20
apr

Tsjetten

Dit WE verkreeg Dochter een nieuw vriendje. Met een Gmailadres. En de vraag of ze konden 'tsjetten'. Want ja, zo spreekt ze het uit.

Niet alleen wou ze met het vriendje tsjetten, nee, ze wou eerst op mij oefenen. Dus ik maakte een adres aan.

ik: Dag :)

15:57 dochter: dag mama:)

 ik: Hoe was het met uw vriendinnen op school?

 dochter: goed

15:58 ik: hebt ge huiswerk?

15:59 dochter: ja natuurlijk :)

 ik: ook van de deeltafels?

 dochter: ja

16:00 ik: en hebt ge moeten vertellen over het verlof?

 dochter: ja

16:01 en wat heb jijgdaan

 ik: vandaag?

16:02 vandaag heb ik was gedaan, uw kleren in de kast gelegd en naar de winkel geweest.

16:03 dochter: leuk :)

 ik: ja keitof. roloog

16:04 dochter: wa

 ik: wa wa?

16:06 dochter: daar is tog niks mis me?

 ik: toch is met ch :P

16:07 dochter: ook :)

16:08 ik: zou je niet aan het huiswerk beginnen?

 dochter: neeeeeeeeeeeeee!

 ik: en wat heb je nog geleerd behalve die deeltafels?

16:10 dochter: een beetje over komuni

 ik: ah dus ge moest niet opletten dan :P

 

En even later:

k: kijk maar wat tv mieke

 dochter: warom :)

 ik: ah zomaar, omdat het binnen een uurke bedtijd is

18:59 dochter: ne 2 uur :)

19:00 ik: neee 1 uur, om acht uur moet ge in uwen tram zenne

19:02 dochter: oooooooooooooooo gaan we straksmet de tram naarergens toehe :)

 ik: haha zot mieke toch :)

19:03 dochter: ge zij zelf zot :D

 ik: ja da's ook wel waar :)

19:04 dochter: is dat egtwaar?

 ik: niet echt he, een beetje misschien ;)

19:05 dochter: hahahahihihi

19:06 ik stont er bij en ik keek er naar

 

 

Nog afgezien van de gruwelijke spelfouten staan mij nog zware tijden tegemoet. Want uiteraard roept ze ook elke drie seconden om te vragen hoe ge een smiley maakt, hoe ge een vraagteken moet doen, dat ze iets gaat 'sturen' dus of ik wil antwoorden.

Chatten op vijftien meter afstand, het heeft alleen zijn charmes als uw kind meerderjarig is en ge hem naar het diner wilt sommeren. Anders: het is na een dag al zo goe alsof ik het gehad heb.

 

12
apr

Loop door!

Want ik heb ook nog eens gezeurd op Misantropia. Maak dat mee.

Home alone

Dan is een mens helemaal alleen thuis. Dochter weg met de ouders, zoon gaan snowboarden.  Geen 'Mamaaaaa' die het moederlijke vacuüm verstoort, geen processie van postpubers die het Disfunctionele Fort wil betreden. Ruste en Stilte zijn de heersende sleutelwoorden.

Uw Huisvrouw legt zich na een zware huishoudelijke dag, u weet wel: internet, een was draaien, de hond aaien, te rusten.

Opeens, (en u houdt allen nu uw adem in?) zwaait de slaapkamerdeur open. Ik kijk verschrikt op en zie niks. Het enige dat ik hoop is dat àls het een inbreker is, hij rustig alles leegrooft en mij laat slapen. Het zou ook de hond kunnen zijn, dacht ik. Want alhoewel hij slechts 3 kilogram ruimte inneemt, hij heeft een verbazend grote kracht als het erom gaat om deuren open te krabben.

Wat het ook is, het kan mij gestolen wezen. Ik sluit terug de ogen en opeens gaan ze terug open, maar nu écht.

De slaapkamerdeur is nog altijd toe. Het was dus slechts een droom.

We mogen dus gemakshalve aannemen dat ik zelfs in een droom te lui ben om te kijken of er écht inbrekers zijn. Gelukkig dat ik een alarm heb. Als ik niet te tam ben om het aan te zetten. Wilt u mijn adres ook nog? Er valt nochtans niks te rapen. Maar ge moogt wel de afwas doen en wat opruimen, als ge er dan toch zijt.

 

31
maa

nijver

Af en toe heb ik eens een opflakkering van ijver. Die komt zonder verwittiging en zonder aanleiding.

Stel u er niet te veel van voor, het is niet dat ik dan gordijnen begin te wassen of speelgoed te sorteren. Maar dan ga ik overdreven veel de afwasmachine uit-en inladen, nijver rekeningen betalen, soep of fruitsla maken en cake bakken.

Alhoewel U dat waarschijnlijk allemaal doet nog voor het ontbijt, zijn er toch altijd mensen die het van mij nauwelijks kunnen geloven. Of bezorgd vragen of alles wel goed is. En of ik niet wat rust moet nemen.

