12 april 2010

Home alone

Dan is een mens helemaal alleen thuis. Dochter weg met de ouders, zoon gaan snowboarden.  Geen 'Mamaaaaa' die het moederlijke vacuüm verstoort, geen processie van postpubers die het Disfunctionele Fort wil betreden. Ruste en Stilte zijn de heersende sleutelwoorden.

Uw Huisvrouw legt zich na een zware huishoudelijke dag, u weet wel: internet, een was draaien, de hond aaien, te rusten.

Opeens, (en u houdt allen nu uw adem in?) zwaait de slaapkamerdeur open. Ik kijk verschrikt op en zie niks. Het enige dat ik hoop is dat àls het een inbreker is, hij rustig alles leegrooft en mij laat slapen. Het zou ook de hond kunnen zijn, dacht ik. Want alhoewel hij slechts 3 kilogram ruimte inneemt, hij heeft een verbazend grote kracht als het erom gaat om deuren open te krabben.

Wat het ook is, het kan mij gestolen wezen. Ik sluit terug de ogen en opeens gaan ze terug open, maar nu écht.

De slaapkamerdeur is nog altijd toe. Het was dus slechts een droom.

We mogen dus gemakshalve aannemen dat ik zelfs in een droom te lui ben om te kijken of er écht inbrekers zijn. Gelukkig dat ik een alarm heb. Als ik niet te tam ben om het aan te zetten. Wilt u mijn adres ook nog? Er valt nochtans niks te rapen. Maar ge moogt wel de afwas doen en wat opruimen, als ge er dan toch zijt.

 

15 januari 2010

Vervloekte Tante Kaat.

Eerder deze week zag ik Tante Kaat op TV. Onmiddellijk begonnen er zich voor mijn geestesoog herinrichtingstaferelen af te spelen.

Meer nog, ik stond zelfs recht om te zien of het niet doenbaar zou zijn om de zetels op de plaats van de eetkamertafel te zetten. Maar dan moet er ook een kastje naar de andere kant. En eigenlijk moet de PC van dochter toch eens van mijn bureau. Boven staat nog een ongebruikt bureau, als ik het opzetstuk erafhaal, kan het misschien net onder het raam.

Boven staat ook nog een ongebruikte kast. Die zou in de hal moeten, maar dan moet de ladenkast naar de overkant verhuisd worden. Mijn hoofd duizelde van zoveel ingebeeld sleepwerk.

Geen nood, dacht ik, morgen is dat allemaal vergeten.

Maar dat was buiten de vloek van Tante Kaat gerekend. Ik betrapte mij de volgende ochtend op schema'tjes maken van wat naar waar zou moeten. Ik vroeg zelfs de Zoon om dat eens allemaal in orde te brengen want ik kan natuurlijk geen loodzware toestanden van boven naar beneden zeulen.

Dus ik legde hem het plan uit. Hij keek bedenkelijk. En vond dat het extra bureau nogal zou misstaan. Ik verduidelijkte dat het niet ergens anders kon staan want wegens een jaren '50 huis met dito elektrische uitrusting zijn we nogal misdeeld wat stopcontacten betreft.

Ondertussen was ik ook al niet meer zeker van het zetel-en tafelverschuifscenario. En de kast die van boven naar beneden moet weegt minimaal 3 ton. Als het niet meer is.

De Zoon en ik besloten om het allemaal gewoon maar even te vergeten. Alleen dit, DIT moet wel naar beneden, want dat is te erg voor woorden.

 

17 november 2009

Stapelgoed

De laatste maanden ging er iets mis met mijn strijk.  Elke week stortte ik een paar keer een wasmand propere kleren op de eetkamertafel uit, poetsvrouw vouwde het ongevraagd in keurige edoch ongestreken stapeltjes en dagelijks viste ik er iets uit voor mij en kroost en streek dan onder het mompelen van krachttermen een paar stuks. Of ik wreef het nog wat platter en deed alsof het gestreken was.

De stapeltjes op de tafel werden allengs hoger en meer en ik begon mij toch af te vragen wat poetsvrouw wel niet van mij moest denken. Dus verleden week propte ik de stapels in een paar grote zakken en de zakken in een halkast, zodat ze zou denken dat ik ze gestreken had.

Toen Zoon weer kwam mekkeren om propere kleren - wat dat betreft zijn kinders lastiger dan honden - trok ik een zak uit de kast en onderging het hoongelach van de zoon. Zijn exacte woorden weet ik niet meer, maar de strekking was 'zijde gij niet beschaamd?'

