vergeten ben. Wat dacht ge.

Hier kunt ge stemmen. Want dat logo zal wel niet werken. Maar doe maar Houbi, die verdient het veel meer.

En die wil misschien wel met zijn kop op een foto.

Blogawards-klein.jpg

17 april 2012

Voorspelbaar

Een mijner ex-schoonzussen (ik heb er legio, don't ask, mijn levenwandel is een episode- of drie- Jamberswaardig. Wat geen uitnodiging is. Laat dat duidelijk zijn) was ooit gedegouteerd door de uitdrukking die een vriendin van haar bezigde toen ze haar kind vaag hoorde huilen: 'Ik heb Het Moederoor.'

Dat Moederoor is echter geen fabeltje. Van het moment dat ge geworpen hebt, is dat zintuig overheersend. Het Moederoor hoort elk kreetje. En krijgt gelijk een toeschietreflex. Dat is gewoon zo, daar hebt ge bepaald niks aan te zeggen.

Maar akeliger nog is het moederoog. Niemand die mij laat schrikken. Menig kind dat geprobeerd heeft om sluipend achter mijn rug te komen en dan een ijzingwekkende BOEEEEEH te doen.

Een roloog was het enige wat ze kregen, want uiteraard had mijn Moederoog hen al bespeurd. Achter mijn rug gebeurt niks dat ik niet zie.

Geen kind ook dat hier een hakkelend ondebroken zin kan uiten van meer dan vijf woorden of ik vervolledig het wel. Want ik weet toch zo wat ze willen zeggen.

En anders voorspel ik het wel. Had ik u al gezegd dat één dag voor het teloorgaan van de Costa Concordia ik gezegd had dat cruiseschepen niet veilig zijn?

Voor het overige ben ik niet eng. Alhoewel mijn Zoon daar anders over denkt. Ik hoor ook elke keer weer dat er een dier aan zijn waterbak staat te krabben, hoe bescheiden ook. Maar dat is dan weer minder glamoureus. Daar zwijgen we over.

16 november 2011

Voor u gesmeerd, bijna helemaal gratis.

Voor niks gaat de zon op, zo luidt het spreekwoord.

Dus helemaal gratis was de dagcrème die ik van Enchanté kreeg niet want in ruil moest ik er iets over schrijven. En u begrijpt hoe kostbaar mijn tijd is. En ja, daar mag u luidkeels mee lachen.

Kleine prijs echter want bij Endimi spiekte ik net even naar de eigenschappen (het bijbehorende doosje heb ik blijkbaar al weggegooid) en zag meteen ook de waarde van het waanzinnig mooie potje.

Fors geld maar inderdaad: je hebt er niet veel van nodig. Het is een bijzonder rijke crème. Wat ik niet direct doorhad maar wat wel tot gevolg had dat mijn onmiddellijk daarna aangebrachte fond de teint zo ongeveer van mijn gezicht afgleed.

Een toefje in plaats van een royale lik is de boodschap. De geur is ronduit heerlijk en deed mij denken aan iets uit mijn kindertijd. We weten allemaal hoe lang dat al geleden is en blijkbaar strekt het olfactorisch geheugen niet tot in de tijd dat de dieren nog spraken, want ik kan mij nog steeds niet herinneren waaraan precies.

Je krijgt er een zacht velletje van. Maar rode vlekjes en pigmentplekken zijn niet verdwenen. Dus de egale teint die straalt van jeugdigheid heb ik nog niet bespeurd. Evenwel, daar kunnen we Biotherm nu niet op aankijken. Dat zal eerder liggen aan mijn levenswijze die niet van dien aard is dat een potje dagcrème soelaas zou kunnen brengen.

Gelukkig is er nog altijd fond de teint. De uitvinder daarvan verdient een standbeeld. Maar daar ging het hier niet over zeker?

Ps: ook mijn nieuwe lay-out was helemaal gratis, dat dan weer dankzij Skynet. Verwend dat ik word, het mag geen naam hebben!

02 september 2011

What's in a name.

Ik heb het al eens gehad over de Sanseveria en Andere Ergerlijke Kamerplanten.

Het mag niet verbazen dat ik bij de laatste heuglijke gelegenheid weer eentje van het mandjessoort cadeau kreeg. Want zo hoort dat bij Heuglijke Gelegenheden.

