28
mei

Deze ochtend in de brievenbus

Een brief van Dirk Van Mechelen (Open VLD).  Een heel kantje vol over wat hij allemaal al gedaan heeft voor de paardensport en wat hij nog allemaal gaat doen.  Ik bespaar u de saaie details.

Mijn eerste reactie was mij af te vragen hoe hij weet heeft van mijn hobby.  Ik neem aan dat hij zijn licht is gaan opsteken bij een ruitersportfederatie en aldaar, waarschijnlijk tegen betaling van een forse som, de adressendatabank heeft mogen plunderen. Want voor niks gaat de zon op.

Wel, Beste Meneer Van Mechelen, ik vind dit een brug te ver.  Eerder meelijkwekkend dan aanzettend tot het aantikken van het bolletje naast uw naam. En zelfs beklemmend, want u komt wel in mijn privésfeer.

Wat gaan we nog krijgen? DD die alle judoka's aanschrijft?  Of alle snelheidsovertreders met een postale knipoog achter zich wil scharen? 

De belofte van een bolletje geitenwol voor iedere  Groen!stemmer? Een 'laat ons samen de handschoen opnemen' van het VB naar ieder lid van een boksclub?

Ik vind dat de politiek zich niet te moeien heeft met mijn vrije tijd en niet zielig moet komen ronselen onder het mom van 'wij paardenliefhebbers onder elkaar'. 

Maar dat ze vooral onthouden dat ik dit een schending van mijn privacy vind.

 

27
mei

Blind

Ik bood op een woensdag, niet lang geleden,  een forumgenote een lift aan van het station naar haar uiteindelijke bestemming hier in de buurt.  U kent mij, immer gedienstig en behulpzaam. 

Dus om 2 uur togen Vogeltje en ik naar de afgesproken plaats.  Ze vroeg wie we gingen halen, dus ik zeg de naam. 

Ze vraagt mij of ze haar al gezien heeft.  Nee dus.  En van waar ik haar ken. 

'Van het internet' antwoord ik naar waarheid.

'Heb jij haar al gezien?' zet ze haar ondervraging verder. Ik zeg dat dat niet het geval is, nou ja behalve op foto. Ik had haar zelfs nog nooit aan de telefoon gesproken.  Ik kén haar al jaren, dat wel, maar niet écht dus.  Even later maken Roompje en ik eindelijk kennis.

Nu is Roompje zowat de zachtaardigste, liefste persoon ter wereld dus u moet niet denken dat ik haar stiekeme psychopatische neigingen toedichtte, maar opeens bedacht ik dat ik mijn dochter over het algemeen wel een heel slecht voorbeeld geef qua veilig internetgebruik:

-geef je telefoonnummer niet aan vreemden op het internet. PEUP

-spreek nooit af met iemand die je niet kent. PEUP.

-doe je dat toch, doe het dan op een publieke plaats. Behalve in een paar gevallen, een dikke PEUP.  Hier is al zoveel voordien nooit eerder gezien volk over de vloer geweest dat ik bijna zou willen zeggen : ik zou ze geen eten willen geven.  Maar gewoonlijk doe ik zelfs dat.

-geef zo weinig mogelijk persoonlijke informatie prijs. Toch een halve PEUP. Mijn forumgenoten weten vast meer over mij dan mijn moeder.

Moet ik nog toevoegen dat de schoonzus van Roompje zelfs al eens bij mij gelogeerd heeft terwijl ik haar daarvoor ook nog nooit gezien of gesproken had. Ach ja...

Maar kom, dit is vast weer hetzelfde geval als waarom ik wel wijn en sigaretten mag en mijn dochter niet.

25
mei

Gemakkelijk kan ook

'Wat is lesbi' vraagt Vogeltje naar aanleiding van een conversatie in Basta op Ketnet. Ik doe alsof ik haar niet begrijp, en HOOP eigenlijk dat ik haar niet goed begrepen heb want ik heb geen zin in een ingewikkelde uitleg over seksuele oriëntatie tegen mijn zesjarige om 19u.

Dus ik haal gewoon de schouders op, mompel 'huhuh?' en doe alsof ik een reclameblaadje lees.

'Is dat een meisje dat verliefd is op een meisje?' gaat ze droogweg.

'Ah lesbiSCH bedoelt ge,' doe ik alsof ik het nu pas snap. 'Ja dat is het.'

'Hm' bromt ze en kijkt verder.  Zo simpel is dat nu, waarom kwam ik daar zelf niet op?

ZES jaar begot.

 

24
mei

Genocide

Help, ik heb beloofd aan de manègevrienden om chocomousse te maken en helphelp mijn eiwitten splitsen niet zoals ze moeten, ik doe het nochtans de 'Nigella Way', zoals altijd.

Met mijn handen dus. Maar toch sluipt er eigeel in het eiwit en dat is een no-go.  Dat klopt niet op.

Zoon, die wel zin heeft in een laatavondlachertje, want we spreken al elf uur des avonds,  assisteert en suggereert om het even in een apart schaaltje te doen, Damage controle-gewijs.

Ik ontvet de schaal na elke eigeelintrusie maar toch lijkt het niet goed te komen.

  Wat IS het probleem met die eieren deze week?  Eén na een breken de gelen in mijn handen.

Alleeeeeee man, ik ga nooit door het dolle,  maar nu??? Dit is te gek, hoe kan dit nu? Dit is mij nog nooit overkomen, noooooit!  Ik zeg tegen Zoon dat ik nog nooit een mislukt dessert gehad heb in mijn leven en dat dit nu ook niet, NIET kan zijn.  Hij is Chinese vrijwilliger om om meer eieren te rijden, weliswaar met mijn automobiel, maar het is een noodgeval.  Alles kan.

