23 maart 2011

Het orgelpunt

Eerder verschenen op Jutblogt

Misschien hebben de meeste van onze bloggers en lezers een vaste relatie, maar vast niet allemaal. En voor hen die nog op vrije(rs)voeten zijn heb ik misschien een nuttige tip. En dan vooral de mannen. Ik zeg misschien, want niet iedereen zal natuurlijk mijn mening delen. U kan altijd in de comments kwijt of ik een punt heb, of net niet.

Waar gaat het om? Stel, na de kennismakingsperiode, of knal na de eerste ontmoeting, dat laat ik aan uw normbesef over, hebt u vastgesteld dat hij frisgedoucht is, geen psychopatische neigingen koestert en niet van plan is om er met uw zuurverdiende loon vandoor te gaan onder het mom van een kortlopende lening of een zuster met ondervoede kinderen. Voorts wordt u week in de benen van alleen nog maar de naam van uw potentiële geliefde te zien staan in uw GTcontacten of wat dies meer zij, we leven tenslotte in de 21ste eeuw, en maakt uw hart een buiteling bij het idee van wat u nog meer zou kunnen doen dan alleen maar praten over veestapels, of koetjes en kalfjes zo u wil. Kortom, u wil deze relatie naar een volgend level brengen. Zijnde Het Bed.

Daar aangekomen, hebt u Stomende Seks. Of dat mag ik toch hopen. Zo niet, maak dan ondertussen een mentale boodschappenlijst, geef hem achteraf diplomatisch de bons en lees niet verder.

Zo ja, dan komt het : de climax. Ik weet bijna zeker dat u graag wil, dat uw bedgenoot een duidelijke indicatie geeft van wanneer die eraan komt, maar nog meer van wanneer hij geweest is. De climax dus. Want niets is zo vervelend als een onopgemerkt hoogtepunt. Waarbij ik niet pleit voor luidruchtigheid, god beware me, we zijn tenslotte beschaafde mensen, maar enige duidelijke uitlatingen vind ik toch onontbeerlijk. Zodat U daar niet ligt met het idee van ‘komt er nu nog wat en ooo nee hij beweegt nog eens, het is toch nog niet gedaan, of wel want ik voel precies al een verslapping van de aandacht, god wat moet ik nou, waarom IS HIJ NIET WAT DUIDELIJKER’.

Dus, beste potentiële minnaar: schep klaarheid wat betreft uw orgelpunt. Want het is heel onpraktisch om een dirigent mee te slepen maar soms zou dat best wel nuttig zijn. Eentje die met veel schwung en een beslist gebaar van de dirigeerstok aangeeft wanneer de pret precies is afgelopen voor meneer. Want laat ons wel wezen, niemand heeft iets aan slap gelul. Nog het minst van al in de slaapkamer.

17 februari 2011

RoXXXy

Eerder verschenen op Jutblogt

Op de eroticabeurs in Las Vegas werd een nieuw soort sekspop voorgesteld. Een iets gesofisticeerder model dan degene die nu al bestaan zo blijkt.
Want deze robot kan praten.

En toen brak mijn klomp, want volgens mij is dat het laatste wat je wilt als man. Betaal je om en nabij de 5000€ voor iets dat wéér haar waffel niet houdt.

Ze praat mee over jouw interesses. Hou je van voetbal, dan keuvelt ze daarover, ben je een autofanaat dan doet zij gezellig mee. Volgens mij wil een man liever tegen zijn kameraden praten over zijn interesses dan tegen een vrouw, laat staan een kunstmatige.Voor je het weet lig je niet je lusten te botvieren maar uit te leggen wat buitenspel of 8 cilinders inline is.

Bovendien heeft ze 5 instelbare persoonlijkheden. VIJF. De gemiddelde man is de twee persoonlijkheden van een van vlees-en-bloedvrouw al kotsbeu, zijnde die van haar 3 weken PMS en 1 week ongesteld.

Nee, deze uitvinder heeft duidelijk niet begrepen wat een man zoekt in de Ideale Artificiële Vrouw. Ik denk dat ontvankelijk zijn en zwijgen al ruim volstaat. Achteraf het ventiel open en hup de kast in.

