15
dec

Hoe zullen we het noemen?

Hoe noem je een blogmeeting die geen blogmeeting is?

Alle ingrediënten waren nochtans aanwezig:

-bloggers

-veel eetwaar

-nog meer drank

-veel rook, de longen van de paar nietrokende bloggers zullen er de volgende dag van geweten hebben

-hilariteit, meer woorden dan de verzamelde bloggers in een maand schrijven en nog meer hilariteit.

-omhelzingen en knuffels

-ook wel ernstige gesprekslijnen.

-een avond die pas afloopt bij het ochtendgloren.

-een afgesproken titel voor het blogverslag, die deze keer NIEMAND blijkt te gebruiken. En met reden.

Goh, allee, hoe héét zoiets toch?

O wacht, ik weet het! Vrienden die samenkomen. Zo heet dat.

Met dank aan Chelone voor het openzetten van haar onwaarschijnlijk gezellige woonst.

09
dec

Vervangbaar

U hebt het misschien al elders vernomen, maar zo niet: de Blinde Bull Terriër is dood.

Uiteraard zeurde ik al jaren dat het tijd werd dat hij zijn kop eens zou neerleggen, dat ik vreesde dat hij mij nog zou overleven etc, etc en uiterààrd was ik er toch niet goed van toen het echt zo ver was.

Zondag na de feiten heb ik op de manège menig traan tegen menig schouder geplengd. Niet in het minst omdat Dochter tegen iedereen die het wilde horen scandeerde: 'Jean is Dood. D-O-O-D, Doooooood.'

En toen ik onderweg naar huis nog even een snifbui kreeg zei ze ijskoud: 'Daar moet je toch niet om huilen, koop dan gewoon een andere hond van hetzelfde merk.'

Volgens mij is er een hoek van mijn dochter. Dat weet iedereen die haar kent natuurlijk al lang, maar het heeft ook zo zijn voordelen: ze huilt bijna om niks, enkel zo eens om de drie maanden van coleire. En ze doet eigenlijk ook bijna niks anders kinderlijk, je kan er dus perfect mee op restaurant of op bezoek, al duurt het uren.

Ik vraag mij slechts één ding af. Wàt zou ze zeggen als ik kom te gaan? Zonde dat ik het niet ga kunnen horen.

01
dec

Ik ben een doorzitter

Een half jaartje terug merkte ik opeens een knalrode vlek op mijn linkse been. Aan de zijkant, links onder mijn knie.  Ik smeerde wat maar de vlek bleef koppig volhouden. Toen kreeg ik er ook eentje langs rechts maar een stuk kleiner.

Ik zag allerlei enge ziekten voor mijn oog flitsen, koudvuur eerst, dus passeerde ik maar even langs de dokter. Die bestudeerde de onverlaat aandachtig. Hij wreef, keek en vroeg toen of ik dikwijls met mijn ene been over het andere zat.

Ik moest bekennen van wel, zonder echter op te biechten dat ik bijna niks anders doe dan zitten, inderdaad met over elkaar geslagen benen. Meestal de linkse over de rechtse, vandaar links de grootste plek.

Zo simpel was het dus: zoals een bejaarde die te lang aan bed gekluisterd is doorligwonden heeft, zo heb ik doorzitwonden. Want nu, ruim zes maanden later, zijn de vlekken er nog steeds. Ik blijf koppig verder zitten en denk nooit aan het op zijn koninklijke families de voeten netjes naast elkaar houden.

Als de evolutietheorie zichzelf wil bewijzen, dan krijg ik vast achterkleinkinderen met wielen in de plaats van benen.

27
nov

Hello Kitty? Hellooooohooooow????

De meest vervelende maand van het jaar nadert weer met rasse schreden. Niet alleen is er kerstmis (ik verwijs u graag naar de verslagen van de vorige edities) maar we hebben in een tijdspanne van een aantal weken ook nog Sint en de Verjaardag van de Dochter.

Dit wil zeggen dat ik hopen cadeaus moet bedenken voor het kind, niet alleen om zelf te geven maar ook nog omdat grootouders, tante en oom evenmin inspiratie hebben.

Dat mag niet verbazen want mijn kind speelt niet.  Niet met haar goed geëquipeerde keuken, niet met poppen, niet met wat er ook voor de rest ook in de volgestouwde kasten en kastjes staat.

Mijn kind tekent. En kleurt en knipt en plakt. Schildert en kleit, stickert en krijt. En dan zijn we uitgeklapt.

Het enige op haar zeer summiere verlanglijstje dat ik echt wou kopen was een stickermachine van Hello Kitty. Maar laat mij nu niet kunnen traceren van welke speelgoedcatalogus ze dit prentje heeft uitgknipt.  Ik heb al drie winkels afgelopen en niet alleen was er geen Hello Kitty-exemplaar maar geen stickermachine tout court.

