05 juli 2013

Catch 22

'Slaapt gij morgen maar eens uit, ge hebt het nodig,' sprak Mijn Echtgenoot liefdevol. 'En dan slaap ik zondag uit.'

'NEE, zo gaan wij niet worden!' Ik spuwde die woorden mooi op de keukentafel. 'Wij gaan geen Burgerlijke Mensen zijn die om de beurt uitslapen voor de 'kindertjes'. Ik sta nog liever twee dagen mee op.'

Want voor ge het weet schuurt ge elke zondag uw terras en de tuinmeubels, gaat ge op bezoek bij de bomma en eet ge taart om vier uur. Om van ergere dingen nog te zwijgen.

'Wilt ge dan liever iemand zijn die mee opstaat met de echtgenoot om het leed genoegen van de kindertjes te delen in het weekend?' sprak hij wijs.

We hebben hier een Catch 22 mensen. To be burgerlijk or to be burgerlijk. Misschien moest ik er maar een keer over slapen dit weekend.

07 februari 2013

De jeugd van tegenwoordig

In mijn tijd moest ge de tram nemen naar de Bibliotheek van de Lange Nieuwstraat in Antwerpen als ge een spreekbeurt moest houden. Daar moest ge snuisteren tussen krantenknipsels. In mappen! En daar mocht ge dan een kopie van maken, mits betaling.Ter illustratie van uw welbespraaktheid.

In deze tijd zoekt de dochter prenten, gij print die voor de zekerheid. Want ge zet ze gewoon in Prezi en dan kunnen ze dat via een digibord (ik zeg didzjiboard maar dat blijkt fout te zijn, gewoon digi en bord gelijk het er staat) aanwijzen terwijl ze hun parlez afsteken.

Dat ze het gemakkelijk hebben, die jung van tegenwoordig.

05 september 2012

Kaften, voor gevorderden.

Kaften. Ik weet het, een terugkerende zeur.

Echter, vandaag wil ik het hebben over kaften met Doorzichtig, Niet-Klevend Plastic. Dit jaar moeten alle boeken gekaft worden in dat materiaal, dat enkel door de Duivel hemzelve kan ontworpen zijn.

U denkt misschien dat dat lijkt op een rol huishoudfolie, waar u met moeite een vierkante centimeter afgepulkt krijgt, die u dan doortrekt over de hele rol waardoor u na vijf seconden besluit dat het overschotje dat u wilde bewaren misschien toch niet opgegeten raakt en het tezamen met de verminkte rol naar het afval verwijst.

Of op hetgeen men rond uw bloemen wikkelt en al wel eens een neiging tot kreuken ontwikkelt.

Niets is minder waar. Doorzichtig, Niet-Klevend Plastic heeft hele andere eigenschappen. Ik vraag mij bijvoorbeeld af waarom men het niet gebruikt op ijspistes. In plaats van ijs. Nooit zal u een glibberiger oppervlak aantreffen dan uw tafel nadat u vol goede moed het vel erop uitspreidt en teder het te kaften boek neerlegt.

Nu ja, teder is een overstatement. U zit bij het gedacht aan kaften alleen al een uur op voorhand te vloeken maar toch raad ik u aan om neer te vleien in plaats van woest te gooien want voor u het weet schiet het Franse vocabularium van uw nageslachtje knal door de tv.

Glibberig dus. Maar dan. We kennen allemaal het principe van kaften: men vouwe het rond het boek, men knippe er een V in daar waar het boek ehm... een boek wordt, men legt het boek open en begint te plooien en vast te plakken.

De V knippen, ja dat ging nog. Maar dan. Maar DAN. En niet zeggen dat ik niet geprobeerd heb. Ik heb het met open boek getracht, ik heb door een minuscule opening van een bijna toegevouwen boek gepoogd maar niks hoor. Dat glijdt van hot naar her en als u denkt dat het eindelijk goed is, dan ziet u dat er aan de andere kant van uw boek nog net 2 mm overschiet. Wat niet te plooien en toetapen valt.

Net voor ik de boel in brand wou steken, bedacht ik dat het pas tegen maandag in orde moet zijn. En dat Mijn Dochter nog een andere ouder heeft, die ze in het weekend ziet. A cunning plan, noem ik dat.

24 augustus 2012

Is het al 3 September?

Herinnert u zich nog uw kindertijd? De Grote Vakantie?

Laat ons in het ideale geval nog stellen dat uw Ma thuis was, zoals moeders in mijn tijd betaamde. Werd U van minuut 1 tot minuut 'o mijn god, is dat verlof nu nog niet gedaan' geëntertaind?