Volgens mij heb je voor 5000€ al een leuke Oosterse of Oostblokvrouw. Die kookt en strijkt tenminste nog. En zal het wel uit haar hoofd laten om over voetbal te beginnen.

27 januari 2011

Gedichtendag, zonder kuisvrouw


Eerder verschenen op Jutblogt

Zing mee!

 

Als je huis weer een puinhoop is,
en de vloer lijkt vort
Het terras ruikt naar kattenpis
de keuken is een stort
Als de strijk uit de manden puilt
Je echt liever van domicilie ruilt
Als je door de ruiten niks ziet.
Waarom komt dan die verdomde kuisvrouw niet?

Waarom komt de kuisvrouw niet?
Waarom weeral niet?
Waarom komt de kuisvrouw niet?
Waarom weeral niet?

Onlangs toen ik in’t ijle staarde,
Was er iets wat mijn blik pijnlijk trof
Niemand raadt ooit wat ik toen ontwaarde
En dan nog wel onder het stof?

Een hele doos vol gesmolten chocola
bovenop de chauffage
Zeker nog van met pasen of iets daarna
Een onsmakelijke ravage

Refrein.

(gitaarsolo) tijdens de gitaarsolo wappert u doelloos met een stofvod, verplaats u hoopjes rommel van links naar rechts, grijpt u wanhopig naar uw voorhoofd en schenkt u een porto uit.

Je denkt : ik vond een perfect exemplaar,
Ze viel toch niet flauw die eerste keer
Bij ‘t aanschouwen van deze bazaar
En de rom’lige atmosfeer.

Helaas was het weer nihiks dan schijn
Want wat wil nu het trieste geval
Dingen worden ofwel niet echt rein
Of door de telefoon klinkt een schor geschal

En dan komt de kuisvrouw niet
Waarom weeral niet
waarom komt de kuisvrouw niet
Waarom weeral niet

22 januari 2011

Tien dingen die een man liever niet hoort

Eerder verschenen op Jutblogt

-Hoe hevig uw menstruatie is en hoeveel bloedklonters ze telt. Hij heeft een maag en daar gaat de liefde door. Geen klonters.
-Hoeveel ingegroeide haartjes uw bikinlijn heeft. Met wat geluk kijkt hij erover. Of eronder. Maar als u het vertelt kunt u misschien beter even naar de bib om wat bedlectuur.
-Hoeveel tijd u precies besteedt aan het smeren, epileren en restaureren. Laat hem maar denken dat u er enkel door de goedheid van de natuur zo stralend uitziet.
-Dat u zijn scheermes gebruikt om u te ontharen. Overal.
-Hoeveel tijd u aan telefoneren met uw vriendinnen spendeert. Hij gaat toch maar vrezen dat het niks dan kwaadsprekerij over hem is. En geef hem eens ongelijk?
-Dat u niet alleen lingerie bezit maar ook sloddergoed.
-Dat u de pot waarin u pasta gekookt hebt wel eens zonder afwassen terug in de kast zet. O nee, wacht, niemand behalve ik doet zoiets, dus deze telt niet.
-Hoeveel precies uw laatste visa-afrekening bedroeg en dat men daar, telkens u met de kaart buitenkomt, een fles champagne opentrekt.
-Alles wat ook maar zweemt naar kritiek op hem. Dat bewaart u maar voor de telefoons met uw vriendinnen want we willen niet dat hij riposteert met al UW gebreken. Wedden dat dat er meer zijn?
-Dat u wou dat hij wat meer op Brad Pitt leek. Hij wil immers zéker ook liever met Angelina Jolie procreëren dan met u.
-Dat u niet zo zoutloos kookt als hij wel denkt. Bloeddruk allemaal goed en wel, maar het eten moet toch smaak hebben?

14 januari 2011

Voor u gespeld

Eerder verschenen op Jutblogt

DT, het blijft een heikel punt voor de doorsnee Nederlandstalige mens. Daarom leg ik de meest eenvoudige methode even uit. Alhoewel ‘even’ misschien een understatement is. Want ik ken U, U snapt nooit iets zomaar van de eerste keer. Maar goed, hier gaan we dan.

In geval van Twijfel, vervangt men het werkwoord in kwestie door het werkwoord ‘horen’ (ja en nu hoor ik u al zeggen, waarom niet spelen of leren of borduren. Laat het zo, we nemen ‘horen’ ).

