21 december 2010

Luiwijvenkost.

Ik post nooit recepten. Dat was zo overeengekomen met Mme. Zsazsa.

Maar ik heb formeel toestemming gevraagd én gekregen. Vandaar het volgende ultieme luiwijvenrecept dat er toch uitziet alsof ge goed bezig zijt. Akkoord, het is waarschijnlijk een cholesterolbom maar er zit prei in, dat maakt alles goed!

Men kope:

-Tortellini. Die hebt ge met vleesvulling of met kaasvulling, naargelang hoe vegetarisch ge wilt doen. Mijn dochter noemt ze knoeffies. Dat klinkt griezelig maar het is wel een omschrijving die past.

-Prei

-Nutroma of andere koffiemelk

-Geraspte kaas

-Kruidenboter

Zet het water op.

Snijd de prei. In stukjes, de ringetjes komen later.

Smelt de kruidenboter, niet te fanatiek of ze verbrandt, dan kapt ge uw preistukjes erbij. Ge prakt daar wat in zodat alles in ringetjes uiteenvalt. (HA, hier zijn de ringetjes al!)

Als de boel plat is, wat niet langer duurt dan een vijftal minuten, kookt uw water. Daar smijt ge uw tortellini in.

Terwijl deze een viertal minuten ronddwalen in het water, giet ge een fles Nutroma of andere koffiemelk bij de prei. Als dat warm is, neemt ge een hand geraspte kaas en mengt die eronder.

Ondertussen is uw pasta al lang klaar. Giet hem af, gooi hem in een bord en schep er de preisaus onder met nog een extra handje kaas erbovenop.

Voor de groentehaters, gelijk mijn kinders, warmt ge gewoon een bokaaltje pastasaus met vlees op en schept dat over te tortellini. Ge hebt tenslotte uw best gedaan, als zij een vitaminetekort willen, het zij zo.

Met tien minuten staat uw eten op tafel. En lekker is het ook. Als ge het niet gelooft, dan probeert ge het maar uit.

11 september 2009

Ooooooooooh!

Gelukkig ging ik daarstraks nog even kijken bij Zap, want ondanks het feit dat ik alle ingrediënten gisteren al in huis gehaald had, was ik totaal vergeten dat er van mij een grote pot chocomousse verwacht werd.

Zuchtend en steunend hees ik mij uit de zetel en begon aan het lastigste deel: de eieren splitsen. Maar wat er ineens spontaan verscheen in de kom met eigelen, deed mij al even spontaan lachen.

Aanschouw de dooierbloem! En roep dan in koor: OOOOOOOOOOOH!

phpZbkxoQPM

 

 

16 juni 2009

Balognese?

Heel mijn kindertijd heb ik spaghetti met ballen gegeten.  Volgens mij omdat mijn ma het woord 'bolognese' ietwat fout interpreteerde. Zij had het namelijk ook over 'bollekes'in de saus.

Zelf heb ik hem liever zoals de Italianen het bedoelden toen ze er een naam voor bedachten maar Zoon at bij de bomma uiteraard ook nog altijd de ballenversie wanneer hij daar in zijn kindertijd logeerde.

Gisteren vroeg ik hem wat hij als avondeten zou willen.  Spaghetti was ok, zei hij.  Maar of ik hem alstublieft eens met bollekes wou maken.  Ik zuchtte, want eigenlijk had ik niet veel zin om moeite te doen, maar besloot de door examens geplaagde jongeling zijn zin te geven.

Helaas verkoopt men wel voorgerolde ballen maar ofwel in miniversie voor in de soep, ofwel veel te groot voor de met-selder-en-tomatenuitvoering. 

Zou ik eens naar de consumentenservice bellen met het verzoek om een tussenformaat of zal ik zeggen dat Zoon in het vervolg zijn bomma maar moet aanspreken?

10 juni 2009

De vloek van de sluwe vink

Ik hou niet van loze vinken.  Of blinde vinken, of vogels zonder kop, zoals u wil.  Meer nog, ik word er letterlijk mottig van.  Al tijdens het bakken maken ze mij misselijk en meer dan twee happen krijg ik niet binnen.  Geen probleem, denkt u? Blefteraf?

Het probleem met de loze vink is dat hij er in rauwe toestand wel lekker uitziet. Telkens ik niet weet wat maken voor mijn lastige gebroed dat nog steeds niks meer dan dit  kan appreciëren, valt mijn oog op het verleidelijke rode rundsjasje van de vink.

