06
sep

U komt toch ook?

Ik heb uitdrukkelijk geweigerd om mee te wandelen, maar dat zal mij niet beletten om u uit te komen lachen, op een uiterst vriendelijke manier, dat spreekt,  wanneer u afgepeigerd terugkomt.  Als u nog terugkomt want de tocht leest onheilspellend.

Las ik daar ergens dat ik iets organisatorisch moet plegen? Hmmm, nog even denken hoe ik daar onderuit kan komen.

In elk geval, ik zal er zijn, behoudens heirkracht en mét chocomousse als ik daags tevoren niet te lui ben om te helpen donderen. Dus reken er alvast niet op.

 

05
sep

Geef daar eens een antwoord op!

Terwijl ik wacht tot de osso bucco gaart flitsen er enkele prangende vragen door mijn brein.

-Hoe komt het dat het bijna àltijd Nederlanders zijn die via vorte zoektermen op de blog terechtkomen? Dat ze eraan zijn voor de moeite is wel zielig, maar desalniettemin blijft de vraag. NL lezertjes, leg eens uit?

-Waarom de NATO op bezoek komt? Men kan mij toch bezwaarlijk een gevaar voor de wereldvrede noemen. Moest het nu nog Groen! zijn dat mij scherp in het oog wil houden...

-Waar is de gigantische spin die twee dagen in een hoek van het keukenplafond, tegen een lekker warm spotje, zat? Ik liet het nog wel speciaal 's nachts branden om haar vooral te ontmoedigen andere oorden op te zoeken, zoals mijn sakosj bijvoorbeeld.

-Wanneer gaat Mme. Z nu eindelijk bevallen? Om u maar ineens mee te geven dat dat nog niet gebeurd is, want de enige reden dat u vandaag hier komt kijken, is om dat te weten te komen. Ik heb u wel door!

Zo, het eten is klaar, nu ga ik mij elders vermeien en u mag beschikken.

 

03
sep

Plop het eruit JOM!

Beval nu gewoon. Alstublieft.  Dat is nu toch niet teveel gevraagd na 41 weken zwangerschap?

Ik wil niks meer lezen over vermeend vruchtwater, al dan niet loskomende slijmproppen (en al zeker niet voor mijn ochtendbanaan, dankuwel). 

Of uw kind nu wel of niet een naam heeft, wie maalt er nog om ondertussen?  We noemen het wel dingske. 

Ge hebt genoeg aandacht gehad.  Er zijn UITDRUKKINGEN voor mensen gelijk gij, maar uiteraard zijn wij té goede vrienden om die te bezigen, zo hier in het openbaar.

Nog ene foto van uw nog steeds zwangere lijf en ik ga een of andere Turkse hacker aanspreken om uw site te saboteren.  Effenaf.

Beval gewoon. Dankoewel.

(En nee het is niet omdat ik snak naar een placentasnack.  Godindenhogenhemel laat het aub een meiske zijn, want dàt kan ik er helemaal niet meer bijhebben.)

01
sep

Kaf(t)ka

Het hele internet, of toch dat deel dat zich geprocreërd heeft, is overstuur, want het begin van het schooljaar brengt bij velen ook de gehate taak van het kaften mee.

Er werd gefacebookt, gefoond, getwittert, kortom : paniek alom.  Tegen 19u waren er al mensen met geëpileerde armen van het zelfklevende plastiek, sommigen riepen de grootouders ter hulp en sommigen, zoals ik, stelden het uit.

Dochter haar gerief moet slechts tegen vrijdag klaar zijn, een geluk want uiteraard heb ik geen kaftpapier.

Wat ik wel had, was een neiging om nog snel de dochter ter adoptie af te staan bij het lezen van volgende instructies :

  • Leesboek kaften : eerst met papier en daarna met doorschijnend plastiek (niet zelfklevend geen plakband op het boek kleven.) TWEE kaften? Serieus....
  • Rekenschriften en agenda met doorschijnend plastiek. Mag dit wél zelfklevend? En zo ja is dit wel een goed idee? Ik zie al meer luchtbellen dan in een fles BRU voor mijn geestesoog verschijnen.
  • Schriften kaften naar keuze. Houdt deze keuze ook nietkaften in?

En dan nog de etiketten, voor mensen die niet meer gewend zijn om meer te schrijven dan een onleesbare kriebel op de achterkant van een enveloppe die achteraf, drie dagen te laat, een cruciale afspraak blijkt te zijn, is schrijven een opgave geworden.

Kaften, dat is toch niet meer van deze tijd. Ik overweeg een betoging.

31
aug

Haar restaurant

Mijn dochter maakte een restaurant. Van haar kleine Ikeatafeltje en dito stoeltjes. Met een kaarsje en jeneverglaasjes in plaats van wijnglazen.

Ja dàn kan men niet anders dan daar ook echt te eten. Zij was de ober, ik de klant. Ze was ook zichzelf want uiteraard at ze ook. Ze schonk zonder morsen 5ml water in de glaasjes en maakte als kers op de taart een dessert van een spritskoek, besprenkeld met gekleurde bolletjes en smarties.  Dat die versiersels eigenlijk al even vervallen waren hebben we maar genegeerd.

Toen kreeg ik de rekening. 2 pasta, 2 dessert, 5 euro.  Schappelijke prijs, daar niet van maar ze wou dat ik met écht geld betaalde. Daar had ik dan weer niet zo'n zin in. Toen haalde ze de politie erbij.  Die mij een boete gaf van 5 euro. Of beter gezegd : een doete, want ze had de b omgekeerd geschreven. Wanbetalers, daar lacht de horecapolitie niet mee!

30
aug

Ons moeder

Vandaag op de manège.  Vrienden hadden een vriend bij die na jaren werken opnieuw zou gaan studeren. Blijkt toch wel niet dat deze toch wel volwassen mens in hetzelfde jaar gaat zitten als mijn zoon.

En dat nadat ik al minstens een uur mijn oNNozele exuberante zelf was. 

Nog een geluk dat Zoon geen enkele illusie meer koestert over de volwassenheid van zijn moeder.  Anders zou ik er schoon gestaan hebben zo op 17 september of daaromtrent.