Wat ik mij herinner van vakanties is dat mijn ouders eens een (één) keertje met mij naar het park gingen, dat er eens een klasgenootje kwam en dat ik voor de rest mezelf amuseerde.

Zo niet in deze tijden. Het Kind (als concept, het kan ook 'De Kinderen' zijn) moeten Dingen Doen. En zo sleept de hedendaagse ouder zich tegenwoordig van Park, naar Park Spoor Noord, naar Zee, naar de minigolf, naar de kinderboerderij, naar nog twee andere speeltuinen, naar een pannenkoekenhuis in godbetert Nederland en weer terug. Opsomming beperkt wegens de rest genadig uit het geheugen gewist.

Mijn slimste vriendin zei: In mijn tijd gingen we één keer naar de Efteling en voor de rest moesten we onze mond houden. Ge kunt toch niet anders dan terugverlangen naar die dagen?

Wat gij, lezer. Wat doet gij allemaal met uw kroost en wat werd er met u uitgespookt vroeger om u kalm te houden?

24 juni 2012

Te koop, een Bachelor in de toegepaste informatica.

Wie had 22 jaar geleden gedacht dacht ik ooit een Bachelor in de Toegepaste Informatica ging werpen. Niet dat het zo'n leuk kind was hoor, tot zijn pakweg negen jaar was hij om achter meerdere behangpapieren te plakken. Vanaf die leeftijd werd het allengs leuker.

En toen werd hij 16. Dan kon hij voor mij wijn en sigaretten gaan halen. Dat was pas echt nuttig.

Maar ge snapt allen waar ik naartoe wil, toch? Zo trots op mijn kind. En ik heb daar geen enkele steen bij te dragen. Hij heeft dat helemaal alleen gedaan. Want ik ben slechts Hoger Opgeleid van Inborst. Dat zou hem niet verder gebracht hebben.

Het enige jammere is dat ik geen 'bachelor' grapjes mag maken, want volgens hem heb ik dat al duuzed keer gedaan.

Bij dezen heb ik op de datingmarkt een 22-jarige Bachelor, met mij als schoonmoeder. Ik zie de kandidaturen zo meteen niet toestromen. Hmm. Aan wat zou dat liggen?

17 april 2012

Voorspelbaar

Een mijner ex-schoonzussen (ik heb er legio, don't ask, mijn levenwandel is een episode- of drie- Jamberswaardig. Wat geen uitnodiging is. Laat dat duidelijk zijn) was ooit gedegouteerd door de uitdrukking die een vriendin van haar bezigde toen ze haar kind vaag hoorde huilen: 'Ik heb Het Moederoor.'

Dat Moederoor is echter geen fabeltje. Van het moment dat ge geworpen hebt, is dat zintuig overheersend. Het Moederoor hoort elk kreetje. En krijgt gelijk een toeschietreflex. Dat is gewoon zo, daar hebt ge bepaald niks aan te zeggen.

Maar akeliger nog is het moederoog. Niemand die mij laat schrikken. Menig kind dat geprobeerd heeft om sluipend achter mijn rug te komen en dan een ijzingwekkende BOEEEEEH te doen.

Een roloog was het enige wat ze kregen, want uiteraard had mijn Moederoog hen al bespeurd. Achter mijn rug gebeurt niks dat ik niet zie.

Geen kind ook dat hier een hakkelend ondebroken zin kan uiten van meer dan vijf woorden of ik vervolledig het wel. Want ik weet toch zo wat ze willen zeggen.

En anders voorspel ik het wel. Had ik u al gezegd dat één dag voor het teloorgaan van de Costa Concordia ik gezegd had dat cruiseschepen niet veilig zijn?

Voor het overige ben ik niet eng. Alhoewel mijn Zoon daar anders over denkt. Ik hoor ook elke keer weer dat er een dier aan zijn waterbak staat te krabben, hoe bescheiden ook. Maar dat is dan weer minder glamoureus. Daar zwijgen we over.

23 januari 2012

Maartse buien, decemberse miserie.

Het is pas januari, ik weet het, maar toch wil ik u nu reeds waarschuwen voor de Gevaren van Maart.

U moet namelijk beseffen dat als de wekker van uw biologische klok afgaat in die maand, u in december een nageslachtje zult werpen. En dat dient ten allen prijze vermeden te worden.

Dochter is jarig op 23/12. De dag voor kerst. U moet natuurlijk een feestje organiseren. Vlak voor u de collectie bejaarden die uw familie -of de mijne dan toch- rijk is, dient te voorzien van een kerstdis met aangepaste conversatie.