'Dat is lang geleden,' denk ik dan en gris zonder verwijlen de vermaledijde vogels mee. Elke keer weer.  Terwijl de vink mij toch wel eens per maand bij de neus heeft. Dus zo lang geleden is het nooit.

En raad eens wie er vandaag weer in mijn koelkast ligt te grijnzen? Juist ja.  Ze zouden er begot een waarschuwingsvlaggetje in moeten prikken.

01 november 2008

Een idyllisch tafereel

decoration
Stel u het volgende tafereeltje voor : op een gezellige herfstnamiddag staan uw bloedjes samen in de keuken aan het aanrecht.  Het grote kind hakt en schilt een pompoen, het kleine kind snijdt de stukken klein en binnen geen tijd zal er een heerlijke pot pompoensoep staan pruttelen. Ze hebben de grootste pret. U kijkt liefhebbend naar uw nageslachtjes en geniet van dit familiemoment.  Even later schaart uw gezin zich aan de tafel om zich tegoed te doen aan deze heerlijkheid.  Een Tinyboek is er niks tegen. Op het eerste zicht dan toch.

Want wat was de realiteit?  U had beloofd aan Kleine Vogel om pompoensoep te maken ter ere van Halloween.  U steekt het mes in het oranje groentsel en komt tot de conclusie dat u hem nooit, never gesneden gaat krijgen want uw mes trekt op niet veel en uw kracht stelt ook al niks voor.

U gilt om uw Zoon en beveelt hem het onding te snijden.  Zuchtend doet hij wat hem gevraagd wordt.  Kleine Vogel staat te trappelen van ongeduld om de gesneden stukken nog kleiner te maken, maar die moeten nog eerst geschild worden.  U koopt uw zoon om, want u haat het om de harde schil te verwijderen.  Zoon vloekt nog net niet terwijl zijn handen steeds meer oranje worden en kibbelt met zijn zusje die telkens in de weg staat.

Kleine Vogel wil een scherp mes maar u voorziet een ritje naar Spoed, dus u geeft haar een gewoon mes.  Dat gaat niet zo makkelijk, maar u bijt haar toe dat ZIJ pompoensoep wou, dat ZIJ perse wou snijden dus dat ZIJ dan maar moet voortdoen zonder reclameren.

Na een eeuwigheid ligt alles in de pot.  Als de soep klaar is, komt de Zoon zeggen dat hij elders gaat eten en trouwens geen pompoensoep lust.  Vogeltje besluit na één hap dat ze hetzelfde gedacht als haar broer toegedaan is en weigert nog verder te eten.

U blijft zitten met vijf liter soep voor u alleen. U lust wél pompoensoep maar geen vijf liter. En uw diepvries zit vol, dus invriezen zit er niet in.

Tinyboek, mon oeil.

 

 

02 september 2008

Het koken gepimpt!

Schel allemaal uw patatten op dit liedje.  In se is het een heel triest lied hoor. Ik ken het helemaal van buiten, dus neem het van mij aan. Maar u kan er zo zalig op heupwiegen.  En pasjes doen terwijl u de ogen uit de aardappels pulkt. 

Het avondeten gaat er des te swingender in, zo niet bij uw spruiten, dan toch wel bij u.

 

 

18 november 2007

Deze week in de keuken

IMGP0555

Konijn met pruimen is lekker.  Vooral als het wat kouder wordt.  Men kope een geheel konijn in de Delhaize.  En men schrikke niet als men daar ook de kop in aantreffe.  Zo ver was ik al jaren.  Maar men schrikke wél als men in de kop ook nog een oog aantreffe.  Een oog in doodsangst daarenboven.  Beste Meneer of Mevrouw Delhaize, is het nu zoveel moeite om dat oog er even uit te poppen en uw klanten hun eetlust niet te ontnemen nog voor de maaltijd goed en wel onderweg is?



Voorts trof ik in bijn bio chinese kool niet de gebruikelijke slak aan, maar een heuse oorworm. 

IMGP0559
Hoe walgelijk kan het worden?  Nee, deze week was geen hoogmis van appetijt. Voor mij toch niet, want deze wanstaltigheden heb ik wijselijk verzwegen voor mijn disgenoten, maar U , Nijver Lezertje, wou ik ze niet onthouden. 

 

24 oktober 2007

Dood aan de kool

decoration
Al sinds een jaar of 5 heb ik een groente-en fruitpakket van Deze Biohoeve . Over het algemeen ben ik daar zeer blij mee, want het is elke week weer een beetje kerstmis.  Je kan immers de inhoud niet kiezen dus telkens ben ik weer in blijde verwachting van de volgende Hoorn des Overvloeds.