Naar de nachtwinkel dus.  Hoewel hij twijfelt over de gezondheidsfactor van de kippenembyro's maar ik zeg dat ik nog liever vrienden met salmonella heb dan vrienden zonder de beloofde lekkernij.

Hij komt terug met twee dozen eieren en we vervolgen.  Moet ik er een tekeninkske bij maken?  We houden, onder ondertussen grote hilariteit, net genoeg eiwit over om op te kloppen.

En hij ziet er goed uit, de chocomousse.  En  moest iemand morgen een vergiftiging hebben : het is de schuld van de nachtwinkel.  Want wij hebben ons best gedaan.  Een ware kippengenocide noemde de Zoon het.  En ja.  hij heeft een punt :

php3JgrVLPM

 

 

19
mei

Oriënterend gesprek.

-Al zeker geen vertaler-tolk. 

-Dacht ik ook niet, nee.(Zoon kijkt mismoedig naar het Franse boek dat hij moet lezen).

-Hoefsmid! Volgens mij is dat een beroep met toekomst!

-*Roloogt*

-Installateur van garagepoorten?

-Daar ben ik 6 jaar beroepsonderwijs te laat voor, vrees ik.

-Modeontwerper dan.

-Te gay.

-Allee, dat kunt ge toch faken? Ge hebt toch die vreselijk gaye trui?  Maar goed, kapper ook niet dus.

-Nee en ik wil geen zes jaar ASO weggooien.

-Zeven jaar bedoelt ge *gemene grijns*

-*Vuile blik*

-Sherpa?

-Ten eerste heb ik niks met bergen én de verkeerde nationaliteit en nee, dat kunt ge ook niet faken.

-Redder in een zwembad! De hele dag naar jonge deernes in badpak kijken!

-Bomma's met een bloemenbadmuts op bedoelt ge zeker.

-Tsja, woensdagmiddag zou dan wel het hoogtepunt van uw week kunnen zijn. Maar goed. Euhm...Regisseur?

-Geen kunstrichtingen aub.

-Of cameraman. Allee kijk (wijst naar TV), zie die daar staan met zijn camera, zo moeilijk ziet dat er nu toch niet uit. Schoenmaker anders.  Of slotenmaker, dat kunt ge zelfs combineren.

-Hebt ge ook nog échte ideeën, of gaat ge belachelijk blijven doen?

-Ja awel, mijn vriendin vertelde toch over haar neef, industrieel ingenieur, die scheppen geld verdient in Dubai.

-Ik wil helemaal niet naar Dubai, het is daar begot 45 graden.

-Ja dat moet ook niet he, of denkt ge dat ge direct na uw eindexamen geboeid afgevoerd wordt naar Zaventem? Burgelijk ingenieur zou ik niet doen, voor die studie zijt ge veel te tam.

-Allee merci he.

-'t Zal nog niet zijn zekers. 

-Ik ga naar boven.

Eén maand voor het einde van het schooljaar en we staan nog geen stap verder dan toen.

 

(D)rat?

Toen Zoon gisteren een paar pmd-zakken van de garage naar straat bracht, verloor hij de halve inhoud. Aan de onderkant had iets geknaagd.  Jawel.  Godindenhogenemel zeg mij dat het geen ratten zijn.

Nu heb ik op zich niks tegen ratten, ik heb er zelfs ooit eentje gehad. Pimmeke was echter een tamme. Niks beter om je moeder het apelazarus te laten schrikken dan op bezoek te gaan met een rat onder je trui, want dat deed Pim het liefst : op de schouder zitten en van daaruit in de bovenkleding verdwijnen om daar gezellig een dutje te doen.

Ik heb echter een donkerbruin vermoeden dat wàt er ook aan de zak geknaagd heeft, niet tam is. Alhoewel ik met de gauwte ook de theorie bedacht dat er iets zuurs gelekt had (cola? mmm. Melk dan maar?) dat gaten had gebrand in de zak.  Kan best? Toch?

18
mei

Gnuif

Dit vind ik nu hilarisch zie.  Zouden die gewoon en masse in hun zwembroek de Vlissingse straten zijn opgevlucht? Mekaar eerst verdrongen aan de uitgang want er kan natuurlijk slechts 1 bodybuilder tegelijk door een deur?  Geschuild tot de controleur weg was en dan teruggeslopen om hun auto?

(PS : ik had dit natuurlijk in HLN gelezen, maar een linkje van De Morgen oogt erudieter hé.  En waarom moest ik dat nu weer opbiechten?)

 

Schone schijn

Mijn tante zaliger poetste elke week alle schoenen die zij en nonkel hadden aangedaan.  Een heel koffertje vol poetsspullen had zij daarvoor.  Schoensmeer in verschillende kleuren, vodden om dat aan te brengen en een borstel om op te blinken.

Mijn ma doet dit nog steeds.  Ik heb volgens mij al in geen tien jaar nog schoenen gepoetst.  Als ze vuil zijn,  ga ik er eens met een vochtige vod over en dat is het dan.

Ik vraag mij wel eens af of er nog iemand van onder de zeventig schoenen poetst zoals het ooit hoorde. Nee toch? Of gaat u mij nu vertellen dat ik de enige ben die dat onnodig en onnuttig vind? NEE TOCH???

17
mei

Baby K, zoals in 'Kutolifant'

Een hele zaterdagochtend zit ik naar een hooigrazende grijze massa te gapen.  Het kan voor elk moment zijn.  SLIJM verliest ze.  Dju en ik moet doorgaan.

