21
dec

Disfunctionaliteitsgesprek

Evaluaties, functioneringsgeprekken, HR, mijn brein duizelt van de Moderne Aanpak Der Werkgever.

Toegegeven, deze manier van werken zal de huidige werknemer best een hoop stress bezorgen. Ik bijvoorbeeld zou niet elk jaar beoordeeld willen worden op functionaliteit. Alleen al het feit dat Zoon en ik dagelijks een verbaal gevecht voeren over het al dan niet tijdig aanwezig zijn van sokken, ondergoed, T-shirts en wat al dies meer dat een jongeling vandoen heeft om deftig de straat op te kunnen, zou mij al de das omdoen.

Maar laat ik u even een glimp geven van hoe er het aan toeging op mijn eerste plaats van tewerkstelling.

Denk jaren Laat Jaren Tachtig, Begin Negentig. Den Diamant. Ik kwam te werken voor Indiërs. Tegen het ongelooflijke loon van acht-tien-duizend Belgische Franken. Van 9u tot 18u. Geef toe, een droomjob.

Op een dag zat ik met De Baas bij de burgerlijke stand om zijn pasgeboren dochter aan te geven. Daar waren we geraakt met mijn auto omdat hij de weg niet wist en ook niet echt hoe hij het voor elkaar moest krijgen. Nadat ik ook nog eens onbetaalde overuren gedaan had om medicamenten van een apotheek te halen voor bezoekende familieleden en onderwijl nog gewoon mijn werk deed.

Hij vroeg mij wat ik nu precies verdiende. Daar op het bankje op het gemeentehuis terwijl we wachtten tot we de Blijde Intrede van een erfenaampje konden laten boekstaven. Ik bracht hem het bedrag -dat ik elke maand zelf mocht overschrijven op mijn rekening, want vertrouwen kregen we wel- in herinnering.

Hij schrok ervan. En gaf mij prompt een behoorlijke opslag.De gevleugelde woorden 'Ow, the cleaning lady has more' zullen mij altijd bijblijven.

Zo ging dat toen. Maar maak u vooral geen zorgen. Het is met mij allengs beter gegaan op carrièrevlak. Maar nooit ben ik geëvalueerd geweest. En daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. Stel u het anders eens een ogenblik voor.

 

 

 

Luiwijvenkost.

Ik post nooit recepten. Dat was zo overeengekomen met Mme. Zsazsa.

Maar ik heb formeel toestemming gevraagd én gekregen. Vandaar het volgende ultieme luiwijvenrecept dat er toch uitziet alsof ge goed bezig zijt. Akkoord, het is waarschijnlijk een cholesterolbom maar er zit prei in, dat maakt alles goed!

Men kope:

-Tortellini. Die hebt ge met vleesvulling of met kaasvulling, naargelang hoe vegetarisch ge wilt doen. Mijn dochter noemt ze knoeffies. Dat klinkt griezelig maar het is wel een omschrijving die past.

-Prei

-Nutroma of andere koffiemelk

-Geraspte kaas

-Kruidenboter

Zet het water op.

Snijd de prei. In stukjes, de ringetjes komen later.

Smelt de kruidenboter, niet te fanatiek of ze verbrandt, dan kapt ge uw preistukjes erbij. Ge prakt daar wat in zodat alles in ringetjes uiteenvalt. (HA, hier zijn de ringetjes al!)

Als de boel plat is, wat niet langer duurt dan een vijftal minuten, kookt uw water. Daar smijt ge uw tortellini in.

Terwijl deze een viertal minuten ronddwalen in het water, giet ge een fles Nutroma of andere koffiemelk bij de prei. Als dat warm is, neemt ge een hand geraspte kaas en mengt die eronder.

Ondertussen is uw pasta al lang klaar. Giet hem af, gooi hem in een bord en schep er de preisaus onder met nog een extra handje kaas erbovenop.

Voor de groentehaters, gelijk mijn kinders, warmt ge gewoon een bokaaltje pastasaus met vlees op en schept dat over te tortellini. Ge hebt tenslotte uw best gedaan, als zij een vitaminetekort willen, het zij zo.

Met tien minuten staat uw eten op tafel. En lekker is het ook. Als ge het niet gelooft, dan probeert ge het maar uit.

02
dec

Mag ik het nog ruilen?

Dankzij Ninfita word ik virtueel regelmatig geconfronteerd met vergeten zaken. En daar bedoel ik geen WC-papier, koffie of vuilzakken mee. Niet dat ik die niet constant vergeet, verre van, maar ik heb het hier over babyperikelen.

Ik herinner mij nog levendig hoe ik een perfect kind baarde. Twee keer zelfs. Nou ja, perfect is veel gezegd. De eerste had een gigantisch ei op zijn hoofd van de vacuümverlossing en de tweede, hmmm.... oordeelt u vooral zelf. Maar beiden waren in mijn ogen perfect. Alles zat erop en eraan en ze waren zacht en aaibaar.

De eerste schrik van jewelste was toen mijn toen prille zoon borsten kreeg. Harde schijfjes. Niet alleen was ik er zeker van dat ik een mannetje gebaard had (en ja, u mag uitbundig lachen om mijn Prins Filip imitatie, ik hou u niet tegen), bovendien leek het mij sowieso not done om als baby reeds een A-cup te ontwikkelen. De kinderarts stelde mij gerust. Het was door de hormonen in mijn melk dat mijn zoon transseksuele neigingen vertoonde. Dat zou vanzelf overgaan. En zo geschiedde. Dat ik die historie compleet vergeten was en met de dochter wederom in paniek naar de dokter belde, kan men mij vergeven gezien de 13 jaren die tussen mijn nakomelingen zitten.

Bij dochter kwam er een paar dagen na de geboorte nog een verrassing. Ze menstrueerde. Ook dit was weer te wijten aan de hormonen in de melk, zo verzekerde men mij. Maar het is wel even terugdeinzen wanneer men bloedsporen in een pamper aantreft. Zeg nu zelf: het eerste wat men dan denkt is 'onherstelbare afwijking' en niet 'Oh, kijk daar is mijn dochters eerste menstruatie. De jeugd is er vroeg bij tegenwoordig.'

Wat zich ook alras manifesteerde was de baby-acne. Deze avant-gardistische puberteit bleek nog niet zo makkelijk te bestrijden. Daar nog niet van verlost kwam de volgende aanslag op de volmaaktheid van mijn baby: de melkkorstjes. Hardnekkige, vieze schilfers die men helaas niet met Head&Shoulders mag bestrijden maar te lijf dient te gaan met olie en een kaartje of in toom moet houden met Mustela Melkkorstjesshampoo en dit ongeveer tot ze naar het middelbaar gaan.

Bij deze laatste aandoening dacht ik: 'Laat maar. Làààààt het. Ik wil deze wegdoen en opnieuw beginnen. Want ik heb hem verknoeid. Ik kreeg een volkomen gaaf kind en ik heb het naar de knoppen geholpen. Zie hem daar nu liggen met die walgelijke korsten op zijn hoofd en die pukkels op zijn wangen.'

Natuurlijk heb ik hem gehouden. Om zoveel jaar later opnieuw geconfronteerd te worden met pukkels en roos. En in blijde verwachting van dochters echte eerste menstruatie. Moge ze nog vele jaren wegblijven.

 

26
nov

Op een dag vind je de job van je leven

'Met Hein, afdeling Benelux'.
Hein graaide nog een calorie of 200 uit de zak chips en luisterde verveeld naar zijn correspondent.
'Wat? Weeral zoveel? God man, dit kan ik niet meer aan. Zoek eens een stagiair?' Hein drukte fanatiek op de knop van zijn splinternieuwe GSM waarvan hij vermoedde dat die zijn gesprekspartner in het ijle zou doen verdwijnen.
Prioriteiten, dacht hij. Eerst het avondmaal. Een pan vol chipolata en gebakken aardappels zou vast soelaas brengen. Een mens met een suikerdipje kan tenslotte niet nadenken.

Een uurtje later zat Hein voor zijn PC en bekeek mismoedig zijn mail. De Baas had natuurlijk de hele lijst doorgestuurd. 400 vandaag. Vierhonderd. Dat werd flink doorwerken.

Hein trok zijn jas aan. Het viel niet mee voor iemand van zijn postuur om een passende jas te vinden. Zijn moeder naaide dan ook al sinds zijn prilste jeugd brede overslagvesten, altijd iets op de groei. Gelukkig maar, want Hein bleef groeien. In de breedte dan toch. Hij trok de deur open en zag dat het regende. Ook dat nog. Hij trok zijn kap over zijn hoofd en begaf zich naar zijn eerste klant. Want zo moest hij het noemen van de baas. 'Klanten'.

Even later stond hij naast een 50-jarige verzekeringsmakelaar die bijzonder stevig in het vlees zat. Dit waren zijn minst favoriete bezoekjes. Hij ging liever naar demente bejaarden, maar dat had hij helaas niet te kiezen.