In deze periode wacht mij wekelijks echter een bittere teleurstelling. Want het is weer kolentijd.  Rode kool, witte kool, savooikool, boerenkool, chinese kool, spitskool, bloemkool, kortom : kolen a galore.

En het zijn vooral de eerste drie die ik vreselijk vind.  Enorme, wat zeg ik : gigantische, gewassen waar je een eeuwigheid over doet om ze klein te krijgen, met bij de rode kool als extra bonus nog eens handen die amper terug hun natuurlijke kleur terugkrijgen.

Mme. Zsazsa merkte dan nog eens heel terecht op dat De Kool in het algemeen  helaas heel lang houdt , dus je kan ze niet met goed fatsoen na een paar dagen in de groencontainer gooien onder de verzuchting van 'Hoe jammer toch, nu wou ik haar net bereiden maar ze ziet er echt niet meer eetbaar uit, effenaf spijtig.'

Zo liggen hier al meer dan twee weken drie rode kolen.  Te wachten.  Ze blaken nog altijd van gezondheid.  En weggooien kan je ze dan ook niet. Want dat is zonde.  Maar wel drie keer per dag hoor ik een innerlijke stem die zegt : 'Bonduelle, met appeltjes'. En drie keer per dag weersta ik.

Een savooikool  heeft onlangs wel het onderspit gedolven.  Iets Onfris verspreidde zich over de buitenste bladeren en geen mens die dan weet wat er innerlijk nog woekert.  Ik heb geen autopsie gedaan, volgens mij was het een natuurlijke dood.  Moge ze rusten in vrede, op de eeuwige compostvelden. 

 

03 oktober 2007

Dit is geen recept/De Serveerring

product_thumb.php
Net zoals er ergerlijke keukenatributen bestaan, zijn er ook aanbiddelijke.

Zoals daar is de serveerring. Maakt in een handomdraai een restaurantachtige bordschikking en dat is altijd mooi meegenomen, zeker als er iets anders misloopt.

Mislopen is nu misschien een groot woord, want geen man die het gemerkt heeft, maar toch was ik na de begrafenis van gisteren niet helemaal met mijn hoofd bij de te preparen maaltijd.  Want ik vergat in de venkel/champignon(boter, citroen, ui-neeee dit is geen recept, Mme.Zsazsa) mengeling (dank aan Mevr. Vooralsof)  om mijn forellen te stuffen de mosterd die er echt nog bijhoort. 

En  ze lagen allemaal al in papillotte te wachten in de koelkast toen ik er aan dacht.   Dus no way dat ik ieder pakketje nog eens ging openpulken ,de vulling eruit vissen , mosterd toevoegen en dan terug vullen en herinpakken.

Dus liet ik het zo, maar voegde ik mosterd toe aan de bijbehorende puree, en aan de overschot van de vulling , die ik warmgemaakt bovenop een puree-in-ring(en terug uit ring natuurlijk) lepelde.  Her en der strooide ik nog wat gedroogde dragon en het zag er zowaar professioneel uit.

En lekker was het ook. 

27 september 2007

De kool die niet gestoofd werd.

v8

Geliefde at niet mee, en ik was eigenlijk vergeten dat dat zo ging zijn.  Aangezien ik de laatste week nog niet al te fanatiek gekookt had, besloot ik De Kroost en mezelve toch maar de kipschotel met rijst en Chinese kool voor te zetten die ik gepland had.

Maar toen begon ik te denken over hoe zowel Zoon als Vogel vol afgrijzen zou staren naar de lichtgroene stukjes die aan hun kip plakten.  En ze eraf zouden schrapen in het geval van Zoon. Vogel zou uitroepen :'Wat is dat groen ik lust geen groene groenten' en mij de gewraakte kool stukje per miezerig klein stukje laten verwijderen.

Gezien zijn afwezigheid zou Geliefde dit staaltje van minachting voor mijn kookkunst niet kunnen counteren met zijn immer aanwezige, zij het stilzwijgende, appreciatie.

Dus ik besloot de Chinese kool te skippen.  Want om ze alleen voor mij apart te stoven, dààr had ik gewoon geen zin in.

En dus dronk ik maar een blikje V8 ter compensatie van de ongegeten groenten deze dag terwijl ik en mijn kinders van de groenteloze maaltijd genoten.

Het leven kan soms verbazingwekkend simpel zijn.