Nu zou dat normaal geen probleem mogen zijn. Men laat het onding gewoon verkommeren tot hij van ellende eieren voor zijn geld kiest en wegdeemstert.

Helaas zit dat er niet in, of toch niet in de nabije toekomst. Want wij hebben hem een naam gegeven. En we weten allemaal dat iets dat ge een naam geeft, niet moedwillig moogt laten doodgaan. Dus ik voel mij verplicht om hem water te geven. Hij is zelfs zo lelijk dat ik er meelijdend naar kijk. Mocht het niet zo idioot staan, ik zou hem zelfs aanmoedigende woorden toefluisteren.

Ik moet ook bekennen dat ik hem al ter adoptie heb aangeboden maar niemand wil hem. Eigen schuld, ik had er maar geen foto moeten bijzetten.

Graag zou ik u de naam van mijn Zielige Mandjesplant verklappen maar hij heet zoals Appelmoose intecht heet. Ik ga er een bordje voorzetten: 'Elke gelijkenis op naamgebied met bestaande wezens is geheel toevallig'. Want dat was het ook. Verre zij het van mij om De Heer Appelmoose van zielige planterigheid te betichten. Ik hoop wel dat hij het ons vergeeft.

29 juli 2011

Nagelnieuw

U herinnert zich nog vaag de Zielige Duim? Vijf maanden na datum zag hij er nog steeds Zielig uit. Hij kreeg wel weer een hoornlaagje maar dat was de naam 'nagel' echt niet waardig. Tenzij u een opgebolde massa met een groef in het midden een nagel noemen wilt. Alhoewel hij in het begin van het groeiproces wel een mooie hartjesvorm kreeg. Tenminste, als u over de op schimmel lijkende nagelrand kon kijken.

Aangezien een duim redelijk goed uit het zicht te houden valt, kon het mij eigenlijk allemaal niet zo boeien. Maar dan zit je opeens met een vriendin op een terras die, terwijl wij onze kinderen minutieus in het oog houden in de bijbehorende speeltuin, toch tijd vindt om hem te monsteren en zegt dat ik er Iets Aan Moet Laten Doen.

Voor de lieve vrede maar inwendig rologend belde ik een Nagelstudio. Want zo heet dat. Hetgeen ik in mijn hoofd steeds 'tijdverdrijf voor Verkavelingswijven' noemde, wat op één lijn staat met Tupperware parties en zonnebanken, blijkt gewoon een naam te hebben.

U mag mij bovenstaande niet kwalijk nemen. Ik viel ook zowaar van mijn stoel toen iemand mij vertelde dat normale vrouwen naar schoonheidsspecialistes gaan. Maar goed, ik heb allang door dat ik niet helemaal van deze wereld ben, dus voel u vooral niet beledigd, het ligt aan mij. Maar bij dezen staat de term Verkavelingswijven toch maar mooi op Google, wat daarvoor niet zo was.

In elk geval: ik ging naar de nagelstudio, voor een French manicure en een Restauratie van De Duim. Ik zat amper vijf minuten neer of, jawel, Verkavelingswijven (2) naast mij begonnen een oeverloze klaagzang over hun echtgenoot. Gaan lopen kon ik niet meer, want de Nageldame had mijn hand stevig vastgepind. In minder dan een half uur had ik terug een echte duim, of toch een redelijke imitatie, en nagels die zo Frans waren dat ze ei zo na de Marseillaise zongen.

Na exact een week zien die nagels er nog altijd perfect uit. En gelukkig maar want ik heb geen idee hoe ik nagellak die wel hars lijkt en daarenboven gefixeerd werd met een soort van ultraviolette droger zou moeten losbikken.

Dus ik denk dat wat nagels betreft, ik een Verkavelingswijf ga worden. Al woon ik in een Antiquiteit met elektriciteitsuitdagingen. Maar nooit zal u mij onder een zonnebank aantreffen. Of op een Tupperwareparty. Al ware het maar omdat ik zo ook al een koelkast vol Dood Eten heb, dat net zo makkelijk weggooit als het op een bord staat te beschimmelen.

31 maart 2011

Ban Flanel

Ik wens, van zodra we een regering van betekenis hebben, een verbod op Flanel.
Flanel, beste Dames en Heren, is des duivels. Flanel besluipt u wanneer u het het minst verwacht.