Prioriteiten

Mijn vader vertelde over hoe vrienden hun dochter en haar gezin waren gaan helpen verhuizen. En hoe de ouders 175 dozen uitpakten terwijl dochter en schoonzoon hun PC aansloten en begonnen te internetten.

Ik kon alleen maar denken : a ja. Zou ik ook doen. Uiteraard.

27
aug

WFVK!

In de loop van de dag komt men allerlei tegen in huis dat op is, of toch bijna. Zoals daar zijn : WCpapier (altijd, het valt hier niet aan te slepen, ik vraag mij wel eens af waar het allemaal blijft. Aan mijn gietijzeren blaas zal het niet liggen), koffiefilters vuilzakken en kipkruiden.

Ik schrijf dat natuurlijk niet op en zit dan tegen 's avonds krampachtig te herhalen :'WCpapierfiltersvuilzakkenkruiden'. Vervolgens doe ik het met de beginletters : 'WFVK,WFVK...' ad infinitum. Of toch tot ik in slaap val.

Des ochtends zijn de boodschappen geen prioriteit en tegen dat ik naar de winkel ga, weet ik nog wel de afkortingen maar waarvoor staan ze nu toch al weer?

Ik dwaal langs de rekken :

W, w, wééééé...ah hierzie : waspoeder!

F, f, efefef. Doem toch. Wat was die F nu weeral?

V, veuh veuh...aaah de vaponatabletten, dood aan die rotmuggen!

Kàààààà kkkkuisproduct. Mr. Proper dus.

Aangevuld met de andere boodschappen keer ik blijgemoed huiswaarts. Die F zal wel niet zo belangrijk geweest zijn.

En dan moeten we papieren zakdoeken gebruiken in plaats van WCpapier, schud ik een gebruikte filter leeg(gruw) en vul hem opnieuw, blijft het vuil nog een dag langer in supermarktzakjes staan en moet ik een kruidenmengeling improviseren voor de kip.

Aan de andere kant raakt de was gedaan, vallen de muggen bij bosjes en kan de poetsvrouw weeral een litertje verder.

Morgen beter, ik oefen alvast. WFVK,WFVK,WFVK!

 

26
aug

(h)oogmoed

Na een lamentabele nachtrust (denk: wakker om 12u(Zoonlawaai) 1u(hond illegaal in kamer van dochter) 2u (onbestemd lawaai-dacht aan inbrekers maar was te suf om te gaan kijken)  4u (Zoon-terug-thuislawaai) 7u (dochter vraagt hoe laat het is) 7.30u (idem) en 8u(idem)),  dacht ik gisteren toch nog een uurtje aan de nacht te kunnen breien nadat Vogel eindelijk TV-waarts getrokken was.

Om half elf werd ik wakker.  En dat terwijl ik om 11.20u verondersteld werd een half uur rijden verder te zijn.

Kan u op een krap half uur : douchen, aankleden, koffie zetten, dochter ontbijt toewerpen, BBT en Gaston uitlaten en voeren, een Zapnimffoon ontvangen, vastellen dat u lakenrimpels op uw wang en arm hebt, uw slaapkop een illusie van alertheid opschilderen, dochter kleren toewerpen en haar krullen borstelen, een kop koffie naar binnen slagen en uw mail checken?  Mij lukte het.

Dit alles hield wel in dat ik vier, VIER minuten te laat was voor mijn afspraak met Mme. Arabelle. Ik ben nooit te laat, dus daar was ik al bijna benauwd van, mààr de extra minuten volstonden blijkbaar om de slaapvouwen te doen verdwijnen.

Wat enkel verdween door een scheut oogdruppels echter, is mijn probleem van de dag.  Want deze tergend lange inleiding was niet bedoeld om :

1) uw medelijden te verkrijgen over het slaapgebrek

2) op te scheppen over mijn ongeëvenaarde organisatietalent

3) mijn stiptheid nog maar eens onder uw neus te duwen.  Nee, ook niet onder die van u, Zapnimf

3) te zeggen dat ge van achter zelfs niet ziet dat ze zwanger is, dat haar zesmaandentweelingbuik niet gigantisch is en dat ze er stràlend uitziet, alhoewel ik dit alles MOEST vertellen van Mme. Arabelle,

maar wel om u te melden dat ik bijna elke ochtend wakker word met een rood oogwit omdat ik mijn oog, hoe kan ik het omschrijven, in mijn kussen druk tijdens het slapen.  Is er nog iemand met dit belachelijke probleem, of ben ik waarlijk uniek?  Enfin, nog meer dan ik het al was natuurlijk.

En o ja, Mme. A ziet er geweldig uit, maar dat zei ik al zeker?

 

24
aug

Het parfum

Parfum kopen voor een jarige vriendin. Ik wist precies dewelke ze gebruikte. Dacht ik.

Het draaide er op uit dat ik aan de winkeljuffrouw moest vragen of ze wist welk parfum waspoederig ruikt.  Ze trok verbaasde wenkbrauwen, maar deed haar best, het moet gezegd.

Helaas was het niet Pure White Linen, noch een van de zeven andere die ze onder mijn neus duwde.

Ik bleef maar mompelen dat wanneer ik de naam zou zien, ik direct zou weten dat het de juiste was.  Wel 50 keer wandelde ik het rek af en bekeek evenveel keer elk van de 2 miljoen flesjes die er stonden, onderwijl een half oog op Gaston houdend om te zien of hij niet illegaal zou plassen tegen het winkelmeubilair.

Uiteindelijk kocht ik iets anders.  En toen de vriendin mij later de naam noemde van haar parfum, besefte ik dat ik hem uiteraard had zien staan. Alle 50 keer. Maar niet herkend. Zuchtje.

Doorlopen!

De Huisvrouw vandaag op Jutblogt, niet voor -16.

19
aug

Ellebogen van tafel! Oftewel : Kijk! Mos op die golfbreker! Of nee, dat heet zeewier hier zeker?

Om 13u ben ik er! Had ik Zap verteld.  Zij zou er een half uur voor mij zijn en eventueel mijn ouders al ontlasten van Vogeltje zodat die konden vertrekken.Het vervolg laat zich raden.  Ik was er 13u pile, zoals voorspeld, Zap was er, laat ons zeggen : wat later. 2 van haar broedseltjes vergezelden haar, Zoonzap kwam achter met Moose.  Per fiets nog wel, jaja Dames en Heren, helemaal naar zee! Applaus is zeer gepast!

