24 maart 2010

Ban de rolfondant

In het virtuele landschap gaan allerlei rages de rondte.
Nadat Mme. Z haar naaicapaciteiten op het net zwierde, ging iedereeen ineens niet alleen kleren en tasjes stikken, maar er ook nog eens over bloggen.
Haar tuiniergeweld werd eveneens met enthousiasme gevolgd.
Beide niet door mij, dat spreekt.

Wat zie ik nu stilletjes opkomen? Het beperkt zich vooralsnog tot niet-bloggers, maar mijn vooruitziende blik voorspelt een nieuwe trend. Deze keer niet in gang gezet door Mme. Z echter, want wij zijn het beide roerend eens in deze:

Wij worden misselijk alleen al bij het aanschouwen van taarten gedecoreerd met dingen die 'rolfondant' 'of 'suikerpasta' heten.

Wij willen geen oranje, groene of godbetert blauwe taarten. Wij willen geen stuk gebak met Bob de Bouwer, Mega mindy of in het geval van een jarige ouwe snoeper marsepeinen borsten.

Wij krijgen tandpijn van het kijken naar deze creaties. Als u zo graag met kleurtjes werkt, waarom gaat u dan niet wat kleien? Playdoh heeft al deze waanzinnige tinten in het assortiment, is zelfs eetbaar moest u niet kunnen weerstaan, maar het zal u ervan weerhouden ons te vragen of we een stukje blieven.

Want wij blieven geen blauw voedsel. Of fluoroze.

Wij willen een boterham. Met dik preparé. Of een pistolet met rauwe hesp. Zelfs de krabsla waar we beiden een haat-liefde verhouding mee hebben is nog beter.

Als dessert mag u ons een chocomousse aanbieden, of een eerlijk stuk cake, wit of bruin. Maar begin alvast met een kaasschoteltje.

16 augustus 2008

Exit de schaamtelijke ijskast

Herinnert u zich nog mijn Schaamtelijk Ijskastverhaal?  Waarbij Chelone in de comments vermeldde dat het grof vuil geen toestellen meer meeneemt?  Wel, ze had gelijk. 

Hoe ben ik dan toch van het onding afgeraakt? Want ja, het is weg! Loof de heer! Op een mooie ochtend stond mijn moeder bij mij met een ijskrabber.  Ze beweerde de vastgevroren schaamtelijkheid te kunnen loswrikken.  Ik sprak dat tegen en kreeg gelijk.

Toen ze vertrokken was, zonder twijfel iets mompelend over mijn tammigheid, belde ik toch maar eens zuchtend het Grof Vuil.  Die verwezen mij door naar de Kringwinkel en inderdaad, zij komen uw witgoed nog wel gratis ophalen.  Ook als u vermeldt (zonder echter details te verstrekken) dat het om een onbruikbaar toestel gaat.

Ik deed nog een poging om het ijskastgedeelte open te krijgen, maar slaagde daar gelukkig niet in.  Des te beter, want zo konden de vervallen potten cocktailsaus en tartaar niet uit hun woonplaats storten toen Zoon en zijn vrienden het gevaarte naar buiten sleepten.

Eén dag later was de ijskast voor altijd uit mijn leven verdwenen.  Wie had dat ooit kunnen denken?

En nog groter was mijn vreugde toen ik volgende sticker aan de binnenkant van mijn nieuwe ijskast ontdekte.  Of die zijn belofte gaat kunnen waarmaken binnen dit disfunctionele huishouden is natuurlijk nog zeer de vraag...

IMG091

24 maart 2008

Fornuis

Ik heb dus een nieuw fornuis.  In al zijn perfectie stond het mij toe te stralen.  Kook op mij! Gebruik mij!  Tuurlijk gaf ik het zijn zin.  En na het koken moest het gepoetst, want ik ben een morsige kok en stralend moest en zou het blijven.

Gezwind nam ik het af met een doekje met iets Mr. Properigs.  Een schuursponsje hielp iets hardnekkigs eraf.  Trots bekeek ik mijn arbeid.  Toen ik na 5 minuten nog eens keek, schoot er van die trots niet veel over.  Vlekken! Overal vlekken! En strepen!