De man lag languit in een sofa, één hand krampachtig tegen de borst gedrukt. Zijn lippen zagen blauw en zijn ogen waren toegeknepen van de pijn. Toen hij Hein zag gingen ze echter wijd open.
"Dit is een droom, ik wist het..." kreunde hij. "Teveel gegeten, en dan die pousse-café nog.."
"Het spijt mij meneer, maar dit is geen droom," Hein keek meelevend naar het slachtoffer van een leven vol vet-en alcoholmisbruik en graaide in zijn rugzak. Waar wàs het nou? Hij rommelde tussen de brooddoos, de zak met brownies, de energiedrank - tenslotte zou het een lange werkdag worden - en de handige apart verpakte cakejes. Eindelijk vond hij waar hij naar op zoek was en trok het tussen zijn voorraad uit. Goedkeurend keek hij naar zijn splinternieuwe werktuig. Veel handiger, dit pocketformaat. Zijn vorige was bijna twee meter lang en dat diende tot niets anders dan uiterlijk vertoon. Deze werkte even goed en kon tenminste getransporteerd worden zonder telkens weer overal achter te blijven haken.

"Maar, dat kan niet, dat kan niet!" De doodzieke man schreeuwde het uit. "U weegt meer dan ik, wat zeg ik, drie keer zoveel, en uw naam...." Een nieuwe kramp in de hartstreek legde hem het zwijgen op.

Hein zette zich even neer op een nabijgelegen zetel, legde zijn gereedschap op de grond en zuchtte diep. Telkens weer hetzelfde. Bij iedere klant opnieuw. Misschien moest hij zijn uitleg eens op een pamfletje printen want het werd wel vervelend.
"Ziet u, Meneer De Vroede..." De klant keek ondanks zijn kwellende pijn verrast op bij het horen van zijn naam. Verrast, en dan geschokt. "U kent toch het begrip 'spotnaam'? Het is niet meer dan dat. Sinds mijn vroegste kindertijd was ik fors. Nou ja, om eerlijk te zijn: bijzonder fors. En dat was de bijnaam die ik kreeg, al sinds de kleuterschool. Niet gemakkelijk, dat begrijpt u. Bijzonder kwetsend. Maar ik heb er mee leren leven, tenslotte piepen die pesters wel anders als ik plots weer voor hen sta. Het zou niet de eerste keer zijn." Hein verzonk even in een aangename mijmering.
"Later heb ik die naam maar gewoon gehouden. Om te laten zien dat het mij niet kan schelen. Maar goed, dat is niet waarvoor ik hier ben." Hein stond recht en kwam dichter bij de man die plots berusting in zijn blik had.

Toen pakte hij de zeis op van de grond, legde troostend zijn hand op de schouder van zijn klant, keek naar het frêle koord dat zich vanuit de navel van de man naar een oneindig boven kronkelde en haalde uit. Het koord knapte en de man sloot zijn ogen.

De gsm rinkelde weer. "Met Hein, afdeling Benelux. Jaja, Magere Hein, wie anders?"

22
nov

Hoe bevalt het u?

Speciaal voor Ninfje maar eerder verschenen op Jutblogt.

Een forumdiscussie. Wel of niet epidurale. Ik bespaar u de bladzijdenlange polemiek en zal u gewoon mijn mening geven.

Ter uwer info: mijn eerste bevalling, toen de dieren nog spraken, was zonder epi. Dat bestond wel, maar daar werd niet over gerept. Die bevalling was een hel, en ook nu weer bespaar ik u de details. Ik wil ze zelf niet meer weten.
Tweede bevalling was een KS. Uiteraard mét epidurale, ik ben Rambo niet. Geweldige ervaring.

Eén der argumenten van de contra-liga is dat je het gevoel hebt iets gepresteerd te hebben. Mijns inziens is het naakte feit van 9 maanden lang een parasiet mee te dragen die je er dan langs een piepkleine uitgang moet uitpersen sowieso al een prestatie, of het nu met of zonder verdoving is. Als pijn bijdraagt tot het geluksgevoel, dan raad ik die mensen aan om SM te gaan beoefenen. Ik was blij met mijn kind, vind mezelf altijd geweldig grappig als ik hem tot op de dag van vandaag kan zeggen, helemaal Jewish Mom, dat ik zoveel uren heb afgezien voor hem, maar dat had écht niet gehoeven.
En dan had ik nog het geluk dat het een mooi kind was. Stel u voor dat ge zoveel moet lijden voor een lelijkaard.
Als presteren voor u een must is, breek dan één of ander wereldrecord. Met bevallen gaat dat niet lukken, dat hebben er u al zovelen voorgedaan dat het de term ‘prestatie’ iet of wat minimaliseert.

Ander argument: deze pijn is nuttig, itt de pijn bij de tandarts. Ik vind het nochtans ook nuttig om niet met grafzerken in de mondholte rond te lopen.

Volgende: epidurale is niet risicoloos. Wat zijn de effecten op het kind? Ik ken niemand die 1) zelf een probleem heeft gehad door een epi of 2)een kind met problemen heeft door epi. Wat natuurlijk geen sluitend bewijs is, maar me dunkt dat als het zo risicovol is, men er toch wel wat meer van zou horen.
Trouwens : soms heb ik de indruk dat er amper nog een kind op natuurlijke wijze verwekt wordt, zoveel kunstmatige bevruchtingen dat er zijn. Daar zijn ook risico’s aan verbonden, en nog wel op afwijkingen. Maar toch zijn er contramensen die wél kinderen hebben die er via een medisch ingrijpen zijn gekomen, maar een epi te risicovol vinden. Begrijpe wie kan…

Next: er zijn vrouwen die een depressie krijgen omdat ze een ontevreden gevoel hebben over hun bevalling. Wel, die vrouwen zouden hun prioriteiten eens moeten herzien. Wat telt is toch het resultaat, niet de manier waarop het verkregen is. Dus je hebt eindelijk je langverwachte kind maar je gaat wat kermen omdat je, misschien na urenlang afzien, toch verlichting van je pijn gekregen hebt? Je vindt jezelf daarom minder zelfs misschien? Dus ga je aan de antidepressiva (hey, toch een medicamentje!) en mist misschien heelder weken of maanden babygeluk omdat die éne dag niet volgens verwachting verlopen is? Komop zeg, doe eens normaal. Nou ja… misschien is het wel beter om een paar maanden versuft door te brengen, tot de kleine rakker doorslaapt, maar toch.

Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat iedereen dan maar een epidurale zou moeten nemen, maar doe dan niet alsof het jou extra punten oplevert in de Grote Moederschapswedstrijd wanneer je het niet doet.

Mijn conclusie op het forum was: ‘Oh mensen wat heeft dat nu toch allemaal voor belang? Plop dat kind eruit, hoe dan ook, het gaat toch niet om de bevalling en om uw al dan niet heldendaad? Het gaat om de lange, lange, laaaaange jaren die erachter komen (en die ge idd zonder epi moet doorstaan.)’

Gat in de markt: een mild roesmiddel tot uw spruit het huis uit is. Misschien een implantaat dat de constante dosering van 2 glazen alcohol afgeeft. Zullen we Janssens Pharma eens aanschrijven?

19
nov

U bestaat toch ook?

Eerder verschenen op Jutblogt

Over Facebook gesproken.
Het gezichtenboek waardoor u in contact komt of blijft, soms willens nillens, met mensen uit het heden, verleden en mogelijk zelfs met mensen waar u het bestaan niet van bevroedde.

U kan daar niet alleen vertellen welke boeiende acitiviteiten u onderneemt of welke diepzinnige gedachten u koestert, u kan er ook foto’s zetten.

Albums kan men volstouwen. Dit alles nadat u gedaan hebt met strijken (volgens mij een hoofdbezigheid hier ten lande), op café gaan (op een schone tweede plaats) of gaan slapen (met stip op drie) . Want laat ons wel wezen, veel interessants valt er statusgewijs niet te beleven. Ik pleit evenzeer schuldig hoor, daar niet van.

Waar ik mij echter van distantieer is het rare gebruik van de mogelijkheid om profielfoto’s te zetten. Een groot aantal gebruikers, niet verwonderlijk veelal vrouwen, zet niet zichzelf of voor mijn part helemaal niks als profielfoto, maar een foto van hun kind of kinderen.

Laat mij het veelvuldig gesmijt met foto’s op Tinternet van de vrucht uwer ledendenen over het algemeen al overbodig vinden, tenslotte zijn er schonere taferelen dan een met appelspijs en spaghettisaus besmeurde minitronie, ik meen wél dat uw PROFIELfoto er een van uzelve moet zijn.

