Nog steeds geen weer om gordijnen te wassen.  Gelukkig waren Zap en ik uitgenodigd in de voormalige residentie van de vroedvrouw alwaar we ons konden onderdompelen in een hemels zwembad, rijkelijk voorzien van drijfstaven. 

De wijn bij de lunch zorgde er weer voor dat de Nimf niet op een woord in haar moerstaal kon komen en er dan maar naar aloude traditie het Engelse 'suspicious' uitgooide.

Alhoewel mijn blog naar het schijnt minder venerabel is dan die van Zapnimf (aan haar herstelde kennis van het Nederlands te zien heeft ze vandaag slechts braafkes Cola gedronken) gebiedt de discretie ook mij om onze gesprekken hier niet te ventileren. Evenmin als de foto's van onze schaarsgeklede gestellen.

In volle spits vatten we de terugtocht aan middels een binnenweg ons uitgelegd door Laleña.  Bij elke mondelinge wegbeschrijving dwaalt mijn geest al na de eerste bocht naar andere oorden, dus ik rekende op ZN om de route te memoriseren.  Dat dat slechts gedeeltelijk lukte, werd ruimschoots gecompenseerd door ons beider feilloze richtingsgevoel. We waren waarlijk acurater dan de GPS.  Toch indien men die ene kleine missing buiten beschouwing laat.

De voormalige omgeving van LL deed mij telkens weer denken aan een Frans dorp.  Om het even welk Frans dorp.  Vandaar de titel. Want verspreid over de dag hebben we zeker wel 10 schitterende blogtitels geopperd, maar geen een ervan is blijven hangen in onze oververhitte hersencellen. Verpietering, een waar woord.