02 juni 2009

Hoogmoed komt net niet voor de val

Vriendin 't Bosnimf (zo genoemd omdat ze altijd beweert haar weg overal in de bossen te kennen maar steevast verkeerd gaat. Gelukkig lijkt onze manège wel Rome) en ik zijn klaar om te gaan wandelen.  Geen tok vandaag want het is bloedheet. 'Ach wij gaan niks tegenkomen, dit gaat een zalig ritje zijn.' Dixit de vriendin.

En dat lijkt het te worden. We vertellen moppen, kletsen een eind weg en ik verklaar dat mijn Valk ergens in zijn stamboom een volbloed heeft als voorvader.  Dat vindt ze hilarisch want geen rustiger, bezadigder beest dan het mijne.  'Da is Jehan,' bevestig ik. 'Die flipt toch echt nooit hé'.  Zelfvoldaan halen we herinneringen op aan hoe haar paard wel heel erg raar deed en de mijne nog net niet verveeld met zijn hoef op de grond tikte om te zeggen dat ze er mee moest ophouden.

We doen een galopje en zijn daar net mee klaar wanneer ik aan het einde van het pad belgerinkel hoor op de kruisende weg.  'Weer zo'n koets' verzuchten we, want paarden houden niet van koetsjes met bellen.  We stoppen op een naar we denken veilige afstand om te wachten tot de koets voorbij is.  Valk schrikt een beetje maar ik ben er gerust in.  Teugels nog altijd in één hand, klop ik kalmerend in zijn nek.

Dan zien we wat er echt afkomt : wel acht koetsen, huifkarren, met véél lawaai. Te veel.

't Bosnimfs paard panikeert maar houdt het nog redelijk beschaafd. En dan gaat Falco door de rooie.  Hij wil keren en het op een lopen zetten, maar dan gaat het andere paard meegaan en je wil geen twee op hol geslagen paarden op een weg waar mogelijk ook voetgangers en fietsers zijn. En véél bomen. Dus ik moet hem houden.  Ik zet mij zo goed mogelijk achteruit en moet alles uit de kast halen  om hem te beletten er vandoor te gaan.

Ik incasseer een bok die volgens mijn vriendin zo griezelig is dat ze het een wonder vond dat ik bleef zitten. Valk blijft draaien,keren en springen, veel te dicht naar de bomen toe. Het mag een geluk heten dat ik voor de rit al een paar wijnen ophad want ik ben doodkalm.  'Ge bleef zelfs rustig op uw kauwgom kauwen,' zegt ze naderhand met grote, verbaasde ogen.

Eindelijk, eindelijk is de karavaan gepasseerd.  Ik kan u verzekeren dat het làng duurt voor een achttal karren in gezapig tempo uit het zicht gerammeld zijn. Valk kalmeert en we zetten onze weg verder.  Een kwartier later zijn we terug.  't Bosnimf is er nog altijd niet goed van.

Ik zeg haar dat ik het best wel leuk vond, zo wat sensatie.  Ze rolt met haar ogen en verklaart mij voor gek. 'Ik dacht dat we gingen verongelukken. Dit wil ik nooit meer meemaken,' zegt ze beslist.  Helaas hebben we dat niet te kiezen.  600kg levend vluchtdier is nou eenmaal niet hetzelfde als een auto of een moto.

Ik zet mijn Valk terug in zijn stal.  Mijn Valk die nooit, never flipt en nog nooit van zijn leven gebokt heeft. Ah nee, dat doet hij niet.  Daar durfde ik nu mijn hand voor in het vuur steken zie. Wat zou ik verbrand geweest zijn.

 

03 mei 2009

No pain nog gain

We gingen paardrijden in Loon op Zand. Want blijkbaar heeft iemand daar, ver van de Hollandse kust, ooit een hoop duinen neergekwakt.  Zoveel duinen en geglooi dat het mij vanop de paardenrug de opmerking ontlokte dat we wel in het buitenland leken te zijn.