Zoals in: uw ma ( in sommige kringen bekende als #onsma) zegt dat ze flanellen lakens heeft opgelegd. Onmiddellijk grijpt een of andere hersencel in uw gedementeerd brein terug naar uw kindertijd. De tijd waarin uw ma, of #onsma althans toch tijdens de gure wintermaanden flanel op uw bed legde. In mijn geval wit, met roze en blauw gestreept. Van de seconde dat ze het woord uitsprak, een triljoen jaar na die kindertijd, wist ik het: ik wil flanel.

Dat was natuurlijk maar een woord voor #onsma. Bij de eerstvolgende feestdag kreeg ik flanellen lakens. Letterlijk. Want die moest ze dan nog eens gaan omruilen tot een flanellen dekbed. Want wie o wie bezigt er nog lakens anno nu?

Goed, Flanel it was. Waar ik tot over een aantal maanden een kwieke opstaander was, geen wekker te vroeg, geen snooze te bespeuren, daar had Flanel mij bij de kladden.

Want, beste Lezertjes, uit Flanel sta je niet zomaar op. Nee, Flanel omhult je en fluistert dat je nog even moet blijven liggen, lekker warm.

Meer nog, Flanel is al warm wanneer je de bedstee betreedt, in tegenstelling tot katoen. Dus op welk tijdstip je de sponde ook maar van in de verte benadert, Flanel roept op om toch even te komen wentelen in de zachte warmte.

Flanel is de Duivel. En derhalve wens ik een Koninklijk Besluit. Ter verbod van Flanel.

Nog een geluk dat ik economisch toch al een te verwaarloosbare factor ben, want anders zou u het voelen op uw volgende belastingbrief.

Mark my words, Flanel is de doodsteek voor de samenleving. Geen mens die nog op tijd op het werk arriveert, moest het flanellen dekbed gemeengoed worden.

En als u mij nu excuseert, ga ik een proper setje flanel op het bed leggen. Per slot van rekening gaan we des nachts nog tegen de vries aan. En zomers kennen we hier ook niet echt. Toch?

15 februari 2011

Hoe ik het uitsprak, rijmde bijna op 'lang zullen ze leven'

U kent ze allemaal: existentiële kwesties die u van uw slaap beroven, die telkenmale weer door uw hoofd spelen, waar u nooit een antwoord op lijkt te vinden. Voor de ene is dat het einde van het heelal en wat er zich mogelijkerwijs achter zou kunnen bevinden, de andere ligt dan weer wakker van het al dan niet bestaan van een onsterfelijke ziel.

 Echter, weinig levensvragen zo belangrijk als de uitspraak van de naam 'AVEVE'. Deze zaak houdt mij al jarenlang bezig, niet in het minst omdat ik steeds uitgelachen werd om de manier waarop ik het zeg. Namelijk: A (kort zoals in 'alles') VéééééééVe met klemtoon op de Vééééééééé.

Groot was dan ook mijn vreugde toen de keten in kwestie mij begon te volgen op Twitter. Eindelijk zou ik een antwoord krijgen op deze prangende vraag. En ja hoor, seconden na mijn tweet kwam er al een antwoord:

  @Aveve @DeHuisvrouw Er zijn inderdaad wel vele manieren om 'AVEVE' uit te spreken: AVV - Avéve - Avevé - Aveve - Avévé - AAA VEEE VEEE

Dat hielp mij natuurlijk nog niet veel verder. Maar niet getreurd, Aveve vroeg mij of ik hun radiospots al gehoord had. Dat had ik niet. De vriendelijke twitteraar van dienst zette alle zeilen bij:

@Aveve @Dehuisvrouw In de winkels spelen ze ook telkens dit spotje af, maar daar ben je nu ook niets mee. We zoeken een oplossing ;)

...en kwam luttele tijd later met:

@Aveve Voor iedereen die ook twijfels heeft bij de uitspraak van AVEVE: gewoon kijken en luisteren :) http://bit.ly/eFRPHr

Voor één keer luisterde ik met volle aandacht naar een filmpje waar kinderen een rol in spelen, en dan nog wel valszingende kinderen, want zoveel klantvriendelijkheid en inzet dient gewaardeerd te worden. Bovendien weet ik nu zeker dat ieder die mij uitlachte, gelijk had. Het is A.V.V. Afkortingsgewijs uitgesproken.

Ik zal het nooit meer vergeten en U evenmin. Alle dank voor herwonnen nachtrust gaat natuurlijk naar Aveve, mij hoeft u niet erkentelijk te zijn.