Of bestaat u alleen bij de gratie van uw nageslacht? Bent u misschien geen persoon an sich? Zelfs al bent u een Huisvrouw, iets in u is vast interessant. En als u zo lelijk bent dat u meent dat een foto van de bloedjes het beter zal doen, think again: lelijke mensen krijgen over het algemeen ook lelijke kinders. Meer nog, zelfs mooie mensen krijgen lelijke kinders, of alleszins toch tot het grut ietwat ouder is. Zie maar naar mij.

Dus stoptermee. Zet uzelf of niks. Zet voor mijn part een foto van uw geïdealiseerde zelf. Maar niet uw kinders, die zullen het internet zelf wel vervuilen, als ze groot genoeg zijn.

En nu ik toch bezig ben: stop ook met het maken van FBpagina’s voor uw kinders. Ik wil hun vriendje niet worden en geen enkele weldenkende volwassene, oma en opa uitgezonderd, gaat dat in het post-Dutroux tijdperk wel willen.

Dankuwel.

02
nov

Doodgraag doodgaan

Eerder verschenen op Jutblogt.

Marcel wacht angstig de resultaten af van zijn laatste scan. De dokter komt binnen en neemt plaats tegenover hem. Hij zet zijn bril op en bestudeert ernstig de vijf aaneengeniete bladzijden die voor hem liggen.

Hij zet zijn bril terug af, en kijkt Marcel in de ogen.
‘Marcel, mijn beste,’ begint hij.
Marcel dringt met moeite zijn tranen terug.
‘Ja dokter, zeg het maar, ik ben er klaar voor’.
‘Wel Marcel, feitelijk mankeert ge niks. Wat wij hadden aangezien voor een tumor was gewoon een duimafdruk van een nonchalante assistent op uw vorige scan. U bent kerngezond.’

Marcels ogen worden schoteltjesgroot. Hij kan het niet geloven, voelt zich bijna bezwijmen van opluchting.
‘Meent u dat dokter, ik bedoel : het is geen grap?’ stamelt hij.

‘Marcel, ik ben niet in de positie om grappen te maken. Heikele kwestie en verontschuldigingen voor het doorstaan leed enzovoort, maar u wordt 100 jaar. Als het al niet meer is.’

Op de achtergrond wordt de regisseur lijkbleek. Een cameraman fronst en kijkt naar zijn opdrachtgever. De neusgaten van de regisseur gaan open en toe. ‘En NU Marcel? Wat NU??? Dit was wél NIET afgesproken’ snauwt hij. Marcel hoort niks, de adrenaline van verademing raast door zijn lijf. ‘MARCEL!’ schreeuwt de regisseur en klapt tegelijk zijn gsm open. ‘Meester Deraedgevere, en vlug een beetje’, grauwt hij door de telefoon.

En net wanneer Marcel klaar staat om de handen en voeten van de dokter te kussen, zwaait de deur van het kabinet open.

‘Raadsman Deraedgevere van TVReality, Marcel, ik heb een dagvaarding voor u wegens contractbreuk’. Een norse advocaat beent de praktijk van de dokter binnen.

‘Wat bedoelt u meneer, ik ben niet ziek, ik ga 100 jaar worden’, juicht Marcel euforisch en laat de hand van de dokter nog steeds niet los.

‘Ik bedoel, Mijnheer, dat u volgens onze overeenkomst, getekend op 29/10 laatstleden terminaal zou moeten zijn. En dat wij volgens paragraaf 27 van voornoemde overeenkomst uw ziektebed en doodsstrijd zouden mogen filmen, dat uw bijna nabestaanden hun toestemming gegeven hebben tot het uitzenden van uw laatste ogenblikken op TVReality, dat de mensen van palliatieve aangeworven zijn om u bij te staan in uw doodsstrijd en dat nu blijkt, volgens de laatste gegevens, dat u niks mankeert. De rouwkleren voor uw familie zijn zelfs al aangekocht, godbetert! DAT is contractbreuk, mijn beste.’
De advocaat overhandigt Marcel een dagvaarding, waarin van hem de luttele som van 1000 0000€ geëist wordt wegens het niet nakomen van een contract en loopt vastberaden weg.

‘Is het te laat voor euthanasie, dokter?’ Verslagen kijkt Marcel naar zijn doodsvonnis.

26
okt

Ook de Ikea is een filiaal van de hel.

Ik ben geen Ikea-liefhebber. Ik ben geen winkelliefhebber tout court maar Ikea scoort hoog op de lijst Ten Allen Prijze Te Vermijden.

Helaas breekt er in elk Westers huishouden een moment aan dat men er niet omheen kan. Een kind maakt iets stuk, of groeit gewoonweg - zo zijn de kleine snoodaards nu eenmaal - en dan moet men noodgedwongen de afkeer opzij zetten, diep ademhalen en gaan.

Zo geschiedde ook vandaag. Toen ik de parking opreed, had ik een klein beetje hoop want het gebouw zag eruit alsof het na de burgeroorlog uit Libanon geïmporteerd was.
Helaas slechts gedeeltelijk, de winkel zelf was nog intact.

Ik haastte mij door de gangen, grabbelde her en der wat kaarsen mee want niemand kan de Ikea uitkomen zonder kaarsen, dat is een natuurwet, vond wat ik zocht, betaalde en begaf mij naar de Afhaling der Goederen. Of beter gezegd: ik begaf mij naar de plaats waar Afhaling der Goederen altijd geweest is.

Na een kwartier werd ik al een beetje onrustig, vooral omdat de nummers op het bord nog niet van verre de volgorde hadden waarin mijn nummer stond.

En toen vroeg een mevrouw aan een andere wachtende of ze wel juist zat voor afhaling. Nee dus. Afhaling diende te geschieden in een heel ander gebouw aan de overkant van de straat.

Dat kon men aan de kassa blijkbaar niet even melden. Tenslotte neem ik aan dat ik niet de enige ben die niet maandelijks de meubelhel frequenteert en derhalve door ervaring op de hoogte is.

Lichtjes stomend reed ik naar het andere gebouw waar mijn pakket stond te wachten. Voorzekers al een kwartier. 20 kg woog het. Wat mij niet onoverkomelijk leek. Ware het niet dat het een pakket was dat de reikwijdte van mijn armen ietwat te boven ging.

Ik probeerde halfslachtig, gaf het op en wilde mij net omdraaien om Een Man te zoeken toen bleek dat er al Een Man op mij afstevende.

Want één der eigenschappen van Een Man is dat hij graag hulpeloze vrouwen ter redding komt. De Man positioneerde mijn aankoop moeiteloos in de koffer en nam zelfs mijn karretje mee om het terug te zetten.

Waarna ik mij huiswaarts kon begeven in de hoop dat ik de komende zoveel mogelijk jaren van Ikea gespaard blijf. Wee het kind dat nog durft te groeien of door zijn bureaustoel te zakken.

14
okt

Fuck de maximumfaktuur!

Ge hebt twee soorten ouders. Het enthousiaste soort en het andere. Ik verklaar mij nader. Er zijn ouders, en ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat het vooral moeders zijn, die bij elk initiatief -schools of buitenschools- een welhaast bovennatuurlijke geestdrift vertonen en zij die dat niet doen.

Ik bijvoorbeeld word redelijk woest van brieven met als inhoud : 'Gelieve tegen eergisteren drie vellen zwart met geel geruit papier, een kruisspin met 7 poten, een blauwe outfit met engelenvleugels en een weckpot met inhoud van 6,345 dl te voorzien'. Om maar een voorbeeld te geven.

Toen er verleden week een schrijven was, waarin gemeld werd dat de kinderen zich zouden gaan verkleden als uilen werd het mij even zwart voor de ogen. Het masker zou op school gemaakt worden (oef) er werden kledingtips gegeven (iets minders oef want bruin is geen dominante kleur in Dochters kleerkast) maar er werd van ons wel een zaklamp die op het hoofd bevestigd kon worden verwacht.

Geen nood, men ging ons niet op kosten jagen. Een gewone lamp en een strakke haarband waren afdoende!

Hebt u al eens geprobeerd een zaklamp middels een haarband rond het hoofd van uw zevenjarige te bevestigen? Niet langer dan vijf seconden hebben we moeten wachten tot ze op de tegels lag. De naam lamp niet meer waardig.

Dus het werd de AS. Waar ik voor een luttele 19€ een Echte Hoofdzaklamp kocht. Het goedkoopste model. Zoals waarschijnlijk iedereen van de klas. Voorts dienden nog wat bruin/oranje toestanden aangeschaft. Nee, men jaagt ons niet op kosten, men zou niet durven!

Maar dat is nog niet het ergste. Ik zou met liefde een zak geld neertellen voor een school waar men niks creatiefs doet. Of toch niks waar ik zoektochten voor moet doen of na vier uur nog voor moet opdraven om ze te aanschouwen

Ik ben geen enthousiaste ouder dus. Maar dat had u vast al geraden.

12
okt

De kontrol

Alhoewel mijn wagen slechts 4 jaar oud is, moest ik eigenlijk al twee jaar naar de controle. Omdat hij ooit gekeurd is om een trailer te trekken. Want eens gekeurd is jaarlijks gekeurd.