U wil schrijven ‘ik vind’. U vervangt ‘vind’ door het ww horen. Wat krijgen we dan? ‘Ik hoor’. Geen t dus. Zo simpel is het. Nog niet duidelijk? Nee, dat dacht ik al.

OK, u wil schrijven : ‘hij vond’. Dat wordt (en wordt wordt op zijn beurt hoort, een t dus) ‘hij hoorde’. Geen t.

Het voltooid deelwoord dan. Vergeet regeltjes. Verleng het gewoon. Hij heeft gedeeld wordt (en wat was het nu weer met wordt? Herhaalt u even voor mij aub?) : de gedeelde cake, een d dus. Of zij heeft gemist : het gemiste programma. Een t. Simple comme bonjour. Maar ik zal u niet in verwarring brengen met Vreemde Talen.

Wat dan met het aartsmoeilijke ‘misten’, zoals in : het mist en ik zie geen steek door mijn voorruit. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik dat aan uw verstand moet brengen maar het is met TWEE t’s in het verleden. Neem het maar van mij aan. Het mistte zo erg dat ik niks zag door mijn voorruit en minstens twee herten overreed (overhoorde, een d dus).

Maar wat dan met het omstreden ‘gij’? Wel, gij heeft ALTIJD een T, ook in het verleden. En er zijn mensen die dat betwisten, omdat het ouderwets en bovenal Vlaams en geen Nederlands is, maar wederom ga ik niet met u in discussie. Gij is met een t. Gij hadt. Echtig waar. Altijd. En zelfs Immer.

Gaat (hoort) u het nu onthouden? Nee zeker, dat dacht (hoorde, maar een onregelmatig werkwoord, dus niet van toepassing, zucht(geen werkwoord, maar een zelfstandig naamwoord)) ik al.

24 december 2010

Jeeeeeeeeeeezus, maak dat mee!

Eerder verschenen op Jutblogt

‘Jozef, ik wil een zure augurk’. Maria keek gebiedend naar haar man, die verveeld zuchtte.
‘Een echte augurk, niet van die ondermaatse zoetige dingetjes.’ voegde ze er aan toe.
Jozef bedacht dat hij blij zou zijn wanneer deze lijdensweg achter de rug was. Niet alleen om van het gezeur om quasi onverkrijgbare etenswaren vanaf te zijn, maar ook om de buikbewoner van zijn echtgenote te kunnen aanschouwen.

Niet uit vaderlijke trots, maar om te proberen vast te stellen of de roddels die hem ter ore gekomen waren, verzinsel dan wel waarheid zouden blijken. En wee Maria, indien de boreling geen enkele van zijn trekken zou blijken te hebben geërfd. Hij zou scheiden en het tweetal in nog grotere armoede achterlaten dan degene waar ze nu al in leefden. En dan zou hij de wereld intrekken en deze versteld laten staan van zijn capaciteiten. Dewelke dat waren, daar was hij nog niet helemaal uit maar er was vast iets dat hij beter kon dan meubels timmeren, want dat bracht niet veel zoden aan de dijk, om van geld in het laatje nog maar te zwijgen.

Maar goed, een augurk dus. ‘De dichtsbijzijnde plaats waar ik van weet dat ze die augurken verkopen is meer dan een dagreis hiervandaan, Maria. Weet je wel zeker dat je dat aankan, in jouw toestand?’ vroeg hij met een nauw verholen minachtend gebaar naar haar dikke buik.
‘Want je kan maar zien dat je met me meekomt en hem ter plekke opeet, je ziet van hier dat ik kilometers op een ezel ga tsjokken met een augurk in mijn hand.’ Zijn enige zadeltassen waren immers de week daarvoor gestolen, terwijl hij een glaasje thee dronk in de dorpsherberg.