Dit hield in dat wij al een paar uur met onze kroost in het zand lagen voor Moose arriveerde met de zoon.  Dat hield ook in dat Zap en ik al een hele gebarentaal hadden ontwikkeld voor het geval dat we ooit onder water zouden terechtkomen en daar onze toeters zouden moeten houden om water buiten te sluiten. En jawel die mogelijkheid bestond, omdat het volgens onze kinders in het water warmer was dan aan land.

Behoren tot onze niet-verbale vocabulaire : de gebaren voor

-Wallonië

-+30 graden

-reflectie van het licht in het water

-een onlangs overleden kapper, maar ook elke nog levende kapper, twee gebaren met een miniem verschil.

-iemand leren zwemmen (en mag ik u meegeven dat het klassieke zwemgebaar daar langs geen kanten (ha!) aan te pas komt?)

-Een gehandicapte, al dan niet mentaal, rot hout en wrakhout.  Allemaal hetzelfde gebaar.  Dus enige oplettenheid wanneer u met ons onder water zit is aangewezen, een vergissing is vlug gebeurd!

-En laat ons het op vele andere houden. (ELP Zap?)

Moose kwam dus al met een behoorlijke achterstand aan hilariteit aan, maar als compensatie hebben we de volgende twee dagen een onberispelijk, onluidruchtig gedrag tentoongespreid.  Met ons kunt u wel aan zee komen! Toch op dag 2! We moesten wel nadat we bendes andere strandgangers van ongepaste decibels hadden beschuldigd.

Wat leerde de Zapkroost, die trouwens zo goed als dadelijk verbroederde en verzusterde met de mijne, van deze uitstap?  Dat men tijdens het eten zijn ellebogen van tafel houdt. Dit is er bij mij als kind zo ingehamerd dat ik het automatisch doorgeef aan mijn kinders.  Al moet ik het 12 keer per maaltijd zeggen.  Maar dat was na dag 1 niet meer nodig, toen namen de Zapseltjes die taak van mij over en berispten en passant Vogel en ons wanneer wij onverhoeds een elleboogpunt naar de tafelrand bewogen. 

En zie hier, ons ma had gelijk! Alhoewel ik geen idee heb van waar deze regel ooit gekomen is. Degene die hier de achtergrond van weet, krijgt iets.  Een monocle of zo.

Wat mijn dochter van het Zapbezoek leerde :

-een boterham smeren, tenminste als ik er niet bij ben.

-de zaligheid van oudere vriendjes die u op sleeptouw nemen.

-een puberaal uitgesproken mamàhaaa, compleet met rologen en wtf handgebaar.

Voor de rest hebben wij gezond, gezwommen, gelezen en gelaptopt (ik uiteraard).

Voor herhaling vatbaar, en misschien adopteer ik wel een paar Zapkinders.  Vogeltje gelukkig en ik gerust. Zo lang ze hun ellebogen maar van tafel houden.

 

17
aug

Doodgraag doodgaan

Mijn eerste daad van ultieme naastenliefde was voor mijn huisrat.  Die heette Pim.  Pim was mijn kameraadje gedurende toch wel anderhalf jaar.  Hij kwam als babyrat bij mij en het was grote liefde.  Pim deed niet liever dan op mijn schouder zitten en zich van daaruit in mijn bovenkleding te begeven.  Alwaar hij tegen een of andere borst een gezellig dutje deed. 

Dat ik er zo opeens voor de buitenwereld een derde borst bijhad, dat kon mij niet schelen.  Pim ging vaak met mij mee.  Liefst van al nog naar mijn ouders, want als hij dan wakker werd en terug uit mijn decolleté kroop, kreeg mijn moeder, die zo niet let op een borst meer of minder, telkens weer een halve hartverlamming.  Làchen man!

Pim was zindelijk, Pim was aanhankelijk, Pïm knaagde maar één enkele keer een elektriciteitsdraad door omdat hij door een vergetelheid van mij een hele nacht met een open hok had mogen doorbrengen. 

Hij was echter ook een tamme rat, gekweekt uit laboratoriumratten die allemaal kanker krijgen na niet al te lange tijd.  Zo ook hij.  Hij at niet meer, dronk niet meer, had plots gezwellen en was duidelijk ziek. 

Waarom ging ik niet naar de dierenarts?  Omdat zelfs toen het internet al heel duidelijk was : diagnose - fataal. Waar kan men dan beter sterven dan thuis?

Dus kocht ik ether.  En zocht mijn mooiste tupperwaredoos uit de kast.  Zette de apatische Pim erin, goot een hele fles ether leeg op een hoop watten die ik ook al in de doos had gelegd en deed het deksel dicht. Seconden heeft het zelfs niet geduurd voor Pim dood was.

Ik huilde, zoals men zei, om een stomme rat.  Mijn Pim. 

We spreken nu jaren later.  Ik zie in mijn tuin een duif liggen. Ze beweegt nog, maar niet fanatiek.  Niemand anders wou er naar gaan kijken, laat staan aanraken, dus ik trek een tuinhandschoen aan en ga op onderzoek.  Ik zie een nog levende vogel, met een afschuwelijk opengereten vleugel en zijkant.  Dit is niet meer ter repareren, de ingewanden zijn zichtbaar en de vleugel is één bloederige gerafelde massa.  Maar ik kan dit dier zo niet laten liggen, nog even en de avond valt, dan komen de katten, die waarschijnlijk al in eerste instantie de oorzaak zijn van dit voorval en gaan dit dier levend verslinden.  De mij aangereikte optie : ' gooi hem de heg over' vind ik géén optie. 

Dus ik ga naar de apotheek en vraag om... ether.  En leg uit waarom.  De apotheker zegt dat dat nooit gaat werken met een dier van die grootte en vraagt mij een moment te wachten.  Hij komt terug met een flesje chloroform.  Kid you not.  Het is waarschijnlijk dat hij mij kent en weet dat ik niet zinnens ben om één mijner kinderen om te brengen of een willekeurige huisgenoot te verdoven en te martelen.