Aanvullingen op haar playdohassortiment vond ik wel, ook nog ander tekenspul maar dàt net niet.

Dus als u het ergens in het Antwerpse tegenkomt, aarzel niet om mij te verwittigen. Een stickermachien dames en heren, hou uw ogen open!

24
nov

Hold your horses!

Naar aanleiding van vorige post, kreeg ik een vraag. Of ik misschien terminaal ben. Maar dan iets omfloerster gesteld.Alhoewel niet veel, HE vraagsteller?

Mijn 'HUH hoe komt ge daar bij' bracht aan het licht dat posten met 'einde' en begrafenisregelingen in misschien wel verkeerd zouden kunnen overkomen bij de mensen.

Vandaar dat ik even wil verduidelijken dat ik bij mijn weten, want een mens moet altijd met twee woorden spreken, niet op mijn laatste benen loop, noch met een ervan in het graf sta.

Wat natuurlijk niks betekent want morgen bijt de Blinde BT mij misschien dood. Of rijd ik iets minder succesvol een bochtje  door dan ik het voorzien had. Of woekert mijn slecht karakter mijn levenslust dood. Wat vooral des ochtends een niet onwaarschijnlijke hypothese is.

Maar vooralsnog bespeur ik niks al te onrustwekkends. No koffiekoeken for you yet. Net zomin als voor de bezorgde vraagsteller.

23
nov

Iets van einde. Maar toch ook niet.

Ik stond net voorbij de kassa van de Delhaize, twee loodzware zakken in mijn handen en een bos bloemen onder mijn oksel geklemd, toen de foon ging.

Dus zwierde ik een zak neer, groef in de duistere diepten van mijn sakosj en grolde een 'ja waddist' tegen Mme. Z.

'Iets met 'Einde'. Hoe zegt ge dat? Het kan ook in het Engels zijn. Zo van geen einde zoiets,' bralt ze.

Ik zeg haar dat ik in de winkel sta en dat ik er direct even over zal nadenken. Want, geloof het of niet,  ik wist wel degelijk wat ze bedoelde. Alleen kon ik er even niet opkomen.

Dat duurde niet langer dan tot in de parkeergarage waar ik een AHA-Erlebniss kreeg. Dus ik gooi alles in de koffer en bel terug.

'Zeg geen Vaarwel, maar Tot Ziens, bedoelt ge zeker?'knik ik zelfverzekerd door de foon.

'JAAAAAAAH,' juicht ze. 'Waar komt dat ineens uit?'

Dat vroeg ik mij eigenlijk ook af. Hoe warriger een gedachtengang, hoe beter ik ermee relateer blijkbaar. Ik heb ook altijd van die rare kronkels en sta dan versteld dat iemand anders niet kan volgen.

Nog wat later belt ze terug met de mededeling dat die zin blijkbaar dikwijls op doodsbrieven staat, en dat ze niet zal nalaten om hem ook op de mijne te zetten. Zoals u misschien nog weet, organiseert zij mijn laatste feestje.

Ik verzucht dat ik echt ook nog eens niet in het hiernamaals met haar opgescheept wil zitten. Maar zij verheugt er zich al op, om op mijn schouder te tikken en demonisch te grijnzen als ze mijn ontstelde kop ziet wanneer ik mij omdraai, daar in de Hemelen.

Schoon vooruitzicht. Ik kan amper wachten.

 

18
nov

Good parenting-geboekstaafd

Bij het opruimen van een papierberg vond ik volgend briefje van mij aan Zoon. Het dateert van een aantal jaren terug, toen hij voor de tweede keer naar Sensation White ging, en ik blijkbaar zijn broek van het jaar daarvoor niet smetteloos had gekregen.

'Broek is alleen vanachter vanonder nog vuil. Zou ik mij niet aantrekken, na een kwartier ziet een nieuwe er ook zo uit. Ze hangt op de chauffage. Als ge toch een nieuwe moet, (MAAR DENK NA) mijn Visa ligt op de kast.
Niet bellen, ik pak toch niet op. Danku.'

Good parenting, het is een kunst. Waar blijft toch dat aanbod van die uitgever voor een boek? Men vraagt het zich af. Nachtenlang.

17
nov

Stapelgoed

De laatste maanden ging er iets mis met mijn strijk.  Elke week stortte ik een paar keer een wasmand propere kleren op de eetkamertafel uit, poetsvrouw vouwde het ongevraagd in keurige edoch ongestreken stapeltjes en dagelijks viste ik er iets uit voor mij en kroost en streek dan onder het mompelen van krachttermen een paar stuks. Of ik wreef het nog wat platter en deed alsof het gestreken was.

