10 mei 2012

16. Het antwoord op mobiliteit, misschien nog iets en alles

Na het recalcitrante gedrag van mijn geliefde transportmiddel kreeg ik de Gouden Gruwel als vervangwagen.

Mijn garage houdt duidelijk geen rekening met noodgevallen -'Het is zo druk mevrouw, ge zoudt het niet geloven'- dus zag ik mij genoodzaakt om de vervangruwel te laten verlengen bij Rent a Car. Een klein gelukje wou dat ik daar al eens eerder moest zijn en dus feilloos wist wanneer een steile helling op te rijden naar hun onderkomen want geen enthousiaste vlag die het aangeeft.

Toen moest ik zestien. ZESTIEN. Jawel, 16! handtekeningen zetten om mijn vorige contract (courtesy TW, afgesloten door de Zoon) te laten beëindigen en de Gruwel terug uit hun verhuurklauwen te rukken.

Maar denkt ge nu dat ze mijn identiteitskaart gevraagd hebben? Of mijn rijbewijs? Ma ba neet. Zolang ge uw Visa overhandigt, is dat blijkbaar allemaal ok. Een Visa waar geen pincode voor vereist was trouwens.  Slechts een handtekening, die ik uit verveling na het afwachten van zestien prints uit een traag machien en dan nog eens een telefoontje naar Het Hoofdkantoor zo onduidelijk gekribbeld heb dat ik evengoed mijn jongste had kunnen laten signeren.

Laat ik nu net heel goed zijn in handtekeningen vervalsen. Zo jammer dat ik niet Mevrouw Jansens van haar kredietkaart beroofd heb vandaag. Want anders had ik met die auto wel heel andere dingen gedaan dan de school en de GB gefrequenteerd. Er valt vast nog wel een bankkantoor te overvallen dat niet geplaagd gaat onder intresten van de overheidsgarantie.

Gemiste kans voorwaar.

Ps: als ge de titel niet snapt, zijt ge mijn vriendje niet meer. Het ligt volledig aan u.

26 april 2012

Bende hypocrieten. Wacht, ik bedoel: Ecodag op school!

Volgende vrijdag is het Eco-dag (mag dat eigenlijk niet gewoon Ecodag zijn?) op de school van Dochter. Ik geef u even mee wat er op het briefje (Briefje! Van papier! Bomen en al!) staat.

- Kom te voet, met de fiets of laat je afzetten op de hoek van de straat. Want. Dat. Helpt. De mens die zijn kind dan ten achten aan school moet afzetten in de voorbewaking omdat hij of zij moet gaan werken kan dan uit bezorgdheid de hele straat naast zijn bloedje tuffen in de auto. Dat gaat Het Milieu ten goede komen. Ik volg al volledig dit eerste punt.

Next.

-Kom in groene kledij zodat iedereen kan zien dat het vandaag Eco-dag is. Of ecodag (maar daar waren we nog niet over eens zeker). Want dan moeten mama en papa nog speciaal gaan winkelen en consumeren en derhalve de wereld verder vervuilen met onnodig gekocht spul omdat gij iets groens moet aanhebben. Waarom iets groens trouwens? In de natuur komen toch meer kleuren voor?

Vervolgens.

-Vandaag zijn alle koeken verboden. Breng fruit of groentjes mee als tussendoortje. Dat moeten ze elke dag al. Bovenop de normaal wel toegelaten koek. Maar kom, iedereen weet dat koek DE DUIVEL is. Dé oorzaak van alle vervuiling in de Westerse Wereld en Verre Verre Omstreken. Ban de koek. Ik smeek het u mensen. U redt er levens mee. En het milieu. Dat ook.

Maar we gaan door:

-En natuurlijk zorg je er voor (sic) dat je maaltijd geen afval geeft. Ik hoop dat ze kotst. Heel de speelplaats onder. Ok, dat is gemeen. Maar toch. In dezen vind ik het gerechtvaardigd.

En tot slot:

-In je drinkbus zit water. Dat zit er eigenlijk altijd in. Maar volgende week denk ik er toch over om iets anders mee te geven. Het sap van een bedreigde kikkersoort of zo.

Seriously...

03 april 2012

Aller-geen

Laat ons eerst even afspreken dat ik geen allergie heb. Allergieën zijn voor zwakkelingen, flauweriken en immuunsysteemuitgedaagden. Niet voor mij.