Gouden tip 1: doe dat feestje niet thuis zoals ik alle voorbijgaande jaren deed. U moet zelf versnaperingen ende drank voorzien en in het slechtste geval entertainen. Een taak die ik gelukkig de vorige drie jaar heb kunnen uitbesteden. Dit jaar was mijn plan echter nog strakker. Ik huurde een pretmeloen en de feestelijkheden konden elders plaatsvinden. Een aanrader.

Maar goed. Evenzeer moet u dat geregeld krijgen en uitnodigingen pennen.

Gouden tip 2: laat uw kind ze zelf schrijven. Dat gaat blijkbaar perfect vanaf leerjaar 4 en ik wou dat ik het in leerjaar 3 al geprobeerd had.

Ook dient u cakes te bakken voor op school. Als u geluk hebt want in de tijd van De Zoon werden individuele traktaties verwacht. Een hel van 25 te vullen zakjes met snoep en rommel. Dat is in de school van Dochter niet toegelaten dus laat dat een criterium zijn bij het uitzoeken van een onderwijsinstelling. Veel belangrijker dan de pedagogische doelstellingen, mijns inziens.

Dus de week voor Kerstellende zit al aardig vol. En dat allemaal omdat u niet de moeite hebt gedaan om deftig tot 9 te tellen voor u besloot dat de wereld nog niet vol genoeg zit.

Komt er nog bij dat het begin van de maand al geteisterd wordt door De Sint. U moet niet alleen verzinnen wat die bij u thuis door de schouw komt gooien maar ook wat hij bij grootouders en tante en nonkel brengt. Want de collectie bejaarden valt u natuurlijk lastig met die vraag. En liefst van al moet u al die troep, waar het kind in kwestie als het meevalt na het ontvangen nog een halve dag naar kijkt, ook nog zelf gaan kopen. Zij geven het geld wel maar de geneugten van Fun en Dreamland zijn helemaal voor u alleen!

Datzelfde geldt voor De Verjaardag en voor kerst. Dus u zit met 1 kind al aan 3 Hoogdagen maal 3 Te Verzinnen Cadeaus maal minimaal 4 Gulle Gevers. Zijn er nog andere kinderen in het gezin dan mag u dat nog eens maal zoveel doen. Hopelijk hebt u beter nagedacht bij uw andere lendenvruchtjes en zijn die jarig in juni, dat scheelt toch al een halve speelgoedcatalogus.

De ultieme Gouden Tip: mijd maart. Wat zeg ik: MIJD MAART. Of voorzie u van elk mogelijk stuk anticonceptie dat er op de markt te krijgen valt.

Uw zenuwstelsel zal u dankbaar zijn. Om van uw portemonnee nog te zwijgen.

12 september 2011

God straft onmiddellijk

Ik geloof niet, dat moge duidelijk zijn, maar een mens zou toch beginnen twijfelen als niet langer dan twee uur na het posten van voorgaand stukje uw dochter zegt:

'Ik ga volgend weekend met papa naar de scouts, want Vriendinnetje X gaat daar ook en dan ga ik eens een keertje proberen of ik het leuk vind.'

Serieus.

Aflaten, is dat nog te koop tegenwoordig?

09 juli 2011

Kindervreugd

Ook al hebt u slechts één kind, er komt vast wel een moment in deze gruwelijke lange vakantie waarin u vriendjes (m/v) te gast krijgt. Mensen met eenlingen beseffen niet wat meer dan één minderjarige in huis inhoudt.

Zo'n kind alleen, dat vergeet men snel. Dan zit je 's ochtends aan de koffie -achter de pc, want zo gaat dat in het moderne huishouden- na te kijken of er in de wereld nog iets gebeurd is.  Met de vage hoop dat er een regering zou zijn, dezelfde hoop die je als kind kan hebben daags voor Sinterklaas. Dat er geen snoep en een playmobilpakket in de living staat maar een heuse pony.

Je hebt Het Kind wel wat ontbijt toegeworpen maar voor je het weet is het schooltijd en vraagt Het Kind of heur haar niet eens een keer gekamd moet worden en of we niet eens moeten gaan vertrekken.

Zo niet met een veelvoud aan kleine onverlaten tijdens de speeltijd voor meesters en juffen. Dus u hebt nu niet 1 maar wel 3, 4 of godbetert 6 op uw terrein. Daarom geef ik u enkele tips ter overleving.

-U verschanst zich in uw keuken. Achter uw pc, zodat u kunt volgen of we al dan niet een regering hebben en/of de Sint van plan is dit jaar pony's uit te delen.