Zondag, hemeltergend vroeg.  Ik laat de honden uit, stuur mijn kater wandelen en log in op de kraamkamer .  Is de koei toch wel net niet twintig minuten daarvoor bevallen zeker.  Hoe goed komt het nu niet uit dat men een vrouwtjesolifant echt een koe noemt.  U zou anders nog denken dat ik scheldwoorden gebruik. Tssk.

Schattig is ze wel,het mini-olifantje en wat een energie heeft die moeder om nog uren aan een stuk rondjes rond het jong te blijven draaien om de jaloerse halfzus te weerhouden van infanticide. Ik zou er precies zo geen goesting in gehad hebben. 

Edit : oeps, volgens mij heeft ze een miereneter gebaard.

 

16
mei

Ken uw stad

Of Vogeltje en ik meegingen naar toneel, vroeg Vriendin E. Alhoewel het pas om 19.30h begon, leek het mij een leuk uitje voor Vogel.

De zaal was gelegen in het Schipperskwartier, dus ik hield alvast de uitleg klaar dat wat men in de vitrines kon aanschouwen, de nieuwe collectie lingerie was. 

Om vijf voor zeven vertrekken voor een ritje naar het centrum leek mij ruim op tijd.  Ik deed het toch maar want ik heb een hekel aan te laat komen en we zouden ons daar vast wel een kwartiertje kunnen amuseren voor de voorstelling.

Dat was echter gerekend buiten de GPS.  Alhoewel ik de straat ongeveer wist liggen, achtte ik het toch verstandiger zijn advies te volgen, hij weet altijd de kortste weg, toch?

Nee dus.  mijn systeem is niet geüpdate sinds de heraanleg van de leien, dus daar ging het al fout.  Niet getreurd, een paar kleine aanpassingen later waren we....GVD een enkelrichting waar er geen zou moeten zijn.  Ik besluit even verder te gaan op mijn eigen oriëntatie en neem een andere route. Nog drie enkelrichtingen en een paar gesprongen bloedvaten in mijn ogen van coleire later zit ik op het juiste spoor. De tijd tikt lustig door, maar we gaan er komen!

Met nog een achttal minuten te gaan, rijden we voorbij de zaal.  Nu nog parkeren. Zoals u ongetwijfeld al kan raden, was er geen plaats te bekennen. Daarenboven waren alle straten enkelrichting, leek ik in cirkeltjes te draaien, moest mij door smalle stegen wurmen en dit alles voor niks.

Nog vijf minuten.  Ik krijs K*TSTAD door de auto terwijl ik machteloos aan mijn stuur ruk en Vogel neemt deze kreet graag over.  Waarop ik naar achter bliksem dat ik dat NOOIT meer wil horen (hey, tenslotte mag zij ook geen wijn, noch sigaretten en ik wel, dus mag ik ook vloeken en zij niet.  Volwassen zijn moet toch een pààr privileges met zich meebrengen, niwaar?)

Ze besluit er dan maar wijselijk 'Stomme stad' van te maken, en blijft vrolijk scanderen terwijl ik klaar ben om mijn vehikel ergens op een stoep te smijten en niet meer achterom te kijken.

0 minuten te gaan, telefoon van Vriendin E.  Ik zeg dat ik geen parkeerplaats vind en dat ik ZOT word in die straatjes. En daar mag u gerust nog een paar onfatsoenlijke woorden bij denken.  'Parkeer toch op die parking aan de Kaaien,' zegt ze.  Owkay, de parking op de kaaien.  Die ik eigenlijk niet weet liggen. De parking that is, de kaaien wel maar die zijn kilometers lang. 

Eens ik uit het doolhof ben, is de parking verrassend snel gevonden en met vijf minuten retard, okselvijvers en schuim rond mijn mondhoeken haast ik mij naar de zaal, Vogel aanmanend om DOOR te stappen.  Ik bedenk ondertussen dat het regelrecht schandalig is dat ik in mijn eigen stad gewezen moet worden op een parking door iemand van een andere provincie . Het is echter nog schandaliger dat ik meer dan een half uur moet doen over een eindje van niks omdat iemand besloten heeft dat de stad dringend van zijn overstock aan enkelrichtingborden af moet.

Gelukkig is de voorstelling al evenzeer met vertraging als wij en ruilt een vriendelijk koppel hun stoelen op de eerste rij met de onze zodat Vogel niet over hoofden moet turen.

Vogel genoot, ik al evenzeer en na de voorstelling was er nog een verrassing.  Ik verklap ze niet want u moet gaan kijken! Een aanrader voor klein en groot.

14
mei

Doorlopen!

Naar Jutblogt!

12
mei

Hemaba, waar is mijn zakje?

Ik ging met Mme Z en ons kroost naar Wijnegem (onder lichte dwang, zoals u weet mag het Filiaal van de Hel voor mijn part afbranden om nooit weer opgebouwd te worden) en liet mij daar verleiden om voor mijn dochter 2 onderbroeken en een hemdje te kopen, die mijn aan Hemaprijzen voor kinderondergoed gewende brein even een kortsluiting bezorgden.

Zeg zelf : 2 boxershorts en een hemdje, plus een barbapapanotablokje van 4 op 5cm voor de bijna ronde som van 39,82 € is niet min, zeker voor iemand die haar achterste nog maar net 6 maanden zelf afveegt.

Toen gingen we nog even iets drinken in het Hemarestaurant waar ik - o ironie - het zakje vergat.

Bij telefonische navraag bleek het onvindbaar te zijn maar omdat kleine Vogel zo ontdaan was om het verlies van het barbapapaboekje, besloot ik de dag daarna mij nog maar eens naar daar te begeven om het felbegeerde kleinnood te vervangen. 