Dan is er de zoon die vraagt wat de aanleiding voor de cake is. En op mijn antwoord :'niks' grote ogen trekt en zegt dat hij in mij nooit een mens gezien had die zomaar random cakes bakt. Waaraan u meteen kan horen dat hij tegenwoordig informatica studeert.

Na twee dagen vragen de mensen smekend of ik aub terug normaal wil doen.

Vandaag bakte ik  een cake, ging met dochter naar een veldloop - breek me de bek niet open - en maakte warme chocolademelk. Dat alles nadat ik al om iets over negen bij de supermarkt was.

Bij het wegzetten van een afwas, ging het mis. Ik liet een glazen potje vallen en sneed mij daarbij nogal bloederig in de duim. Dat interpreteerde ik als een Teken. De vuile vaat blijft vanavond gewoon staan. Morgen eten we iets opwarmbaars en de strijk stel ik nog even uit.

Fear not. Ik ben terug normaal. Nou ja...

 

24
maa

Ban de rolfondant

In het virtuele landschap gaan allerlei rages de rondte.
Nadat Mme. Z haar naaicapaciteiten op het net zwierde, ging iedereeen ineens niet alleen kleren en tasjes stikken, maar er ook nog eens over bloggen.
Haar tuiniergeweld werd eveneens met enthousiasme gevolgd.
Beide niet door mij, dat spreekt.

Wat zie ik nu stilletjes opkomen? Het beperkt zich vooralsnog tot niet-bloggers, maar mijn vooruitziende blik voorspelt een nieuwe trend. Deze keer niet in gang gezet door Mme. Z echter, want wij zijn het beide roerend eens in deze:

Wij worden misselijk alleen al bij het aanschouwen van taarten gedecoreerd met dingen die 'rolfondant' 'of 'suikerpasta' heten.

Wij willen geen oranje, groene of godbetert blauwe taarten. Wij willen geen stuk gebak met Bob de Bouwer, Mega mindy of in het geval van een jarige ouwe snoeper marsepeinen borsten.

Wij krijgen tandpijn van het kijken naar deze creaties. Als u zo graag met kleurtjes werkt, waarom gaat u dan niet wat kleien? Playdoh heeft al deze waanzinnige tinten in het assortiment, is zelfs eetbaar moest u niet kunnen weerstaan, maar het zal u ervan weerhouden ons te vragen of we een stukje blieven.

Want wij blieven geen blauw voedsel. Of fluoroze.

Wij willen een boterham. Met dik preparé. Of een pistolet met rauwe hesp. Zelfs de krabsla waar we beiden een haat-liefde verhouding mee hebben is nog beter.

Als dessert mag u ons een chocomousse aanbieden, of een eerlijk stuk cake, wit of bruin. Maar begin alvast met een kaasschoteltje.

13
maa

Inspiratie

Ik ben een nogal onregelmatige slaper. Het gebeurt dikwijls dat ik per nacht een aantal keer wakker word. In plaats van schapen te tellen, begin ik verhaaltjes te verzinnen. Of stukjes voor hier of Jutblogt. Die nachtelijke hersenspinsels zijn blijkbaar altijd zo boeiend dat ik binnen de kortste keren terug inslaap.

's Ochtends blijken de ingevingen echter steeds verdwenen te zijn uit mijn deplorabele geheugen.

Wie weet welk een briljante schrijfsels zo reeds verloren gegaan waren voor de mensheid, vroeg ik mij af. Dat mocht niet meer gebeuren. Dus ik legde een papiertje en een bic op het nachtkastje zodat ik een paar kernwoorden kon neerpennen om mij de dag nadien op het juiste pad te zetten.

Ik laat u even meegenieten van de resultaten van eerste en meteen ook enige nacht van het experiment:

-kikker - bal

-spinnenweb/stofnet

-grapje?

-sjkaad (dat is wat ik uit het laatste woord kon opmaken, het moge duidelijk wezen dat ik het licht niet aansteek om te schrijven)

Deze woorden samen zouden dus een verhaal moeten vormen. Onnodig te zeggen dat ik geen idee meer heb welke samenhang daar achter zou kunnen steken. Ik denk dat ik in het vervolg toch beter schapen tel.

 

12
maa

Gal

Een huisvrouw post een artikel over een blaadje en ze wordt er van beschuldigd verzuurd te zijn.

Dat zet een mens aan het denken, Uw Huisvrouw in het bijzonder.  Ben ik verzuurd, vroeg ik mij af. Erger ik mij aan futiele dingen? Ben ik een... Antwerpenaar misschien?

Het antwoord op de laatste twee vragen is ja.  Want het ene impliceert het andere.  Geen volk zo zeurderig als de Antwerpenaars. Toen de gescheiden huisvuilophaling geïntroduceerd werd, deed heel België dat zonder morren terwijl de Antwerpenaars, inclusief ikzelf, tot op de dag van heden vloeken op de slechte kwaliteit van de zakken en het ongemak. Meer nog, we verdenken collectief 't Stad ervan alles toch op één hoop te gooien, waardoor wij al jàren noodgedwongen maar nutteloos sorteren.