Wat ik wel heb, zijn oeverloze niesbuien. Van het soort waarbij uw medemens na een minuut rologend stopt met gezondheid! te roepen omdat het duidelijk is dat er binnen het half uur geen einde aan uw lawaai gaat komen.

Jeukende oren. uiteraard àchter het trommelvlies en zodanig gekmakend dat ge het liefst een potlood tot in uw hersenstam zoudt willen boren.

Een toegeknepen kriebelkeel met bijpassend hoestje. Check.

Ogen die voelen alsof ze uit hun kassen branden. Oogwit? Nee dat heb ik niet meer. Oogrood wel daarentegen. En de neiging om mijn oogballen uit te rukken en ver weg te gooien.

Maar een allergie, daar doe ik niet aan. Gelukkig maar want het lot, dat vast over de vloer rolt van het lachen, wil dat ik van antihistamine tot een zombie verword. Geef mij een halve zyrtec en de komende twee dagen krijgt u van mij niet veel meer dan een dwaze blik. Als ik tenminste bij bewustzijn ben. Aerius: idem dito.

U zou dus kunnen denken dat ik allergisch ben voor anti-allergica maar gelukkig heb ik dat misverstand al in de eerste paragraaf uit de weg geruimd. Rest nu nog slechts de vraag wanneer ik van dit seizoensgebonden ongemak verlost ga zijn. Want een nietallergie, da's echt niet om te lachen.

19 juli 2011

Fredje

De meeste vrouwen met kinderen kennen hem wel. Na kind 1 kan je hem nog counteren met jeugd en strenge voedselonthouding maar na kind 2 is hij nog moeilijk uit uw leven te bannen.

Meer nog, zelfs kinderloze vrouwen kennen hem. Meermaals wordt er in gemengd gezelschap kinderrijk/kinderloos (of vandepotgerukt/verstandig, hoe u het ook maar wilt omschrijven) de onderbroek stiekem even opgehesen over de vermaledijde rol. Onder vriendinnen komt dan de waarheid boven: zo goed als iedereen heeft een recalcitrante massa, ten zuiden van de navel.

Want daar heb ik het over. Fredje het Buikvetje, liefdevol zo gedoopt door vrienden (kinderloos, wat dacht u) maar ook wel gekend als net dat stuk waar uw ondergoed zich altijd over wenst te rollen. En dan uiteraard niet naar boven maar richting 'opgefrommeld zodat ik goed afteken onder uw kleedje'.

Net nu ik eigenlijk broodmager zou moeten zijn, ben ik het niet echt, maar sowieso: zelfs een jaar of twee geleden had ik nog altijd Fredje. Fredje wil niet wijken van mijn zijde. En wat erger is, niet van mijn buik. Fredje slinkt soms. Maar Fredje wordt nooit meer verbannen naar de put die mijn abdomen ooit was. Pre erfgenenamentijdperk.

Gelukkig dan maar dat hij een naam heeft. Iets waar je toch voor X jaar aan vastzit kan je maar beter benoemen. Of het nu een kind, een huisdier of een vetrol is.

11 juli 2011

Benidorm bastards

Kent u ze, de frisse bejaarden die op hun fiets het Vlaamse wegdek bevolken? Hoe warmer het wordt, hoe talrijker ze zijn. Soms zelfs in groep.

Geen druppel zweet verlaat hen, wat u doet afvragen of na een bepaalde leeftijd de zweetklieren het opgeven, samen met de productie van eicellen en haarfollikels. Of ze nu dik zijn dan wel broodmager dat schijnt geen enkel verschil te maken. Lustig trappen zij door, onderwijl vrolijk keuvelend met hun echtgenoot of vrienden. Ja, Nijvere Lezertjes, zij hebben nog adem over om te keuvelen. In tegenstelling tot u, die na een kilometer al amechtig ligt te hijgen bij elke verhoging in het traject, al gaat het om een verkeersdrempel.

Ik zeg met opzet u, want ik fiets niet meer. Ik heb het bewegen zowat helemaal opgegeven, eigenlijk. Na de Start to Run vorig jaar waarin wij in week acht nog steeds voorbijgestoken werden door flukse bejaarden en ik genadig geveld werd door een of andere luchtwegeninfectie, besloot ik dat het niks voor mij is.