Ik stapte ook de Hema binnen om nog even te informeren naar mijn Zakje.'O ja', zei een restaurantmevrouw enthousiast 'Dat hebben we gevonden en er zat <insert inhoud> in.'  Ik al helemaal blij. Het Zakje bleek echter onvindbaar.  Men ging mij bellen.

Een paar uur later telefoon : Zakje nog altijd spoorloos.  Helaas.  'Monumentje!' ging ik 'Het WAS gevonden, de inhoud werd mij beschreven....' Ik liet de overduidelijke conclusie even in het midden maar mijn gesprekspartner voelde de bui al hangen.  Men ging de werknemer die 'de sluit' gedaan had op de bewuste dag aan de tand voelen.

Een dag later : Zakje nog altijd pleite maar van wat ik mocht vernemen van de verantwoordelijke had men er nog net niet de BOB bijgehaald want iedereen was ondervraagd 'maar de verhalen liepen uiteen'.  Waar is Dr. Lightman als je hem nodig hebt? Geen nood echter.  Ik had zelfs niet genoeg tijd om een verontwaardigde repliek te formuleren, of er werd mij al een vergoeding aangeboden.  Gewoon even mijn rekeninguittreksel van de bewuste aankoop voorleggen (het bonnetje zat natuurlijk in het Zakje) en ik kreeg de volledige som vergoed.  Dat is pas service.

Hoe jammer.  Ik had mij al verheugd op een emailoorlog met Hema, daar had ik al bijna 39,82€ voor overgehad.  Want het is lang geleden dat ik nog eens een vlammende klachtenmail mocht sturen. Van in de tijd dat men tot twee keer toe het verkeerde stuur op mijn auto plaatste.  Ik zweer echter dat de vervanging van de toenmalige zaakvoerder van de dealer niks met onze correspondentie te maken had.  Alhoewel HIJ vast blij was mij nooit meer te moeten lezen of horen.

Helaas heb ik nu wel mijn geld maar het ondergoed in kwestie was ondertussen uitverkocht in die andere winkel.  Het zal mij leren.  Vanaf nu nog enkel Hema-onderbroeken rond Vogels bips.  Hema is het waard.

07
mei

Sticky

Waar is de tijd van de simpele 'baby aan boord' stickers gebleven? Niet dat die mij minder deden tandenknarsen wegens verregaand onnozel maar wat mijn oog nu alom ontwaart, tart alle verbeelding.

Het was nog niet genoeg dat we op de hoogte gebracht dienden te worden van de voortplantingsdrift van de chauffeur in kwestie, nu moeten we ook nog eens weten hoe  de vrucht van zijn of haar lendenen precies heet.

En dan nog liefst met een kroontje boven de naam! Prins Nicolas rijdt mee!

Beste vader of moeder : denkt u nu echt dat het mij ook maar ene moer kan schelen hoe u uw spruit genoemd hebt? Evengoed bleirt hij u alle uren van de nacht wakker, voor u geen batterij kindermeisjes ondanks uw koninklijke allures.

Meent u dat enkel omdat ik weet dat u een erfgenaam van onze aarde vervoert, ik nog snel even op de rem duw? Nee, we mogen die meneer voor ons niet keihard in de koffer rammen want hij heeft een baby bij! Jammer toch, anders wist ik weeral een uurtje wat te doen met al die verzekeringspapieren. En zo'n nekkraag zou mij vast beeldig staan, dju toch, vlug een auto zonder kinderlast uitkiezen.

Bovendien liegen ze dan nog driekwart van de tijd, want de bewuste Diede (in dit geval had u misschien ook nog een (m) of (v) aanduiding kunnen voorzien) van deze ochtend zat heel beslist niet in uw auto, zag ik aan het stoplicht.

Maar ach, wanneer uw kind binnen een veertiental jaren, het ooit zo gladde babyvel ontsierd door puberpukkels, met een luide knal de deur van zijn kamer voor uw neus toesmijt omdat u hem toebeet dat zo'n rapport écht niet kan, denkt u vast met weemoed terug aan de tijd toen hij nog een babyprinsje was.  En zal u zich afvragen wààr u toen met uw verstand zat. Ik geef u alvast een hint : ergens in het Koninkrijk Wansmaak.

06
mei

Powerbull

Zoon ziet een versche verpakking Calgonit powerball staan, trekt een wenkbrauw op en vraagt of ik dat altijd gebruik.  Ik bevestig en vraag of het er niet aan te zien is.

U moet weten dat wij de laatste tijd geplaagd worden door vorte glazen.  Het lijkt wel of zij alle vettigheid van de overige vaat aantrekken om nooit meer los te laten.  Een tweede of zelfs derde wasbeurt brengt geen zoden aan de dijk zodat het hier een ware kunst is om een zindelijk glas te vinden.

Tussen de aangekoekte spikkels vindt men dan nog eens kringen en opgedroogde druppels. 

Derhalve vind ik de slogan "Beste reiniging ooit, nooit geziene glans**(sic) op uw gehele vaat" een tikkeltje overdreven.

Omdat ik Calgonit toch het voordeel van de twijfel wil geven heb ik de machine eens leeg laten draaien met een schoonmaakproduct want ik moet eerlijk bekennen ik niet zo goed ben in het kuisen van het interieur van een machine die elke dag draait. Maar ook dat brengt niks op. Noch het uitkrabben van de filter, noch het ontstoppen der spoelarmgaatjes (en als dat geen woord is, dan zou het er een moeten zijn.)

Aan apart glasspoelmiddel en dergelijke begin ik niet wanneer iets mij belooft dat het '3 krachtige componenten in één heeft'. 'Quantum' en al!  Wel merkwaardig dat de vuilste pan of pot wél stralend de vaatwasser verlaat.