‘Zo kom ik tenminste nog eens een keertje weg uit dit hol van pluto,’ snauwde Maria terwijl ze haar omslagdoek rond haar omvangrijke lijf knoopte en zich naar de ezel begaf.
Het tweetal ving de lange reis aan. Net voor Bethlehem voelde Jozef hoe de achterpanden van zijn tuniek, waar Maria tegenaanleunde, plots kletsnat werden. Maria kromp ineen van de pijn en Jozef riep uit : ‘Zeg dat het niet waar is hé, godbetert drie weken te vroeg!’. Maar helaas, het was wel waar : Maria was in barensnood.
Jozef gaf de ezel een paar fikse trappen en geschrokken draafde het beest door in een hogere versnelling. Af en toe slaakte Maria een gil van pijn wat Jozef telkens een ‘Maar zwijg toch, wijf, je baart opzien!’ ontlokte. Want inmiddels waren ze de stad genaderd. Bij de eerste de beste herberg sprong hij van de ezel en liep naar binnen om onderdak te vragen. Tevergeefs, alle kamers waren bezet. Er was blijkbaar een oproep geweest voor een volkstelling, waardoor iedereen met voorvaders uit Bethlehem zich naar daar moest begeven om zich bij de autoriteiten bekend te maken. Die mare was aan hem voorbijgegaan, ongetwijfeld had Maria ze ongelezen bij het oud papier gelegd, of misschien wel expres om er voor te zorgen dat hij gearresteerd zou worden, zodat zij nog lang en gelukkig met haar minnaar kon leven, bedacht hij woedend.

Bij de derde herberg waar ze bot vingen slaakte Maria een kreet die door merg en been ging, zodanig luid dat de geschrokken herbergier naar buiten gelopen kwam en hen verpozing in zijn stal aanbood.
En daar, tussen os, ezel en schaap, schonk Maria het leven aan een zoon. ‘Hij lijkt op je zus, ik zie er niks van mij in’ bromde Jozef en besloot ter plekke de kleine Jezus te noemen. Zijn kleine wraak.

Het nieuws van de geboorte in de stal deed vlug de ronde in de stad. En aangezien er niks anders te doen was, dan aan te schuiven in lange rijen bij de overheid, besloot menig mens een bezoekje te brengen aan het kind dat in een stal het levenslicht gezien had. Een van de nieuwsgierigen bracht Mirre als geboortegeschenk. ‘Stelpt de bloedingen en is goed tegen euhm..aambeien’ fluisterde gulle schenker in Maria’s oor. Een andere bracht wierook mee. ‘De stank van die beesten hier is niet te harden. Hier, brand dit, dat is aangenamer dan de lucht van mest voor een jonge moeder’. zei de tweede bezoeker, alvorens zich met toegeknepen neus uit de stal te haasten.
De derde bezoeker stootte in het halfduister zijn gezicht tegen de rand van de uit een fruitkist geïmproviseerde kribbe waarin Jezus lag, en verloor daarbij een gouden tand. Wat hij echter te laat merkte, alleszins niet voor dat Jozef hem van de stalvloer had weggegrist.

En dat was meteen ook het laatste wat Maria zag van haar man. Die verdween met het goud, de ezel en de noorderzon en liet haar achter met het kind.
‘Die groeit vast op voor galg en rad, een zwaar kruis om te dragen, zo’n begin van je leven’ roddelde de gemeenschap. De toekomst zou uitwijzen of ze gelijk hadden….

22 november 2010

Hoe bevalt het u?

Speciaal voor Ninfje maar eerder verschenen op Jutblogt.

Een forumdiscussie. Wel of niet epidurale. Ik bespaar u de bladzijdenlange polemiek en zal u gewoon mijn mening geven.

Ter uwer info: mijn eerste bevalling, toen de dieren nog spraken, was zonder epi. Dat bestond wel, maar daar werd niet over gerept. Die bevalling was een hel, en ook nu weer bespaar ik u de details. Ik wil ze zelf niet meer weten.
Tweede bevalling was een KS. Uiteraard mét epidurale, ik ben Rambo niet. Geweldige ervaring.

Eén der argumenten van de contra-liga is dat je het gevoel hebt iets gepresteerd te hebben. Mijns inziens is het naakte feit van 9 maanden lang een parasiet mee te dragen die je er dan langs een piepkleine uitgang moet uitpersen sowieso al een prestatie, of het nu met of zonder verdoving is. Als pijn bijdraagt tot het geluksgevoel, dan raad ik die mensen aan om SM te gaan beoefenen. Ik was blij met mijn kind, vind mezelf altijd geweldig grappig als ik hem tot op de dag van vandaag kan zeggen, helemaal Jewish Mom, dat ik zoveel uren heb afgezien voor hem, maar dat had écht niet gehoeven.
En dan had ik nog het geluk dat het een mooi kind was. Stel u voor dat ge zoveel moet lijden voor een lelijkaard.
Als presteren voor u een must is, breek dan één of ander wereldrecord. Met bevallen gaat dat niet lukken, dat hebben er u al zovelen voorgedaan dat het de term ‘prestatie’ iet of wat minimaliseert.