De stapeltjes op de tafel werden allengs hoger en meer en ik begon mij toch af te vragen wat poetsvrouw wel niet van mij moest denken. Dus verleden week propte ik de stapels in een paar grote zakken en de zakken in een halkast, zodat ze zou denken dat ik ze gestreken had.

Toen Zoon weer kwam mekkeren om propere kleren - wat dat betreft zijn kinders lastiger dan honden - trok ik een zak uit de kast en onderging het hoongelach van de zoon. Zijn exacte woorden weet ik niet meer, maar de strekking was 'zijde gij niet beschaamd?'

Nou nee, beschaamd was het woord niet, maar ik besefte dat ik mij toch echt wel eens aan het werk moest zetten. Al was het maar omdat boven ook nog een volle wasmand verstopt stond, met ongestreken kleren van vorige winter.

Welgeteld twee afleveringen van AbFab later was alles, de wintermand incluis, klaar. En vroeg ik mij af waarom ik in godsnaam altijd zo'n drukte maak over die strijk, te meer omdat dat, buiten koken, zowat het enige is dat ik hier uitvoer.

Toen Zoon mij even later vroeg om zijn zakgeld eindelijk eens te storten, zei ik wel dat dat pas voor later zou zijn, mama was namelijk nog aan het bekomen van haar arbeid. Een zoveelste roloog werd mijn deel.

Vandaag keek ik naar mijn lege eetkamertafel. Gelukkig steekt er weeral was in de machine want ik mis de stapeltjes al.

16
nov

Doorlopen!

Vandaag ben ik op Jutblogt!

12
nov

In balans, mét resultaat.

De zoon heeft al examens, en die schijnen zich om de 6 weken te herhalen. De sukkelaar is de hele vakantie amper buiten geweest. Natuurlijk ook mede omdat hij de zes voorafgaande weken geen, hoe zal ik het netjes uitdrukken, STEEK heeft uitgevoerd buiten de schooluren.

Op zich geen probleem, behalve met boekhouden. Dat vak had hij nog nooit gehad in het ASO en hij begreep er volgens eigen zeggen geen, hoe zal ik het netjes uitdrukken, SNARS van.

Gelukkig voor hem en ongelukkig voor mij begrijp ik dat wel. En toog ik aan het uitleggen. Mijn theoretische kennis dateert wel van een 20 jaar terug maar bleek verrassend hardnekkig te zijn blijven plakken. Een hele dag werd onderbroken door een gelijk een boemerang weerkerende zoon die steeds nieuwe vragen had.

Soms was ik überfragt maar dan schoot een mijner nijvere lezertjes ter hulp. Ik zal haar anoniem houden, want weet niet onder welke naam ze de loftrompet wil afgestoken krijgen.

Gisteren was de dag voor het examen. En op een moment wisten noch mijn Lezertje, noch ik het antwoord op een vraag. Toen viel ineens mijn euro dat de man van een vriendin een heuse boekhouder is en belde ik hem.

En zo kwam het dat de zoon redelijk optimistisch van het examen terugkeerde. De rest van de vakken, daar moet hij zijn plan mee trekken. Ik ben weer zes weken gerust. En mijn vrienden ook.

05
nov

I will spit in your general direction!

Dochter en ik hebben een dispuut. Ze kan niet winnen, dus spuwt ze.

Ik ben niet van het slaande soort, maar trek DE Ogen en zeg: ' Wablieft, wat doet gij nu?'

Ze antwoordt dat iedereen op school dat doet. Dus :

1-Waarom heb ik haar op de meest gerenomeerde Katholieke school van de wijk gestoken?

2-WTF????

Ik zeg dat dat absoluut marginaal is. Wat is marginaal, vraagt ze. Dat wat Wij niet doen, zeg ik. En nooit meer gaan doen, kunnen we dat afspreken?

Ja knikt ze.

En doet ze het toch, dan krijgt ze een absoluut marginale lel. Spuwen begot.

L'enfer c'est les vacances. En Wijnegem natuurlijk.

'Gaan we morgen naar het shopping centrum?' vroeg dochter. Nu weet u dat ik eigenlijk nog liever onder een tram loop, maar ik had het kind al 4 dagen niet moeten entertainen, dus vond ik dat ik best eens een effort mocht doen. En ik moest trouwens in de Fnac zijn. Dus ik stemde toe. Alles beter dan Plopsadinges, dacht ik bij mezelf.

Mijn 'ja' had amper mijn lippen verlaten of ze vertelde mij dat de Sint er ook zou zijn. Ik had het kunnen weten, dat ze niet enkel etalages wou gaan kijken.

Al a priori rologend (ik) vertrokken we voor 10u naar het filiaal van de hel. Om de meute voor te zijn. En dat lukte heel aardig. Niet in het minst omdat de Sint pas om 14u present zou zijn, leerde een affiche aan het Sinthuis mij.

