27 april 2009

Een ongeluk zit in een klein hondje

Woensdagmiddag en ik ben heel even in de kelder.  Wanneer ik boven kom, zie ik Gaston in een rare kommahouding staan.  Ik roep hem bij mij en zie dat hij mankt alsof zijn bekken doormidden is. 

In grote paniek sommeer ik Vogel bij mij en vraag wat er gebeurd is.  Niks zegt ze onschuldig.  Ik ontsteek in een coleire en dan komt er, snikkend : 'Maar het was niet exprehehes!'.

Ik toom mijn woede wat in om het kind de ware toedracht van Gastons handicap te ontfutselen.  Ze had hem laten vallen, zo bleek.  Nu is Gaston eerder van het struise soort, voor zijn postuur.  Hij springt met gemak op en af de salontafel, getuige de vele gepikte stiften.  Maar verkeerd terechtkomen is altijd mogelijk en dat was blijkbaar het geval.

Ondertussen kokhalst Vogel van ellende, waarschijnlijk omdat ze haar 'I know noooothing'-toneeltje niet heeft kunnen volhouden dus ik moet haar ook nog toesissen dat het nu NIET de moment is en dat ze niet mag DURVEN te braken.  En dat ik niet boos ben omdat hij gevallen is, maar wel omdat ze niks zei.

Ik gil om Zoon die het schijnbaar kapotte hondje ook onrustwekkend vind, dus we vertrekken in allerijl naar de dierenkliniek.  Zoon rijdt, Vogel zit achterin te mokken en ik houd het slachtoffer op mijn schoot.

Gaston blijkt behoudens wat spierpijn niks te mankeren en krijgt een pijnstillende spuit die denkelijk 100 keer meer pijn doet dan zijn initiële ongemak, getuige mijn volledig kapotgekrabde arm en zijn jammerlijke gejank.

Spoedconsult : 65 €.  Oh wat had ik gelijk hier.

20 maart 2009

Driftig

Herinnert u zich Gaston nog?  Want het lijkt al een eeuwigheid geleden dat hij hier nog eens gefigureerd heeft.  Hij leeft nog, en wat meer is : hij leeft fanatiek.

Was het vroeger de Ikea speelgoedlaars waar hij zijn lusten op botvierde, daarna werd een pluchen tijger, ongeveer zo groot als hijzelf, slachtoffer van zijn ongebreidelde drift.

Wel dertig keer per dag moest Tijger er aan geloven.  Onlangs sleepte hij hem (haar zou mss beter klinken) zelfs mee naar de tuin.  Een hele middag heeft hij zich af en aan - pun mss intended- met het dier geamuseerd.  Tot de vulling eruit puilde.

Toen moest ik het voorwerp van zijn affectie helaas naar de vuilbak verwijzen, hij moest de ingewanden van zijn geliefde maar eens willen verorberen, post coitaal.

Dus werd de laars terug in ere hersteld.  Ikea levert echt wel kwaliteit, het moet gezegd, want die heeft het na ruim een jaar gruwelijke verkrachtingen nog niet begeven.  Zouden ze die ook testen, zoals ze dat met lades en stoelen doen? O Heer verlos mij van de visioenen van roedels rampetampende honden in een Ikealabo.

02 oktober 2008

Vermist

Gisteravond rond Huisvrouwenbedtijd : ik zoek Gaston om hem in de gang te zetten waar hij slaapt, omdat hij anders wel eens het tapijt in de living durft te euhm...besmeuren 's ochtends.

Gaston is nergens te vinden.  Niet in de living, niet in zijn nestje in de gang dus ik doe de tuindeur open om te zien of ik hem niet per ongeluk heb buitengesloten. En ik roep. Ik roep ook door heel het huis. Ga boven kijken, in alle kamers maar geen chihuahua te bekennen. 

Ondertussen begin ik al een okselvijvertje of twee te kweken want alhoewel de tuin nu volledig afgesloten is, zou een dier van dat formaat altijd wel kunnen ontsnappen.

Normaal komt hij altijd als ik roep, dus ik zie hem al platgereden liggen op de nabijgelegen drukke straat. Roadkill zo. Ik alarmeer Zoon en die zoekt, roept en fluit mee.  Als idioten lopen we door huis en tuin.

