08 oktober 2008

Het gevoel van pasgeknipt haar!

 Mme. Z. ging op mijn vraag mijn haar knippen.  Gewoon omdat ik kappers haat.  Ze had al wel gezegd dat ze het niet kan mor kom, daar keek ik even over. Ze naait toch kleren, en knipt derhalve stoffen, hoe moeilijk kan een paar centimeter haar dan zijn.  Mijn frou had ik zelf al gekortwiekt. 

En toen was Edward Scissorhands in mijn huis. En aan mijn haar.  Razendsnelle bewegingen flitsen rond mijn hoofd. En een scheef zicht bleef achter.

Uiteraard heb ik haar vervloekt met niet voor kinderoren bestemde termen. Alhoewel er wel twee kinders aanwezig waren. Morgen gaan Jef en Vogel voorzekers vol KUT ende FUCK naar school.

Maar daar kwam een Zapnimf ter redding, die ooit nog een dag of wat cursus kapper gevolgd heeft en die knipte de ergste uitsteeksels weg en toen zei Mme. Z : uw frou trekt op niks en in frous ben ik toevallig wel goed, waarop ze Edward weer bovenhaalde en waanzinnig verticaal tewerk ging op desbetreffende voorhoofdbedekking.

Ach ja, gelukkig draag ik mijn haar nooit los... En de dodigheid is er wel uit, daar mag u zeker van zijn.

Een kwaffuur gestyled door twee hippe blogsters, wie wil dat nu niet? (en ach, als ik nu echt, echt eerlijk moet zijn : het is wel ok. Denk ik. Maar ik ben rap content.)

 

12 september 2008

Haarfijn

Ik erger mij al weken aan het kapsel van Zoon.  Nu heeft hij het kort. Te kort in mijn ogen. En naar boven gegeld (zoals in met gel gebetonneerd voor diegenen die rologen ook niet begrijpen).  Het lijkt zo wel of hij op zijn jeugdige leeftijd al boulevards heeft wegens groot voorhoofd. En kort (mind you, het is niet militair kort, maar gewoon TE kort) is niet meer van deze tijd. Maar zoals hij tercht opmerkt, met woeste 'Kan Ik Het Misschien Zo Laten Groeien'bewegingen, kort kan niet lang gemaakt worden.

Dus tijdens het avondeten begon ik er nogmaals over.  Tot hij bijna klaar was om 'Spa, het zuiverende water' in mijn gezicht te gooien.  Helaas dronk hij Sprite, dus daarmee zou het toch niet gelukt zijn.

Mijn aanbod tot restyling werd afgeslagen.  Wat zeg ik, minachtend verworpen! Na lang aandringen mocht ik er eens door wrijven, maar hoe wrijft men een gebetonneerd kapsel door elkaar?  Zelfs mijn meest woeste pogingen resulteerden enkel in het terugveren der verdoemde pieken. 

Al mijn argumenten werden van tafel geveegd, bijna gelijk met de haricots verts (want ik wou ook tegelijk zijn Frans wat op peil brengen).

Want het is ZIJN haar.  Dat zijn moeder wel stijlgevoel heeft, kan hem niet deren en dat zijn moeder al jaren gelijk heeft gekregen met zijn diverse kapselexperimenten, kan hem nog minder schelen.

Ach ja, het is zijn haar.  Maar toch... Ooh wat zou ik er graag eens mee aan de slag gaan. Prégel.  Maar misschien maakt hij gewoon reclame voor Beton! In dat geval is het hem natuurlijk vergeven. Uiteraard. En we hebben toch goed gelachen.  Hij misschien Groen! maar ik alleszins keihard.  Om niet te zeggen Betonnig!

 

 

23 augustus 2008

Stoer

Bij het nalezen wat ik dezer twee jaar al allemaal over mijn haar gezeurd heb, kwam ik een gemiste comment tegen.  Hierzo.  Haar met ballen. Dat doet een mens gniffelen op een zaterdagochtend.  Vraag mij af wat Lieve Jutta daar op te zeggen zou hebben.

