05 juni 2008

One down

sjakosj















Als u op de Ring van Antwerpen, tijdens de spits, in de stromende regen waardoor u geen knijt ziet, aan de hand van de zwarte stippen voor uw ogen tot de conclusie komt dat u dringend de banaan uit uw gigantische sjakosj moet vissen, wilt u subiet niet omwille van een suikerdipje van uw paard dwarrelen.


Wanneer u dan vervolgens die banaan tussen uw benen klemt, hem met één hand opendoet en de schil eraf trekt met uw tanden.


Als u hem opeet en daarna ook nog een sigaret uit diezelfde sjakosj prult en aansteekt, dan, Nijvere Lezertjes, DAN hebt u een neurose overwonnen. Nog slechts 9 te gaan in mijn geval.

17 februari 2007

Neurotische huisvrouw II

Lees hier hoe één mijner neurosen weer eens bevestigd wordt, zij het op een vrij onverwachte manier. Niet goed voor mijn gemoedsrust om zoiets te lezen. Bah.

14 december 2006

Neurotische huisvrouw

Dinsdag rijd ik zoals gewoonlijk naar de Valk.  Onderweg moet ik stoppen voor het rode licht, omdat daar een vliegtuig, jawel, moet gaan landen.  Niet alleen moet ik telkens gniffelen om het absurde daarvan, acuut duikt één mijner vele neurosen op.  Zal ik even een opsomming geven?

 

-ik denk dan direct, als hij maar niet neerstort en zo ja aub niet op mijn auto.

-de Ring dient ten allen prijze gemeden te worden wegens afschuwelijk gevaarlijk (wat mss geen neurose is maar eerder een realiteit.)

-de snelweg is een hel door de vrachtwagens die in mijn gedacht elk moment kunnen gaan slippen, kantelen, scharen enzovoort.

-twee bovenstaanden brengen met zich mee dat ik tijdens elke autorit waar een snelweg bij betrokken is constant denk aan doodgaan, mijn kinderen, mijn testament en dergelijke meer. 

-ik eet boterhambeleg altijd met een keur aan verschillende messen wegens vrees voor kruisbesmetting (terwijl ik toch niet direct een toonbeeld van huiselijke hygiëne ben).

-ik ben zeer bang dat de nog in aanbouwde zijnde Lotto Arena gaat instorten terwijl we met Vogel naar K3 gaan kijken (K3, ja, lach maar).

-telkens ik de keldertrap afdaal, zie ik mij al met gebroken lijf en leden onderaan liggen in slachtofferhouding en niemand die mij ter hulp snelt. Deze neurose was nog erger toen Vogel nog klein was, want toen zag ik mij met gebroken lijf en leden liggen terwijl mijn kindje een hele dag lag te krijsen van ellende, alleen.

-telkens ik op de Valk zit, zie ik mij eraf vallen en blijven liggen met gebroken lijf en leden. 

-ik heb schrik voor schooldrama's waar één of andere gek iets aan mijn kinderen doet.

-ik zeg constant 'voorzichtig' en 'pasop' tegen mijn kinderen waardoor vooral mijn Vogeltje waarschijnlijk gelijk een bejaarde gaat lopen nog voor ze 5 is.

Dit is bij lange geen volledige opsomming maar gewoon zo even voor de vuist weg de meest voorkomende zaken.

Een mens vraagt zich af hoe ik nog kan functioneren.  Maar deze dingen zijn allemaal flitsen die ik vakkundig onderdruk door : wat sneller te rijden, zodat ik vlugger voorbij de vrachtwagens ben, te denken dat ik toch zeer hygiënisch bezig ben met al mijn messen en gewoon in het algemeen vlug aan iets anders denken.  De menselijke geest heeft een zeer efficiënte vuilbak/beerput.  Die van mij zit denkelijk tot de nok toe vol.

 O ja en het helpt ook wel om zich te laten uitlachen door vriendinnen.  Dat is beter dan een colloquatie, geloof me vrij.

 

06 september 2006

Neurotisch?

Deze middag gingen Kleine Vogel en ik met Vriendin C, haar echtgenoot en 2 bloedjes naar de speeltuin.  Terwijl echtgenoot voornamelijk een oog hield op hun jongste omdat C. een spierverreking heeft en niet zo mobiel is, zaten wij moeders eerst op een bank in de volle zon en daarna wegens héét héét héét op de grond op haar lodger in de schaduw want op het terras van het speeltuincafé was geen vrije plaats meer te bemachtigen.

Terwijl we converseerden hielden we gezamenlijk M. en haar oudste in het oog wat nog geen sinecure is.  Een kleuter is extreem beweeglijk. Je ziet haar , je wendt je conversatiegewijs een ogenblik af en wég is het kind in kwestie.

Wat ons meteen tot de topic : zijn we neurotisch leidde.  Ik kan dus moeilijk begrijpen dat sommige ouders niet alleen hun kleuters, maar ook hun peuters gewoon in de speeltuin laten ronddolen, zonder er hun blik op gefixeerd te houden.  Als M. en N. een halve minuut uit ons blikveld verdwenen, gingen we onmiddellijk ter plaatse investigeren, want sommige speeltuigen zijn zo groot en ingewikkeld dat je ze niet vanop één plaats in het oog kunt houden.

Op één van deze momenten had ik de kinders gelocaliseerd in wat wij de gevangenis noemen, een getralied kamertje in het speelkasteel. En terwijl ik er op stond te zien, waren twee jongetjes van een jaar of 7,8 bezig middels een grote gieter ladingen zand in onze bloedjes hun gezicht te gooien door het raampje.  Ik spurt naar de plaats des onheils en zeg streng "helaba, gaat dat zo'n beetje!". Ik krijg geen enkele reactie en mijn oog valt op de ingewikkelde, redelijk grote hoorapparaten die de twee overtreders dragen.  Dit wekt niet echt mijn medelijden, omdat het mij nu niet direct een vrijbrief lijkt om andere kinderen te molesteren.  Ik neem dus het grootste jongetje bij de schouders zodat hij draait (let wel : zachtjes hoor!) en herhaal met kwade ogen mijn bezwaren. Ze druipen onmiddellijk af. Grrrr, ik kan NIET tegen pestkopjes!  De man van C. zegt daarna dat die twee al heel de tijd kinderen aan het plagen zijn.  MAAR NIET DE ONZE, grom ik inwendig.

Zijn we neurotisch?  Volgens C's echtgenoot wel, de mijne is even neurotisch, dus het zal geen seksekwestie zijn.  Liever te neurotisch dan maar, ik kan er wel mee leven, het oogcontact tijdens de gesprekken bewaren we wel voor thuis.