Zelfde procedure, alhoewel ik nu speciaal een Ikeadoos plooi. Want Tupperware doet volgens mij niet aan duifformaat.  Of misschien wel maar dat had ik niet.
 Ik trek nu twee tuinhandschoenen aan want ik wil Duif op een fatsoenlijke manier kunnen neerleggen in de doos. Het zou zelfs niet nodig geweest zijn, want ze maakt geen enkel aanstalte om uit te halen. De chloroform doet zijn werk en weer traan ik.  Om een duif die ik zelfs niet ken.  Maar die ik niet wil laten lijden.

Een heel ziek familielid zei een tijd later dat ze hoopte mij nooit met een hoop watten naast haar bed te zien staan.  Gelukkig was het niet nodig want ze leeft nog altijd.

Helaas had mijn geliefde tante niet het geluk dat dat soort daden bij mensen gezien worden als naastenliefde, want in het katholieke ziekenhuis waar zij gestorven is, deed men niet aan passieve euthanasie.  Zij heeft een afschuwelijk sterfbed gehad. Onze smeekbeden haalden niks uit bij de Heer Dokter.  Ze lijdt geen pijn, zei hij.  Nee.  Maar telkens men haar infuus wisselde, smeekte ze om dood te mogen gaan, om bij haar eerder overleden man te mogen zijn, om geen pijn meer te moeten hebben.  Ze had hallucinaties, schreeuwde, gilde en was zo ongelukkig. 

Mijn ma is dag en nacht bij haar gebleven, ik zoveel mogelijk want ik had toen een baby van 4 maanden en moest naar huis om te voeden. En soms naar de materniteit van het ziekenhuis om te kolven terwijl mijn baby thuis flessenvoeding kreeg. Ik en mijn ma hebben samen haar hand vastgehouden, haar lippen natgemaakt, uren en uren. Nog nooit heb ik zoveel verdriet gezien en aangevoeld.

 Mijn ma was degene die bij haar was toen ze in het midden van de nacht eindelijk gestorven is, na een afschuwelijke doodsstrijd.  Mijn ma die daar een depressie van gekregen heeft, van de onnodige onwaardigheid van dit lijden.

Geef mij dan maar ether en een doos. Effenaf.

 

Voor een ludiekere versie van deze gerecycleerde titel zie hier.

14
aug

De Huisvrouw ontdubbelt zich!

Aangezien Mme. Z, vriendelijk als ze is, de facebookgroep 'De placenta-eters' heeft opgericht, zag ik mij verplicht een tweede FB-account aan te maken.  Mijn toch wel gekoesterde anonimiteit opgeven was een brug te ver, maar ik moest toch lid worden van deze euhm...sympathieke beweging.

Dus maakte ik een tweede account.

Maar dat houdt in dat u vriendjes met mij mag worden! En misschien zal ik zelfs de tijd vinden, tussen twee pogingen ter vermijding van het wassen van de gordijnen in, om u te laten weten wat ik doe (niks waarschijnlijk) of denk (o-oooo!).  Voor de slechte zoekers : hier vindt u mij.

En voor alle duidelijkheid : als het een jongen is, ga ik gewoon niet op kraambezoek. Placenta-eten begot.  Ik en mijn grote mond ook.

 

12
aug

Waarom Mr. Zsazsa bij Mevr. Zsazsa blijft en waarom het toch een meisje gaat zijn

Mevr.Z beaamde elders dat ze een parel van een vrouw is.  Nu mag dat bloggewijs wel zo lijken maar de realiteit ligt toch net even anders. 

Wat mij alle hoop geeft dat het kind toch een meisje zal worden! Als bewijs geef ik u een korte beschrijving van een conversatie tussen haar en Mr. Z die ik per telefoon mocht aanhoren.

-Waar is die badjas? (Mr. Z. Doet een bijna perfecte Who took my badjas, behalve dan dat het over die van Jef gaat).

-Ik weet het niet EN TREK ZO GEEN VERONTWAARDIGDE KOP JOM! Mevr. Z. tegen Meneer, ik zie bijna de stoom uit de foon komen.

Tegen mij : 'Ik zou er van ROTTEN als hij zo'n kop trekt'. Ik lig plat en zij gaat verontwaardigd verder : ''t Is toch waar zeker, hoe moet ik dat nu weten, en dan was R(stiefzoon) ook nog eens ambetant omdat er een vetlaagje van Jef zijn zonnecrème op het water drijft, ghoooooooo' (beeld u een rologend geluid in)

Dus, waarde lezertjes, hier onze conclusies :

-Het gaat misschien een meisje zijn, of misschien ook niet, want feilijk doet ze nu niet echt ànders dan in niet-zwangere toestand.

-Mr. Z blijft bij haar omdat hij anders stad en land moet afreizen om de kinderen uit stukgelopen relaties op te halen, en als hardwerkende mens is dat wel een opgave want nu haalt Mme. Z, de goedheid zelve, Stiefzoon op en moet daarvoor zelfs 2X de Brusselse Ring trotsteren in het spitsuur, het spitsigste spitsuur van heel de week, toch geen onbelangrijk detail! (moet ik er van haar bijzeggen).

En terwijl ik haar dit blogstukje voorlees, ter goedkeuring want u moet niet denken dat ik achter haar rug lig te roddelen, fluistert ze mij toe : ' En nu trekt hij wéér zo'n kop'.

Het is een pàrel ons Mme. Z. Effenaf.

 

 

 

 

11
aug

Hoe zou het nog zijn met...

-De naam voor het Zsazsakind : zucht.  Laat ons daar maar over zwijgen.  Wat (nog) erger is, is dat ik ondertussen met een bang hart begin te vrezen voor een jongen.  U moet namelijk weten dat in voorkomend geval mij de placenta zal voorgeschoteld worden.

In het begin van haar zwangerschap was Mme.Z. namelijk zo vervelend dat Vriendin J. en ikzelve besloten dat het niet anders dan een meisje kon worden.  Meisjeszwangerschappen blijken vaak dat effect op vrouwen te hebben.  Dus ik mailde haar een keertje :'Als dit een jongen wordt, dan vreet ik de placenta op'.

Ik was dat al bijna vergeten maar zij helaas niet.  Dus bidt u even met mij mee om een meisje?  Ben al niet gek van lever, dus mij verheugen op een maaltje nageboorte zit er helemaal niet in.