Wie o wie geeft mij de oplossing voor een échte nooit geziene glans**? Of op zijn minst een proper glas?

05
mei

Gouden kabouters

De auto sputterde en tot overmaat van ramp ging er een icoontje branden.  Na enig naarstig geblader in de instructie-encyclopedie kwam ik uit op uitlaatgasbewaking.  Ik zag mij al gestikt in mijn vehikel en pleegde een noodoproep naar de garage.

Het verdict luidde 'gebarsten bougiekoppen'. Of zoiets. U moet weten dat wanneer men mij met technicaliteiten rond de oren slaat, ik onverwijld in sluimerstand ga.  4 van de 8 waren er stuk dus voor alle zekerheid verving men de hele set. Wat het geheel met uitlaatgasbewaking te maken heeft, ik zou het niet weten.  En ik wil het ook niet weten.

Onder het mom van 'nu we toch bezig zijn' had men ook een half litertje antivries verschaft.  Bij mijn garage doet men niet mee met de opwarming van de aarde, zelfs niet met de zomer in aantocht.

Verder mocht ik op de afrekening voor 12,39€ + BTW 'kleine leveringen' ontdekken.  Die term riep beelden op die ik liever niet had gehad. Maar dat ligt uiteraard geheel en al aan mijn zieke geest.

Het bedrag van de werkuren deed vermoeden dat er een overbetaalde topmanager aan mijn motor had gesleuteld en het totaal van de factuur had ik kunnen gebruiken om een Iphone te kopen. De 16GB versie.

De enige troost was dat men de auto gepoetst had.  En dat er vast iemand heel erg gevloekt heeft op de plakkaat vogeluitwerpselen die zich op het dak had vastgekoekt.

Ik had toch liever een Iphone gehad. Wie had ooit kunnen denken dat een stel kaboutertjes zo duur zou zijn?

 

04
mei

Gebuisd

De zoon moest mij voor school enquêteren over de Europese unie. 4/10 had ik. 

27 landen in de EU? Waar zijn die allemaal vandaan gekomen?

03
mei

No pain nog gain

We gingen paardrijden in Loon op Zand. Want blijkbaar heeft iemand daar, ver van de Hollandse kust, ooit een hoop duinen neergekwakt.  Zoveel duinen en geglooi dat het mij vanop de paardenrug de opmerking ontlokte dat we wel in het buitenland leken te zijn.

Waarop mijn vriendin M. gniffelde dat we dan ook in het buitenland waren.  Daar had ze een punt.

4 uren in het zadel op een ongemakkelijk edoch zeer fijn paard, dat breekt de spieren zuur op als je het niet gewend bent.  The day after was het opstaan dan ook geen pretje.  Aan de telefoon met M. wisselden we gekerm af met nagenietingen over de tocht.  Gekerm overheerste en ik besloot dan ook om die dag geen paard van dichtbij te willen zien.

Vriend J besliste daar anders over, want plots kreeg ik een sms-uitnodiging voor een buitenritje.  Ik besloot dat ik net zo goed de boel nog wat meer kon martelen, zeer had ik toch al. Dus de Valk werd gezadeld en weer waren we anderhalf uur onderweg.

Het opstaan vanochtend was... juist ja: geen pretje.  Maar dat zou het sowieso niet geweest zijn want u weet wat men zegt over spierpijn op de tweede dag.

Vandaag wil ik toch geen paard van dichtbij zien.  Tenzij er iemand... Want zeer heb ik toch al. En ik blijf bij ons besluit van de voorbije dagen dat niet-ruiters te beklagen zijn.  U weet niet wat u mist, en dan bedoel ik niet spierpijn noch de exacte locatie van uw zitbeentjes.

27
apr

Een ongeluk zit in een klein hondje

Woensdagmiddag en ik ben heel even in de kelder.  Wanneer ik boven kom, zie ik Gaston in een rare kommahouding staan.  Ik roep hem bij mij en zie dat hij mankt alsof zijn bekken doormidden is. 

In grote paniek sommeer ik Vogel bij mij en vraag wat er gebeurd is.  Niks zegt ze onschuldig.  Ik ontsteek in een coleire en dan komt er, snikkend : 'Maar het was niet exprehehes!'.

Ik toom mijn woede wat in om het kind de ware toedracht van Gastons handicap te ontfutselen.  Ze had hem laten vallen, zo bleek.  Nu is Gaston eerder van het struise soort, voor zijn postuur.  Hij springt met gemak op en af de salontafel, getuige de vele gepikte stiften.  Maar verkeerd terechtkomen is altijd mogelijk en dat was blijkbaar het geval.

Ondertussen kokhalst Vogel van ellende, waarschijnlijk omdat ze haar 'I know noooothing'-toneeltje niet heeft kunnen volhouden dus ik moet haar ook nog toesissen dat het nu NIET de moment is en dat ze niet mag DURVEN te braken.  En dat ik niet boos ben omdat hij gevallen is, maar wel omdat ze niks zei.

Ik gil om Zoon die het schijnbaar kapotte hondje ook onrustwekkend vind, dus we vertrekken in allerijl naar de dierenkliniek.  Zoon rijdt, Vogel zit achterin te mokken en ik houd het slachtoffer op mijn schoot.

Gaston blijkt behoudens wat spierpijn niks te mankeren en krijgt een pijnstillende spuit die denkelijk 100 keer meer pijn doet dan zijn initiële ongemak, getuige mijn volledig kapotgekrabde arm en zijn jammerlijke gejank.

Spoedconsult : 65 €.  Oh wat had ik gelijk hier.

22
apr

De moeilijkheidsgraad van tuinieren is dik, DIK overrated.