Het bevel tot herkeuring negeerde ik wel twee jaar lang. Want ik vernam uit goede  bron dat een accident dat niet gerelateerd is aan waar de wagen voortijdig voor gekeurd moet worden, toch niet telt.

Toen hij zijn vierde kaarsje uitblies, was er echter geen weg meer naast. Of toch niet meer dan nog een maand of 4 procrastinatie. Ik trok uit het toen aanwezige boeket van groene kaartjes een willekeurig en toog enigszins bevreesd naar de controle.

Zoon bezwoer mij dat het geen examen was en dat ik dus geen schrik moest hebben om zelf gebuisd te worden als zijnde een Wijf met hoofdletter W.

Dat het controleding verschillende ingangen telt, zijnde die mét afspraak en die zonder -zoals ik- daar wist ik niks van. Eén keer raden waar ik stond. Gelukkig als enige dus de meneer van dienst wuifde mij rap door.

De hindernis van de juiste autopapieren werd kordaat opgelost door een controleur die mij manu militari het kaftje met de tig verzekeringspapieren afpakte om zelf te zoeken naar de juiste, plus de roze kaart.

Alles ging goed tot men op zoek moest naar de koplampsproeiers. Kid. You. Not. Ik wist niet dat ik ze had en blijkbaar waren ze niet simpel te vinden. Maar de mannen van Kontich, Het Universum zegene en beware hen, wisten van geen ophouden. De komplampsproeiers moesten en zouden gevonden worden. Een extra emmer water werd in het sproeiding gegoten voor de zekerheid.

Allengs brak ons allen het zweet uit want de sproeiers wilden hun naam geen eer aan doen. En mijn instructieboekje? Dat lag natuurlijk thuis, van die tijd toen ik de mistlampen eens wou opsporen. Te langen leste werd het raadsel ontsluierd. Ze werken enkel na een keer of drie voorruit sproeien mét motor aan.

Die hindernis genomen moest ik naar de volgende hangar rijden. Alwaar prompt mijn achterbanden afgekeurd werden.

2 weken en een rel met het bandencentrum die ze vergeten bestellen was later, bood ik mij opnieuw aan. Aan de juiste ingang nog wel. Dit keer in een enorme file. Een der controleurs kwam even aan mijn raam staan lachen. Op mijn: 'Ah gij kent mij nog', roloogde hij. Wat erin resulteerde dat toen in eindelijk mocht binnenrijden, ik zijn instructie van meer rechts sturen niet begreep. 'De andere rechts!' scandeerde hij.

Een fortuin en veel okselvijvers later ben ik de gelukkige bezitter van een goedgekeurde auto. Volgens mij kunnen ze amper wachten tot ik volgend jaar weer mag. Dikke kudo's voor Autokeuring Kontich. Zeg dat ik het gezegd heb.

07
okt

Hiep hiep happy pasen!

Eerder verschenen op Jutblogt

U weet hoe men een heel jaar door geplaagd wordt door feestelijkheden allerhande? Het hangt er wat vanaf hoe groot uw familie en vriendenkring is, maar zonder twijfel zit u elke maand wel met een paar jarigen her of der.

Niet alleen blijven mensen maar leeftijd aankweken, ook het feit dat we moeder of vader zijn dient gevierd. Hier in Antwerpen zelfs twee keer. Komt daar nog Pasen bij, communies voor de gelovigen en oh ja eerst nog wat gedoop voorafgaand, een huwelijk of wat en na een aantal jaar de zoveelste huwelijksverjaardag. Van Tante Georgette en Nonkel Frans tot Neef Wim en zijn An, ze zullen het feit dat ze 50 dan wel 10 jaar mekaars leven verzuren niet onopgemerkt laten voorbijgaan!

Is het kind ietwat pienter, dan studeert het af en hebt u helemaal pech dan wordt er ook nog wel gedoctoreerd. Ondertussen gaat uw pa feestelijk met pensioen en vertrekt uw broer mét afscheidsparty naar Azië (het langharig werkschuw tuig, tssss.)

Uw beste vriendin verhuist en wil haar huis per sé opgewarmd weten, uw nicht treedt in het klooster en de buurvrouw doet een babyshower.

Sinterklaas heeft amper de tabberd opgeborgen of daar moet u al weer cadeaus voor Kerst gaan verzinnen en de daarbij horende spijs en drank aanslepen. Maar wacht, daartussen is er nog een kind jarig en komt u nu vooral niet op adem want 10, 9 , 8…het is Oudjaar!

U zet het jaar in met zoveel nieuwjaarsborrels dat u uw lever Foie Gras mag noemen en dan begint de ellende weer van voor af aan.

Dit alles in acht genomen heb ik een voorstel. Waarom doen we geen Nationale Feestdag. Maar dan niet om het land te vieren. Nee we doen één dag per jaar, en ik stel 27 mei voor, een gigantisch festijn waarin al het voorgaande in één keer gevierd wordt.

Iedereen krijgt een verjaardags-en een kerstcadeau. De dat jaar geborenen wordt een extra knuffelbeest toegeworpen, voor de gepensioneerden leggen we allemaal bij voor een horloge. De verkasten krijgen een plant, de zoveel jaar gehuwden een taartschaal, de gedoctoreerden een Mont Blanc vulpen, nicht Non een gouden kruisje. Uw broer die ondertussen in Thailand zit stuurt u een stel proper onderbroeken toe en de trouwers krijgen het felbegeerde servies.

We borrelen heel de dag door, vanaf tien uur ’s ochtends, snijden des noens een kalkoen aan, we hangen paaseieren in een kerstboom en om 16 uur komt de Sint langs! Tegen zeven uur hijsen de kinders zich in carnavalspak en ondertussen steekt uw pa de oesters open en vermoordt Nonkel Frans wat kreeften. Om 12 uur is er champagne, wordt er uitbundig gezoend, wensen we elkaar het beste toe en terwijl de kinderen de laatste confetti en slingers gooien ter concurrentie met het vuurwerk mag er nog een kerststronk achter de kiezen gestoken worden.

Niet later dan twee uur des nachts is iedereen zo moe, dronken en mottig dat de Nationale Feestdag stilaan ten einde loopt.

Stel het u eens voor : een heel jaar peis ende vree. Niet elke maand 4 keer om een cadeau moeten, geen saaie familiefeesten om de haverklap. Geen paasvreten, geen verplichte recepties. Want het is u toch ook al wel opgevallen dat iedereen altijd zegt : we MOETEN naar een trouwfeest of iets dergelijks. Nooit eens : joepie we mogen. Dat heeft een reden, beste lezers. We zijn namelijk overfeest. Maar niks van dat alles meer.

Vanaf nu hebben we 27 mei.

06
okt

Op grote voet

Toen de dochter geboren werd, had ze al merkwaardig forse onderdanen voor zo'n klein wezentje. Een kennis van mijn ma zei: 'Dat wordt een reuzin'. Waarop iemand opmerkte dat het een baby was en geen puppy.

Nou, die kennis heeft gelijk gekregen. Zeven jaar en tien maanden telt ze, en veel meer dan een flink hoofd kleiner dan ik is ze niet.

Voor de zomer liep ze rond met maat 35. Midden augustus moest ze een 36. Vandaag gingen we om nieuwe turnpantoffels en laarzen. De voeten werden gemeten. Ik viel zo ongeveer achterover toen de winkeldame mij vertelde dat ze een 37 moest hebben.

Een beetje wantrouwig liet ik haar een laars passen, verzocht haar de hiel zo ver mogelijk naar achter te duwen en vervolgens eens met de tenen te wiebelen. Meer dan een kleine centimeter speling bleef er niet over.

Een ze-ven-en-der-tig mensen. Ik heb een Berner Sennepuppy gebaard.

20
sep

L'enfer c'est les autres. En het kinderbijslagfonds.

Zoals elke moeder ben ik maandelijks de gelukkige ontvanger van een deel van uw belastinggeld, ook wel kinderbijslag genaamd.

Aangezien ik 1)alleenstaande ouder ben en 2)in het bezit van o.a. een studerend kind van +18 word ik elke zes maanden geplaagd met een vragenlijst. Het feit dat ik via 2 kinderbijslagfondsen, ééntje voor elk kind, uw zuurverdiende centen ontvang, en dus de lijst in tweevoud, plus nog een extra formulier voor de studerende zoon moet invullen maakt de vreugde er telkens weer dubbel zo groot op.

Maar mijn verbazing viel deze ochtend werkelijk niet te schetsen toen ik per post een mededeling kreeg van een der kinderbijslagfondsen dat men op Huisbezoek zou komen. Om, en ik citeer: te checken of de info waarover ze beschikken overeenstemt met de reële situatie'. De dame in kwestie wou graag volgende vrijdagochtend even bij mij langskomen.

En toen werd uw Huisvrouw wakker en stuurde ze volgende mail:

 

Geachte Mevrouw.
 