Ik bel Mme. Z. en gil dat die stoemenongd verdwenen is.  Zij raadt me aan eens bij de buren die nog wakker zijn te gaan bellen wat ik ook doe.  Samen met mijn bejaarde buurvrouw kijk ik in haar tuin maar ook daar niks te zien.

Als er nu één ding is dat ik na elf uur 's avonds niet wou doen, dan was het wel langs de straten gaan dwalen op zoek naar een hond. Ik kijk wanhopig naar Zoon die het volgende roep-ende fluitoffensief inzet en ineens zegt hij : ik hoor iets.

En jawel, daar komt hij op zijn duizendste gemakske de trap afgedrenteld met een slaapkop van jewelste en een blik van : wat is dat met al die herrie hier.

Wat ik EIGENLIJK wou doen, was hem een trap in zijn miniribbenkast verkopen, maar in de plaats heb ik hem maar een stukje ham en een knuffel gegeven.

Wanneer ik Mme. Z het heuglijke nieuws doorbel, zegt ze dat ze zelfs in de koffer van haar auto gaan roepen is op Gaston.  Want 's middags was ze bij mij geweest en had bergen kleren meegenomen en dan is een chi natuurlijk rap pr ongeluk meegepakt. En daar kon ik dan weer hartelijk om lachen, om bijna middernachtelijke 'Gastonnekeuh'kreten in een autokoffer.

Stoemenongd.

 

21 augustus 2008

Gaston666

Gaston blaft nooit.  Of toch zo goed als nooit. Niet als de bel gaat, niet tegen de constante stroom jongvolwassenen die binnen en buiten lopen,niet tegen andere honden, niet tegen speelgoed, niet tegen vogels in de tuin,  zelfs niet tegen het verdwaalde konijn dat daar eens zat.

De enige keren dat hij geluid maakt, en dat is sinds de tuindeuren constant openstaan een keer of twee per dag, is wanneer de kerkklokken luiden.  Dan begint hij namelijk te huilen als een wolf.  Een hele kleine wolf.

Hij wordt er blijkbaar helemaal ongelukkig van. En aangezien die klokken op onvoorspelbare uren luiden, kan ik ook niet preventief de deuren toedoen om hem er voor te behoeden.

Een antikatholieke hond.  Maak dat mee.

10 juli 2008

Nota aan mezelf.

Beste Huisvrouw,

Als u nog eens het besluit neemt om uw blinde edoch blijkbaar nog prima ruikende Bull Terriër uit te laten in de tuin, vergeet dan niet om de keukendeur toe te doen!

Want anders komt uw chihuahua vrolijk naar beneden gehuppeld, krijgt uw BT een crisis bij het ruiken van degene die het altijd waagt om in ZIJN tuin te plassen en rest u niks anders dan tegen uw chi te krijsen dat hij DAAR moet blijven en uw 35 kilo wegende, vierkant geblokte, een-en-al-spier en ondertussen woest grauwende hond uit alle macht naar binnen te sleuren.  

U mag er zeker van zijn dat u, omdat uw tengere lijf niet opgewassen is tegen zoveel hondenkracht, zich moet schrap zetten tegen muren, dat u uw knieën loeihard tegen opgevouwen tuinmeubilair knalt, dat u uw knokkels openhaalt aan een ander muurtje, en dat u bij het later op de avond aanschouwen van uw bovenarm, die eruit ziet alsof u een motoraccident hebt gehad en over het asfalt bent geschoven, bijna een appelflauwte krijgt.

En dan mag u nog van geluk spreken dat uw BT aan de leiband hing omdat het al donker was en u geen zin had om hem op de tast uit struiken te gaan opvissen.  Want anders was uw chi nu nog slechts een herinnering geweest.

Laat het u een les wezen. 

22 juni 2008

Ontsnapt

Sinds Gaston op zijn eerste verjaardag de geneugten van loslopen in de tuin heeft mogen ontdekken, is er niks dat hij liever doet dan daar rondscharrelen en -razen.