-Dit hier. Grote, grote zucht.  Laat ons daar ook maar over zwijgen. Maar dat is zeker geen verrassing? Vogeltje is trouwens deze week ook weer weg, dus ik kan de gordijnen nog altijd gewassen krijgen! En stop met rologen, ik zie het wel!

-De studie van de Zoon : hij heeft besloten om informatica te gaan volgen. Nu nog ingeschreven geraken, uitstelgedrag is blijkbaar ook erfelijk.

-Mijn kapotte band : die bleek zich bij aankomst in de garage zelfs verdubbeld te hebben! Ik ben nu voorzien van twee splinternieuwe.  Dat maakt dit jaar 4. En we zijn nog maar augustus. Misschien maak ik in mijn eentje het boekjaar van Goodyear wel goed!

-De roze verkleurde was : waarschijnlijk reddeloos verloren. Ben as we speak nog een laatste reddingspoging aan het ondernemen, maar het ziet er niet goed uit.

Zo, u bent weer helemaal bij!

 

Dwang(buis)matig

In mijn buurt zijn de ziekenhuizen dik gezaaid. Wat wil zeggen dat loeiende sirenes een deel uitmaken van de auditieve achtergrond waar ik al lang niet meer op let.  Tot het weer eens zo ver is : ik hoor een sirene, in de verte, die maar niet dichterbij lijkt te komen én bovendien blijft duren.

Na een kwartier valt de euro dat het één mijner ingebeelde geluiden betreft.  Zoals daar nog zijn : kerkklokken en gsmrinkels.

Zou er in één van die ziekenhuizen een psychiatrische afdeling zijn?

ps : zaterdag aan zee op een tuinterras : ik hoor een eend, maar mijn ma zegt :'Nee, dat is een baby'tje.' Ik blijf erbij dat het een eend is en stuur Vogeltje op onderzoek uit.  Het was een baby.  Maar nu weet ik tenminste van wie ik het heb, want mijn pa deelde mijn mening. Hij is dus evenmin een bioloog.

09
aug

Er zijn nog brave mensen op de wereld, meneer, mevrouw!

Een tijdje geleden, 23u.  Ik zit in de auto en voel mijn stuur wat tegentrekken. Ik maak mezelf wijs dat ik het mij inbeeld en ga de snelweg op. Ik wéét gewoon dat er iets mis is, maar probeer dat te negeren.

Tot mijn rechtervoorwiel een geluid maakt alsof je over zo'n geribbelde witte lijn rijdt. Fok.  Dit valt niet meer te negeren en ik zet mij op de pechstrook.  Uit mijn band stijgt een rookwolk op.  Zo'n danige wolk dat ik zelfs niet kan zien wat er precies mis is.

Fokfok.  Ik bel Touring die mij beloven zich te haasten.  Maar een uurtje zal het wel duren. De snelweg is niet heel druk meer, maar wat een geraas als er verkeer passeert.  Uiteraard doe ik geen fluovestje aan en achter de vangrail staat het vol brandnetels. Dus ik wandel afwisselend naast mijn auto en in de berm.

Ondertussen is de rook verdwenen en ik inspecteer de onverlaat.  Het wiel staat gewoon los, ik kan het zo over en weer duwen, de velg rust op de macadam en was dus de oorzaak van de rookontwikkeling.

Dit akkefietje is waarschijnlijk nog een gevolg van het accident. En dan weten dat ik 's middags nog, euhm... laat ons zeggen de maximum snelheid ruim overschreden heb.

Er stopt een meneer, ik zeg hem dat er hulp onderweg is en bedank hem voor zijn vriendelijkheid.  Er stopt nog een meneer.  En dan een mevrouw die zelfs speciaal voor mij de snelweg afgegaan is en weer op om terug te komen tot bij mij 'want een vrouw alleen daar 's nachts...'.  Zo lief.

Dan stopt er weer een meneer en even later een vrachtwagen.  Die chauffeur staat al in de startblokken om mijn band te vervangen maar ik moet hem helaas melden dat ik geen reserveband heb.

Echt hartverwarmend, zo'n hulpvaardigheid want gaan stilstaan voor een ander op de pechstrook is toch niet helemaal zonder gevaar.

Ondertussen is Zoon gearriveerd.  Zoon die ik uiteraard ook gebeld heb met de mare dat zijn moeder weer eens wat voorheeft.  In normale gezinnen zijn het gewoonlijk de kinderen die de ouders om hulp bellen, hier is het al elke keer omgekeerd geweest. Je bent disfunctioneel of je bent het niet.

Zoon gaat wachten op de takelwagen, meerijden om de vervangwagen en ik mag zijn auto lenen om door te rijden. Om 1.30u krijg ik een sms dat de vervangwagen thuis staat.

Ik weet effenaf niet waar ik zo'n juweel van een kind aan verdiend heb. En dan presteer ik het gisteren om een hele machine met lichte kleren van hem roze te kleuren.  Ik ben waarlijk een ramp. Hij vraagt zich ongetwijfeld ook af waar hij mij aan verdiend heeft.

 

 

04
aug

Stampede

Na een zo goed als Vogelvrije maand voelde ik mij verplicht om eens iets ouderlijks te doen met mijn jongste. De Zoo werd het, want zij had als enige kind in België en verre omstreken Kai Mook nog niet gezien, of zo deed ze het althans uitschijnen.

Het aanschouwen van de tien miljoen mensen aan de kassa liet mij een beetje twijfelen aan die bewering, maar kom : misschien kwamen die allemaal voor de tweede keer de olifantentelg bewonderen. Wat kan ik er van zeggen?  Hij is even schattig als op internet.  Mijn foto bespaar ik u, want u kan er vast betere vinden op het www.

Aangezien we vroeg gekomen waren, had ik ook het vooruitziende idee om niet om klokke 12 te gaan lunchen maar een dik half uur vroeger.  Mag u ik allen de Royal Paon aanbevelen?  Vlak na de ingang links, een heerlijk terras op de trappen, met een prima broodje met veel groensels.  In de plaats van de onsmakelijke, ongezellige bedoening daar recht tegenover dus.

We werkten de rest van de beesten af in een redelijk ijltempo.  Elk binnengebeuren was ondraaglijk door de mensenmassa en buiten eigenlijk idem.  We zagen vooral veel, euhm dit.  De zomer is toch echt een rampseizoen op vestimentair gebied.