Kan u mij even vertellen WAT u precies denkt vast te stellen via een huisbezoek? Denkt u dat mijn kinderen op een vrijdagochtend thuis zijn om door u geteld te worden?
Er bestaat m.i. zoiets als een rijksregister en de burgerlijke stand waar u perfect kan zien wie er onder mijn dak woont.
 
Ik hoef niet geïnformeerd te worden over mijn rechten en ik heb geen complexe problemen. Althans toch niet van de orde dat u, of bij uitbreiding Securex, er iets aan kan doen.
 
Als u een attest gezinssamenstelling wenst, ben ik bereid dat voor u aan te vragen bij de gemeente. En daar bent u dan volgens mij voldoende mee geïnformeerd.
 
Groeten,

 

De dame in kwestie antwoordde prompt. Aangezien er onderaan haar mail een confidentiallity notice staat, in het Engels, jawel, zal ik hem niet integraal C/P'en maar het komt er op neer dat men IRL moet komen checken, op last van de overheid die 10% controles vraagt, of het dossier en de gegevens kloppen met de realiteit. Als ik dit niet toesta, dan kan men mij de kinderbijslag afnemen. Maar, het bezoek mag ook op mijn werkplek (sic) doorgaan!

Dus ik dacht nog even door te vragen:

Beste Mevrouw,
 
U mist een beetje de essentie van mijn betoog. Het gaat niet om de plaats waar het bezoek zou moeten doorgaan maar wel om het nut.
 
Nogmaals vraag ik u waarom dit middels een persoonlijk onderhoud geregeld moet worden als het er blijkbaar enkel om gaat dat u een totaal nutteloos verslag moet maken, want u kan op mijn 'werkplek', die ik overigens niet heb, onmogelijk inschatten of ik 1, 3 dan wel 25 kinderen heb.
HOE denkt u aan mijn gezicht te kunnen aflezen of 'het dossier en de gegevens in het nationaal register' kloppen met de realiteit?
 
Ik kan onmogelijk ingaan op dit verzoek als u, of de overheid, mij niet even kunnen uitleggen hoe dat praktisch in zijn werk gaat? Brengt u misschien The Mentalist mee?
 
Als u een verklaring op eer wenst, want meer kan dat niet zijn, dan ben ik eveneens graag bereid die u per kerende te laten geworden.
Groeten,
Het antwoord daarop was kort. Voor klachten over het nut van het bezoek moet ik niet bij haar zijn maar ze zou mij de gegevens van de bevoegde overheid doorgeven. Ook ging ze noteren dat ik vrijdag niet aanwezig zou zijn. Een tweede uitnodiging volgt nog.
En zo gingen haar mails van 'vriendelijke groeten' naar droogweg 'groeten', zoals de mijne. Waar zou ik dat aan verdiend hebben?
Maar ook wel: wat een vreselijke verspilling van uw centen, dit soort belachelijke, totaal zinloze bureaucratie.
 

 

 

 

22
aug

PMS, Anyone?

De laatste tijd is mij een merkwaardig fenomeen opgevallen. Vrouwen hebben terug PMS! Ik verklaar mij nader : toen ik het Rijk der Vrouw betrad, was het absoluut not done om flauw te doen over je menstruatie, laat staan om al een week op voorhand moordlustig, zeurderig, huilerig of zielig te zijn.

Toen ik bij mijn allereerste keer ongesteld tegen mijn moeder kloeg over buikpijn en hoe ik niet 5 straten verder voor haar naar de winkel wou gaan in mijn deplorabele toestand, zei ze me dat dat echt geen excuus was en dat het leven gewoon doorging.

Want vrouwen waren chirurg, piloot en/of moeder en het zou maar gek zijn moesten ze een paar weken per maand niet toerekeningsvatbaar of handelsbekwaam worden geacht. Weg met die nonsens en rep u naar de winkel!

We zijn ondertussen 28 jaar verder en al die jaren heb ik getracht mij in te houden. Ik zeg wel getracht, want wat mijn moeder ook mocht beweren, natuurlijk was ik al een week op voorhand moordlustig, zeurderig, huilerig en zielig. En wilde ik de vier dagen die daar op volgden maar al te graag degene die in de supermarkt in mijn weg stond een pijnlijke dood laten sterven, en dan nog eens met mijn winkelkar over het bloederige lijk rijden, onderwijl waanzinnig lachend.
Zowat élke emotionele uitbarsting of onredelijk gedrag van mijnentwege situeert zich net voor of tijdens de tijd van de maand.

Wat lees en hoor ik tegenwoordig echter constant? ‘LOTMAAGERUST want ik heb PMS.’ , ‘Ik ga een rotopmerking maken, neem het mij niet kwalijk want ik ben ongesteld.’ , ‘ Ik ga deze week iemand vermooooooorden en het is een wonder dat het nog niet gebeurd is want ik heb PMS.’, ‘Ik ben daarnet op mijn werk in tranen uitgebarsten en heb mijn baas een klootzak genoemd, maar ik kan er niet aan doen want ik heb PMS’. Vrouwen zetten het zelfs in hun onderschrift op forums en het zou mij niet verbazen, moesten ze er ook nog hun zakelijke mails mee ondertekenen.

Jawel dames, het is terug in om uit te pakken met het feit dat wij vrouwen toch wel speelbal van onze hormonen zijn, nadat jarenlang de man die ook maar durfde fluisteren : ‘Is het weer die tijd van de maand?’ nog net niet gelyncht werd door zijn wederhelft, die achteraf tegen haar vriendinnen aan de telefoon krijste :’Hoe WAAGT hij het om mijn volledig terechte woedeuitbarsting af te doen als PMS, de vorte VENT, de SEKSIST!’. Waarop de vriendinnen meelevend Tssssss-den.

Misschien moeten we dus toch maar pre-op informeren bij onze chirurge of ze wel compos mentis is, ofdat ze, geregeerd door Queen Oestrogeen en Prinses Progesteron, eventueel wel in staat zou kunnen zijn net iets fanatieker in ons bewusteloze lijf te kerven dan strikt noodzakelijk.

En is het wel een goed idee om mee te vliegen wanneer uw pilote mogelijkerwijs het vliegtuig in de Noordzee laat storten omdat de co-piloot opmerkt dat haar uniform precies een beetje strak zit?

Of misschien moesten we met zijn allen terug naar de goede oude tijd. Waarin vrouwen even capabel als mannen werden geacht, de hele maand lang in plaats van slechts 2,5 weken. Dat slechts de vrouwen daar toen zo over dachten, is een detail dat we onder het tapijt schuiven, want eigenlijk, eigenlijk hadden de mannen altijd al gelijk. Het was weer die tijd van de maand.

Moordzucht

Ik heb last van PMS, dat wist u al.
Maar niet alleen dat, ik heb ook last van MS. Niet multiple sclerose maar Menstrueel Syndroom.
Morgen moet ik naar de Delhaize. Of de GB. Ik laat de opties open, opdat u niet een van die twee zou kunnen mijden om mij niet tegen te komen.

Alex Agnew wordt moordzuchtig in de supermarkt maar hij heeft, normaalgezien toch, geen MS. En zelfs hij ergert zich al groen en geel bij het boodschappen doen.

Ergo : de eerste die morgen zijn kar tegen mijn hielen aan ramt, dan wel tegen mijn achterwerk duwt mag zich verzekerd weten van een karateslag op zijn adamsappel of gewoonweg luchtpijp indien van de vrouwelijke kunne. De eerste bejaarde die het gangpad verspert met zijn kar kan er op rekenen dat ik het dichtstbijzijnde winkelrek omtrek en laat ons dan hopen dat het de afdeling colaflessen of blikvoer is en niet het WC-papier of maandverband.

Als ik mij dan nog moet begeven in de ondergrondse parking van de Delhaize, is het te hopen dat er geen andere huisvrouw in de buurt is die een keer of drie teveel voor-en achteruit moet manoeuvreren want dan zou ik geneigd zijn om mijn tank er frontaal in te rammen, want hey, ik heb een omnium en in MS modus heb ik er graag de franchise voor over om mijn agressie te ventileren.

Voornoemde bejaarden blijven ook best weg uit de parking, of zien toch dat ze niet zoals gewoonlijk pontificaal in het midden van de rijweg hun rekening gaan natellen want ik vrees dat een laagprofielband par excellence geschikt is om een ouderlingenvoet te verpletteren. Geheel per ongeluk natuurlijk. Shit happens.

Ik kan haast niet begrijpen dat er niet meer agressie in deze wereld is, en wat ik nog minder begrijp is dat de meeste agressoren mannen zijn. Een week of twee per maand ben ik niet compos mentis, en met mij toch de hele vrouwelijke populatie, waar ligt het dan aan dat wij niet echt over de schreef gaan? Beschaving wederom? Deze maand echter, ben ik er niet zo zeker van. Het dunne vernisje civilisatie vertoont reeds op deze rustige avond haarscheuren. Als ik u was zou ik mijn boodschappen morgen per Caddyhome laten brengen. Vooral indien u in Antwerpen woont.