De tuin is afgesloten met hele dikke hagen en gedeeltelijk dan nog eens omheind met een draad.  En aan het stukje 'gedeeltelijk' had ik mij mispakt.  Zoals alles hier, zijn de bedoelingen wel goed, maar de afwerking iets minder. Bijna tegen het huis aan is de draad niet vastgemaakt, maar staat nog op rol en al tegen de haag geleund.  Wat natuurlijk plaats genoeg laat voor een hond met het formaat van een flinke rat om even bij de buren te gaan kijken.

Dus toen ik hem zo direct niet zag, wist ik al wel hoe laat het was (kwart over tien om precies te zijn.)  Gelukkig komt hij als ik hem roep.  En dus heb ik maar onmiddellijk, balancerend op een smal muurtje dat naast de trap naar de kelder staat, een loodzware parapluvoet verzeuld om de draad te stutten.

Opgelost? Nee niet echt want mijn buurvrouw kwam net zeggen dat hij al twee tuinen verder zat.

Weer kwam hij direct enthousiast aangelopen toen ik hem enigszins paniekerig tsjilpend riep. ONDER de draad door deze keer.

Gaston zijn korte dagen van absolute tuinvrijheid zijn geteld, vrees ik.  

Edit : poging twee : rol draad vastgebonden aan de haag. Waarbij ik een wantrouwig oog op het daarin residerende ongedierte hield en waardoor ik nu vol krassen sta.  Direct eens testen of dat de kleine houdini tegenhoudt.

17 juni 2008

1!

thumb_verjaardagstaart
Vandaag is Gaston jarig!  Hij heeft wel pech dat ik niet  het soort baasje ben dat verjaardagstaarten voor dieren maakt. Vooral omdat die niet in Hertavariant bestaan natuurlijk.  Misschien een extra lepeltje César bij zijn brokken, ja dat kan hij wel krijgen. 

Proficiat Gaston, met je eerste verjaardag ! Hopelijk komt het verstand met de jaren en stop je nu met op mijn tapijt te kakken, of je haalt de tweede niet. 

02 juni 2008

Chihuahua, iemand?

Gaston pikt.  Van de tafel steelt hij Vogels speelgoed, stiften en tekeningen om ze vervolgens ergens stiekem te gaan fijnmalen.

Hij pikt ook uit mijn tas. Zoals nu net de kaart waar ik mijn nieuwe identiteitskaart mee moet afhalen.  In frennen vaneen.  Ze zullen lachen daar.  Maar nee ik lieg.  Het stukje waar de codes opstaan heeft hij overgelaten.  Hoe vriendelijk van hem.

Voorts plast hij regelmatig tegen een kast of willekeurig ander voorwerp.  Hij is nog altijd schattig en vrolijk maar soms heb ik veel goesting om hem op Ebay te zetten.  Met verzwijging van bovenstaande feiten natuurlijk.

Chi hebben, anyone? 

10 mei 2008

Gaston en Jef

Nee niet de Jef van Mme. Zsazsa, maar Jef de Andere Chihuahua.  Op de manège, en gespeeld dat ze hebben, het heeft geen naam.

En voor de rest was het een zalige, zuiderse, zonovergoten dag. Fijne momenten. Met luidop lachen en  soms ook gewoon stilletjes glimlachen.  En weeral wat bijgebruind.  Wat het verschil tussen mijn bovenkant en buik wel belachelijk groot maakt. Maar kom, contrast moet er zijn.  In heel het leven, dus waarom niet op mijn lijf.

picresized_1210485819_IMG037

27 april 2008

Effenaf schoon

Lang geleden dat u Gaston hebt zien verschijnen hier?  U hebt hem gemist?  Daar ga ik dan iets aan doen, zie!

Hier ziet u hem in het park, geduldig wachtend tot we naar huis gaan zodat hij onderweg elke struik, bank, plant, grasspriet, boom of onroerend goed kan beplassen.

picresized_1209327640_IMG018

En dan hier op de manège samen met zijn grote liefde de boxer.  Eerst samen gespannen kijken, geen idee naar wat, en dan een beetje hondenporno om te ontspannen. Op de foto lijkt Gaston wel gigantisch in vergelijking met de Boxer, maar dat ligt aan het perspectief want in het echt is het verschil wel heel groot.

picresized_1209327238_IMG024

 picresized_1209327302_IMG025picresized_1209327355_IMG026

Aaaah l'amour!