'Komen we om twee uur dan terug, mama?' Dus voor 2 uur vertrokken we wederom naar Wijngem. Al lang niet meer de illusie koesterend de meute voor te zijn, maar nu ook niet helemaal mentaal voorbereid op de drie miljard aanwezigen. Waarvan 2 miljard aan het aanschuiven voor de Sint.

Een Amikabrooddoos en een faux-barbie later waren dochter en ik het roerend eens dat we niet gingen aanschuiven. Omkoperij loont. Ik geef u nog even mijn exacte woorden mee: 'We gaan naar de speelgoedwinkel en ge moogt hetiseenderwat kiezen, als ik hier maar niet moet tussen gaan staan.'

Ik zou opvoedingsboeken moeten schrijven. Effenaf.

 

29
okt

Een kinneke werd geboren. O wait: TWEE kinnekes!

Ik voel mij bijzonder trots en vereerd om u de geboorte van de tweeling van Madame Arabelle te mogen aankondigen!

Ze is dan misschien wel een disfunctioneel ambtenaar, maar alleszins een professioneel kinderkweker. Want wat zette ze gisteren op de wereld, om respectievelijk 16.12u en 16.13u?

Niet minder dan twee kloeke jongens van gigantische proporties, in tweelingjargon gesproken.

Emiel was er eerst, met zijn 2810 grammen de lichtste van het stel.

Jules kwam een minuutje later. En die liet Mme. A maar liefst 3030 gram afvallen.

Een tweeling. Goh. ik gun het haar oprecht! En dat méén ik! 't Zal gedaan zijn met stationsromannekes lezen.

Ze beweert dat het de mooiste kinders ter wereld zijn. Wat onmogelijk is, want die heb ik. Maar ik hoop het dra IRL te gaan vaststellen.

Heel erg van harte met deze prestatie jom!

De gore details van de geboorte zal ze u ongetwijfeld zelf mededelen, tussen 4 voedingen in!

20
okt

Het legekastsyndroom

Wie heeft mijn winterkleren gepikt? Want ik ben bijna zeker dat ik verleden jaar niet naakt over de straten gedwaald heb. En pasop, ik heb het niet over dikke truien, want die bezit ik niet, maar over dingen die niet spetteren van kleur. Dingen waarvan je in augustus denkt: die kan ik zelfs in november nog wel aan maar die nu al zo misplaatst lijken naast de rottende bladeren op de straat.

Echter, als ik nu eens door mijn kast blader, vind ik alleen maar zomerdingen. Let wel, van dèze zomer, dus degene die mijn wintergarderobe heeft, is waarschijnlijk ook in het bezit van de lentecollectie anno 2008.

Ben ik nu de énige die bij elk seizoen denkt: wat heb ik het jaar voordien in deze periode gedragen?

Mannen, gelieve zich te onthouden. We weten allemaal dat uw jeans winter en zomer meegaat.

Vriendinnen met cruë opmerkingen als: ik heb al uw kleren van de vorige seizoenen, van toen ge nog ietwat molliger waart, gelieve u ook te onthouden want vanaf het jaar 2008 is er niks dat in uw bezit is.

18
okt

Stokje. Hargl.

Ik moet, en let op de MOET, van iemand tien dingen over mezelf vertellen.

Zou er echt iets bij zijn dat u nog niet weet?

-Ik ben lui. Tot op het punt dat er elke maand nog net geen deurwaarder voor de deur staat. Niet omdat ik niet solvabel ben maar omdat de gestructureerde mededelingen invoeren in de homebanking nét teveel gevraagd is.

-Ik vind mezelf geweldig. Jahaaa, mijn  ego kan amper de deur uit zonder zich te stoten aan de stijlen.

-Ik wou dat ik mezelf als moeder had gehad. Iemand die alles tolereert zolang het haar geen koppaan bezorgt, wat kunt ge nog meer willen als kind?

-Er zijn twee plaatsen op de wereld waar ik mij gelukkig voel. En een daarvan is mijn auto. Van het moment dat ik daarin stap, ben ik instant euforisch. Schoon toch? Instant bliss?

-Ik ben zo blij dat ik geen frou (pony voor de NL'tjes) meer heb.

-Ik heb veel te veel dieren en vervloek ze alle dagen verrot, maar als er eentje wijlen moest gaan zou ik beider ogen uitbleiten, want diep, diep vanbinnen ben ik een watje. En dat gaan we onder ons houden.

-Ik ga altijd veel te laat slapen en word elke ochtend ontieglijk vroeg wakkergeblaft door een van voornoemde dieren. Die ik dan vervolgens verrot vloek.

-Ik zie mijn kinders zo graag, ondanks het feit dat ik minstens één van hen elke dag verrot vloek.

-Ik zie mijn paard liever dan mijn honden. Wat merkwaardig is want die kwispelt niet.