Nou nee, beschaamd was het woord niet, maar ik besefte dat ik mij toch echt wel eens aan het werk moest zetten. Al was het maar omdat boven ook nog een volle wasmand verstopt stond, met ongestreken kleren van vorige winter.

Welgeteld twee afleveringen van AbFab later was alles, de wintermand incluis, klaar. En vroeg ik mij af waarom ik in godsnaam altijd zo'n drukte maak over die strijk, te meer omdat dat, buiten koken, zowat het enige is dat ik hier uitvoer.

Toen Zoon mij even later vroeg om zijn zakgeld eindelijk eens te storten, zei ik wel dat dat pas voor later zou zijn, mama was namelijk nog aan het bekomen van haar arbeid. Een zoveelste roloog werd mijn deel.

Vandaag keek ik naar mijn lege eetkamertafel. Gelukkig steekt er weeral was in de machine want ik mis de stapeltjes al.

02 oktober 2009

Ijskoud elimineren

Zoon trachtte gisteren een ijsblokjesbakje in de diepvries te wringen.  Helaas, de drie schuiven zaten propvol.

'Waarom gooi je dat gewoon niet allemaal weg, het is nu niet dat je dat ooit nog gaat gebruiken,' wees hij naar de verzamelde vleessoorten, potjes en andere slachtoffers van mijn conserveringsdrang.

Ik beweerde van wel. Waarom zou ik het anders ingevroren hebben? Hij wrikte ter demonstratie een half pak kroketten uit een lade.  Ik moest toegeven dat ze er nogal ijskristallig uitzagen en niet meer geschikt om met een 'overbodig te ontdooien' in de frietpot te keilen.

Eigenlijk heeft hij gewoon gelijk.  Niks van wat in de diepvries ligt, gaat ooit een pan of pot vanbinnen te zien krijgen.  Ik vergeet toch tijdig te ontdooien en bezit nog altijd geen microgolfoven om dat last minute te doen. Komt nog bij dat ik nooit op een pakje schrijf wat er in zit, dus het zou al een wonder zijn, moest ik 3 bij elkaar passende dingen eruit plukken, die daarenboven minder dan een jaar op hun wederopstanding liggen te wachten.

Dus ik heb besloten om heel de boel radicaal weg te gooien, want we weten allemaal nog wat er met de inhoud van mijn vorige diepvries gebeurd is, toch?

 

 

14 juli 2009

Wij vonden Chuckie's bride!

Nimf las en aanhoorde mijn ambitieuze huishoudplan.  Schudde ongetwijfeld het ongelovige hoofd en kreeg een Aha Erlebniss.  Of zo stel ik het mij toch voor.

In elk geval kreeg ik foon. 'Ik ronsel Tulp wel eens voor u. Da's een opruimwonder! Dan komen wij met twee en in geen tijd zijt ge gesteld.'

Ik protesteerde halfslachtig, want niks zo erg als moeten voortdoen onder druk van niet één maar zelfs twee daadkrachtige vrouwen.  Er hielp geen lievemoederen aan, mijn huishouden moest en zou geholpen worden dus stonden daar opeens een Nimf en een Tulp voor mijn deur.

De hele middag werd er speelgoed gesorteerd.  3 vuilzakken vol weggetoverd.  Tulp herschikte ook de boekenkast, maakte van Vogels speelgoedkeuken een heuse keukenhoek en arrangeerde al mijn vazen en kaarsenhouders tot stillevens waar ik ei zo na ongemakkelijk van werd, want ik heb geen decoratief beentje in mijn lijf.

Het resultaat is verbluffend.  Elke ochtend kom ik de woonkamer binnen en denk dat ik droom en ergens anders vertoef.  In het huis van een Keurig Iemand.  Iemand met Oog voor Detail.

Een van onze vondsten tussen de oeverloze Vogeltjesrommel was onderstaande.  Ooit een Te Schminken Poppenhoofd.  Echter verworden tot een nachtmerrie.  We hebben het maar weggekieperd.  Niemand heeft behoefte aan een Barbiehoofd from hell in de living.

phpZsY4ghAM

 

 

01 juli 2009

Kroniek van een huishoudelijke fail, deel 2

Mooi weer. Manège. Wijn. Zucht.

(Wel visbak van Vogeltje verschoond maar die stond ook niet op de lijst.  Wat IS dat toch met al die beesten die zich in mijn planning wringen?)