Nadat ik verleden jaar de terrasplanten schromelijk verwaarloosd had, bleef ik achter met een stuk of 6 gigantische lege potten.  Nu de tuin groeit en bloeit, vond ik het hoog tijd om daar verandering in te brengen.

'Laat het toch,' zei Mme. Z.  'Gij zou nog liever een nieuwe auto kopen dan een klein beetje geld aan planten uit te geven én als ge het toch doet blijven ze voorzekers 3 weken in uw auto staan en dan kunt ge ze ineens weggooien'.

Geroerd door zoveel vertrouwen besloot ik het tegendeel te bewijzen en mij naar het gehate tuincentrum te begeven.  Wijnegem Shopping, Brico, Tuincentrum...één pot hatelijk nat. 

Wanneer men daar binnenkomt ziet men voetbalvelden vol planten en toebehoren.  Een liefhebber zou het noorden al kwijtraken, laat staan een volledige ignoramus zoals ik.

Maar ik had een Plan de Campagne! Het enige waar ik zeker van was, was dat ik iets grassigs wou.  Dus ik vraag de weg naar de grassen, scharrel ondertussen nog wat kleine bloemachtigen mee, zie iets felgekleurd groots wat mij ook wel beviel en verstouw op de terugweg 120 liter potgrond.

Geen kwartier later stond ik terug buiten. Maar nu moest de zooi nog geplant natuurlijk.  Ik steek een lichtje op bij Mme. Arabelle en besluit zuchtend mij dan maar aan de taak te zetten.  Alles om mijn reeds a priori gniffelende omgeving hun ongelijk te bewijzen.

En raad eens?  Geen half uur later stond alles, bewaterd en al, te floreren op mijn terras.

Ik bel iedereen die maar beschikbaar is met een triomfantelijk : 'Ik weet echt niet waarom iedereen zo ingewikkeld doet over planten, daar is toch niks aan.'

En télkens krijg ik hetzelfde antwoord: 'GIJ waart degene die er ingewikkeld over deed, niet een ander!'  Afgesproken werk als ge't mij vraagt.

En dan monkelden ze allemaal verder over de geschatte levensspanne van mijn nieuwverworven flora.  Drie weken was zo het gemiddelde.

Wat ik in het geval van eentje nog niet zo erg zou vinden.  Degene die een Fuchsia bleek te zijn, zou niet misstaan op het balkon van uw overgrootmoeder. En die andere, die bij bestudering van het bijgeleverde kaartje wel 3 meter groot zou moeten worden, ach die haalt vast ook niet die lengte in drie weken.

En nu ga ik nog wat lavendel kopen want ik heb nog een paar potten over.  En hopelijk denk ik er vandaag wél eerst over na waar ik ze eigenlijk wil zetten, want geloof me vrij, sleuren met gevulde potten is geen aangenaam karwei. Weeral wat bijgeleerd.

16
apr

En nogmaals...

Doorlopen!

12
apr

Doorlopen!

Naar Jutblogt! En een zalig Pasen zeker?

10
apr

Geef me vuur, nee geen lucifer natuurlijk!

Ik koop normaalgezien nooit een aansteker.  Ik ben van het type dat u om een vuurtje vraagt en dan, helemaal zonder opzet, uw allumeur pikt.  Soms heb ik er wel drie in mijn sakosj zitten, mijn record van een jaar of vijftien geleden bedroeg tien.  Allemaal ontvreemd, zij het (ik herhaal, voor u mij van kleptomanie gaat verdenken) geheel zonder kwade bedoelingen.

Op de manège lukt het mij niet meer, mijn vrienden daar houden mij angstvallig in het oog wanneer ik weer eens grijp en manen mij vriendelijk edoch streng aan om hun eigendom terug te geven als ik na een minuut nog geen aanstalten heb gemaakt om het terug te leggen op hun ipv op mijn pakje sigaretten.

Maar niet getreurd, er zijn nog genoeg vrienden met vertrouwen in de mensheid of vrienden die het mij gewoon gunnen om af en toe eens aan de haal te gaan met een ééntje.

Nu wilde het geval dat ik een tijdje geleden vuurloos was en op dat moment helaas ook helemaal alleen.  Ik kocht een duo van Kruidvatbriquets, met tegenzin wegens het zeer onnatuurlijk aanvoelen van deze aankoop. Mijn tegenzin betrof uiteraard louter het moeten betalen voor iets wat zich gewoonlijk als vanzelf manifesteert in mijn tas, niet het huismerk van Kruidvat an sich. 

How wrong can one be?  De aanstekers trokken op niks, mijn duim vertoonde uitputtingsverschijnselen van het oeverloos wieltjedraaien en op de koop toe waren ze na een paar dagen leeg.

 

 

Cultuur is een illusie

Uw Huisvrouw is een cultuurbarbaar.  Meer dan wat kleutertoneel had ik nog nooit aanschouwd dus de verwachtingen waren hooggespannen toen ik gisteren samen met Eve -cultuurprofessional- naar het improfestival ging.

Eve gaf mij op voorhand even een samenvatting van wat mij te wachten stond.  Ze sloeg met termen als 'meet & greet', 'short form' en 'long form' rond mijn oren waarop ik slechts verdwaasd 'uhuh' kon knikken met een paniekblik in de ogen. De impro was zeer onderhoudend, ik was zwaar onder de indruk van de spelers die op aangeven van een paar woorden zoiets konden uitvoeren. En ik kon zowaar volgen!