Maar wacht tot ik grijs word. Wacht tot ik kleinkinderen krijg. Dan ga ik fietsen. De Mont Ventoux zal niet hoog genoeg zijn. Al was het maar om te ontsnappen aan babysitplicht.

07 juli 2011

Djoef

Er zijn dingen waar ik een beetje nerveus over ben.

-Mijn belastingaangifte die nog altijd niet binnen is. Omdat ik het vergeten was en voor tax on web men ofwel een pincode van de identiteitskaart nodig heeft (kwijt) of een SIS-kaart (kwijt).

-Mijn zoon die In Den Vreemde vertoeft. Een ander continent zelfs. En vooral het feit dat ik nu niet meer om de drie uur kan bellen om te vragen of hij ditjes en datjes wil halen of doen.  Maar toch ook over het feit dat hij voorzekers een Enge Infectie gaat opdoen en de accident rate van Ryanair.

-De steeds groeiende stapel onbetaalde rekeningen. Niet omdat ik armlastig ben, maar wegens mijn aversie tegen het intypen van gestructureerde mededelingen. Wat de tegenpartij waarschijnlijk niet als excuus gaat aanvaarden.

-Het afvoerputje dat verstopt blijft en daardoor bij elke regenbui een vijver creëert aan de deur naar de garage toe en ook de waskelder doet overlopen. En mijn loodgieterneef die met verlof is en ik die te tam ben om het zelf uit te scheppen maar wel elke keer panikeer bij het gedacht aan ondergelopen kelders.

Maar waar ik niet nerveus over ben, is dit. En de volgende die mij vraagt of ik nu toch niet stillekesaan zenuwachtig word, kan een Djoef op de Muil krijgen.

12 februari 2011

Iklustdani

Ik kijk graag naar Komen Eten. Zoals u wellicht weet, grijp ik elke gelegenheid aan om mij te ergeren en bij dit programma leent zich daar heel goed toe.

Ik wil het, in tegenstelling tot IRL, niet hebben over mijn afschuw van het woord 'cuisson' of hoe ik acute nekkramp krijg van de term 'afkruiden'. Nee, het is het feit dat er blijkbaar zoveel volwassen mensen zijn die dingen niet lusten. Afgezien van het feit dat je dan mijns inziens beter niet meedoet aan een kookprogramma, vind ik het gewoon ongehoord om iets niet te lusten als volwassene.

We hebben het hier tenslotte niet over levende wormen, schapenogen of edele delen van een viervoeter maar over lamsvlees. Of koriander.

Tenzij u een anafylactische shock krijgt van het verorberen van een of ander onderdeel van de voedselpiramide, stel ik voor dat u NU opgroeit en uw bord leegeet zonder gekerm van 'iklustdani'.

Voor u denkt dat ik geboren ben als grage eter: mijn moeder heeft nog een trauma van de mislukte pogingen om eender welk voedsel in haar enige dochter te proppen. Ze gingen zelfs speciaal met mij op reis naar Italië, want spaghetti lustte ik wel. Tot in Italië, waar een 'mijn mama haar spaghetti is veel lekkerder' hun deel werd.

Maar eens de huwbare leeftijd bereikt, en laat ons gemakshalve de (Midden-)Oosterse interpretatie van die leeftijd nemen, moet dat voorbij zijn en eet ge alles. Nu dat nog wijsmaken aan mijn Zoon. Voor hem is dit kookboek nog altijd het enige goede. Oh well, ik heb nooit beweerd dat ik opvoedkundige kwaliteiten bezit.

14 januari 2011

Voor u gespeld

Eerder verschenen op Jutblogt

DT, het blijft een heikel punt voor de doorsnee Nederlandstalige mens. Daarom leg ik de meest eenvoudige methode even uit. Alhoewel ‘even’ misschien een understatement is. Want ik ken U, U snapt nooit iets zomaar van de eerste keer. Maar goed, hier gaan we dan.

In geval van Twijfel, vervangt men het werkwoord in kwestie door het werkwoord ‘horen’ (ja en nu hoor ik u al zeggen, waarom niet spelen of leren of borduren. Laat het zo, we nemen ‘horen’ ).