En vloeken dat we doen. Ik moet bekennen dat er geen ochtend is waarop ik niet al vijf minuten na het openen der oogleden een Godverdoeme heb geuit. Zij het omdat ik mij bij het verlaten der sponde aan een hoek van het bed stoot, zij het omdat de koffie niet zo vlot uit het pak in de filter vloeit als ik wel zou willen of misschien omdat ik de brooddoos niet vind, noem maar op.

Vreemd genoeg nemen de kinders dat niet over, of tenminste toch niet tot ze meerderjarig zijn. Zoon, nu 20, vloekt ook dat het een lieve lust is maar zou dat nooit gedurfd hebben als kind. Dochter, op de eerste rij om mijn blasfemie te aanhoren, heeft zelfs nog nooit een 'shit' over haar lippen laten glijden. Deze les heeft ze alleszins goed onthouden.

Meer nog, toen ik onlangs de stenen uit de oprit vloekte omdat ik mijn huissleutels niet vond, reageerde ze onderkoeld en rologend: 'God weet écht niet waar uw sleutels zijn hoor mama.'

Ik erger mij aan alles. En soms zo erg dat u er allen van moet meegenieten op het www. Maar is dat verzuurd? Ik zie het zelf zo niet. Ik denk eerder dat het mijn volksaard is, gecombineerd met een kritische blik. Waar de doorsnee Antwerpenaar zeurt over vuilzakken, daar doe ik nog een schepje bovenop.

Ik zeur en lever kritiek over en op alles. Bovendien kost het u geen geld. Helemaal gratis ende verniet kunt u hier genieten van mijn visie op de wereld. Maar vooral mijn visie op de microwereld Disfunctia. Wees blij dat het allemaal nog beperkt blijft.

En als u dat niet bevalt, dan is er altijd nog het rode kruisje rechtsbovenaan de pagina. Godverdoeme toch seg.

24
feb

Basse classe

Als ik het goed begrijp uit het nummer op de voorpagina, verscheen Klasse voor ouders al 129 keer. Wat, a rato van 9 keer per jaar, goed is voor 14,3 jaar.

Nimmer zag ik een nuttelozer publicatie, of het moest de Streekkrant geweest zijn.

Niet minder dan 15 mensen worden arbeidshalve aan de waggel gehouden met deze publicatie van heden ocharme 12 bladzijden, inclusief voorpagina en een dubbel blad over de 'inhoud'. En een site vol gelijkaardige nonsens.

Ik wil niet weten wat dit vod over de jaren heen al gekost heeft.  Geld waar misschien ook iets nuttigs mee gedaan had kunnen worden op onderwijsgebied.

Want zeg nu zelf, Boeiend en Interessant kan dit bezwaarlijk genoemd worden.

Of toch? Want aan wat onderwierp de Zoon mij gisteren, toen hij verveeld bladerend op bladzijde 7 terechtkwam? Het testje 'Welke zinnen heb jij vorige week al uitgesproken?' om te zien of je vooral positief, dan wel negatief tegen je kind spreekt.

Onnodig te zeggen dat ik vooral mintaal gebruik, dat had u zo ook al kunnen raden. Maar zoals ik hem zei: 'jij bent ook prima terechtgekomen', en daar had hij niet van terug.

Dikke nonsens, die hele Klasse. Goed voor mensen zoals mama Monica, die onderaan bladzijde 7 een tip geeft. Aangezien u toch te tam geweest bent om effectief door de online Klasse te bladeren, geef ik hem u hier even mee:

'Ik verplicht mezelf om tien knikkers in mijn linkerbroekzak te steken. Telkens als ik plustaal gebruik, verhuist een knikker naar de rechterzak. Op het einde van de dag moeten de tien knikkers van broekzak gewisseld zijn. Mijn zoontje en ik vinden het geweldig als dat lukt. Dan trakteren we ons op een partijtje knikkeren'.

Kan het NOG debieler? Nee dat kan niet. En het lokt van de weeromstuit een heleboel mintaal uit in mijn hoofd. Zoals 'Dat kan beter!' of nog liever 'Dat is de laatste keer hé!'.

Was het maar waar, ik vrees echter dat mijn papierbak nog jaren Klasse te goed heeft. Ongelezen. Ze hebben het zelf gezocht. Net als Sandra op bladzijde vier.

Prutsers.

 

14
feb

Bèèèèh

Bovenop het melige gedoe nog een uitspraak van mijn dochter die ik u niet wil onthouden.

We aten lamskoteletjes, die zij met veel smaak verorberde. Toen vroeg ze: 'lam, wat is dat eigenlijk?'