Ik pakte het boekje er eens bij.  Reinigen met specifieke producten  die geen schurende of zure stoffen op chloorbasis bevatten.  Een WTF was te lezen in mijn gedachtenballon.  Gebruik beslist geen metalen sponsjes.  Hmm, nee van metaal was het niet, oef.  Afnemen met een zeem van damhertenleer. DAMHERTENLEER? De WTF's plopten nu langs alle kanten in mijn hoofd.  Damhertenleer begot.  Moet ik op jacht nu? Of heeft er nog iemand een overbodig damhert in zijn tuin staan? 

 

13 maart 2008

Keukengeheim

De keuken is gemonteerd, nu is het een week wachten op het werkblad en de tafel want die moesten precies opgemeten worden.

Ik heb de keukenkasten al uitgewassen, en het plan was om ze ook al wat in te laden maar mijn tamme zelf heeft het pleit gewonnen.  Geen nood, ik heb nog meer dan een week.

En dan verklap ik u nu even een geheim : in principe zou ik al kunnen koken op mijn schitterende nieuwe fornuis met wel 6 pitten, want het gas is aangesloten.  Maar als ik nu ergens geen zin in heb, dan is het wel om vieze potten en vette pannen manueel af te wassen in de badkamerlavabo, dus we houden dat feit even voor onzelf, goed?  Ik reken op u!

Nog een weekje opwarmen, en dan gaat Uw Huisvrouw zich terug rigoureus op culinariteiten storten.  Maar nu nog even niet.  Zeker niet nu ik in de Delhaize geweldige opwarmdingen ontdekt heb. 

08 maart 2008

Troepweken2

Mijn dochter en ik gingen deze avond samen naar de Lunchgarden hier in de buurt.  Ik word daar altijd redelijk depressief , want de omgeving is mistroostig, op het vooroorlogse af, en het loopt er altijd vol mensen waarbij de echtelijke sleur van hun gezicht druipt terwijl ze hun kroost tevergeefs in bedwang proberen te houden en  ook nog eens twee dienbladen moeten torsen.  En vrouwen met een foute anorak, soms zelfs assorti met die van de echtgenoot. En mensen die overduidelijk nooit meer een woord wisselen, of dan toch zeker niet bij de vol-au-vent. 

Ik hield het bij salad bar en Vogeltje wou gerookte zalm.  En een cola.  Die exact 5 minuten na aankoop omgegooid werd waardoor haar zalm in een badje van cola lag.  Opgedept met 700 servietjes  maar toen was hij 'niet meer lekker'.  Een paar droge stukjes konden nog gered worden langs de zijkant en van de wortels en tomaat heeft ze ook gegeten, tot ze het lumineuze idee kreeg om alles overvloedig te besprenkelen met citroensap.  En toen waren de groenten ook niet meer lekker.

Chocomousse dan maar.  Die was wel lekker. Toch zeker voor volle 3 happen.  Maar dat gaf allemaal niet want de ware reden waarom wij naar de Lunchgarden gingen was Een Ballon!  Want de ballon die ze in het park gevonden had, was des middags geknapt.  En niet eerder kon ik dat verdriet troosten dan door te zeggen dat ze straks een fijne nieuwe kon meepakken.

Leve de lunchgarden. 

07 maart 2008

Troepweken

Normaal is donderdag Troepdag, maar gezien mijn keukenloze staat is het nu al anderhalve week Troepdag geweest.  Zijn al gepasseerd : Quick, de walgelijkste pita ter wereld, Chinees, lasagna, Dr. Oetker pizza, croque monsieur, boterhammen, restaurant en nog eens de geweldige Dr. O.

Zoon beleeft de culinaire tijd van zijn leven, maar ik voel mijn bloeddruk stijgen as we speak.