Waarop mijn vriendin M. gniffelde dat we dan ook in het buitenland waren.  Daar had ze een punt.

4 uren in het zadel op een ongemakkelijk edoch zeer fijn paard, dat breekt de spieren zuur op als je het niet gewend bent.  The day after was het opstaan dan ook geen pretje.  Aan de telefoon met M. wisselden we gekerm af met nagenietingen over de tocht.  Gekerm overheerste en ik besloot dan ook om die dag geen paard van dichtbij te willen zien.

Vriend J besliste daar anders over, want plots kreeg ik een sms-uitnodiging voor een buitenritje.  Ik besloot dat ik net zo goed de boel nog wat meer kon martelen, zeer had ik toch al. Dus de Valk werd gezadeld en weer waren we anderhalf uur onderweg.

Het opstaan vanochtend was... juist ja: geen pretje.  Maar dat zou het sowieso niet geweest zijn want u weet wat men zegt over spierpijn op de tweede dag.

Vandaag wil ik toch geen paard van dichtbij zien.  Tenzij er iemand... Want zeer heb ik toch al. En ik blijf bij ons besluit van de voorbije dagen dat niet-ruiters te beklagen zijn.  U weet niet wat u mist, en dan bedoel ik niet spierpijn noch de exacte locatie van uw zitbeentjes.

18 september 2008

Sportkleren! Echt waar!

IMG059

Twee keer per week, al jarenlang, ga ik 's ochtends Kleine Vogel naar school brengen in mijn paardenkleren. Denk strakke broek met leren beenstukken en idem poep, denk de laarzen die u hier ziet, minus de sporen. Want even nadat ik haar heb afgezet, moet ik mij naar de manège haasten voor een les.

En sinds vanochtend denk ik dat ik al jarenlang, twee keer per week, voor gek sta. Ik wandelde huiswaarts met een vriendin en zei dat ik wat moest doorstappen wegens les. 'Les?' zei ze.  Ik ga van : 'ja rijles he.'  Zij huh?'t en ik vraag of ze dat dan niet ziet, en gebaar naar mijn kleren.

Nee dus. 

De goegemeente denkt dus blijkbaar dat ik een rare kledingsmaak heb.  Of een fetisj voor leer en laarzen, ik zeg zomaar wat. Misschien moest ik voor alle duidelijkheid die sporen ook maar op straat dragen en een zweep meezeulen. Maar iets zegt mij dat dat de zaken er niet echt beter op zou maken...

01 september 2008

overmoed loont

Zaterdag. In een overmoedige bui vraag ik aan Vriend P. of hij mij zondag mee uit wandelen wil nemen. Te paard welteverstaan.  Hij zegt toe.  Minuten later vertelt zijn vrouw een ijzingwekkend verhaal over hoe zij in het bos getuige was van een achtervolging in pure Hollywoodstijl : politiecombi met gillende sirenes achter een auto aan.  In het bos, jewel.  Paard gaat natuurlijk door het dolle, wat had je gedacht. Slik.

Zondag : bij het ontwaken voel ik een groot Kut ende Fuckgevoel mij besluipen.  Waar ben ik aan begonnen, ik ben in geen jaren buiten geweest met Valk, en dan nog slechts een keertje. Valk zelf is ook al een jaar niet meer mee uit wandelen genomen. Slikslik.  Ik koester nog de vage hoop dat mijn nog steeds niet genezen voet niet in een rijlaars te wringen gaat vallen, maar helaas is dat wel het geval. Slikkerdeslik.

Wel, lezertjes, ik heb genoten.  Twee uur het bos in, veel stappen, beetje draven, twee galoppen. Overwegend teugels in een hand en babbelen. Want Vriend P. zou, moest hij bloggen, minstens zoveel Ergernisposts hebben als ik, dus dat gaat prima.