Dus ik zeg dat dat babyschapen zijn. Want ik verbloem niet, en waarom dat ook niet nodig is, mag blijken uit haar antwoord:

'Oooh ik wou dat wij schapen in de tuin hadden, zodat ik alle lammetjes kon opeten.'

Een hoek is eraf, van mijn kind. Een hoek, zeg ik u.

 

42

Ik ga vandaag eens heel melig doen. Ik mag dat want ik ben jarig. Ik heb de leeftijd bereikt die fans van 'The Hitchhiker's Guide to the Galaxy' direct zullen herkennen.

Vanaf heden tot de volgende 14/2 ben ik The Answer to Life, the Universe and Everything'.

Ik ben de hele dag verwend geweest met cadeautjes, bloemen, sjokolat, telefoons, mails, pb's, sms-en, tweets en een etentje. Het begon eigenlijk al gisteren, met parfum, wijn, bloemen en nog meer sjokolat.

De stiefmoeder van mijn dochter heeft volgens mij bijna haar leven geriskeerd door op de ijzelende wegen een omweg te maken om een bloempot te kopen zodat mijn kind die kon afgeven.

En dan nog vrienden die u zo doen lachen dat de kaken in een kramp schieten.

Ik bedoel maar... Ik voelde mij vandaag bijzonder rijk. En u mag daar best mee lachen, maar ik ben er zo blij mee. Die leeftijd, ach, die nemen we er maar bij. Er zijn ergere dingen dan 42 worden. 43 worden bijvoorbeeld. Maar dat gezeur is voor volgend jaar. Als het mag. En ik zou zeggen: grààg.

10
feb

Praatvaar

Zeg mij dat het niet alleen mijn dochter is. Zeg dat alle kleine meisjes doorlopend babbelen. En zingen. Of neurieën. Of gewoon wat losse, zinloze kreten uitstoten.

Hoe dikwijls ik haar ook vertel dat het niet nodig is om elk wakend moment klanken uit te brengen, het helpt niks. Het lijkt wel of haar brein rechtstreeks in verbinding staat met haar stembanden.

Als ze iets doet, vertelt ze wat ze aan het doen is. Of wat ze nog gaat doen. Steeds vergezeld van een 'Kijk eens!'. Opdat ik vooral ook visueel niks zou missen.  Als ze niks doet, dan geeft ze commentaar op TV, op de hond of op mij.

Het zingen komt daar nog tussendoor. Altijd in bad, maar ook zonder dat er water te bespeuren is. En ze zing vals. Mijn hemel wat zingt ze vals.

Bovendien vraagt ze om het kwartier de tijd. Als ik geluk heb. Soms is het ook om de vijf minuten. Alsof ze een afspraak heeft.

Maar o wee als ik eens een gerichte vraag stel. Zoals wanneer ze van school komt.  Mijn 'hoe was het' wordt steevast beantwoord met 'vrààg dat toch niet elke dag.' En dan begint ze aan haar totaal oninformatieve kwebbelsessie.

Dat kan ik mij van de zoon niet herinneren. Ik denk dus dat het geslachtsgerelateerd is. Of heb ik het mis en zingt elk Vogeltje gewoon zoals het gebekt is en is het mijne toevallig grootgebekt?

05
feb

Vette vogel.

Ik weet dat men niet met het zelfbeeld van meiskes moet knoeien. Dat we niet willen dat ze zich spiegelen aan anorectische modellen. Dat ze moeten eten en groeien. Ik weet het.

Maar ik weet ook dat mijn dochter op wekelijkse basis een broek ontgroeit in de breedte. En dat dat niet bij te houden valt, Haar BMI is nu, of was een aantal weken geleden, 17,48. Op het randje, qua 'te dik'. Voor een kinder-BMI he menschen. Wat zich anders berekent dan een volwassenen-BMI

Ik wil niet dat ze haar jeugd in caleçons moet doorbrengen. Ik vind het niet meer mooi dat wanneer ze voorover buigt in bad, er vier vetrolletjes tevoorschijn komen.

Dus we zitten op rijstwafels en fruit na school, in plaats van hopen boterhammetjes voor het avondeten.

Maar het is schrijnend. Want ze is dol op boterhammetjes en ook wel op lekkers allerhande. En ze wordt zich bewust van haar forse dijen. En we kunnen niet zeggen dat ze er uit gaat groeien want zoveel kleiner dan ik is ze niet eens en ze is nog maar 7.

Vooralsnog is ze schattig mollig, niet dik. Maar ik wil niet dat ze dik wordt. Er valt hier een grens te bewaken. Zeg mij gerust hoe ik het evenwicht kan vinden in comment.

Pluspuntje: sinds kort gaat ze ook paardrijden. Dus lichamelijke activiteit is er ook al.

Voorlopig doen we het als volgt: normale maaltijden, en tussendoor enkel fruit, rijstkoeken en rozijntjes.  Arm, arm Vogeltje. Ik heb er zo'n compassie mee, want ze houdt echt van eten. Dat heeft ze van haar grootmoeder. Waarom krijgen wij enkel slechte eigenschappen van onze voorouders en nooit eens iets nuttigs?