Vogel en ik besloten om er tegen twee uur de brui aan te geven.  Gelukkig heb ik een verstandig kind, want opeens was het ook gewoon heet geworden.

Tevens kwamen we gezamenlijk tot de conclusie dat er wel heel veel plaats besteed wordt aan onnutige beesten.  U weet wel : saaie vogels, héééél veel saaie vogels, konijnen, zwijnen, meer buffels dan op een doorsnee savanne en nog meer vogels.  Verhuis dat toch naar Planckendael, dan is de enorme weg die men daar moet afleggen tussen twee beesten ook weer opgevuld en is er in de Zoo meer plaats voor het echte werk.  Roofdieren willen wij, en dan liefst nog iets actievere dan vandaag, want die lagen allemaal te maffen. Of gewoon meer bewegingsruimte voor de immer schattige giraffen. 

Het enige dier dat ik niet gevonden heb, is de neushoorn.  Iemand een idee waar men die gestoken heeft?  Haast u langzaam in repliek want voor het komende jaar heb ik het wel weer bekeken in de dierentuin.

Uiteraard heeft de Kai Mookcommercie zijn uitwerking niet gemist op Vogeltje.  Getuige het misbaksel hieronder.  Zeg nu zelf : het lijkt zelfs niet op een olifant. Maar die moest ze perse hebben, want hij was lekker zacht.  Olifant met panda-ogen, voor de luttele prijs van € 14,95.

phpD7MdRUAM

 

25
jul

Ik ben toch geen geograaf zeker!

Ten zuiden van Samber en Maas gaat het regenen.  En vanuit het oosten komt er ook nog wat. Ik wil een weerbericht voor geografische debielen want ik heb geen idee van de locatie van het zuiden van Samber en maas en nog minder van in welke windrichting mijn habitat gelegen is.

Ook de boodschap dat het Elders droog blijft maar dat er de komende uren Hier en Daar een bui kan vallen, maakt mij niet veel wijzer.

Woon ik Elders, Hier of Daar?  Komaan, KMI, werk toch gewoon in provincies, dat zou mijn leven zoveel simpeler maken.  En niet alleen dat van mij. Hoop ik.

23
jul

Forever young

Mijn ma op bezoek.  Koetjes en kalfjes.  En net voor ze doorgaat :'Ach ik zou het nog bijna vergeten! Ik was bij de apotheker en de vrouw voor mij koopt een fles.  En zegt tegen mij dat ik dat ook zou moeten nemen, dat àl haar vriendinnen dat doen en dat ze zich allemaal geweldig voelen.  Ze was 60 jaar en zag er minstens tien jaar jonger uit!'

Ik vraag welke fles dat dan wel was.  Ja, dàt wist ze niet meer.  Iets met een B.  Ik zeg :'Allee ma, ga terug naar de apotheker en vraag het.'

'Nee gij, dat durf ik niet' pruilt ze.

'Iemand die een JAAR na datum een broek gaat ruilen aan zee, durft dat wel, medunkt,' doe ik streng.

Een uurtje later telefoon.  De naam van de wonderfles. Ik ken dus nu het geheim van de eeuwige jeugd.  En indien u mij afdoende omkoopt, verklap ik het misschien aan u.  Mannelijke lezers mogen hun geld in hun zak houden, want het schijnt enkel voor vrouwen te zijn. 

*Huisvrouw rept zich naar de apotheker*

22
jul

Het zit in de familie

Ik was trouwens niet de eerste hier in huis met een carosserieprobleempje.  Zoon was mij voor doordat er een lagereschoolonverlaat die nog niet heel vast te fiets was met zijn stuur tegen zijn portier is aanbeland.

De Zoon was helemaal ontstemd over het minuscule deukje.  Waar ik er eigenlijk nog niet mee zou inzitten om tot het einde der dagen met mijn fameus beschadigde Heiligdom rond te rijden, hij was helemaal ontstemd over de amper zichtbare ontsiering.

Maar er moest eerst een expert komen om de precieze omvang van het onheiltje vast te leggen.  Want ook het ontdeuken van dit nauwelijks waarneembare deukje gaat meer dan 600 € kosten.  En dan moet er geëxperteerd worden.  Ik wil niet weten wat mijn schade dan gaan zijn, want er moet een halve auto vervangen worden gezien het om zij -en voorkant gaat, als ge het in afgelijnde stukken bekijkt.  Maar nogmaals : dat is voor Den Engelsman zijn verzekering. (Trevor, ge weet het he!)

In elk geval, ik krijg een brief van het expertisebureau.  Of Zoon een afspraak wil maken om zijn Hyster te laten onderzoeken door hun deskundige.

PARDON? WTF is een Hyster?  Ik google ff en kom op een soortement vorklift.  Ik zeg soortement want voor mij is er maar ene vorklift en da's een Clarck, maar dat is een familiale predispositie.

Dus ik bel naar het bureau voor de afspraak en vermeld dat ze van mijn Zoons Peugeot een vorkheftruck gemaakt hebben.  En dat Zoon vooralsnog niet in de Colruyt woont.  De man aan de andere kant van de lijn krijgt een lachkrampje.  En moet toegeven dat men blijkbaar wat dossiers dooreengehusseld heeft.  Dus wij zijn zeker ook niet BTW-plichtig?  En de vorklift/annex auto is ook niet buiten bedrijf?  Euhm, NEEJ!

Gelijk rees de vraag in mijn hoofd wat men precies moet doen om een Hyster wel buiten bedrijf te laten raken.  Met uw zatte botten tegen de magazijnrekken rijden en het hele FIFOsysteem op uw machien laten neerdalen misschien? 

Goh ik wou dat ik wist wat er van die bestuurder geworden is.  C4'tje, gok ik zo?

 

19
jul

Keihard gepakt

Een verloren zaterdag.  Wat gaan we doen?  Effe naar moeder en vader?  Wat kattenkots opkuisen van het feliene compaantje van een vriendin die op verlof is?  Jaaah.  Gesjellig.

En wat doet men dan nog?  De manège biedt altijd soelaas.  Genoeglijke middag met vrienden en vriendinnen.  Een lange, lange middag.