Na de feiten werd er nagekaart door Eve en haar medecultuurpro's die ook waren komen kijken,  maar op een heel andere manier dan wanneer je pakweg met de bomma naar het Aantwaarps theater zou gaan.  Er werd ontleed en vergeleken en er werd mij vooral ook gezegd dat impro dan wel cultuur is maar niet zo Cultuur als theater.  Maar goed, ik voelde mij al iets minder barbaar, zij het wel een heel erge leek.

Op het terras waar wij onze toevlucht hadden gezocht, zaten ook de spelers.  Uit alle hoeken van de wereld, van Australië tot Colombia. Ik verwachtte een Serieuze Nabespreking te kunnen afluisteren.  Een Analyse van het Spel, een Doorgedreven Discussie Over De Format.

Hélas, mijn Cultuurbel werd vrijwel onmiddellijk doorprikt.

Ze gingen zwaar aan het bier en dan bedoel ik geen jupiler. Nee, voor minder dan 9% deden ze het niet.  Er werd luidruchtig gelold en gerofld en dat laatste bijna letterlijk.

Wij voorspelden dat ze na een uur hun broek zouden afsteken maar zo ver is het gelukkig niet gekomen.  Er werd echter gigantisch veel lawaai gemaakt, Zuid-Amerikaans gedanst, gegild en gebruld, paaseieren verorberd en ten lange leste zelfs een aantal schotels bitterballenmousse aangedragen.

Kent u bitterballenmousse? Nee? Wel, dàt is pas een gat in uw cultuur.  Platgebakken klieders waar ieder naar believen een stuk uit mocht peuren, een ware delicatesse!

En daar ging mijn beeld van de Hoogstaande Cultuurmens.  Want geloof me vrij : toen ik om drie uur het pand verliet was het feestje nog in volle gang en ik ben er zeker van dat, moest ik later gebleven zijn, ik ook nog wat Verwilderde Zeden had mogen aanschouwen.

Cultuur is een illusie, Nijvere lezertjes, Vijf minuten na het verlaten van het podium is Cultuur niet meer dan bitterballenmousse en bier.  Laat het de barbaren onder ons een troost wezen.

09
apr

Schrok

Ik kan niet uit eten gaan zonder in een ander zijn bord te zitten.  Vreemd genoeg vinden veel mensen dat ergerlijk. 

In een restaurant van standing hou ik mij nog enigszins in, dan zal ik slechts met droeve puppyogen bedelen om een stukje van mijn disgenoots broodje - want het mijne is altijd sneller op - en verlangend vragen om al wat de andere niet lust, niet polcor vindt of gewoon niet snel genoeg opeet.  Zo is mij bijvoorbeeld al menig plakje foie gras te beurt gevallen.

Gisteren in het park zat ik al minutenlang te spieden tot Mme. Z's Jefke genoeg ging hebben van zijn garnaalkroketten want de mijne waren al lang naar het rijk der maagsappen verwezen. Eindelijk gaf het kind het op en zo viel mij een reeds door zijn moeder voorgesneden kroket ten deel. EN zijn broodje. En de opmerking van Mme. Z dat ze wel zag hoe ik gelijk een gier zat te kijken naar het kind zijn bord.

Parketen vult niet. En las u nu ook 'parkieten'? Die vullen waarschijnlijk ook niet.  Maar bon, na ons echte eten bestelden we nog warme hapjes.  En nog eens warme hapjes.  En toen wilde ik crème brûlée en namen Mme. Z en Jef een wafel.

Mijn crème was snel verdwenen, dus begon ik een van Z's slagroombergen op te lepelen.  Terwijl ze nog aan haar wafel bezig was.  Ze klopte zelfs met haar vork op mijn eetgereedschap maar het mocht niet baten.

Toen bedelde ik om een stukje wafel.  En toen Jef wederom genoeg had van de zijne, nam ik daar ook nog wat van.  Helaas was toen de slagroom al op en moest ik mij behelpen door Mme's vuile serviette van haar bord opzij te duwen en mijn wafel door enige gesmolten restanten te halen.

'Gij zijt ook voor niks verlegen gij', roloogde ze.  Maar dat, Nijvere lezertjes, wisten we natuurlijk al langer dan vandaag. Ze mag nog blij zijn dat ik niet de overschotten van wildvreemden ga afbedelen. Zelfs ik heb mijn grenzen. 

Alhoewel de verleiding soms wel heel groot is.

08
apr

Carglass doet meer!

Men heeft bij Carglass niet alleen de ster gerepareerd ('Er blijft nog slechts een klein litteken over' zei de meneer en dat vond ik heel aandoenlijk ) maar ook mijn asbak geledigd.

Wat mij enerzijds deed gniffelen en anderzijds een heel scala aan overpeinzingen bezorgde.  Zoals daar waren :

-Waarom?

-Huh?

-WTF??

-Hadden ze mijn auto dan niet gelijk ook kunnen stofzuigen?

-Was de asbak zo vol dat ik eigenlijk beschaamd zou moeten zijn?

-Mja, voorzekers wel want er ligt ook een hoop asse naast.

-Ik vind het legen van een vreemde zijn auto-asbak een zeer intieme handeling. Vooral als je eigenlijk gewoon de voorruit moet herstellen. 

-En dat gedacht maakt mij waarschijnlijk eng.

-Maar toch vriendelijk van die mens, bij nader inzien.

-Misschien moest ik maar gewoon niet meer roken in de auto.

-Hey, waarom niet eigenlijk?  Het is toch niet omdat iemand niet met zijn tengels van mijn asbak kan afblijven dat ik mijn gedrag moet veranderen?

-Was hij nu maar van mijn asbak afgebleven dan had ik misschien een onderhoudender stukje kunnen bedenken. De idioot.

Klachten over deze post kan u hier kwijt.