 

 

19
jan

Mamaaaaaaa, kom eens?

Zoals u weet, maak ik mij niet al te druk in het huishoudelijk gedrag mijner kinders. Ze moeten geen klusjes doen, niet helpen met wat dan ook, ik zal gewillig komen aandraven met drinken en snackjes, kortom ze hebben een luizenleven. Het enige wat ik door de band verlang is geen gezeur aan mijn hoofd.

Dat wij hier allen nogal van het gemakszuchtige soort zijn, dat had u vast ook wel begrepen. Ik zal de eerste zijn om het van mezelf toe te geven. Maar soms, soms maakt iemand het wel heel erg bont.

Zoals gisteren. Dochter, reeds voorzien van een vieruurtje, haar schoolkaft door mij klaargelegd op de tafel voor het huiswerk, roept terwijl ik in de keuken het avondeten sta te roeren.

Daar hebben we de afgelopen tijd al menig dispuut over gehad, want ik vind dat zij ook wel eens naar mij kan komen. Om te laten zien dat die ene tekening wel heel goed gelukt is, of om drie touwtjes aan elkaar te laten knopen. Ik zeg zomaar wat.  De kilometers die ik afdraaf omdat Mevrouw te tam is om zelf te bewegen, zouden doen vermoeden dat mijn conditie beter is dan in realiteit het geval is.

Maar goed, ze roept. Of ik haar potje met de maaltafelkaartjes wil brengen. Want dat steekt nog in haar boekentas. Haar boekentas die drie meter van haar af staat en tien meter van mij. Ik weiger. Zij dringt aan. Want tenslotte is zij net rechtgestaan om te gaan plassen.

Ik weiger en zeg dat ze niet zo lui moet zijn en haar rommel zelf moet nemen. Leg het afstandsverschil zelfs uit. Ze blijft jammeren. Heel verontwaardigd.

En toen werd ik boos. Niet zomaar boos maar BOOS. Ik heb mijn hand op de keukentafel geklopt en gekrijst dat als ik nog één woord van die strekking zou horen, ze direct naar bed kon gaan. Om half vijf, jewel.

Ik heb zo geroepen dat ik er acuut een duizeling van kreeg. Maar indruk heeft het wel gemaakt. Ze heeft geen kik meer over het potje gelaten en kwam zelfs een paar minuten later vrolijk over iets anders keuvelen.

Misschien moest ik dat wel meer doen, jammer alleen dat tot op heden de van coleire gesprongen bloedvaten in mijn hoofd nog aan het hergroeperen zijn.

En jammer ook dat ik mij vanochtend weer liet vangen aan een 'Mama, kom eens?'. Maar ik moet toegeven dat de lepel die kaarsrecht in het yoghurtpotje bleef staan, de moeite was om mij te verplaatsen. Hij was vast niet zo mooi recht gebleven als zij naar mij toegekomen was.

Zucht.

 

 

15
jan

Vervloekte Tante Kaat.

Eerder deze week zag ik Tante Kaat op TV. Onmiddellijk begonnen er zich voor mijn geestesoog herinrichtingstaferelen af te spelen.

Meer nog, ik stond zelfs recht om te zien of het niet doenbaar zou zijn om de zetels op de plaats van de eetkamertafel te zetten. Maar dan moet er ook een kastje naar de andere kant. En eigenlijk moet de PC van dochter toch eens van mijn bureau. Boven staat nog een ongebruikt bureau, als ik het opzetstuk erafhaal, kan het misschien net onder het raam.

Boven staat ook nog een ongebruikte kast. Die zou in de hal moeten, maar dan moet de ladenkast naar de overkant verhuisd worden. Mijn hoofd duizelde van zoveel ingebeeld sleepwerk.

Geen nood, dacht ik, morgen is dat allemaal vergeten.

Maar dat was buiten de vloek van Tante Kaat gerekend. Ik betrapte mij de volgende ochtend op schema'tjes maken van wat naar waar zou moeten. Ik vroeg zelfs de Zoon om dat eens allemaal in orde te brengen want ik kan natuurlijk geen loodzware toestanden van boven naar beneden zeulen.

Dus ik legde hem het plan uit. Hij keek bedenkelijk. En vond dat het extra bureau nogal zou misstaan. Ik verduidelijkte dat het niet ergens anders kon staan want wegens een jaren '50 huis met dito elektrische uitrusting zijn we nogal misdeeld wat stopcontacten betreft.

Ondertussen was ik ook al niet meer zeker van het zetel-en tafelverschuifscenario. En de kast die van boven naar beneden moet weegt minimaal 3 ton. Als het niet meer is.

De Zoon en ik besloten om het allemaal gewoon maar even te vergeten. Alleen dit, DIT moet wel naar beneden, want dat is te erg voor woorden.