Vriend P. zegt dat alles er van af hangt, hoeveel eikels je tegenkomt, en hij bedoelde niet de soort die van bomen valt.  Wel, we hebben er slechts eentje gezien.  Een megatractor met rammelende aanhangwagen die tegen een rotvaart de weg in wou draaien waar wij waren. Zijn paard deed even lelijk, maar vriend P. behoudt zoals altijd zijn koelte en wuift zelfs de tractor gebiedend weg.  Die gaat inderdaad achteruit en er weer met een vaart vandoor.  Want de verkeersregel dat je moet stoppen en zelfs je motor stilleggen als je ziet dat een paard panikeert, was hem blijkbaar vreemd.

Valk blijft stoicijns.  Meer dan een huppeltje opzij heeft hij op heel de rit niet gedaan. En we zijn hele kuddes fietsers, een quad, brommertjes, een werkend graafmachien met veel lawaai, een woonwagenkamp waar driftig dingen verbrand werden en ongetwijfeld nog vele enge dingen in paardenogen tegengekomen.  Normaal verkeer op de baan is nooit een probleem, daar maalt de Valk niet om.

O en voor u zich afvraagt of we wel  echt in een bos geweest zijn : ja hoor, we hebben ook tijden niks of niemand gezien, dat was nog fijner.

En ik, ik straalde helemaal.  Voor herhaling vatbaar, zeker weten. Het is begot weer eens helemaal wat anders dan het pistewerk. En daar begin ik morgen ook weer mee, a ja, want de voet past dus terug in de laars. QED.

Edit : Verkeerstips

18 maart 2008

Zeg niet zomaar banaan!


Verleden week had ik het lumineuze idee om niet alleen in het WE, maar ook in de week, overdag, les te gaan pakken met De Valk.  Dinsdag 10.30u zei mijn lesgever. 'Maar,' voegde hij eraan toe 'er is wel een groot probleem.' Verbaasd wachtte ik op uitleg. 'Er is mij verteld dat jij voor 12 uur 's ochtends niet echt wakker bent.' monkelde hij.

Of hoe iedereen mijn afwijkingen kent.  Deze ochtend om 9.30h was ik al op de manège.  Aldaar mijn ontbijt van één banaan verorberd bij 5 graden, wat echt wel koud is.

Dan poetsen en zadelen en O wat had ik het niet meer koud vanaf half elf.  En de Valk al evenmin, die zweette zo erg dat er schuim op zijn lijf stond.  Maar het was geweldig. 

Ik was klaarwakker, dat is wel het minste wat gezegd kan worden. Minstens 15 minuten galop, mét vliegende wissels bovenop de rest, doet wonderen.  Misschien moest ik het wel  elke dag doen, het heeft wel iets om je 's ochtends al echt levend te voelen, met snel stromend bloed en al.

En dat allemaal op één banaan.  Misschien omdat het deze keer een Chiquita was in plaats van een biobanaan?

f

24 november 2007

In de Gloria

Gisteren vierden we (een beetje laattijdig) de komst van Kate naar de manège. 

We sloegen hopen drank in, want ik verdenk het sportieve paardrijdende volk er wel eens van dat ze alleen maar een paard hebben om zoveel mogelijk tijd achteraf in de bar te kunnen doorbrengen.

Ik bakte quiches, een vriend ging haas preparen en we zeulden ook nog een hoop kaasblokjes en olijven mee.

Traditioneel wordt een nieuw paard gevierd in de manège zelf en niet in de bar.  Dat wil zeggen in de vrieskou.  Toen we net gearriveerd waren en alles uitgestald hadden, kregen we een heel erg In De Gloriagevoel.  En meer bepaald een Willy en Jennygevoel.  Stel u nu eens voor dat er niemand zou komen? En dat Geliefde en ik daar alleen herinneringen zouden moeten ophalen? En iets later met onze onaangeroerde hapjes en drank terug naar huis zouden moeten. O ja, ik zag de schrijnendste aflevering aller tijden zich al zo voor mijn geestesoog.

Maar toen bracht men warmteblazers, trokken we al een eerste fles open en op de duur was er veel meer volk dan onze stalhouder voorzien had, want hij moest ijlings nog stoelen aanslepen. 