 

18 augustus 2008

De kapper schijnt ook al overrated te zijn

Vriendin A : 'Heb je iets met je haar gedaan?'

Ik : 'Ja al een eeuwigheid niet meer geverfd, enfin geballeaged, ik heb gigantische uitgroei.'

Vriendin A : 'Ow en ik wou net zeggen dat het mooi is.'

Waarom doe ik het dan he?  Vanaf nu schrap ik de kapper.  Uitgroei is mooi. Naar het schijnt.

07 februari 2008

Kleurzeur³

Nog eens een haarzeur vandaag, wat zou ik zijn zonder?  Na veel gejammer mijnerzijds stonden mijn vriendinnen er op dat ik naar de kapper van De Gewikte en Vriendin D. zou gaan.

En ja, ik ben tevreden. Vandaag toch nog alleszins. Het is lichtblond en de kapster was niet van het kwebbelende soort, want anders had ik haar vermoord, denk ik.

 En de afstand viel ook nog mee.  Slechts 10 minuten als men het gaspedaal ingedrukt houdt. Dus 20 minuten in een meer contemplatieve stemming. Niet onoverbrugbaar dus.

En lijken we nu niet op elkaar, Gaston en ik?  Gaston die tijdens mijn kappersuitje tegen mijn moeders would-be-Griekse-Zuil-met-plant-erop gepist heeft.  En ik geef hem geen ongelijk want dat wou ik eigenlijk zelf ooit al wel eens doen. 

kleurzeur

25 januari 2008

Bedhead

Ik ben niet het type dat als een vogelverschrikker de deur uitgaat al is het maar over de deur.  Dus ook vanochtend zag ik dat de wallen naar beste vermogen gecamoufleerd waren, de wimpers geverfd en de lippen geglost alvoor ik naar de buurtsupermarkt wandelde.

Daar toegekomen zag ik in de weerspiegeling van de etalage dat ik vergeten was mijn haar te borstelen.  Het was niet dramatisch, maar ik zag het en ik voelde het vooral toen ik geschrokken mijn hand naar mijn achterhoofd bracht.

Aangezien ik echter niet verwachtte een schare apetijtelijke mannen tegen te komen, noch een kudde tot in de puntjes verzorgde vrouwelijke stijliconen die respectievelijk zouden vluchten dan wel gniffelen met mijn warrige haardos, stapte ik ongekamd de winkel binnen.

De immer goedgekapte kassadame, die mij zo goed als dagelijks ziet, wierp mij een onderzoekende blik toe.  Ik dacht 'O jee, ze heeft het gezien'.

Maar nee.  Wat ze zei was : 'Uw haar is mooi, er is een stuk af, nietwaar?' Ik knikte schaapachtig.  

Thuisgekomen heb ik onmiddellijk mijn borstel weggegooid. 

02 december 2007

It's alive!

Afgelopen vrijdag ging ik naar kapper. Kleuren en knippen.  'Hoeveel mag eraf' vroeg de kapster terwijl ze bedenkelijk naar mijn stro-achtige uiteinden keek.

'Niet teveel' paniekte ik zoals gewoonlijk.  Ze pakte  een lok vast, hield haar naar omhoog, liet los en de lok bleef staan.  'Het is wel dood he!' merkte ze op .

Dood dus, dezelfde diagnose die Vriendin E. ook al gesteld had.  Dus verzuchtte ik dat ze maar moest doen wat ze moest doen.  Maar geen gekke asymmetrische dingen zoals bij haarzelf en de andere twee kapsters : kort vanachter en lang vanvoor.  Dat ben ik niet, prentte ik haar streng in.

Met pretoogjes keek ze in mijn bange kijkers via de spiegel voor ze begon te knippen. 