Ander argument: deze pijn is nuttig, itt de pijn bij de tandarts. Ik vind het nochtans ook nuttig om niet met grafzerken in de mondholte rond te lopen.

Volgende: epidurale is niet risicoloos. Wat zijn de effecten op het kind? Ik ken niemand die 1) zelf een probleem heeft gehad door een epi of 2)een kind met problemen heeft door epi. Wat natuurlijk geen sluitend bewijs is, maar me dunkt dat als het zo risicovol is, men er toch wel wat meer van zou horen.
Trouwens : soms heb ik de indruk dat er amper nog een kind op natuurlijke wijze verwekt wordt, zoveel kunstmatige bevruchtingen dat er zijn. Daar zijn ook risico’s aan verbonden, en nog wel op afwijkingen. Maar toch zijn er contramensen die wél kinderen hebben die er via een medisch ingrijpen zijn gekomen, maar een epi te risicovol vinden. Begrijpe wie kan…

Next: er zijn vrouwen die een depressie krijgen omdat ze een ontevreden gevoel hebben over hun bevalling. Wel, die vrouwen zouden hun prioriteiten eens moeten herzien. Wat telt is toch het resultaat, niet de manier waarop het verkregen is. Dus je hebt eindelijk je langverwachte kind maar je gaat wat kermen omdat je, misschien na urenlang afzien, toch verlichting van je pijn gekregen hebt? Je vindt jezelf daarom minder zelfs misschien? Dus ga je aan de antidepressiva (hey, toch een medicamentje!) en mist misschien heelder weken of maanden babygeluk omdat die éne dag niet volgens verwachting verlopen is? Komop zeg, doe eens normaal. Nou ja… misschien is het wel beter om een paar maanden versuft door te brengen, tot de kleine rakker doorslaapt, maar toch.

Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat iedereen dan maar een epidurale zou moeten nemen, maar doe dan niet alsof het jou extra punten oplevert in de Grote Moederschapswedstrijd wanneer je het niet doet.

Mijn conclusie op het forum was: ‘Oh mensen wat heeft dat nu toch allemaal voor belang? Plop dat kind eruit, hoe dan ook, het gaat toch niet om de bevalling en om uw al dan niet heldendaad? Het gaat om de lange, lange, laaaaange jaren die erachter komen (en die ge idd zonder epi moet doorstaan.)’

Gat in de markt: een mild roesmiddel tot uw spruit het huis uit is. Misschien een implantaat dat de constante dosering van 2 glazen alcohol afgeeft. Zullen we Janssens Pharma eens aanschrijven?

19 november 2010

U bestaat toch ook?

Eerder verschenen op Jutblogt

Over Facebook gesproken.
Het gezichtenboek waardoor u in contact komt of blijft, soms willens nillens, met mensen uit het heden, verleden en mogelijk zelfs met mensen waar u het bestaan niet van bevroedde.

U kan daar niet alleen vertellen welke boeiende acitiviteiten u onderneemt of welke diepzinnige gedachten u koestert, u kan er ook foto’s zetten.

Albums kan men volstouwen. Dit alles nadat u gedaan hebt met strijken (volgens mij een hoofdbezigheid hier ten lande), op café gaan (op een schone tweede plaats) of gaan slapen (met stip op drie) . Want laat ons wel wezen, veel interessants valt er statusgewijs niet te beleven. Ik pleit evenzeer schuldig hoor, daar niet van.

Waar ik mij echter van distantieer is het rare gebruik van de mogelijkheid om profielfoto’s te zetten. Een groot aantal gebruikers, niet verwonderlijk veelal vrouwen, zet niet zichzelf of voor mijn part helemaal niks als profielfoto, maar een foto van hun kind of kinderen.