U wil schrijven ‘ik vind’. U vervangt ‘vind’ door het ww horen. Wat krijgen we dan? ‘Ik hoor’. Geen t dus. Zo simpel is het. Nog niet duidelijk? Nee, dat dacht ik al.

OK, u wil schrijven : ‘hij vond’. Dat wordt (en wordt wordt op zijn beurt hoort, een t dus) ‘hij hoorde’. Geen t.

Het voltooid deelwoord dan. Vergeet regeltjes. Verleng het gewoon. Hij heeft gedeeld wordt (en wat was het nu weer met wordt? Herhaalt u even voor mij aub?) : de gedeelde cake, een d dus. Of zij heeft gemist : het gemiste programma. Een t. Simple comme bonjour. Maar ik zal u niet in verwarring brengen met Vreemde Talen.

Wat dan met het aartsmoeilijke ‘misten’, zoals in : het mist en ik zie geen steek door mijn voorruit. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik dat aan uw verstand moet brengen maar het is met TWEE t’s in het verleden. Neem het maar van mij aan. Het mistte zo erg dat ik niks zag door mijn voorruit en minstens twee herten overreed (overhoorde, een d dus).

Maar wat dan met het omstreden ‘gij’? Wel, gij heeft ALTIJD een T, ook in het verleden. En er zijn mensen die dat betwisten, omdat het ouderwets en bovenal Vlaams en geen Nederlands is, maar wederom ga ik niet met u in discussie. Gij is met een t. Gij hadt. Echtig waar. Altijd. En zelfs Immer.

Gaat (hoort) u het nu onthouden? Nee zeker, dat dacht (hoorde, maar een onregelmatig werkwoord, dus niet van toepassing, zucht(geen werkwoord, maar een zelfstandig naamwoord)) ik al.

22 november 2010

Hoe bevalt het u?

Speciaal voor Ninfje maar eerder verschenen op Jutblogt.

Een forumdiscussie. Wel of niet epidurale. Ik bespaar u de bladzijdenlange polemiek en zal u gewoon mijn mening geven.

Ter uwer info: mijn eerste bevalling, toen de dieren nog spraken, was zonder epi. Dat bestond wel, maar daar werd niet over gerept. Die bevalling was een hel, en ook nu weer bespaar ik u de details. Ik wil ze zelf niet meer weten.
Tweede bevalling was een KS. Uiteraard mét epidurale, ik ben Rambo niet. Geweldige ervaring.

Eén der argumenten van de contra-liga is dat je het gevoel hebt iets gepresteerd te hebben. Mijns inziens is het naakte feit van 9 maanden lang een parasiet mee te dragen die je er dan langs een piepkleine uitgang moet uitpersen sowieso al een prestatie, of het nu met of zonder verdoving is. Als pijn bijdraagt tot het geluksgevoel, dan raad ik die mensen aan om SM te gaan beoefenen. Ik was blij met mijn kind, vind mezelf altijd geweldig grappig als ik hem tot op de dag van vandaag kan zeggen, helemaal Jewish Mom, dat ik zoveel uren heb afgezien voor hem, maar dat had écht niet gehoeven.
En dan had ik nog het geluk dat het een mooi kind was. Stel u voor dat ge zoveel moet lijden voor een lelijkaard.
Als presteren voor u een must is, breek dan één of ander wereldrecord. Met bevallen gaat dat niet lukken, dat hebben er u al zovelen voorgedaan dat het de term ‘prestatie’ iet of wat minimaliseert.

Ander argument: deze pijn is nuttig, itt de pijn bij de tandarts. Ik vind het nochtans ook nuttig om niet met grafzerken in de mondholte rond te lopen.