10
aug

Welverdiende rust

Eerst en vooral wens ik u gerust te stellen. Ik ben niet dood, maar zelfs Een Huisvrouw mag eens wat van verlof doen, toch?

Ware het anders geweest, ik had u allen welkom geheten op de uitvaart. Burgerlijke plechtigheid, roken en drinken toegestaan, twitterwall en wifi voorhanden.

Maar vooralsnog moet u nog geen plaatsje in uw agenda vrijhouden voor deze feestelijke gelegenheid. Ik kom snel bij u terug met meer verhalen uit Disfunctia. Of gecopy/paste vanop jutblogt. Navenant hoe energiek ik mij voel.

Tot binnenkort. Kusjes en zovanalles!

25
jun

Grafstemming

'Ik moet toch niet naar die begrafenis, ik ken die man niet eens' zuchtte ik tegen mijn ma bij het overlijden van een broer van de schoonzus van mijn vader. Oftewel mijn aangetrouwde tante haar broer.

'Ge moet niks, maar doe het voor uw tante. En voor mij.' Zei ma. Ja lap, daar had ze me liggen.

Dus toog ik verleden woensdag met 4 bejaarden - ma, pa, tante en nonkel - in de auto naar het uitvaartcentrum. Alhoewel de GPS opstond, presteerden de oudjes het toch om bij elk stoplicht ruzie te maken over de te volgen weg.

"Ons Jeanine zei dat het hier naar links was."

"Dat kan niet, want we moeten nog eerst voorbij de apotheek"

"Maar allee nee, links zei ze, links!"

Tot ik mij omdraaide en snauwde dat de mevrouw van de GPS het écht wel wist zonder hun interventie. Met slechts een milde hoofdpijn en licht verhoogde hartslag bereikte ik feilloos de plaats van bestemming.

Bij de samenkomst waren er al fijne taferelen te bespeuren. Een man in een witte short en dito sportschoenen, een vrouw met teensletsen en nog een individu met een baseballpet. Ik zeg het u: savoir vivre is ver te zoeken dezer dagen.

Bij het aanvangen van de plechtigheid speelde men 'Smile' van Nat King Cole. Het bleek dadelijk dat mijn moeder haar Engels niet alles is, want ze barstte prompt in snikken uit om niet meer op te houden.

Bleek gaandeweg dat de overledene een Antwerpsupporter was. Als u weet dat mijn allereerste knuffelbeertje er een van Beerschot was, kan u zich mijn opgetrokken wenkbrauw wel voorstellen toen het afscheidslied tijdens het groeten het clublied van RAFC bleek te zijn.

Waarbij mijn ma, tussen haar tranen door fluisterde dat ze een groot polonaisegevoel voelde opkomen. En toen moest IK mij serieus proberen houden.

Familie is een miserie, maar aangetrouwde familie, dat trekt helemaal op niks. Zeg dat ik het gezegd heb.

 

21
jun

Verlaat het gezonken schip niet met lege handen!

Ik zelf ben nog nooit getrouwd geweest, maar mensen die wel al in het bootje zijn gestapt, vertellen dat ze bij die heuglijke occasie van de gemeente een aandenken krijgen. Een duo van kopjes, een setje bics, een huwelijkskaars of zelfs een stel keukenhanddoeken.

Ik ben dus nooit officieel gehuwd maar al wel een paar keer gescheiden. Wat ik toen bedacht, is dat dat misschien toch ook een kleine attentie van overheidswege verdient. Wat denkt u van een paar gebroken kopjes? Een doormidden gehakt peperkoeken hart? Een zakje halve suikerhartjes? Een schaalmodel van de Titanic misschien?

Uw overheid leeft mee! Jammer dat de verkiezingen al gepasseerd zijn, de partij die dat in haar programma opneemt, zou alvast mijn stem gekregen hebben.

Eerder verschenen op Jutblogt

17
jun

Fanmail!

Ik kreeg een fanmailtje. En hoewel ik er wel meerdere krijg, waar ik niet altijd op antwoord, ik weet het, wijt het aan mijn drukke leven en andere tamzakkerij Lieverdjes, vond ik deze toch de moeite van het bloggen waard.

je zou dit bericht eens moeten bewaren en herlezen als je zelf op pensioen bent. eens zien wat je er dan van denkt.
ik kan evengoed het opgekeerde zeggen en dan blijven we bezig.
ook jongeren zitten met één hand te telefoneren en draaien maar lukraak naar links en naar rechts zonder richtingaanwijzers te laten functioneren.
jongeren houden zich absoluut niet aan snelheidsbeperkingen. ik woon in een straat waar 50 de maximumsnelheid is dus ik kan het zien.
zou het niet eerlijker zijn om toe te geven dat zowel bij de ouderen als bij de jongeren er mensen zijn die absoluut niet kunnen rijden ?
vanaf welke leeftijd moeten we volgens jou dan binnenblijven ? R.


De datum dat ik zelf met pensioen ga is eigenlijk al zeven jaar verstreken. Zij het een onbetaald pensioen, maar een kniesoor die daar op let.

Jongeren zitten met één hand te telefoneren, ja, met twee handen zou helemaal de pan uitrijzen, weet ik uit ervaring als ik eens iets wil internetten in de auto.

Richtingaanwijzers zijn zeer nuttig maar niét als men zo snel rijdt dat er toch niemand anders op het andere baanvak te bespeuren valt bij het invoegen. Dat staat vast ook in het instructieboekje.

Snelheidsovertredingen zijn natuurlijk enkel te controleren mits een toestel. Het strekt u wel tot eer dat de Uitvoerende Macht u dit toestel heeft gegeven om van achter uw Sanseveria's de snoodaards te betrappen op onwelvoeglijk gehaast.

Mijn straat is ook gelimiteerd aan 50. En als ik mijn motor nog maar start, denkt elke omwonende die per toeval het onkruid staat te krabben op zijn oprit al dat ik een overtreding doe.

Van welke leeftijd u moet binnenblijven? In uw geval zou ik zeggen vanaf nu. En dat is geen belediging. Ik doe dat ook zoveel mogelijk. Om mij niet te ergeren aan andere weggebruikers.

Uw lotgenote. X!

ps: u mag uw grieven altijd openbaar kwijt in comment hoor. Zoals u ziet maakt het niet veel verschil.

ps2: ironie? Ooit van gehoord?

12
jun

Suggestie aan autoconstructeurs

Ik raad u aan om een auto speciaal voor bejaarden te ontwerpen. Low budget, en dan vooral voor U, beste constructeur, want er zijn heel wat dingen waarop u kan besparen. Spiegels om te beginnen. Die gebruiken ze toch niet. Van rijvak veranderen gaat volledig intuïtief. Moet kunnen na 45 jaar rijervaring.

Zijraampjes idem dito want even een blik opzij werpen alvorens een manoeuver van welke aard dan ook te doen, is niet meer van toepassing indien men pensioengerechtigd is. De blik strak naar voren gericht, meer moet dat niet zijn. Datzelfde geldt ook voor de achterruit. Geen achteruitkijkspiegel ergo geen achterruit vandoen.
Toemaken die handel dus.

Voorts de snelheidsmeter. Alles boven de 90 kan u eraf laten. Feitelijk alles boven de 70, maar indien ze zich toch eens op de snelweg wagen, gaan ze er in een wufte bui misschien toch een keertje over.

Derhalve zijn 5 versnellingen ook overbodig. Drie volstaan ruimschoots, mijn buurman bewijst het dagelijks met huilende en gierende motor.

Voor de richtingaanwijzers kan u twee opties aanbieden : de optie ‘niet meegeleverd’ of de optie ‘permanent knipperend, naar keuze links of rechts’. Het is altijd leuk om te kunnen kiezen en beide mogelijkheden zullen zeer populair zijn bij de 65 plussers, want dat is nu al het geval. Het staat ook zo vrolijk, dat gepink. Het straatbeeld knapt er instant van op en ach, een kniesoor die dan tegen 25 per uur vloekend achter de bestuurder op leeftijd moet blijven hangen omdat hij hem niet durft te dubbelen.

GPS : laat maar, want voor de kleinkinderen opa aan het verstand hebben gebracht hoe dat werkt, is uw kunstig ontworpen auto al aan het schroot toe.

In plaats daarvan kan u misschien wel een minieme andere investering doen : een stem die bij het omdraaien van een hoek aanmaant om vooral gas te blijven geven. Och en als u dan toch bezig bent : ook eentje die bij het aanzetten van het contact uitlegt dat het écht niet nodig is, in het jaar 2010, om nog gas te geven bij het starten. En zeker niet zodanig dat de vogels van het dak dwarrelen bij het inademen van zoveel uitlaatgassen in één keer.