 

14
jan

Ik ben wel..

WEL WEL WEL een echte vrouw. *stampvoet

12
jan

Doorlopen!

Vandaag op Jutblogt: RoXXXy!

10
jan

Ge(g)ijzeld

Al weken zit ik min of meer aan huis gekluisterd des weekends. Falende ABS, resulterende in een bijna doodslag en provisoir gerepareerde ABS die wel werkt maar die ik niet genoeg vertrouw om in dit weer naar de manège te gaan - want wat denkt een mens bij 'voorlopig gerepareerd'? Plakband en een nylonkous toch?

Ik zag wel mensen, daar niet van, soms zelfs ongewenst waarbij ik refereer naar een bezoek van Mme. Z en vriendin Elza.  En dat terwijl wij hadden afgesproken om mekaar tot in maart niet meer te zien.

Dit alles resulteerde in een min of meer opgeruimd huis. Waarbij het mij weer opviel dat ik geen enkele moeite heb om mij heelder dagen op Tinternet te concentreren, dat ik moeiteloos een boek kan lezen, dat ik zonder op te kijken heelder Misantropia-ergernissen kan neerpennen maar dat het mij niet lukt om ook maar iets huishoudelijks te doen zonder op een tijdspanne van een uur tien keer iets anders te gaan doen. Zijne op Tinternet staren of een boek lezen.

Gisteren bijvoorbeeld, was ik het fornuis aan het schrobben. De poetsvrouw heeft ook al twee weken forfait gegeven en het gasvuur zag er, om een eufemisme te gebruiken, niet goed uit.  Dus ik was druk in de weer met een Cillit Bang en een schuurspons, toen Zoon naar beneden kwam.

'WadoedeGIJnu??' schrok hij. En van de weeromstuit gingen zijn slaapogen open. De Huisvrouw die iets Huishoudelijks doet, dat wekt toch telkens weer verbazing. Onmiddellijk vergaf hij mij het feit dat er weer geen gestreken T-shirts waren.

'Maar ik ben toch lief he?' bedelde ik.

'Dat wel,' knikte hij instemmend.

Liever lief dan huishoudelijk begaafd. En dus zette ik mij met een half schoongemaakt fornuis nog maar even neer. Want ik ben zo ook wel lief. Blijkt.

 

Freeze frame

Deze dame verzocht mij voorzichtig een foto van mijn koelkast te posten. Indien men een mens kent aan zijn koelkast, dan vrees ik dat u mij kil en leeg gaat vinden. Ik heb daar excuses voor echter. Of uiteraard. Ik ga bijna elke dag naar de winkel en het gekochte wordt dan ook onmiddellijk bereid. In het WE ga ik niet naar de winkel, want bereid ik niks en is het nog desolater dan anders op koelvlak.

Wat u niet ziet: dat de sauzen-van-Calvé die achter de eieren bovenaan staan waarschijnlijk allemaal vervallen zijn. Dat de wortels in de groentelade al weken geleden een roemloze dood gestorven zijn en dat de tube flammazine die ergens rondzweeft waarschijnlijk ook niet meer geschikt voor menselijk gebruik is.

Maar goed, De Koelkast zoals ze is in Disfunctia.

phpFymMqjAM

09
jan

Flikker op met die BH-kleur

Ik weet dat ik hier ook nog eens wat zou moeten komen zeuren, maar vandaag is het weeral op Misantropia

07
jan

Appel-lavendel? Of liever Perzik?

Godsamme.

05
jan

Luxemburgers bestaan niet.

Hoort u ooit al eens iets over Luxemburgers? Moorden? Slachtoffers van rampen allerhande? Protesten tegen van overheidswege ingevoerde richtlijnen?
Klachten over rookverbod? Problemen met inwijkelingen? Ontvoeringen of vuurwerkontploffingen in uitgaansbuurten? Sportlui die records breken? Overstromingen of droogtes?

Heb u ooit al een Luxemburger gezien hier in België? Nederlanders, Duitsers, Fransen, noem maar op, het bezoekt allemaal ons land en vraagt ons de weg. Maar een Luxemburger die de weg naar een Stadcentrum (naar keuze) wil weten? Never.

Als kind ben ik ooit eens in Echternach geweest. De enige twee herinneringen die ik daar aan heb zijn een foto van mij op een verrekt hoge berg en een portemonneetje, in vier kleuren, met in Gouden Letters 'Echternach'. Ik herinner mij geen enkel levend persoon. Terwijl ik nog heel goed weet hoe een kelner in Italië eens dreigde om mijn kleuterpersoon in het zwembad te gooien. Als grapje, niet om dat ik een ettertje was, dat spreekt.

Misschien moest de Nasa eens een sonde naar Luxemburg sturen in plaats van naar Mars. Alhoewel de kans op menselijk leven op Mars waarschijnlijk groter is.

Want Luxemburgers bestaan niet. Moest er daar al volk rondlopen, dan zijn het al die overtollige would-be Hollywoodacteurs die geen werk vinden.