Een centimeter of 5 ging eraf zodat het nu ongeveer tot in de hoek van mijn nek met mijn schouder komt. Korter dan ik het in wel 8 jaar gehad heb.  Maar wel leuk.  En het leeft terug.  

13 november 2007

De geknipte frou.

phone4
Sinds geruime tijd ben ik in het bezit van een frou.  Wat voor u misschien geen spectaculair kapselelement is, maar waar ik, alvorens hem erin te laten knippen, ettelijke slapeloze nachten van heb gehad.  Want zo'n kort stuk groeit natuurlijk niet op één twee drie terug aan als het niet bevalt.

Maar goed, hij viel me heel erg mee. Zo erg zelfs dat ik hem allengs korter ging knippen.  Zelf, want een frou groeit verhoudingsgewijs 10 keer sneller dan de rest van het haar (ik weet niet of daar een wetenschappelijke studie over bestaat, maar de bewijzen zijn er alvast).  

Dus nu neem ik om de paar weken een schaar ter hand en snoei het ding bij. Alsook dit weekend.  Misschien zelfs nog iets enthousiaster dan gewoonlijk.

Vanochtend stapte ik samen met een oma uit de straat, die haar kleinkind wegbracht, naar school toe.  Ze zei mij dat mijn korte frou zo leuk was.  Véél jonger, voegde ze er nog aan toe.

Ik deed de bekende imitatie van de boer met kiespijn.  Véél jonger.  Dat wil dus zeggen dat ik er verleden week véél ouder uitzag. En niet dat ik er per sé piepjong uit wil zien, ik ben het ook niet meer, maar nu toch ook weer niet oud.

En indien ik er dan zo oud uitzag, kan die korte frou dan nog wel, of gaan de mensen nu zeggen hoe zielig het wel niet is, dat een belegen uitziende vrouw van zo goed als middelbare leeftijd zich nog een modieuze frou aanmeet?

Of : hoe een goedbedoeld compliment fout ontvangen wordt.

Maar dat komt waarschijnlijk doordat ik een oude zeur ben.  Gelukkig heb ik nog mijn jeugdige frou. 

15 juni 2007

Hopelijk de laatste kleurzeur

Ik neem alles terug wat ik ooit gezegd of gedacht heb over kappers, en dan vooral wat betreft kleuren.  Want toen ik deze middag onverhoopt meer vrije tijd had dan gedacht (het schoolfeest indachtig, niet rologen dus, beste lezertjes) besloot ik dat als ik ooit terug mijzelf wilde worden ik het niet alleen ging redden.

Want over een aantal weken had ik over het ros asblond gezet en dat was geen succes.  Ik werd wel lichter maar nu eerder oranje.

De kapper dus.  Van half één tot twintig over drie.  Maar ik ben dolgelukkig.  Als ik nu mezelf per ongeluk in een spiegel zie, denk ik tenminste niet meer : wie is dat?  Ik ben terug blond, lichtblondig zelfs. En bijgevolg terug mezelf.

Dikke, dikke oef. Het was het waard om mijn halsslagader te laten leegbloeden in 's mans kassalade. 

L'Oréal zal het voorlopig zonder mij moeten stellen.  Tot ik weer begin te zeuren over geel haar natuurlijk.

23 april 2007

Kleurzeur

Zoals Vriendin K. onlangs zei : eens een blondine, altijd een blondine.  En hoewel ik nu al geruime tijd niet meer blond ben, blijf ik in mijn hart snakken naar een ander spiegelbeeld.  Hoe dikwijls men ook uitroept dat dit veel beter is en het toch zo goed staat enzovoort enzoblabla.

Het ware beter geweest dat mijn vermeende grijs echt grijs was geweest, dan had ik verleden week gewoon terug gekleurd met het bruinros want dat heb ik nog liggen en was ik nu weeral niet aan het twijfelen geslagen.

En dan te weten dat er zoveel echte ellende in de wereld is.