-Als ze zich binnenshuis bevinden roept u van tijd tot tijd EILA en BLEFTERAF. Als u Algemeen Nederlands spreekt mag u ook HE DAAR, NIET AANKOMEN gillen.  Dit alles herhaalt u om de negen minuten. Ongeacht of ze lawaai maken of net niet. Ze doen altijd wel iets dat niet hoort. Als u er eens naast zit, dan is het omdat ze toch van plan waren om binnen de twee daarop volgende minuten de asse van uw grootmoeder van de schoorsteenmantel te rukken om er een papje van te maken.

Niet dat ik asse in mijn living herberg maar u vat vast wel waar ik naartoe wil.

-Als ze in de tuin zijn, dan roept u, met iets kortere interval -ik adviseer 3 minuten- PASOEP (LET OP voor de NL's) en BLIJFT VAN DE PLANTEN. Als er een trap van uw terras naar de tuin gaat, dan raad ik u aan om elke minuut NIET OP DE TRAP SPELEN, DAT IS GEVAARLIJK te krijsen.

Wat tuingebeuren betreft gaat u er 9 van de 10 keren opzitten met uw kreet. Ook al hebt u niet één keer uit het raam gekeken.

U mag ook altijd dit nalezen. Het is zoveel jaar na datum nog altijd niet vervallen.

Mag ik u verder nog een prettig verlof wensen en kunnen we allemaal bidden voor een spoedig september?

 

02 december 2010

Mag ik het nog ruilen?

Dankzij Ninfita word ik virtueel regelmatig geconfronteerd met vergeten zaken. En daar bedoel ik geen WC-papier, koffie of vuilzakken mee. Niet dat ik die niet constant vergeet, verre van, maar ik heb het hier over babyperikelen.

Ik herinner mij nog levendig hoe ik een perfect kind baarde. Twee keer zelfs. Nou ja, perfect is veel gezegd. De eerste had een gigantisch ei op zijn hoofd van de vacuümverlossing en de tweede, hmmm.... oordeelt u vooral zelf. Maar beiden waren in mijn ogen perfect. Alles zat erop en eraan en ze waren zacht en aaibaar.

De eerste schrik van jewelste was toen mijn toen prille zoon borsten kreeg. Harde schijfjes. Niet alleen was ik er zeker van dat ik een mannetje gebaard had (en ja, u mag uitbundig lachen om mijn Prins Filip imitatie, ik hou u niet tegen), bovendien leek het mij sowieso not done om als baby reeds een A-cup te ontwikkelen. De kinderarts stelde mij gerust. Het was door de hormonen in mijn melk dat mijn zoon transseksuele neigingen vertoonde. Dat zou vanzelf overgaan. En zo geschiedde. Dat ik die historie compleet vergeten was en met de dochter wederom in paniek naar de dokter belde, kan men mij vergeven gezien de 13 jaren die tussen mijn nakomelingen zitten.

Bij dochter kwam er een paar dagen na de geboorte nog een verrassing. Ze menstrueerde. Ook dit was weer te wijten aan de hormonen in de melk, zo verzekerde men mij. Maar het is wel even terugdeinzen wanneer men bloedsporen in een pamper aantreft. Zeg nu zelf: het eerste wat men dan denkt is 'onherstelbare afwijking' en niet 'Oh, kijk daar is mijn dochters eerste menstruatie. De jeugd is er vroeg bij tegenwoordig.'

Wat zich ook alras manifesteerde was de baby-acne. Deze avant-gardistische puberteit bleek nog niet zo makkelijk te bestrijden. Daar nog niet van verlost kwam de volgende aanslag op de volmaaktheid van mijn baby: de melkkorstjes. Hardnekkige, vieze schilfers die men helaas niet met Head&Shoulders mag bestrijden maar te lijf dient te gaan met olie en een kaartje of in toom moet houden met Mustela Melkkorstjesshampoo en dit ongeveer tot ze naar het middelbaar gaan.

Bij deze laatste aandoening dacht ik: 'Laat maar. Làààààt het. Ik wil deze wegdoen en opnieuw beginnen. Want ik heb hem verknoeid. Ik kreeg een volkomen gaaf kind en ik heb het naar de knoppen geholpen. Zie hem daar nu liggen met die walgelijke korsten op zijn hoofd en die pukkels op zijn wangen.'

Natuurlijk heb ik hem gehouden. Om zoveel jaar later opnieuw geconfronteerd te worden met pukkels en roos. En in blijde verwachting van dochters echte eerste menstruatie. Moge ze nog vele jaren wegblijven.