En kom mij aub niet af met: uw redenering klopt niet. Dat doet ze immers nooit.

02
jan

Ik maak mijn beloften waar

In mijn buurt woont volgens mij geen enkele Hollander. Schijn of niet.

Maar zoals ik voorspeld had, was het vuurwerk schitterend. Langs tuinzijde zowel als aan de voorkant. Dat we bijna vermoord werden door een fout gerichte Gillende Keukenmeid bij het op de hoek van mijn straat gaan gapen naar tieners die voorzekers hun Zondag van de komende drie jaar er hebben doorgeknald, laten we even buiten beschouwing.

De aanwezige kinders, waaronder geen van mij, zullen het vast kunnen gebruiken als ze in therapie moeten voor hun vreselijke kindertijd.

En gelukkig maar, want verleden jaar had ik zo gestoeft over het vuurwerk in mijn buurt dat ik okselvijvers had van zeven tot twaalf, uit angst dat er ook hier niks te zien ging zijn.

Nimf was aanwezig, een tal vriendinnen en Moose ,die zich als immer dapper stand heeft gehouden tussen al dat vrouwelijk geweld. Die heeft zijn hemel alvast verdiend.

Ik zou u een gelukkig nieuwjaar willen wensen, maar geluk is zo overroepen, dus ik hoop voor jullie op een gezellig 2010. Maak er het beste van!

29
dec

De zaagblog

Als u zich verveelt vanavond én u zou al zo lief geweest zijn om ons in uw blogroll te zetten, pas dan de url even aan. Want Ergernis heet nu officieel http://misantropia.be/

U bent wreed bedankt!

Het goede voornemen II

Verleden jaar was mijn enige goede voornemen een echte zonnebril kopen.  Mijn vaste besluit hem te koesteren was al na dag drie van de baan. Het bijgeleverde doosje werd ergens in de auto geslingerd, kwam daar nooit meer uit en de bril verdween in de diepten der sakosj.

Daar onderging hij het lot van alles wat daarin resideert: zijnde omringd worden door Troep Allerhande en mogelijk ook enige ratten en een Shetland pony.

Na een maand was het verse voornemen dan ook in niks meer te onderscheiden van zijn Hema-voorgangers. De glazen waren zo bekrast dat het wel leek of ik voortdurend naar striemende regen keek.

Dat maakt wel dat ik nu twee goede voornemens heb: een nieuwe zonnebril kopen én hem verzorgen als ware hij een prematuur kind. Ik zal hem warm toedekken in zijn doosje en hem liefdevol doch voorzichtig schoonhouden.

Weddenschappen over hoe lang het duurt voor de eerste kras een feit is, mogen daags na de aankoop afgesloten worden.

25
dec

Zo maar ineens

...waren er een paar dames tegen elkaar aan het zeuren op twitter. En zomaar ineens was er een nieuwe blog. Doe er uw profijt mee.

Voorbij IIII

Kerstellende, had ik het dit jaar gedoopt. Gisterenmiddag verzuchtten Zoon en ik nog tegen elkaar dat als we groot zijn, we nooit meer kerst zullen vieren.

Dochter, die slechts van kerst houdt om de cadeautjes, wou geen kerstboom. Dus dit stokje kan ik niet bloggen. Mijn zucht van opluchting om de nietboom was waarschijnlijk hoorbaar tot in Zuid-Afrika. Dochter wou ook geen kleren aandoen. Kerst in pyjama is het geworden voor haar.

Tussen vijf en zes arriveerden 'de bejaarden', zoals ik het viertal gemakhsalve heb gedoopt. Mijn ouders, tante en oom.

Pluspunt is dat iedereen gelijk in de alcohol vliegt, zodat de bejaarden rond hoofdgerechttijd al bijzonder vrolijk waren en ik iets minder mistroostig.

Mijn ma die nog altijd niet over deze vraag  is, giechelde vrolijk tegen tante: 'Wat die allemaal aan mij durft vragen, dat gelooft ge niet'. Waarop wij ons even in de keuken verschansten om de vraag die niet te geloven was aan tante te stellen. Want zo is Ma dan weer wel. Om uw curiositeit te bevredigen, pun misschien intended, kan ik u zeggen dat Tante blijkbaar wel van het leven heeft genoten.

Verder had ze het over een 'Bacardi Vriezer', zag er voor haar 70+ verontrustend stralend uit en stelde de gebruikelijke genante vragen aan de Zoon.

De Zoon, geef hem een standbeeld, is de hele avond bij ons gebleven. Blijkbaar waren alle postpubers die gewoonlijk boven zitten veroordeeld tot De Kerstdis. En dus heeft hij zoals een Groot Mens de kerstellende doorstaan, voornamelijk door met Oom en Grootvader te converseren. En zowaar ook wat alcohol te drinken wat tante bijzonder kon bekoren. Päs dan ben je een aangenaam mens volgens haar, waar ze uiteraard gelijk in heeft.