Te zevenen, nadat Zoon al lang een culinaire hulpkreet geslaakt heeft, die men dan afdoet met 'bestel iets!', rijdt uw Huisvrouw huiswaarts.

En net voor een Cruciale Splitsing beslist een Engelsman om nog van rijvak te veranderen.  Ondergetekende ziet hem aankomen maar heeft geen andere keuze dan keihard te freinen. Van rijvak veranderen is geen optie wegens drukte.  En gelukkig dat uw Huisvrouw zelfs na tig wijnen nog reflexen heeft én goeie remmen, of de Engelsman zat ergens ter hoogte van haar toch al door Marlboro geteisterde longen.

Maar toch, een accident op de Ring van Antwerpen.  De Engelsman stopt op de pechstrook, wat hem siert, want no way dat ik zijn nummerplaat had kunnen noteren in die twee seconden.  Ik stop ook en zeg dat ik daar niet blijf staan.

Ik word liever overreden of betaal nog eerder mijn schade zelf dan met een debiel fluovestje langs de snelwegkant te gaan staan.  De Engelsman volgt mij naar de volgende afrit.  Zijn twee hondjes waar ik wel bezorgd om was, mankeren niks want die zijn, kid you not, ingesnoerd met een soort van hondenautogordel.

We vullen de papieren in en dan vraagt hij, heel moe want hij komt helemaal van Zweden, waar hij terug de snelweg opkan.  Ik zeg hem mij te volgen.  Eigenlijk moet ik daar helemaal niet meer zijn, maar de mens is duidelijk op.  Zo op dat hij even niet meer kan volgen en ik mij nogmaals illegaal aan een kant zet voor de oprit met mijn vier pinkers op, zodat hij kan achteraan hinken. 

Zo gaan we samen terug de snelweg op, ik om er een paar  honderd meter verder weer af te gaan, hij hopelijk veilig thuis met zijn hondjes.

En als zijn papieren achteraf niet in orde blijken te zijn, zal ik hem moeten vervloeken tot in de hel.  Maar zolang dàt niet bewezen is, hoop ik dat hij zijn weg voorspoedig heeft kunnen vervolgen.

Trevor Turner, ge staat geboekstaafd, zie maar dat de schade aan mijn meest dierbare bezit gedekt is.  Zo niet, zal ik u achtervolgen tot in het voorgeborchte!

 

 

14
jul

Wij vonden Chuckie's bride!

Nimf las en aanhoorde mijn ambitieuze huishoudplan.  Schudde ongetwijfeld het ongelovige hoofd en kreeg een Aha Erlebniss.  Of zo stel ik het mij toch voor.

In elk geval kreeg ik foon. 'Ik ronsel Tulp wel eens voor u. Da's een opruimwonder! Dan komen wij met twee en in geen tijd zijt ge gesteld.'

Ik protesteerde halfslachtig, want niks zo erg als moeten voortdoen onder druk van niet één maar zelfs twee daadkrachtige vrouwen.  Er hielp geen lievemoederen aan, mijn huishouden moest en zou geholpen worden dus stonden daar opeens een Nimf en een Tulp voor mijn deur.

De hele middag werd er speelgoed gesorteerd.  3 vuilzakken vol weggetoverd.  Tulp herschikte ook de boekenkast, maakte van Vogels speelgoedkeuken een heuse keukenhoek en arrangeerde al mijn vazen en kaarsenhouders tot stillevens waar ik ei zo na ongemakkelijk van werd, want ik heb geen decoratief beentje in mijn lijf.

Het resultaat is verbluffend.  Elke ochtend kom ik de woonkamer binnen en denk dat ik droom en ergens anders vertoef.  In het huis van een Keurig Iemand.  Iemand met Oog voor Detail.

Een van onze vondsten tussen de oeverloze Vogeltjesrommel was onderstaande.  Ooit een Te Schminken Poppenhoofd.  Echter verworden tot een nachtmerrie.  We hebben het maar weggekieperd.  Niemand heeft behoefte aan een Barbiehoofd from hell in de living.

phpZsY4ghAM

 

 

09
jul

Ik ben toch geen bioloog zeker!

Ooit zei ik : 'Wat maakt die koe een lawaai!.  Het bleek een ezel te zijn.

Zondag bij Chelone riep ik blij uit : 'Hoor, een ezel!'.  Het bleek een kip te zijn.

Uitgelachen worden, het went.  Florale desinteresse en faunale onkunde, dat combineert netjes, toch?

08
jul

De beste manier om haar dood te krijgen...

Een met lucht gevulde injectienaald haalde het met stip.  En dat van iemand die mij amper een uur kende.  'Het is aan de irritante dame', was één der vorige frasen.

Want wij speelden 'pitjesbak'! Leve de vergeten volksspelen.  Vooral omdat ik toch wel dikwijls won.  Of toch genoeg om irritant te zijn.

Desalniettemin, iemand na een uur al zover krijgen dat hij moordplannen op uw persoon beraamt, het is niet iedereen gegeven neem ik aan.

Alle gekheid op een stokje, we hebben vreselijk gelachen. De lucht was vol triomfantelijke woehoe's, teleurgestelde ooooooh's, arrogant natgemaakte vingertoppen die al klaarstonden om een krijtstreepje te wissen nog voor de laatste deelnemer gegooid had en verbaasde kreten bij wel drie keer achtereen gegooide krék dezelfde combinaties.  

U hoeft er niet bij na te denken, tellen volstaat. En de scores van uw voorgangers onthouden, of rekenen op de persoon in het gezelschap wie dat iets vlotter afgaat dan uzelve.  Bijgelovig op uw teerlingen blazen mag, maar vind ik persoonlijk een verspilling van adem. Geluksbrengende nonsens op de bak tekenen kan dan weer wel.  Behalve die jezus aan het kruis, die hielp niet. 666 deed het véle beter.Maar ook dat kan aan mij liggen.

 

 

 

 

 

06
jul

Getiteld

-Dit is een bikini! Echt wel! En dit is geen okselvijver!

-Elke universitair geschoolde vrouw heeft een Elke als vriendin, echt waar!

-Wij overstemden de vogels in Chelone's tuin.  Op Werchter vroegen ze zich af wat dat irritante geluid toch was.

-Op dit uur wordt er niet...'Seg, ik schrijf niet 'gekakt' op mijn blog zenne'.