De Renault Vieillot, de Opel Ruhe, De BMW 65 serie, het wordt een succes, ik voel het.

Eerder verschenen op Jutblogt

04
jun

Moedermaffia

Sommige vrouwen raken blijkbaar nooit uitgekletst over hun kinderen. Dat begint nog voor ze er zijn.

Eerst over hoe graag ze er willen. Oeverloos gezeur wanneer de man (nog) niet zo ver is. Chantagepraktijken worden besproken en de Oneerlijkheid van het Negeren hunner Moederwens vindt gretig aftrek (pun not intended) bij andere moederbeesten.

Wanneer het dan eindelijk zo ver is, want geloof mij: die man geeft toch wel toe al was het alleen maar omdat hij weet dat hij anders nooit meer seks krijgt, wordt er gejammerd over de ongemakken van de zwangerschap. De angst voor een afwijking.Hoe moehoe ze zijn. Hoe weinig begrip de man heeft. Gezwollen voeten en de baas die niet wil dat ze tijdens de werkuren naar de gynae gaan.

Maar de echte pret begint pas wanneer het kleine mirakel, gewoonlijk na een gruwelijke bevalling, zijn intrede doet in het dagelijks leven.

Het slaapt niet, het slaapt teveel, het drinkt te weinig, het drinkt te veel. En het heeft reflux. Want tegenwoordig worden er geen kinderen zonder reflux meer geboren.

De vader, laten we hem niet vergeten, doet nog altijd te weinig. En eist te veel. Ja dààr, dat begrijpt u goed. De sukkelaar die dacht dat hij door toe te geven aan Mevrouws procreatiedrang zijn steentje had bijgedragen en daar een beloning voor zou krijgen, wacht een koude douche. Letterlijk. Want mama is nog altijd moe. En opgezwollen. En ongerust over de reflux. Of de stoelgang, oh breek me de bek niet open over de stoelgang. Vooral wanneer de tijd van de potjestraining er komt.

En als u denkt dat dat na een paar jaar allemaal over is, denk dan nog maar eens want dan krijgen ze allemaal ADHD. Of een Allergie. Maakt niet uit, als het maar met een A begint.

De kinderen moeten ook gekleed en zelfs dat is voor de moderne moeder geen sinecure. Het moeten precies diè schoenen zijn en een vestje -effen doch met een ton sur ton patroon van wilde rozen - dat enkel te vinden is in Zwitserland. En of u dan even mee wil bestellen want dan zijn de verzendingskosten lager.

Moeders zijn een vreselijke soort. Maar laat ons wel wezen: kinderen ook.

Waarom ik er dan zelf twee op de wereld gezet heb? Waarover zou IK anders moeten zeuren, denkt u? Heb ik u al eens verteld hoeveel uur mijn eerste bevalling duurde?

03
jun

Kindervreugd

Er zijn van die woensdagen waarop een Huisvrouw wilde dat ze mocht gaan werken. Alle woensdagen om precies te zijn.

Gisteren begon het feest echter nog vroeger dan gewoonlijk want de ouders mochten op school naar een 'kunsttentoonstelling' komen kijken. Nu ben ik best enthousiast over de kunst die mijn kind produceert, maar wat andermans gebroed bij elkaar kladt of boetseert, kan mij maar matig boeien. Vooral als daar een hele uitleg bijhoort. Bijvoorbeeld over hoe ze iets moesten namaken van de kunstenaar 'Gi...Ga..., nee wacht Gio.. Gem...' en men dan niet mag krijsen: 'Giacometti heet hij, zeg het dan, ZEG HET!'.

Het spreekt voor zich dan mijn kind haar uitleg wel fatsoenlijk deed en de mooiste werkjes van de hele tentoonstelling had gewrocht.

Na deze lijdensweg volgde thuis nog een sessie pottendraaien met de schijf die ze van bomma en bompa kreeg. Ik begin te denken dat die mensen mij echt niet graag zien. En stel u vooral geen scènes uit Ghost voor maar eerder iets uit een horrorfilm van B-kwaliteit.

Vervolgens mocht ik met bodypaint haar gezicht beschilderen aan de hand van een ingewikkeld voorbeeld. Wat met mijn bepaald onvaste hand geen sinecure is. Haar oordeel was: 'trekt op niks', terwijl ik er best wel trots op was.

Dat zijn van die dagen, beste mensen, waarop ik een Carrière ambieer. Met veel Overwerk. U mag de aanbiedingen in mijn mailbox droppen, en snel want voor ik het weet is het weeral woensdag.

 

 

 

01
jun

Liefde is blind

Vorige week stak er een bijlage bij de krant, vol met baby's. Ik wierp een blik op de verzameling nieuwe wereldburgers, eerder uit nieuwsgierigheid naar de namen, want sommige mensen zien hun kroost precies echt niet graag, te oordelen aan de naamkeuze. Toen bekeek ik de foto's eens wat nader. Een O Mijn God ontsnapte mijn lippen. Wat een hoop gedrochten zat er tussen. Hoe kan je dàt nu graag zien? Maar dan kreeg ik een flashback. Naar de tijd dat ik bepaalde babyfoto's van mijn prille dochter aan iedereen liet zien. Foto's die impliceren dat ik een primaat gebaard heb. Een niet bijster snuggere bovendien.

Oordeelt u zelf hoe blind liefde wel niet kan zijn. Gelukkig is het allemaal nog goedgekomen. Dochter is echt wel een mooi meisje nu. Zucht van opluchting.

 

Eerder verschenen op Jutblogt

Met uw mening wordt toch geen rekening gehouden.

Jutblogt is een beetje aan het afsterven. En omdat ik zeker weet dat u al mijn briljantigheden van die tijd niet onthouden hebt, ga ik af en toe een stukje van dààr hiér herbruiken. Niet dat ik een Groene! gedachtengang koester, maar omdat ik vreselijk ijdel ben en wil dat u het allemaal nog eens leest.

Wat denkt ge er van? Akkoord? Niet dat ik naar u ga luisteren want Disfunctia is een dictatuur en geen democratie maar dan zijt ge toch verwittigd.

 

 

26
mei

Het geluk zit niet in een klein koekje.

Klop 3 eiwitten tot schuim. Zeef daar 60gr poedersuiker en 60 gram meel door. Doe er 45 gram gesmolten boter bij, meng alles en laat het deeg een half uur rusten terwijl u de oven voorverwarmt op 180°. Ondertussen kan uw kind spreuken op kleine reepjes papier kalken. Vertaling: u kan spreuken op kleine reepjes papier kalken want zij schrijft veel te groot.

Nu kan de pret beginnen.

U tekent drie of vier cirkels van ongeveer 9cm doorsnee op bakpapier dat u op een bakplaat legt. Niet meer want de koekjes dienen onmiddellijk uit de oven geplooid te worden, anders gaan ze breken.

Dan mag u kind deze rondjes invullen met het deeg. Niet meer dan een theelepel of twee per cirkel. Dat lukt uiteraard niet. Er blijven maar gaten tevoorschijn komen. Dus u neemt het grollend over. Het lukt u ook niet. U blijft smeren.

Dat herhaalt u dus 3 à 4 keer.

Na een kleine eeuwigheid hebt u iets wat ermee doorkan. Vooral omdat uw geduld al twee cirkels eerder op was.

U schuift het geheel in de oven en kijkt op de klok. Zeer belangrijk want de koekjes mogen niet langer dan 5 minuten bakken zegt het recept. Ze mogen enkel aan de randjes bruin zien, het midden moet nog bleek en week zijn want u moet er immers nog een vorm in kunnen buigen.

Na vijf minuten haalt u de heerlijkheden uit de oven. Bliksemsnel dienen ze losgewrikt te worden van het bakpapier. Uiteraard blijft het midden plakken. Of het rimpelt op. Of de bruine randjes brokkelen af. Een van de drie ziet er redelijk uit, dus daar legt u een papiertje in, vouwt hem dubbel en probeert er een gelukskoekjesvorm van te maken. Op de rand van een schaaltje zoals het recept suggereert. Dat resulteert onmiddellijk in een gebroken koekje.

U probeert krampachtig een vloek te onderdrukken, tevergeefs, en begint aan de volgende drie exemplaren.

U neemt iets meer deeg, dat smeert makkelijker uit. U besluit de baktijd met een minuut te verkorten. Helaas vergeet u op uw klok te kijken, zodat u om de seconde moet gaan kijken of ze er al naar wens uitzien.

Na vier minuten gebeurt er net hetzelfde als na vijf minuten. Uw kind vindt het al lang niet interessant meer. Zij propt zich vol met de mislukkingen terwijl u fanatiek blijft proberen.

Als u geluk hebt, is het deeg na een poging of tien op. Het resultaat mag er wezen. Twee, jawel TWEE baksels hebben het einde van het experiment gehaald. En dat ik ze 'baksels' noem en niet 'gelukskoekjes', dat heeft een reden. Oordeel vooral zelf.

happiness

 

 

25
mei

Een goed geolied huishouden

De dochter heeft geen school tot donderdag. Wat wil zeggen dat ze, als verworven recht, op vakantiedagen 'komen eten' mag kijken.