Laat mij het veelvuldig gesmijt met foto’s op Tinternet van de vrucht uwer ledendenen over het algemeen al overbodig vinden, tenslotte zijn er schonere taferelen dan een met appelspijs en spaghettisaus besmeurde minitronie, ik meen wél dat uw PROFIELfoto er een van uzelve moet zijn.

Of bestaat u alleen bij de gratie van uw nageslacht? Bent u misschien geen persoon an sich? Zelfs al bent u een Huisvrouw, iets in u is vast interessant. En als u zo lelijk bent dat u meent dat een foto van de bloedjes het beter zal doen, think again: lelijke mensen krijgen over het algemeen ook lelijke kinders. Meer nog, zelfs mooie mensen krijgen lelijke kinders, of alleszins toch tot het grut ietwat ouder is. Zie maar naar mij.

Dus stoptermee. Zet uzelf of niks. Zet voor mijn part een foto van uw geïdealiseerde zelf. Maar niet uw kinders, die zullen het internet zelf wel vervuilen, als ze groot genoeg zijn.

En nu ik toch bezig ben: stop ook met het maken van FBpagina’s voor uw kinders. Ik wil hun vriendje niet worden en geen enkele weldenkende volwassene, oma en opa uitgezonderd, gaat dat in het post-Dutroux tijdperk wel willen.

Dankuwel.

02 november 2010

Doodgraag doodgaan

Eerder verschenen op Jutblogt.

Marcel wacht angstig de resultaten af van zijn laatste scan. De dokter komt binnen en neemt plaats tegenover hem. Hij zet zijn bril op en bestudeert ernstig de vijf aaneengeniete bladzijden die voor hem liggen.

Hij zet zijn bril terug af, en kijkt Marcel in de ogen.
‘Marcel, mijn beste,’ begint hij.
Marcel dringt met moeite zijn tranen terug.
‘Ja dokter, zeg het maar, ik ben er klaar voor’.
‘Wel Marcel, feitelijk mankeert ge niks. Wat wij hadden aangezien voor een tumor was gewoon een duimafdruk van een nonchalante assistent op uw vorige scan. U bent kerngezond.’

Marcels ogen worden schoteltjesgroot. Hij kan het niet geloven, voelt zich bijna bezwijmen van opluchting.
‘Meent u dat dokter, ik bedoel : het is geen grap?’ stamelt hij.

‘Marcel, ik ben niet in de positie om grappen te maken. Heikele kwestie en verontschuldigingen voor het doorstaan leed enzovoort, maar u wordt 100 jaar. Als het al niet meer is.’

Op de achtergrond wordt de regisseur lijkbleek. Een cameraman fronst en kijkt naar zijn opdrachtgever. De neusgaten van de regisseur gaan open en toe. ‘En NU Marcel? Wat NU??? Dit was wél NIET afgesproken’ snauwt hij. Marcel hoort niks, de adrenaline van verademing raast door zijn lijf. ‘MARCEL!’ schreeuwt de regisseur en klapt tegelijk zijn gsm open. ‘Meester Deraedgevere, en vlug een beetje’, grauwt hij door de telefoon.

En net wanneer Marcel klaar staat om de handen en voeten van de dokter te kussen, zwaait de deur van het kabinet open.

‘Raadsman Deraedgevere van TVReality, Marcel, ik heb een dagvaarding voor u wegens contractbreuk’. Een norse advocaat beent de praktijk van de dokter binnen.

‘Wat bedoelt u meneer, ik ben niet ziek, ik ga 100 jaar worden’, juicht Marcel euforisch en laat de hand van de dokter nog steeds niet los.

‘Ik bedoel, Mijnheer, dat u volgens onze overeenkomst, getekend op 29/10 laatstleden terminaal zou moeten zijn. En dat wij volgens paragraaf 27 van voornoemde overeenkomst uw ziektebed en doodsstrijd zouden mogen filmen, dat uw bijna nabestaanden hun toestemming gegeven hebben tot het uitzenden van uw laatste ogenblikken op TVReality, dat de mensen van palliatieve aangeworven zijn om u bij te staan in uw doodsstrijd en dat nu blijkt, volgens de laatste gegevens, dat u niks mankeert. De rouwkleren voor uw familie zijn zelfs al aangekocht, godbetert! DAT is contractbreuk, mijn beste.’
De advocaat overhandigt Marcel een dagvaarding, waarin van hem de luttele som van 1000 0000€ geëist wordt wegens het niet nakomen van een contract en loopt vastberaden weg.