-Verbale toeschietreflex bij hondengeblaf.

-Ons blogstuk voor over 2 jaar is al klaar.

-Hij heet Eric, we noemen hem Rudy, ge weet wel : die van de gerechtelijke politie met de dwerg in zijn schuif.

Allemaal mogelijike titels voor een stukje, want deze keer hadden we pen en papier om ons falende geheugen bij te staan. En pasop! Dit zijn ze nog niet allemaal! De rest hebt u nog tegoed van Zap.

Het was gezellig aan de kassa van de Open Chelonetuin. Nimf en ik lagen met de eigen gevatheden zodanig in een deuk dat Moose zich steeds dieper in zijn krant begroef. Jaja, met ons kunt ge overal komen, zij het misschien niet heel dikwijls.

 

05
jul

Blogtitels!

Kortenberg, Keerbergen, waar moest ik nu weer zijn?  Een gelukkige gok want het verschil in kilometers was aanzienlijk.

Oorspronkelijk wilde ik mijn zondagochtend lamlendig doorbrengen.  Ware het niet dat ik een sms van de Nimf kreeg met de boodschap de ze al onderweg was naar Chelone.  Met Moose als welwillende sms-intikker voor Nimfs boodschappen naar uw ondergetekende.

Ik piepte nog efkes van : ' Maar ik moet nog douchen en mijn haar wassen!'.  Wat ZapMoose ook niet erg vond, getuige het antwoord : ' OK, dan zijt ge er nog sneller dan wij'.

Alsdus besloot uw Huisvrouw nog een Philip Morrisproduct te nuttigen, zich op haar gemak te reinigen met haarwortels en al, en vervolgens Chelonewaarts te zoeven.

Waar ze niet lang na het infame duo ariveerde. Overgoten met koffie om de ochtendnevelen te bedwingen konden wij gedrieënt plaatsnemen aan de kassa.

En o, o ooooo wat hebben we leut gehad.  Meer nog.  Nimf en ik vonden onszelven zo grappig dat we met de eigen gevatheden zodanig in een deuk lagen dat Moose zich steeds dieper in zijn krant begroef.

En we hadden blogtitels.  Oooh wat hadden we blogtitels.  En dit keer ging niks in de weg staan van ons beider betreurenswaardige geheugen want we hadden papier en bic!  Ware het niet dat ik uren later het Bosnimf liet bellen naar de Zapnimf om te melden dat ik Het Papier kwijtgespeeld was.  'Ze vermoordt mij!' was mijn excuus om een totaal onbekende Nimf-to-Nimf connection te bewerkstelligen.

En beide Nimfen hadden gelijk.  HET papier met titels lag natuurlijk in mijn vwatuur.

Getuige de opsomming die u dadelijk krijgt, en geloof mij, het was zoveel hilarischer IRL. Echt waar!.

En nog één ding : Dove liegt.  Antitranspirant???? Ik docht het niet!

04
jul

Spin uit de kast

'Wat is dat daar boven uw ijskast?', wees de Nimf.

'Blefteraf, blefteraf! Dat is de kast met DE spin!', wapper ik haar uit de buurt.

Ze roloogt en duwt het deurtje naar boven.

'Is dàt alles??' Een minachtend opgetrokken wenkbrauw in mijn richting.

Samen kijken we naar wat in mijn verbeelding een tarantula was geworden.  Ze plukt de afgestorvene uit zijn voorlaatste rustplaats aan een draadje web.  Daar bengelt hij dan.  Ik spring achteruit maar moet tegelijkertijd toegeven dat hij heel wat minder indrukwekkend is dan in mijn hersenspinsels.

Misschien is hij in zijn dodigheid gekrompen? Of door de hitte? We besluiten haar heldendaad (die trouwens nog vergezeld ging van het wegvegen van de rest van het web, allemaal in één moeite door) te fotograferen. 

Al bengelend lukt het mij echter niet om een fatsoenlijk kiekje te maken.  Dat is voor mij sowieso al een uitdaging, laat staan wanneer het onderwerp niet stilhangt. Dus ze legt hem op haar hand. 

Minutenlang heeft mijn grote schrik al voor mijn neus gezwierd en ook nu kom ik op een paar neuslengtes afstand. 

Dan gooit ze hem in de tuin.  Net nu ik er aan gewend was.  Ik had hem moeten inkaderen. Met een opschriftje :'Niks is wat het lijkt' (LIJKt, vat u hem? He?He?)

Moge hij rusten in vrede.

phpJ50DxTAM

03
jul

Kroniek van een huishoudelijke fail, deel 3. Oftwel : het leek daar wel Frankrijk.

Nog steeds geen weer om gordijnen te wassen.  Gelukkig waren Zap en ik uitgenodigd in de voormalige residentie van de vroedvrouw alwaar we ons konden onderdompelen in een hemels zwembad, rijkelijk voorzien van drijfstaven. 

De wijn bij de lunch zorgde er weer voor dat de Nimf niet op een woord in haar moerstaal kon komen en er dan maar naar aloude traditie het Engelse 'suspicious' uitgooide.

Alhoewel mijn blog naar het schijnt minder venerabel is dan die van Zapnimf (aan haar herstelde kennis van het Nederlands te zien heeft ze vandaag slechts braafkes Cola gedronken) gebiedt de discretie ook mij om onze gesprekken hier niet te ventileren. Evenmin als de foto's van onze schaarsgeklede gestellen.

In volle spits vatten we de terugtocht aan middels een binnenweg ons uitgelegd door Laleña.  Bij elke mondelinge wegbeschrijving dwaalt mijn geest al na de eerste bocht naar andere oorden, dus ik rekende op ZN om de route te memoriseren.  Dat dat slechts gedeeltelijk lukte, werd ruimschoots gecompenseerd door ons beider feilloze richtingsgevoel. We waren waarlijk acurater dan de GPS.  Toch indien men die ene kleine missing buiten beschouwing laat.

De voormalige omgeving van LL deed mij telkens weer denken aan een Frans dorp.  Om het even welk Frans dorp.  Vandaar de titel. Want verspreid over de dag hebben we zeker wel 10 schitterende blogtitels geopperd, maar geen een ervan is blijven hangen in onze oververhitte hersencellen. Verpietering, een waar woord.