30 juni 2009

Kroniek van een huishoudelijke fail, deel 1

Het is geen weer om op ladders te staan, daar kunnen we het over eens zijn, toch?

Ik heb rekeningen betaald, kussens en de Gaston gewassen, zij het niet tegelijkertijd.

Gaston stond niet op de lijst, maar hij stonk wel.  En weet u wat? Nu stinkt hij nog harder, naar opgedroogde natte hond. Maar geen nood, de Vooruitziende Vrouw in mezelf had ook nog een geurspray meegebracht.

Wonder boven wonder liet hij zich gewillig in de gootsteen zetten, afspoelen, shampooën (is dit juist? Want het is ook geen weer om te Googlen) en nogmaals afspoelen. Het beest is nog nooit gewassen op zijn twee jaren dus is het wel verwonderlijk dat hij het zich zo liet welgevallen.

Om te verdoezelen dat van mijn ambitieuze plan waarschijnlijk niet al te veel in huis gaat komen, hier een foto van het slachtoffer.  Maar hey, we zijn nog maar 30/6! Juli moet nog beginnen! Misschien komt het toch nog goed!

phpE3DA4DAM

 

24 juni 2009

Stalk mij !

Mijn ouders vroegen of Vogeltje volgende week al mee naar zee mag.  Dat wil zeggen dat ik een hele kindvrije maand ga hebben.  Want aansluitend is ze nog eens drie weken weg. En laat mij nu zelfs niet eens pro forma geprotesteerd hebben. Het kind was immers dolenthousiast.

Instant rees er een Plan de Campagne op in mijn hoofd.  Een buitengewoon ambitieus plan.  Nu maak ik bijna dagelijks een mini-versie van dat plan maar daar komt nooit wat van.

Ik verklaar mij nader : ik ga aanstonds een lijst zetten van wat ik allemaal gedaan wil krijgen tegen dat Vogel terug is.  Allemaal doodsaai huishoudelijk gedoe.  Maar ik moet hulp. 

Getuige de keer dat ik aan Mme. Arabelle verkondigde dat ik gordijnen moest wassen. Ze stalkte mij mailgewijs met aanmoedigingen, helaas tot op de dag van vandaag vruchteloos.

Dus ik moet véél hulp.  Veel stalking. U mag dat hier doen, dagelijks vanaf volgende dinsdag in comment, of via de mailknop. 

Het opgeruimde, propere huis.  Het gaat komen, ik voel het.  Elke volbrachte taak zal ik doorstrepen. Ik reken op u, Lezertje, dat in tegenstelling tot mij ongetwijfeld Nijver is!

Daar gaat-ie :

-Gordijnen living wassen, ramen poetsen

-Gordijnen Zoon wassen, ramen poetsen

-Gordijnen van mijn slk. wassen, jaloezieën afhaken en weggooien, ramen poetsen

-Ballonnen van Vogels verjaardag uit de luster halen, kid you not

-Kerstversiering die wel in een doos zit maar nog steeds in de living prijkt naar de kelder brengen, kid you evenmin

-Speelgoed van Vogeltje sorteren en overbodig spul naar de logeerkamer brengen

-Doeme, de gordijnen van de logeerkamer moeten ook gewassen worden, en de ramen gepoetst

-Het terras opruimen

-Onkruid verwijderen.  Tuin ontdoen van hondendrollen en andere aardappels/papiertjes/sokken die Gaston gepikt heeft en daar verborgen

-Bij uitbreiding : tuin en terras ontdoen van overbodige troep.  Zoals daar zijn : door mijn tuinman gevonden pollepels en andere niet tuingebonden artikels die nog steeds ergens op een verhoogje prijken.

-3 miljoen lege glazen flessen naar de glasbol brengen

-De kasten op de overloop boven uitruimen. 

-Het kastje in de gang beneden, dat met de 879 schuifjes eveneens uitruimen.

-Salonkussens wassen, de 1001 fleece dekentjes van Vogeltje wassen.

-Afgedankte kleren en schoenen naar die container brengen, die ene daar, u weet wel, aan de krantenwinkel.

-Een tapijt schrobben.  Met Iets.  Tips zijn welkom.

-Administratie.  Een hele hoop (als ik dàt moet specifiëren dan kan u net zo goed het Staatsblad gaan lezen).

-Oude Humo's die her en der liggen verwijderen, alsook de 'Kinderen' en 'Ouders van nu' van zeven jaar geleden.  Van toen ik nog aan opvoeden dacht te doen.  Voor Vogel geboren was dus.