Volgende: epidurale is niet risicoloos. Wat zijn de effecten op het kind? Ik ken niemand die 1) zelf een probleem heeft gehad door een epi of 2)een kind met problemen heeft door epi. Wat natuurlijk geen sluitend bewijs is, maar me dunkt dat als het zo risicovol is, men er toch wel wat meer van zou horen.
Trouwens : soms heb ik de indruk dat er amper nog een kind op natuurlijke wijze verwekt wordt, zoveel kunstmatige bevruchtingen dat er zijn. Daar zijn ook risico’s aan verbonden, en nog wel op afwijkingen. Maar toch zijn er contramensen die wél kinderen hebben die er via een medisch ingrijpen zijn gekomen, maar een epi te risicovol vinden. Begrijpe wie kan…

Next: er zijn vrouwen die een depressie krijgen omdat ze een ontevreden gevoel hebben over hun bevalling. Wel, die vrouwen zouden hun prioriteiten eens moeten herzien. Wat telt is toch het resultaat, niet de manier waarop het verkregen is. Dus je hebt eindelijk je langverwachte kind maar je gaat wat kermen omdat je, misschien na urenlang afzien, toch verlichting van je pijn gekregen hebt? Je vindt jezelf daarom minder zelfs misschien? Dus ga je aan de antidepressiva (hey, toch een medicamentje!) en mist misschien heelder weken of maanden babygeluk omdat die éne dag niet volgens verwachting verlopen is? Komop zeg, doe eens normaal. Nou ja… misschien is het wel beter om een paar maanden versuft door te brengen, tot de kleine rakker doorslaapt, maar toch.

Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat iedereen dan maar een epidurale zou moeten nemen, maar doe dan niet alsof het jou extra punten oplevert in de Grote Moederschapswedstrijd wanneer je het niet doet.

Mijn conclusie op het forum was: ‘Oh mensen wat heeft dat nu toch allemaal voor belang? Plop dat kind eruit, hoe dan ook, het gaat toch niet om de bevalling en om uw al dan niet heldendaad? Het gaat om de lange, lange, laaaaange jaren die erachter komen (en die ge idd zonder epi moet doorstaan.)’

Gat in de markt: een mild roesmiddel tot uw spruit het huis uit is. Misschien een implantaat dat de constante dosering van 2 glazen alcohol afgeeft. Zullen we Janssens Pharma eens aanschrijven?

19 november 2010

U bestaat toch ook?

Eerder verschenen op Jutblogt

Over Facebook gesproken.
Het gezichtenboek waardoor u in contact komt of blijft, soms willens nillens, met mensen uit het heden, verleden en mogelijk zelfs met mensen waar u het bestaan niet van bevroedde.

U kan daar niet alleen vertellen welke boeiende acitiviteiten u onderneemt of welke diepzinnige gedachten u koestert, u kan er ook foto’s zetten.

Albums kan men volstouwen. Dit alles nadat u gedaan hebt met strijken (volgens mij een hoofdbezigheid hier ten lande), op café gaan (op een schone tweede plaats) of gaan slapen (met stip op drie) . Want laat ons wel wezen, veel interessants valt er statusgewijs niet te beleven. Ik pleit evenzeer schuldig hoor, daar niet van.

Waar ik mij echter van distantieer is het rare gebruik van de mogelijkheid om profielfoto’s te zetten. Een groot aantal gebruikers, niet verwonderlijk veelal vrouwen, zet niet zichzelf of voor mijn part helemaal niks als profielfoto, maar een foto van hun kind of kinderen.

Laat mij het veelvuldig gesmijt met foto’s op Tinternet van de vrucht uwer ledendenen over het algemeen al overbodig vinden, tenslotte zijn er schonere taferelen dan een met appelspijs en spaghettisaus besmeurde minitronie, ik meen wél dat uw PROFIELfoto er een van uzelve moet zijn.

Of bestaat u alleen bij de gratie van uw nageslacht? Bent u misschien geen persoon an sich? Zelfs al bent u een Huisvrouw, iets in u is vast interessant. En als u zo lelijk bent dat u meent dat een foto van de bloedjes het beter zal doen, think again: lelijke mensen krijgen over het algemeen ook lelijke kinders. Meer nog, zelfs mooie mensen krijgen lelijke kinders, of alleszins toch tot het grut ietwat ouder is. Zie maar naar mij.

Dus stoptermee. Zet uzelf of niks. Zet voor mijn part een foto van uw geïdealiseerde zelf. Maar niet uw kinders, die zullen het internet zelf wel vervuilen, als ze groot genoeg zijn.

En nu ik toch bezig ben: stop ook met het maken van FBpagina’s voor uw kinders. Ik wil hun vriendje niet worden en geen enkele weldenkende volwassene, oma en opa uitgezonderd, gaat dat in het post-Dutroux tijdperk wel willen.

Dankuwel.