06
apr

Sterren alom

Vandaag bracht ik kind en ouders naar zee.  Ergens op de Expresweg ging mijn voorruit van KNAL.  Een sterretje ontplooide zich op de plaats van impact.  Mijn ma zei : 'was dat een steen?'.  Ik onderdrukte de impuls om te zeggen : 'Nee ma, dat was een vlieg met obesitas'. 

Het feit indachtig dat ik dankzij hen meer dan een week zonder kinderlast ga zijn (Zoon niet meegerekend, maar die is wettelijk volwassen), weerhield mij van menig astrante opmerking.  Vooral bij haar happen naar adem bij een amper overschreden snelheidslimiet. 

De terugweg was iets joliger, Expresweg zat aan de overkant toe dus ik heb de snelweg genomen.   O wat is het toch zalig om alleen in een auto te zitten met een zelf samengesteld CD'tje en lange afstanden te doen.  Moest dat nu iets beter vooruit gaan, ik werd camionchauffeur.

Maar al bij al, ik heb wel een ster in mijn voorhuid. Auch.  Dus een deel van mijn kostbare kinderloze week mag ik opofferen aan Carglass.

En als kers op de intergalactische taart kwam er nog een Familiebericht.  Een nonkel die ik in geen 25 jaar aanschouwd heb, gaf de pijp aan Maarten. Wat wil zeggen dat ik mijn vader eerstdaags terug kan ophalen van zee en als plaatsvervangende echtgenote mag dienen op de uitvaart want mij ma greep aanstonds het excuus van met 'de kleine aan zee zijn' aan om niet mee te moeten opdraven. 

Een stralend vooruitzicht, voorwaar.

04
apr

Bedankt M!LF

Ik moest telefonisch de lengte van een voorwerp doorgeven, maar laat dat nu niet meteen mijn sterkste kant zijn.  Dus ik gil naar mijn Zoon :'Hoeveel cm is dit', een afstandje tussen duim en wijsvinger aangevende van pakwek een derde sigaret.

'30 cm' zegt hij grijnzend.  En al zijn vrienden liggen in een breuk.

Danku M!LF.

02
apr

Ook een fijne dag voor u, Jeroen!

Jeroen van Telenet, u is een leuk mens.  Omdat u kon lachen toen ik, op uw 'bedankje voor trouwe klanten van telenet-het tvdistributiedeel' zei dat ik weinig keuze had wat dat betreft en mij zelfs nog een fijne dag toewenste nadat ik zei dat digitale TV aan mij verspild is wegens te weinig kijkuren.  Ik heb compassie met u omdat u altijd mensen moet lastigvallen, zij het met bedankjes (ok, laat ons een kat een kat noemen : als bedankjes vermomde marketing) , en toch steeds vriendelijk moet blijven.

In uw plaats zou ik het ene astrante antwoord na het andere willen produceren.  Maar misschien zat u ook wel te rologen aan de andere kant van de lijn.  Ik heb het iig niet gemerkt.

En op een dag vind ook u de job van uw leven.  U verdient het! En laat mij nu gerust of ik laat het tegenscript op u los. (Hraptjen hoor, daar ben ik te tam voor.)

Ik was de geschreven pers

Mensen hebben een verkeerd beeld van mij.  Zo bleek maar weer eens toen ik een uitermate overdacht antwoord op een forum neerpende.

Iemand ging van : 'Ik sta perplex, zo een serieus antwoord.' en Mme. Z, sympathiek als altijd, deed : 'Whaha gij denkt ergens over na of wat, gij zijt precies ineens <insert naam van forumlid met steeds weloverwogen ende gefundeerde meningen>.' Ik antwoordde haar dat ik zo heelder boeken zou kunnen bijeenpennen maar dat dat paarlen voor zwijnen zoals zij zou zijn.

We zetten deze gezellige discussie voort aan de telefoon waarbij Mme Z. zei dat ik normaal altijd het Gat van de Wereld uit Humo ben en nu precies De Standaard.  En dat het dan niet moeilijk is dat mensen daar van schrikken.

Ik protesteerde hevig maar moest haar uiteindelijk wel gelijk geven.  We namen we afscheid.  Ik met een vrolijk 'Ciao'.  Terwijl ik het uitsprak, dacht ik al 'Oh nee, wat zeg ik nu'.  Te Laet, Mme. Z. kwam niet meer bij van het lachen. Toen was ik de Dag Allemaal of de BV-bijlage van Het Laatste Nieuws.

Ik was één dag de verzamelde geschreven pers, helemaal in mijn eentje.

01
apr

ayo technology

Bij mijn eerste schuchtere stappen in de wereld van Facebook vroeg ik liefjes aan Zoon of hij mijn vriendje wou zijn.  'Doe niet zo raar' roloogde hij.  Raar? RAAR? Ik heb menig échte vriend waar ik slechter mee overeenkom dan de Zoon, dus waarom zou hij mijn vriendje niet willen zijn.

Ik pruilde en keek meelijwekkend.  'Niemand heeft zijn MOEDER als vriend, dat is gewoon eng, stop het.' Deed hij streng.  En meldde mij en passant dat het al vreemd genoeg is dat ik op zijn msn sta. Geen van zijn vrienden had een ouder in de contactenlijst.

'Hola!' ging ik, 'hoe zou ik u anders iets moeten vragen als je boven bent?  Hoe doen die anderen dat dan?'.

Waarop hij mij fijntjes mededeelde dat 'die anderen' misschien niet te lui zijn om tot boven te komen, of om even vanuit de gang te roepen.

De idioten.  Zulk een fijne uitvinding en daar geen gebruik van maken.

Dus u ziet, Clara, het kan ook anders.  En jullie zijn RAAR. Zeg dat Zoon het gezegd heeft.