Tegen half vier des nachts wankelden de bejaarden taxi- en huiswaarts.

Kerstellende is weer voorbij. Voor vorige edities kan u via hier. En bij de weg: ik kreeg zoals voorspeld een pureestamper, een doos Mon Cheri (al sinds 30 jaar een traditie bij Tante) een veel te kleine wok en gelukkig ook Van Vlees en Bloed. Moest u nog iets weten?

23
dec

Doorlopen!

Vandaag doet uw huisvrouw nog een inpolcor. En wel hier.

21
dec

MFL. En de Nimf. En mijn geteisterde mailbox.

Een morele verplichting roept. En dat niet alleen, ook de Zapnimf zelf bestookt mijn mail en oor met 'oewistmogelijk'.

Waarom draait het? Wel de Nimf wrocht schitterende etiketten die u op wijnflessen kan plakken. Om cadeau te geven. Aan vrienden, of vijanden. Want de woorden mag u zelf kiezen. En bent u verstoken van inspiratie, dan zal de Nimf haar hand niet omdraaien voor een gevatte frase.

Dus, Nijvere Lezertjes, doe mij, haar en MFL een plezier en bestel massaal etiketten. Dat ze schoon zijn, daar ben ik getuige van. Niet minder dan 4 flessen mét gepersonaliseerde kunst ben ik rijk.  Zonder betaling evenwel, maar we kunnen niet allemaal zo'n goede vriendjes zijn met de Nimf als ik.

Maar kom, oproep voor Het Goede Doel dus. En voor mijn gemoedsrust.

Alvast merci, en dat meen ik voor één keertje geheel oprecht!

19
dec

Mijn modem is geen broodrooster

Ik had vandaag een internetprobleem. Wellicht ben u het met mij eens dat behoudens sterfte, hongersnood, oorlog en tandpijn er niks ergers is.

Het begon zachtjesaan, met een talmende reactiesnelheid. Maar kom, het is -10 of erger dus ik gaf mijn verbinding de tijd om op te warmen. Compassie is mijn tweede naam. Zoals u weet.

Allengs werd het erger in plaats van beter. Ik dacht even dat ik weer een rekening vergeten te betalen was en dat men mij op smallband gezet had. Gezien mijn nonchalante houding tegenover vensterenveloppen zou het mij alvast niet verbaasd hebben. Maar dat bleek de kwestie niet te zijn.

En toen - ja ik weet het, deze post heeft een hoog thrillergehalte en ik neem het u niet kwalijk dat u nu reeds met de ogen bedekt zit, bevend van spanning - viel Tinternet helemaal uit. Herstarten van zowel computer als splinternieuwe BBox bracht geen soelaas. Dus ik belde Belgacom.

Eigenlijk een beetje tegen beter weten in, want het is zaterdag. Maar wat blijkt? Die werken heel het weekend door. Echt waar! Na de gebruikelijke 27 waddefoks bij het moeten intoetsen van de juiste nummers voor het keuzemenu kreeg ik zowaar een Operator!

Die mij vroeg welk soort modem ik had.  Eentje die leek op een broodrooster of een platte.

Ik rolde bijna letterlijk over de grond van het lachen. Kon hem bij nader inspectie vertellen dat hij leek op een skipistje.Wat bleek door te kunnen gaan voor een platte.

Kudo's voor de Belgacomman. Echt waar. En dat op een zaterdag. Zelden zo aangenaam en vriendelijk geholpen geweest bij een dienstverlener. Als het goed is moeten we het ook zeggen, toch?

 

Vremmes

Ik, stammende uit de tijd waarin de dieren nog spraken en het internet niet, heb nog geweten dat bepaalde beroepen voorbehouden waren aan mannen.

Daarbij denk ik  aan piloot, militair, vrachtwagenchauffeur, postbode, dokter, chirurg, taxibestuurder enzovoort.

De eerste keer dat ik een vrouwelijke trambestuurder zag, staat mij nog levendig bij. Ik trok grote ogen want dat was Ongezien in mijn toen toch zeker al tienjarige wereldbeeld.

In het jaar 2009 kijkt natuurlijk niemand meer op van borsten die achter een stuurwiel zitten of een scalpel hanteren. Fin, de gelukkige bezitster ervan dan toch.

Maar toch schrok ik vanochtend even. Toen 'De Mannen van de Vuilkar' hun nieuwjaarswensen kwamen aanbieden.

Want wie stond er voor mijn deur? Een vrouw, jewel.

Het is nu officieel. Discriminatie naar geslacht bestaat niet meer op de werkvloer. Dat moge bij deze bewezen zijn. Een vuilkarvrouw begot.

En dan had ik nog geen cash in huis ook niet. En de wijven kennende gaat mij dat zwaar aangerekend worden. Ik zal mijn nonchalante sorteerbeleid maar herzien in 2010.