Het was razend gezellig en we waren pas om half twee thuis. De lege flessen heb ik niet geteld maar het was de moeite. En al het eten was op.

Wij zijn niet Willy en Jenny. Dikke oef! 

 

 

29 juli 2007

Zen en de kunst van het paardrijden.

Vandaag zat ik naast een man die net een paar maandjes paardrijdt en net een eigen paard gekocht heeft.

Hij vond het wel jammer dat je met een paard, in tegenstelling tot met een forse hond, niet echt kunt 'roefelen'.  Nochtans , zei hij, had hij verleden week fijn gespeeld in de piste met zijn paard dat losliep.

Mijn wenkbrauwen gingen al een fractie omhoog maar ik luisterde naar zijn verhaal.  Paard kwam (ik citeer) nogal dominant af met hoge staart en benen en hij heeft dan een paar keer in de BOE-IK-LAAT-U-SCHRIKKEN-zin naar zijn poep gesprongen.  Ik merkte op dat ik dat nu niet echt verstandig vond, maar hij zei (en ik citeer weer) dat hij op het moment dat hij het genoeg vond, in zijn zelf, in zijn centrum , zijn middelpunt vond en zei : GENOEG, en het paard stopte.  Ik  docht bij mezelve : Huh???? en zei nogmaals dat hem dat wel eens zuur kon opbreken.  En toen kwamen er andere mensen converseren en ben ik er niet op verdergegaan.

De Huh??? bleef echter en ik vertelde  dit merkwaardige verhaal aan een vriendin daar.  Die wist mij te zeggen dat deze man pretendeert een Zen-boeddhist te zijn die als laatste opdracht van zijn Zenmeester gekregen had om te gaan paardrijden om zo een band met het Paard op te bouwen op weg naar Zennigheid.  En af en toe vindt deze man blijkbaar zijn middelpunt en centrum en gaat het paardrijden schitterend (volgens zijn instructrice doet hij stommiteiten waarbij zij moet wegkijken) en gaat hij binnen een paar maanden, I kid you not, de gedachten van het paard kunnen lezen.

Volgens mij wilde de zenmeester deze man gewoon uit de weg en heeft hem daarom voorgesteld om te gaan paardrijden.  Want nu vraag ik u : HUH????

Rare jongens die boeddhisten.  Of althans toch de would-be soort.

22 juni 2007

Voor de paardenliefhebber

Dit vind ik dus kunst.  En zelfs kunst waar ik tranen van in mijn ogen krijg, en nee : niet alleen van jaloezie.

Zet zeker je geluid op want het is een kür op muziek.

 

Het ziet eruit alsof ze niks doet, maar dat is natuurlijk maar schijn, elke beweging is op bevel, ook al lijkt het alsof het paard het allemaal zelf doet en zij maar meerijdt. Maar dat is dus de kunst. Opperste concentratie en inspanning, zo getuigen ook de dampwalmen die op het einde van Salinero opstijgen. Schitterend. Effenaf.

20 mei 2007

 Hij heeft zijn sporen verdiend.

Van zijn westerntrainster moest Geliefde sporen gaan kopen.  Wij hebben wel sporen voor Valk, maar dat is niet wat het moest zijn (die zal ik ook eens kodakken als ik er aan denk).  Nee het moest er zo uitzien:

phpViqq88AM

 

 

Ik heb dus nu officieel een Cowboy in huis.  Jiehaa.

25 april 2007

Ladies and Gentlemen...

I proudly present : MACS GOOD ANGEL, roepnaam "Kate" ,onze splinternieuwe Paint Merrie van 3 jaar, slecht 2 maanden in België wegens geïmporteerd uit de VS.  Met lieve oogskes die doen vermoeden dat ze eerder Leowafels van Milka kakt dan paardenvijgen maar zoals u op foto 2 tegen de muur aan kunt zien, zijn het toch vijgen die eruit komen.

Maar goed, hier is ze dan, onze Kate de Koe :

 

php3Z5l4RAM

 

phpqwSQ7WAM