Toen de kok in kwestie zijn pasta vandaag mislukte zei ze: 'hij had er maar een klontje boter bij moeten gooien he mama?'.

Wij zijn de laatste tijd veel Italiaans gaan eten. En bij die uitspraak smolt ik botergewijs weg. Gelukkig maar, want de rest van de dag haalde ze mij het bloed vanonder de nagels wegens oeverloos lawaai en prepubergedrag.

Morgen gaan we gelukskoekjes bakken. Ik voorspel Chinese vervloekingen op de papiertjes. Als ik ze mag schrijven tenminste.

21
mei

Start to Run.

Ik ben er altijd in geslaagd om mijn voet tot nét niet achter mijn nek te krijgen. Misschien met wat gewring er helemaal achter maar we willen nu ook geen ambulance moeten oproepen wegens zelfgekozen genante posities, toch?

Ook op mijn vergevorderde leeftijd kost mij dat geen moeite. U in bochten wringen is soms letterlijk makkelijker dan figuurlijk.

Edoch, ik merkte dat de conditie wankelde. Het paardrijden, dat leken onder u kermisponyhobbelen lijkt, maar wat het dus niet is, bleek allengs meer moeite te kosten.
Een les was een opgave. Waar ik tot verleden jaar 4 keer in de week privaat afgesnauwd werd door een instructeur, bleek nu zelfs één keer in de week in groepsverband een opgave te zijn.

Dus besloot ik dat er iets moest gebeuren. Ik moest gaan lopen. Iemand online vatte net datzelfde plan op waarop ik schaamteloos een co-runningschap afbedelde.

En zo geschiedde. We zijn inmiddels aan week 3 en zij noch ik zijn doodgevallen na minuut 1. Het gaat goed. We kunnen zelfs praten ondertussen en een kind monitoren. En vooral synchroon hijgen. Ik mag niet denken aan het geld dat een tape van onze loopsessies zou opbrengen.


Deze ochtend was echter andere koek. Mijn partner was onbeschikbaar en ik besloot alleen te gaan. Op straat, niet in een park. Godindenogenemel, ging het schema toch wel ineens naar 4 en zelfs 5 minuten.  Op het laatste deed ik rondjes rond een pleintje want het schiere idee om nog een trottoir af en op te moeten deed mij bijna kokhalzen. Maar toch, het lukte weeral.

Achteraf kon ik mijn minuut recup gebruiken om naar de krantenwinkel te wandelen om versche Marlboro en zette zelfs nog een loopje naar huis toe aan.

Wie had ooit kunnen denken dat Uw Huisvrouw van haar paard zou komen en een plebsachtige inspanning gelijk lopen zou doen? Niemand toch? Het gaat goed en u moet mij zo hard toejuichen dat het geen naam heeft.

14
mei

Manifest protestant. Of katholiek.

Ik had verleden week bezoek. Wij aten in gezinsverband, want zelfs de zoon vindt dit bepaalde bezoek altijd wel vermakelijk ondanks zijn oorspronkelijke burgerlijke weerzin tegen dreadlocks.

Ik legde een hyperactief kind te bed, want ook de dochter vindt dit gezelschap zo fijn dat ze niet echt naar boven wou. Toen konden wij, dames onder elkaar, ons wijden aan Serieuze Zaken. Die allengs Ernstiger werden.

Dat het ondertussen een redelijk kot in de nacht werd, mocht ons niet weerhouden van een diepgaande studie over Geloof. En de verspreiding van Protestanten en Katholieken in Nederland.

Dus begon ze een kaart te tekenen. In mijn Humo.

En nog een. Toen snapte ik het helemaal. Dan tekende ik een kaart van België en werd op hoongelach onthaald. Want had ik nu net niet Zuid-Amerika gewrocht? Googlemaps werd erbij gehaald. Mijn gelijk werd bewezen.

Ondertussen waren we drieduizend blipliedjes verder en werd het half vier. De Zoon grommelde de dag erna op mijn kreunende 'het was laaat' 'JA dat heb ik gehoord.'.

Eveneens was alles waar ik zo begrijpend op geknikt had qua geloofsgrenzen verdwenen uit het geheugen. Maar wie maalt daarom, we hadden het toch gezellig. En zeg nu zelf: kaart 3 is toch België en niet Zuid-Amerika?

 

 

kaart1

 

 

 

kaart 2

 

 

 

 

kaart 3

 

13
mei

communiet

Ik  kreeg een stokje. Daar was ik niet blij mee  zoals u reeds kan bevroeden als u mij kent, maar aan de andere kant: ik heb u de laatste tijd toch verwaarloosd dus waarom niet.

Communiefoto's. Ja die heb ik dus niet. Ik stam uit een zeer rood nest en alles wat met kerk te maken had, werd afgedaan als ware het des duivels. Mijn grootvader was een communist die toen zijn dochter, mijn ma, voor de grap eens naar de kerk ging op assewoensdag en zich een kruisje op het voorhoofd liet kalken, slechts weerhouden werd van een kindermoord door liefde voor zijn dochter.

Gedoopt ben ik wel. De vrouw van diezelfde grootvader, mijn bomma, was mijn doopmeter. Vraag me niet om dat uit te leggen. De logica van die generatie gaat mijn petje ver te boven.

Communie, dat was echter uit den boze.

Net zoals in mijn gezin. Behalve dat ik ook zo consequent geweest ben om mijn kinders niet te laten dopen.

Toen dochter vernam dat ze niet ter communie moest gaan was haar eerste reactie:

"o tof, dan moet ik ook al die onnozele liedjes niet leren". Nee voor mijn part niet.

Ik deed de uitleg over hoe wij niet katholiek zijn, hoe zij niet gedoopt is maar toen kwam haar tegendraadse zelf naar boven. "Dan doop ik mijzelf wel volgende keer als we naar de kerk gaan met school en doe ik wél communie."

Onnodig te zeggen dat een schouderophalen van mijn kant genoeg was om het haar er nooit meer over te laten hebben.

Foto's dus. Voor een foto van mezelf als 6-jarige zou ik langs mijn ouders moeten gaan, en die 100 meter ga ik vandaag niet overbruggen. In de plaats krijgt u onderstaande. Ik kan u verzekeren dat ik er sinds dan alleen maar schattiger op geworden ben. U mag ooooh en aaaah doen. Ik hou u niet tegen.

IMG_0304

 

29
apr

Shoot!

"Bijna iedereen heeft oorbellen," pruilde de dochter en somde een lijst op van klasgenootjes met reeds gepiercete lellen. Gelukkig allemaal meisjes.

"Als bijna iedereen in het water springt, spring jij er dan achter?" bromde Zoon, met  een nauwelijks verholen 'marginaal' erachter gekucht.

"Nee, maar ik wil wél oorbellen," deed dochter met haar koelste blik.

Twee weken heb ik mijn verzet volgehouden, want ik vind kleine meisjes met oorbellen ook niet mooi, eigenlijk.

Ik haalde mijn beste pedagogische trucs boven, zoals: "Dat doet héél erg pijn, nog erger dan..." en toen kneep ik venijning met mijn nagels in haar oorlel.

De vriendinnetjes beweerden echter wat anders. Het zou helemaal geen pijn doen. Niet erger dan...en toen kneep zij zachtjes in mijn arm.

Na twee weken kon ik het woord 'oorbellen' niet meer horen en besloot dan maar gemakshalve toe te geven. Hopelijk gaat ze nooit om heroïne zeuren.

Met een strak lipje ging ze op het krukje van de juwelier zitten. Want de aanblik van het toestel waarmee de kleinnoden geplaatst gingen worden, doet vermoeden dat de term 'oorbellen laten schieten' niet voor niks wordt gebezigd. Zelfs mijn grapje of ze misschien ineens een navelpiercing wou, toverde niet meer dan een mager glimlachje op haar gezicht.

Twee luide Klikken later was mijn kind in het bezit van piepkleine knopjes in haar oren.

"Gij hadt gelijk, mama. Het doet wel pijn" fluisterde ze.

Ik onderdrukte een 'ziedewel' en blies fanatiek op de oren, zoals de winkeldame had aangeraden om het prikken te verzachten.

Waar ik echter geen gelijk in had, is dat ik dan eindelijk van het gewraakte woord verlost zou zijn. Haar trots om de nieuwverworven versiering brengt mee dat er geen zin meer zonder wordt uitgesproken.

En op de keukenkast prijkt nu een papier met de woorden: 'Op 9 juni mogen mijn oorbelen (sic) eruit.'

Op 9 juni mag ik waarschijnlijk gaan discussiëren over welke oorbellen geschikt zijn voor kleine dametjes. Het einde van mijn lijden is nog niet in zicht.