-Een verzekeringskwestie in orde brengen.

-Een àndere verzekeringskwestie in orde brengen.

-Een raadsvrouwe rond haar oren slagen omdat ze mijn kwestie nog niet in orde gebracht heeft

-Mijn neef annex loodgieter facebooken om eens naar de aflopen in mijn kelder te komen kijken. Ik zou hem ook kunnen bellen natuurlijk.

-In bikini in den hof liggen.  Armen, gezicht, halve rug en decolleté zijn op het niveau van 14 dagen Jamaica, de rest is 14 dagen bleker.  Niet melkwit maar de discrepantie is te groot.  Dat krijgt men van het hele WE in rijbroek rond te lopen.

En waarom heb ik zo het gevoel dat het laatste punt het enige is dat ook daadwerkelijk uitgevoerd gaat worden?

Laat het niet gebeuren, ik reken op u! En voor de zekerheid zal ik deze post misschien een paar keer per week C/P'en? En misschien zelfs aanvullen? Hoeveel dagen zijn er ook al weer in juli?

 

18 juni 2009

A lo Cubano!

Na mijn eerste poetsvrouw, de onnavolgbare R die nog voor ze haar jas uittrok reeds alle kussens geschikt had en het debris op haar pad naar de kapstok had opgeraapt, volgde er een Peruaanse dame. Toen die verdween nam haar dochter de taak over.  Wanneer die op haar beurt wegging, zorgde ze voor opvolging.

En nu gaf ook dit meiske te kennen dat ze andere oorden ging opzoeken. Een mens zou zich al beginnen afvragen of het aan haar ligt.  Want om eerlijk te zijn is het volgens mij geen pretje om hier te poetsen.  

Maar niet getreurd : ze heeft al een vervangster op het oog!  Een Cubaanse deze keer. Ik leg alvast mijn CD van de Orishas klaar.  Of nee, dat hoeft niet want die staat merkwaardig genoeg al maanden op de vensterbank van de keuken.  Had ik al gezegd dat het geen pretje is om hier te poetsen?

04 februari 2009

Zwart graag, zonder suiker.

 "Huisvrouwen zitten niet heel de dag thuis koffietjes te drinken" “Als mensen vragen wat ik doe, antwoord ik vaak dat ik home manager ben", zegt Martine, die vier kinderen heeft en voltijds huisvrouw is.

Martine heeft een goed betaalde baan in de telecommunicatiesector opgegeven toen ze kinderen kreeg. "Maar als je zegt dat je huisvrouw bent, is het vaak van ‘die zit heel de dag thuis koffietjes te drinken.’

Het vervolg van het ongetwijfeld vurige pleidooi voor het TBM-schap kan u zien op Volt.  Vandaag als ik mij niet vergis.

Home manager.  Moest ik tegen iemand die mij kent die term bezigen, hoongelach zou mijn deel zijn.  Meer nog, ik ken geen enkele huisvrouw die ook maar iets van betekenis in het huishouden doet.  En ik ken er heel wat.  Ofwel hebben we een poetsvrouw, ofwel verslonst het huis en wordt er slechts aan damage control gedaan.  U weet wel : hetgeen u op het eerste zicht verslijt voor kittens, maar eigenlijk bijeengeklitte stofnesten blijken te zijn, verwijderen.

Koken ja, dat doen we wel graag, mits er iemand is om het te appreciëren.  Want anders wordt Dr.Oetker veelvuldig op huisbezoek gevraagd. 

De eerste 2,5 jaar, of in het geval van ongebreidelde voortplantingsdrift, élke eerste 2,5 jaar, zijn een opgave.  Dat geef ik grif toe.  Maar dan gaan de koters naar school en strekt de dag zich lang en ledig uit.  De eerste huisvrouw die dan daadwerkelijk de zolder gaat opruimen en het speelgoed sorteert, de ramen begint te lappen en schema's voor huiswerk en naschoolse activiteiten uittekent,  moet ik nog tegenkomen.

Laat u niks wijsmaken.  Wij drinken heel de dag koffietjes.  En op de echt fijne dagen gaan we lunchen met veel wijn.  Voor de rest lezen we kranten, liefst online want dat vergt minder moeite, telefoneren we een uur of drie per dag en  tegen half vier zuchten we dat het al weer tijd is om de rustverstoorders te gaan halen.

Home manager, laat me niet lachen.