-Ik zie een willekeurige ringmap liever dan mijn honden en deze witz komt van Mme. Z.

Nog iets weten? Of hebt u het nu wel gehad met mij?

16
okt

Zit!

De zoon is nu niet echt een puber meer maar wordt toch nog altijd geplaagd door puistjes.

Dus toog ik onlangs apothekerwaarts voor een oplossing.  Ik kreeg van het gerenommeerde Widmer, dat mij voorziet van lijfolie (ik ben in een nederlandstalige bui) , een crème genaamd 'Acneplus'.  Nu vraag ik u. 

Maar die was op zijn minst z'n naam waardig! Hooray voor Widmer wegens de minst gelogen productnaam ooit!

Zoons uitstulpingen bleven gedijen. Nu heb ik Normaderm mee. Met een belofte op gedrukt.  Dat alle ongerechtigheden binnen de 24 uur verdwijnen.  Vier-en-twin-tig uur.  Dus als hij morgen 16.06 niet puistvrij is dan moet ik actie ondernemen.

Was er geen instantie voor oneerlijke reclamepraktijken? Kwestie van voorbereid te zijn?

15
okt

Meisjes! Deel twee.

Nou goed eigenlijk. Aangenaam. Verrijkend vooral. In de optiek dat ik mij zeer gelukkig prijs met mijn éne 6-jarige.

Waren ze dan niet gezellig? O jawel.  Het avondeten verliep vlekkeloos. Dwz dat ze niet of nauwelijks gemorst hebben. Gegeten evenmin, bedacht ik toen ik de resten van het bord schraapte. Maar dat kan aan de poffertjes gelegen hebben.

Gaston presteerde het om zijn verteerde maal op het tapijt te deponeren waar het vriendinnetje uiteraard intrapte. Maar dat kon het kind niet helpen.

Het bad was een en al jolijt. Vooral toen ze mij riepen met de mededeling dat ze allebei in bad geplast hadden. 6 jaar he mensen. Kid you not.  Maar kom, niks dat niet afgespoeld kon worden. 

Het gaan slapen viel heel goed mee. Slechts een keer of zestig heb ik moeten zeggen dat ze moesten slapen.  Dreigingen met doorvertellen aan De Juf boden uiteindelijk soelaas. En rust.

Waar ik des ochtends slechts 100 keer moet herhalen dat de kleren nu écht aan moeten, was dit nu 400 keer. En dat met slechts 1 kind meer. Die hogere wiskunde is aan mij niet besteed.

Maar dat komt omdat ze 'crèche' aan het spelen waren. Dus blijf vooral niet thuis voor uw kinders want u neemt hen blijkbaar een essentiële ervaring af, zijnde de kinderopvang.

Dat ik al van voor de zevenen op was omdat ik dubbel zoveel boekentassen moest voorzien van eten, koek, fruit en drank en eigenlijk mentaal al wel voorbereid was op ochtendlijke recalcitranties, dat geeft niks.  Uiteindelijk had de hond mij toen toch al wakker geblaft.

'Wanneer mag ze nog eens blijven slapen?' bedelde Dochter na schooltijd.

'Weldra meisje,' zuchtte ik diep.  Want ze had het toch zo fijn gehad.

14
okt

Meisjes! Ze maken ons kapot meneer! En mevrouw natuurlijk

Ik heb altijd gezegd dat ik met 2 kinders van ongeveer dezelfde leeftijd een fulltime job zou ambiëren. Meer nog: ik deed misschien nog wel vrijwillig nachten ergens.

Dochter heeft een vriendinnetje mee van school. Geweldig meisje, daar niet van, maar 2 meiden van 6, dat heeft een giechelfactor die zelfs al op de vijf minuten auto van school naar huis leidt tot hoofdpijn.  Want aan zoveel joie de vivre doet mijn dochter in haar eentje niet.

Middageten biedt 10 minuten relatieve stilte.  Dan besluiten ze naar boven te trekken. Mijn eerste gedachte is dat het jammer is dat ik geen sleutel van haar kamer heb.

En dat dacht mijn zoon vast ook, nadat hij gewekt werd door het kloppen op de deur van twee semi-hysterische meiskes.  Zoon staat noodgedwongen op na een nacht stappen - die Hogeschoolstudenten hebben nogal een leven zenne - en ondergaat het dwepen van het vriendinnetje.  Grote Broer scoort altijd bigtime bij de vriendinnen van Dochter.

Poffertjes rond drie uur, en vooral de belofte ervan brengen nog wat stilte. Ondertussen laat ik uiteraard nog 300 honden uit, of zoveel lijken het er toch, heeft de zoon AutoMiserie en dan...dan komt de vraag.  Mag de vriendin blijven slapen.