‘Is het te laat voor euthanasie, dokter?’ Verslagen kijkt Marcel naar zijn doodsvonnis.

07 oktober 2010

Hiep hiep happy pasen!

Eerder verschenen op Jutblogt

U weet hoe men een heel jaar door geplaagd wordt door feestelijkheden allerhande? Het hangt er wat vanaf hoe groot uw familie en vriendenkring is, maar zonder twijfel zit u elke maand wel met een paar jarigen her of der.

Niet alleen blijven mensen maar leeftijd aankweken, ook het feit dat we moeder of vader zijn dient gevierd. Hier in Antwerpen zelfs twee keer. Komt daar nog Pasen bij, communies voor de gelovigen en oh ja eerst nog wat gedoop voorafgaand, een huwelijk of wat en na een aantal jaar de zoveelste huwelijksverjaardag. Van Tante Georgette en Nonkel Frans tot Neef Wim en zijn An, ze zullen het feit dat ze 50 dan wel 10 jaar mekaars leven verzuren niet onopgemerkt laten voorbijgaan!

Is het kind ietwat pienter, dan studeert het af en hebt u helemaal pech dan wordt er ook nog wel gedoctoreerd. Ondertussen gaat uw pa feestelijk met pensioen en vertrekt uw broer mét afscheidsparty naar Azië (het langharig werkschuw tuig, tssss.)

Uw beste vriendin verhuist en wil haar huis per sé opgewarmd weten, uw nicht treedt in het klooster en de buurvrouw doet een babyshower.

Sinterklaas heeft amper de tabberd opgeborgen of daar moet u al weer cadeaus voor Kerst gaan verzinnen en de daarbij horende spijs en drank aanslepen. Maar wacht, daartussen is er nog een kind jarig en komt u nu vooral niet op adem want 10, 9 , 8…het is Oudjaar!

U zet het jaar in met zoveel nieuwjaarsborrels dat u uw lever Foie Gras mag noemen en dan begint de ellende weer van voor af aan.

Dit alles in acht genomen heb ik een voorstel. Waarom doen we geen Nationale Feestdag. Maar dan niet om het land te vieren. Nee we doen één dag per jaar, en ik stel 27 mei voor, een gigantisch festijn waarin al het voorgaande in één keer gevierd wordt.

Iedereen krijgt een verjaardags-en een kerstcadeau. De dat jaar geborenen wordt een extra knuffelbeest toegeworpen, voor de gepensioneerden leggen we allemaal bij voor een horloge. De verkasten krijgen een plant, de zoveel jaar gehuwden een taartschaal, de gedoctoreerden een Mont Blanc vulpen, nicht Non een gouden kruisje. Uw broer die ondertussen in Thailand zit stuurt u een stel proper onderbroeken toe en de trouwers krijgen het felbegeerde servies.

We borrelen heel de dag door, vanaf tien uur ’s ochtends, snijden des noens een kalkoen aan, we hangen paaseieren in een kerstboom en om 16 uur komt de Sint langs! Tegen zeven uur hijsen de kinders zich in carnavalspak en ondertussen steekt uw pa de oesters open en vermoordt Nonkel Frans wat kreeften. Om 12 uur is er champagne, wordt er uitbundig gezoend, wensen we elkaar het beste toe en terwijl de kinderen de laatste confetti en slingers gooien ter concurrentie met het vuurwerk mag er nog een kerststronk achter de kiezen gestoken worden.

Niet later dan twee uur des nachts is iedereen zo moe, dronken en mottig dat de Nationale Feestdag stilaan ten einde loopt.

Stel het u eens voor : een heel jaar peis ende vree. Niet elke maand 4 keer om een cadeau moeten, geen saaie familiefeesten om de haverklap. Geen paasvreten, geen verplichte recepties. Want het is u toch ook al wel opgevallen dat iedereen altijd zegt : we MOETEN naar een trouwfeest of iets dergelijks. Nooit eens : joepie we mogen. Dat heeft een reden, beste lezers. We zijn namelijk overfeest. Maar niks van dat alles meer.

Vanaf nu hebben we 27 mei.