Een uur of 50 na de feiten ben ik eindelijk terug mens aan het worden. Welke feiten, zegt u?  Weer een geval van Borderlijn natuurlijk.  En weeral Mevr. Z-gerelateerd.  En aangevuld met Eve.

Denk : 3 vrouwen die uit eten gaan en vervolgens op café.  Die van 8 's avonds tot 4.30 's ochtends proberen beroepen te raden van volledig onbekenden.  Waar we niet goed in zijn, getuige het feit dat we de dierenarts tot vuilophaler bombardeerden.  Maar dat was enkel omdat hij ergens in zijn hints het woord 'oranje' liet vallen.  Zijn vrouw was makkelijker.  Slechts 10 pogingen later wisten we dat ze lerares was.

De andere 30 mensen hebben we niet geraden. Ook niet dat van de schilder, aan wie ik gevraagd heb of hij er wel van kon leven.  Evenmin de schrijver die aan ons een boek wou wijden.  Waar hij zich wel mee moet haasten, want hij was nu niet meer zo piep.

We werden belaagd door een wel zeer dronken Engelsman waar we vanaf raakten door te doen alsof we enkel Frans spraken en maakten kennis met een uitbundige Griekse vrouw.

Blijkbaar heb ik ook aan iemand gevraagd of hij homo was, en het feit dat hij vertelde 3 kinderen te hebben, bleek voor mij niet echt een overtuigend bewijs. Ik zeg 'blijkbaar' want deze fait divers was ik compleet vergeten tot Mme. Z. hem terug oprakelde.

De volgende dag was iedereen BWEUK, wat wil zeggen : het gevoel alsof je flessen en flessen slechte wijn hebt verzet en 3 pakken sigaretten gerookt.  Wat waarschijnlijk ook wel het geval was.  Nachtelijke borderlijn, het heeft wel iets. Maar het herstel vergt wel wat meer tijd dan zijn tegenhanger bij daglicht.