Ja dat mag ze. Dus ik zit nu met twee 6-jarigen tot morgenvroeg half negen. Wil iemand met mij een nachtshift ruilen?  Aub?

Deurenkomedie

U vraagt zich misschien af wat ik de laatste tijd gedaan heb.

Ik heb deuren opengedaan. Maar niet alleen voor de om en nabij 10 postpubers die hier elke avond in en uit lopen en die er de oorzaak van zijn dat ik zo ongeveer de best getrainde oogspieren ter wereld heb, van al het geroloog wanneer ik wéér maar eens moet rechtstaan. Nee, vooral voor de honden.

Blinde Bull Terriër (aka BBT) is dezer weken nog iets minder waterdicht dan gebruikelijk. Hij heeft echter tegenwoordig de goede gewoonte gekweekt om het mij wél tijdig te verwittigen.

Om hem in de tuin te laten moet ik drie deuren opendoen.  Voor hij de tuin in kan moet ik zien dat Gaston daar niet is, want de BBT lust wel een amuse gueule. Dat wil zeggen nog eens een extra deur open en toe.

Al deze deuren moeten ook weer dicht en van zodra BBT weer binnen is, wil Gaston buiten. En dit alles een keer of 6à8 per dag. Gaston wil niet alleen acuut buiten nà de BBT, maar ook tussendoor nog een keer of tig.

Verder moet ik zien dat boven de slaapkamerdeuren toe zijn, of hij nestelt zich clandestien in iemands bed. Of in mijn kleerkast. Dus die moet ook consciëntieus toe.

Soms wou ik dat ik in The Enterprise woonde, daar ging dat tenminste volautomatisch.

02
okt

Ijskoud elimineren

Zoon trachtte gisteren een ijsblokjesbakje in de diepvries te wringen.  Helaas, de drie schuiven zaten propvol.

'Waarom gooi je dat gewoon niet allemaal weg, het is nu niet dat je dat ooit nog gaat gebruiken,' wees hij naar de verzamelde vleessoorten, potjes en andere slachtoffers van mijn conserveringsdrang.

Ik beweerde van wel. Waarom zou ik het anders ingevroren hebben? Hij wrikte ter demonstratie een half pak kroketten uit een lade.  Ik moest toegeven dat ze er nogal ijskristallig uitzagen en niet meer geschikt om met een 'overbodig te ontdooien' in de frietpot te keilen.

Eigenlijk heeft hij gewoon gelijk.  Niks van wat in de diepvries ligt, gaat ooit een pan of pot vanbinnen te zien krijgen.  Ik vergeet toch tijdig te ontdooien en bezit nog altijd geen microgolfoven om dat last minute te doen. Komt nog bij dat ik nooit op een pakje schrijf wat er in zit, dus het zou al een wonder zijn, moest ik 3 bij elkaar passende dingen eruit plukken, die daarenboven minder dan een jaar op hun wederopstanding liggen te wachten.

Dus ik heb besloten om heel de boel radicaal weg te gooien, want we weten allemaal nog wat er met de inhoud van mijn vorige diepvries gebeurd is, toch?

 

 

24
sep

Ode aan de Colruyt

Het was al zeker 10 jaar geleden dat ik nog in de Colruyt geweest was. Die ligt hier , alhoewel niet ver van, toch een beetje uit mijn gebruikelijke richting. Ik kwam buiten in een soort van euforie.  Die ik graag met u deel. Wat had u gedacht.

Om te beginnen moet ge geen geld in het karreke steken, wat geweldig is want ik vind nooit de munten die men in een bepaalde kar net vandoen heeft. Dat de wagentjes nog altijd even slecht rijden als tien jaar geleden neem ik erbij want ik heb toendertijd DE tip van een winkelbediende gekregen : met twee of vier vingers besturen ipv met uw hele hand proberen in een richting te wringen en dat werkt nog steeds.

Het is er warm, behalve in het koelkot, itt een andere supermarkt waar de tepels van uw lijf vriezen doorheen de hele winkel.
Ze hebben tegenwoordig ook alles, dat was vroeger wel anders, maar een supermarkt waar ge zongedroogde dinges en pesto kunt kopen, dat is een echte.

Ge moet niks op een band laden, dat is pure luxe.  Ge moet blijkbaar zelfs de te wegen dingen niet meer zelf uit de schaal nemen.

Ze verkopen sloffen sigaretten ineens aan de kassa.  Ik koop dat nooit omdat ge dan altijd apart nog moet aanschuiven bij de klantendienst in andere supermarkten. Dus ik zit alvast de komende x dagen (laat ons zeggen 3) niet zonder sigaretten.

De parking was leegachtig. EN en en en...ik vind dat het er lekker ruikt.  De Colruytgeur. Die was ik ook al vergeten. Een Degelijke No Nonsense Geur. Jahaa!