Vanavond gaan we echter bij mijn ouders eten.  Home made food.  Maar wat gaat mijn ma er bij serveren denkt u?   Frieten! Home made troep dus.  Ik kan mijn geluk niet op....

29 februari 2008

Kort van stof

De elektriciteitsman klopboort en slijpt. Hels lawaai en stofwolken in de living.  Waren ze niet in de keuken aan het werken, vraagt u?  Juist. INDERDAAD.

U wil het niet weten. Ik ook niet.  Misschien kan u beter gaan lezen op Jutblogt, daar is het gezelliger dan hier.  Een welgemeende zucht.

26 februari 2008

Keukenloos

De keuken is leeg. Net op tijd, en meer moet dat niet zijn.  En deze avond hebben de kinderen en ik van wegwerpborden gegeten (in het kader van fuck het milieu, beste fietsertjes : p  ), om te oefenen.  Want geen haar op mijn hoofd dat er aan denk om borden te gaan afwassen in de badkamer voor drie weken aan een stuk. Minimaal.

Sfeervol is anders, ik geef het toe. Maar wat een gemak.  

 Keukenloos voor minimaal 3 weken dus.  Waar moet ik nu gaan zitten om te ontsnappen aan Ketnet en consoorten?  

20 november 2007

Meevallers

De keukenmens kwam, mat en was weer weg.  Daartussen verstreek wel anderhalf uur waarin hij uiteraard uitkwam op een stofdraad aan het plafond.  Hij zei : 'die veeg ik even weg, voor hij  in mijn haar hangt'. Ach ja, ik ben de schaamte voorbij.  En wat is één stofdraad op een heel huis. Ahum.

De zon kwam er pas door tegen de middag, dus dat viel ook weeral mee.

En Gaston heeft geen enkele dweilplas, of erger, geplaceerd.  Want dàt wilde ik nu ook weer niet gaan uitleggen.

Het leven kan schoon zijn.

 Morgen de poetsvrouw toch eens wat instructies geven, maar dat vind ik zo lastig.  Hoe kan men eerst gezellig koffie drinken en dan de champetter uithangen? Maar aha! Idee! Mme Z., komt u morgen mijn personeel instrueren aub? *dikke vette gemene groene grijns*

19 november 2007

Opgeruimd staat euhm..al iets netter

Een derde bezoek aan de keukenarchitect heeft nagenoeg alles opgelost wat er nog opgelost moest worden.  Waar ik eerst toch slechts één spoelbak wou, wil ik er nu toch een grote en een kleintje.  En mijn twijfels over de kleur van het werkblad, dat ik gekozen had maar waar ik na een week van dacht dat het te gelig ging zijn en hoe het mogelijk was dat ik zo'n mottige kleur gekozen had, zijn ook weg.  Want het was natuurlijk niet gelig.

De keukenmens is een heerlijk man.  Hij rol-oogt naar mij en dat kan ik altijd wel appreciëren.  Dinsdag komt hij hier opmeten.   Wat wil zeggen dat ik een grote opruimactie moest houden.  Waar ik al voor een groot stuk in geslaagd ben dankzij de vriendelijke telefonische steun van Mevr. Zsazsa. 

Want wij hebben beiden ondervonden dat het veel leuker opruimen en dergelijke is, terwijl je telefoneert.  Helaas was ik iets vroeger vanochtend niet thuis want ook zij had mij al gebeld voor steun maar ze heeft zonder mij haar was moeten plooien.  Heel dapper van haar. 

Ik ben zelfs op een krukje gaan staan om stofnetten uit hoeken te borstelen, want de poestvrouw kijkt nooit boven haar 1.60m uit.  Een herhaling van de geschokte blik van de electricien die naar het plafond in mijn toilet keek, wil ik liever niet meemaken. En aangezien de keukenmens overduidelijk niet op vrouwen valt, kan ik hem ook niet afleiden van ongerechtigheden door mij morgen een substantieel decolleté aan te meten.

Laat ons alleen hopen dat het een grijze dag gaat worden, want de ramen moeten nodig gelapt en ik voel dat dàt er niet meer inzit vandaag.