Nadeeltjes toch ook wel : enkel waspoeder in een verpakking die ik nauwelijks kan tillen én ik kon amper aan het WCpapier dat op immense hoogte in een soortement mandrek gestouwd zit. Zelfs met mijn gigahakken.  Maar de Colruyt kan het natuurlijk niet helpen dat ik klein ben. 

Kortom, ik ben fan.  In de X-factor der grootwarenhuizen zou Colruyt van mij best mogen winnen.  Krijg ik nu wat kortingsbonnen?

 

22
sep

Doorlopen

Naar Jutblogt! We zijn nog steeds gehackt, dus commenten kan daar niet. Moest u die aandrang al voelen tenminste.

 

19
sep

We hebben ongelofelijke haast!

Ik kocht 's ochtends op een kwartier tijd een kleed (jurk voor de NL-lezertjes), botten (laarzen voor de...) en schoenen.

's Middags deed ik boodschappen, voor enkele dagen toch wel, op minder dan een half uur. En dat is inbegrepen het laveren tussen de vele semmelende (treuzelende voor de...) bejaarden.

Op een woensdagmiddag moest dochter gewone en sportschoenen hebben. 10 minuten. 'Kies tussen dat en dat want de rest is affreus en néé we gaan hier niet spelen'

Serieus, zit daar geen carrière in?  Begrijp mij niet verkeerd, ik ga niet voor u inkopen doen, ik bedoel een cursus Efficiënt Winkelen.  En dan vooral op kleding -en schoeiselgebied want in de supermarkt durft dat nog wel es fout gaan. Pasop, u zal in sneltempo buiten zijn maar misschien met de verkeerde produkten. Een kniesoor die daarop let echter.

Maar dus : een cursus Winkelen. Indien u iets te lang doet over een keuze, mag u rekenen op veelvuldig ge-roloog en ongeduldig voetgetap. En als u heel flink bent, dan gaan we nog rustig een koffietje drinken. Dat dan weer wel. Ah en de Ikea doe ik ook niet. Laten we dat alvast afspreken.

 

17
sep

aaaaa

Mijn kinderen zijn niet wat men doorsnee kan noemen.

De ene was wat men in deze tijden 'hyperactief' zou noemen en had een scala van zenuwtrekken waar men plaatsvervangend zenuwachtig van werd.  Niet alleen dat: buitenkomen met zo'n joenkske was ook altijd LOL ende ROFL.  Mensen bekeken mij alsof ik met een ondermatig gedresseerd wild dier op pad was. 

Moest mijn oudste in deze tijd geboren zijn, hij zat aan de rilatine.  Zijn grote geluk was dat hij het op school min of meer onder controle kon houden.  Zo niet zijn zenuwtrekken, maar daar sprak ik altijd op voorhand over met de leerkracht.  De diagnose van de neuroloog was immers : milde vorm van Tourette, lichte ADHD. Groeit er wel over.

Dus wat deden wij : zoveel mogelijk negeren, beetje afleiden en er mee leven.

De dochter is een heel ander verhaal : ondanks haar 14 maanden BV, ondanks het feit dat ze mijn armen niet is uitgeweest voor ze kon lopen, is ze heel afstandelijk.  Ze heeft het karakter van een schooldirectrice van middelbare leeftijd.  Roloogt nog meer dan ik, weigert lichamelijke affectie maar is übergrappig.

Waar wil ik nu naartoe met dit discours :

14
sep

Patrick eet zijn bord niet leeg!

Maar dat had u vast al elders gelezen. Hier bijvoorbeeld, bij Margo die voor ons aller gemak de aanwezigen gelinkt heeft!

Wat ik nog nergens las, is dat ik wel 10 stoelen heb gedragen van de auto van Zap tot aan onze picknikplaats! En het is niet dat ik het niet tegen elke wandelaar verteld heb toen hij of zij arriveerde!

We aten en praatten en redden tussen dat alles door een hond.

Terug bij de Zapmooseresidentie werd er verder gegeten en gepraat. Evenwel geen dieren meer gered.

En toen werd uw Huisvrouw moe. Zo moe dat ik vervroegd naar huis ging. Want ik werd stil en dat kon alleen maar wijzen op Ziekte.

Maar ik heb nog wél zelf kunnen vaststellen dat de titel niet gelogen is!

Tien stoelen mensen, TIEN!

11
sep

Ooooooooooh!

Gelukkig ging ik daarstraks nog even kijken bij Zap, want ondanks het feit dat ik alle ingrediënten gisteren al in huis gehaald had, was ik totaal vergeten dat er van mij een grote pot chocomousse verwacht werd.

Zuchtend en steunend hees ik mij uit de zetel en begon aan het lastigste deel: de eieren splitsen. Maar wat er ineens spontaan verscheen in de kom met eigelen, deed mij al even spontaan lachen.

Aanschouw de dooierbloem! En roep dan in koor: OOOOOOOOOOOH!

phpZbkxoQPM

 

 

09
sep

Luiheid etcetera deel twee

HET geboortekaartje arriveerde vandaag en terstond belde ik de afzendster om te zeggen wat ik er van dacht.  Na enige debatten konden we besluiten dat ik het etiketje op de achterkant heel geslaagd vond.

Ik had eigenlijk een kaartje verwacht.  Dat doe ik namelijk altijd wanneer men zegt dat men een kaartje gaat sturen.  Niet dat het niet mooi was.  Maar het was geen kaartje.  En het vooretiket plakte scheef.

Dat speet Mme. Z. zeer. Ze verzekerde mij dat als ze het gezien had, ik zeker een niet-kaartje met recht etiket gekregen zou hebben.

Vervolgens zei ik haar dat ik volgende week of zo, ergens, ik zie nog wel, op bezoek zou komen.  Want dat ik niet van het type ben om daags na een geboorte op huisbezoek te komen.  Men moet de jonge ouders wat tijd geven om te bekomen, niwaar? Na veel minder debatten besloten we dat ik eigenlijk te lui was om naar ginder te rijden deze week.

Kon ik ook online een cadeautje bestellen?  Want om naar de winkel te rijden ben ik ook te lui.  Dat kon! We kwamen heel sereen overeen dat ik er een duurder cadeautje dan gebruikelijk van zou maken omdat ik uiteraard ook te lui zou zijn om in nog een andere winkel ook iets voor Jef te gaan kopen. Want dat blijkt de geboorte-etiquette te vereisen : men geeft ook iets aan de oudere kinderen, om jaloezie te voorkomen.

Zo niet ik. Jef zal het moeten stellen met kijken naar het duurdere cadeautje voor zijn broer. Desnoods zal ik hem wel eens over het hoofd strelen en zeggen dat hij nu toch zo'n flinke Grote Broer is. Desnoods hé.

 

08
sep

Luiheid is des duivels oorkussen, maar wàt ligt het lekker!

Ik hoor vaak van ouders hoe zij hun kroost op elk vrij moment dat de school hen gunt over en weer brengen van Dictie naar Turnen naar Judo naar Hockey naar Tekenschool naar Scouts en ga zo nog maar een eind door.

Als je er slechts eentje hebt, is dat misschien nog te doen, maar wat met de mensen die na het tweede dachten : och kom, we doen er nog eentje bij, misschien is die leuker dan de vorigen?

Schema's op het prikbord, afspraken met andere taxi-ouders en 's avond waarschijnlijk een overprikkeld kroost dat veel te laat in bed ligt voor hun ouders gemoedsrust.

Ik heb het geluk gehad om twee enige kinderen te hebben.  Gezien het leeftijdsverschil dus.  Gelukkig maar, want met 2 kleine kinderen in een tijdspanne van minder dan de 13 jaar die er tussen de mijne zit, had ik mij ongetwijfeld een fulltime job aangeschaft.  Met nachtdiensten.  Maar we dwalen af...

Bij de Zoon stimuleerde ik nog de Buitenschoolse Activiteit.  Enkelvoud weliswaar. Nu was hij alles al na een maand beu, maar de Regel was : je mag doen wat je wil (behalve karate, dat vond ik marginaal) maar je houdt het een jaar vol.  Dus toog ik jaar één naar de turnles, jaar twee naar de voetbal, jaar drie naar een andere turnles, jaar vier naar judo en toen hebben we het opgegeven.  We deden lekker Niks meer.

Nu is er dus ook dochter.  Die doet evenmin iets.  We lummelen op woensdag wel in het park, en bij slecht weer blijven we gewoon thuis. Of zelfs bij stralend weer.

In het weekend zit ik 's middags fijn op het terras van de manège terwijl zij met vriendinnetjes speelt, of de kleinere kinderen meezeult.  Wij hoeven niet voor dag en dauw enthousiast staan doen aan een of ander veld. Nee, WIJ maken gezellig wat ruzie des ochtends en tangoën 's avonds vrolijk naar de bedstee.

Wij zijn lui, mogen we dat zo houden?

07
sep

En nu we toch aan het bevallen zijn geslagen

Loopt u maar even door naar Jutblogt!

Verzint u even mee?

-Een wereldreis?

-Een placenta-allergie?

-Plotse snelwegangst?

-Een griep die een jaar of 18 duurt?

-Een maagverkleining?

Of nee, ik word gewoon vegetariër.

Want het is geboren! En het is een jongen.

Toch proficiat, Mme. Z!  En aan alle virtuele gniffelaars: bedankt voor jullie berichtjes. Hartverwarmend, dat medeleven met uw Huisvrouw. Tsssss.