29 augustus 2011

Zon(devande)dag

Een kinderloze zondag. In gedachten ziet u veel dolce far niente en hoort u Rob de Nijs zingen.

Wat u echter NIET wilt horen op zo'n dag is een telefoontje van uw Zoon, die op een festival in Bree zit, om te zeggen dat hij zijn autosleutel kwijt is.

Wat u nog veel minder wilt, is naar Limburg rijden met de reservesleutel. Maar u kan niet anders. U moet en zal schuimbekkend van coleire een rit van één en een kwart uur aanvangen. Die uiteindelijk eindigt in een rit van één en driekwart uur omdat u:

1) aan Lummen richting Hasselt kiest omdat uw GPS door de werken het noorden kwijt is, en tegelijk ook het zuiden, oosten en westen en u geen idee hebt dat u eigenlijk richting Genk moet.

2) op de baan in kwestie aangekomen geen spoor van bewegwijzering naar het festival aantreft, net niet ver genoeg doorrijdt, uw zoon moet bellen die u de schitterende plaatsbepaling 'elektriciteitsmasten' geeft waar, toeval o toeval, het landschap van vergeven is. De beschrijving: 'roze tent met gele tsjoepen en veel mensen met kampeergerief', bleek doeltreffender. Tien minuten daarna.

Uw Zoon bedankt u uitvoerig, mede geholpen door uw uitspraak: 'IK KAN U WEL WURGEN' maar brengt toch de moed op om te vragen of u een viertal kenissen, die anders aangewezen zijn op openbaar vervoer wil meenemen naar Antwerpen.

Nu goed, u moet toch terugrijden dus waarom niet. U is niet moeilijk. En zo komt het dat u op een zondagmiddag in de auto zit, in de stromende regen, met vier Postpubers die naar Natte Hond ruiken en geen tien minuten verder allemaal slapen.

U is te goed voor deze wereld. U verdient een standbeeld. En ik zeker.

12 oktober 2010

De kontrol

Alhoewel mijn wagen slechts 4 jaar oud is, moest ik eigenlijk al twee jaar naar de controle. Omdat hij ooit gekeurd is om een trailer te trekken. Want eens gekeurd is jaarlijks gekeurd.

Het bevel tot herkeuring negeerde ik wel twee jaar lang. Want ik vernam uit goede  bron dat een accident dat niet gerelateerd is aan waar de wagen voortijdig voor gekeurd moet worden, toch niet telt.

Toen hij zijn vierde kaarsje uitblies, was er echter geen weg meer naast. Of toch niet meer dan nog een maand of 4 procrastinatie. Ik trok uit het toen aanwezige boeket van groene kaartjes een willekeurig en toog enigszins bevreesd naar de controle.

Zoon bezwoer mij dat het geen examen was en dat ik dus geen schrik moest hebben om zelf gebuisd te worden als zijnde een Wijf met hoofdletter W.

Dat het controleding verschillende ingangen telt, zijnde die mét afspraak en die zonder -zoals ik- daar wist ik niks van. Eén keer raden waar ik stond. Gelukkig als enige dus de meneer van dienst wuifde mij rap door.

De hindernis van de juiste autopapieren werd kordaat opgelost door een controleur die mij manu militari het kaftje met de tig verzekeringspapieren afpakte om zelf te zoeken naar de juiste, plus de roze kaart.

Alles ging goed tot men op zoek moest naar de koplampsproeiers. Kid. You. Not. Ik wist niet dat ik ze had en blijkbaar waren ze niet simpel te vinden. Maar de mannen van Kontich, Het Universum zegene en beware hen, wisten van geen ophouden. De komplampsproeiers moesten en zouden gevonden worden. Een extra emmer water werd in het sproeiding gegoten voor de zekerheid.

Allengs brak ons allen het zweet uit want de sproeiers wilden hun naam geen eer aan doen. En mijn instructieboekje? Dat lag natuurlijk thuis, van die tijd toen ik de mistlampen eens wou opsporen. Te langen leste werd het raadsel ontsluierd. Ze werken enkel na een keer of drie voorruit sproeien mét motor aan.

Die hindernis genomen moest ik naar de volgende hangar rijden. Alwaar prompt mijn achterbanden afgekeurd werden.

2 weken en een rel met het bandencentrum die ze vergeten bestellen was later, bood ik mij opnieuw aan. Aan de juiste ingang nog wel. Dit keer in een enorme file. Een der controleurs kwam even aan mijn raam staan lachen. Op mijn: 'Ah gij kent mij nog', roloogde hij. Wat erin resulteerde dat toen in eindelijk mocht binnenrijden, ik zijn instructie van meer rechts sturen niet begreep. 'De andere rechts!' scandeerde hij.

Een fortuin en veel okselvijvers later ben ik de gelukkige bezitter van een goedgekeurde auto. Volgens mij kunnen ze amper wachten tot ik volgend jaar weer mag. Dikke kudo's voor Autokeuring Kontich. Zeg dat ik het gezegd heb.

19 december 2007

Familiefeest

Engel
Het was weer familiefeest, zoals het grootouderfeest sinds verleden jaar heet omdat er nu ook ouders mogen komen.

 Het thema was het Kerstverhaal en mijn Vogel was een engel. Een beetje een miscast zou men kunnen denken maar haar engelenhaar maakt veel goed.

Ik heb weer overvloedig getraand natuurlijk en voor de rest heel hard gewerkt want het OC doet traditiegetrouw de inrichting en afbraak van de zaal en koffie en gebak .  

Dus na de twee cakes die ik gisteren gebakken heb, mocht ik er vandaag nog eens drie bakken want morgen viert ze haar verjaardag in school omdat ze in de vakantie jarig is.  

Gelukkig is er voor zo'n gelegenheden het Hertacakedeeg.  Dikke oef.   Geen oma of kleuter die het merkt .  Een mens mag het zich al eens gemakkelijk maken.  Die voor Vogel heb ik wel uitbundig versierd.

Ik denk dat Hertacakedeeg een standbeeld verdient. Echt wel.

 

08 november 2007

Telefoonadres?

Een tijd geleden mailde ik iets naar mijn notaris.  Omdat ik tot op heden nog altijd geen antwoord kreeg, belde ik hem. 

'Ah u zal waarschijnlijk het verkeerde emailnummer gebruikt hebben.  Ik geef u even mijn correcte emailnummer!' vertelde hij mij. 

Gelukkig dat ik nog wel zijn juiste telefoonadres had, of ik zou hem nooit meer hebben kunnen contacteren.

Heerlijke man!  Hij verdient een standbeeld. 

13 september 2007

Dr. Oetker

Wegens herfstmoeheid , winkeluitputting en Geliefde-die-niet-meeëet hebben we vandaag pizza van Dr. Oetker gegeten.  Ik had een Greek style en man o man wat een zaligheid was dat.  Zoon, grote Dr. O. fan, had speciale (ok) en mozarella (volgens hem ok, maar volgens mij niet).  Ik heb ook al eens een keertje de Turkish style gehad en die was ook jum. Vogel heeft van alles wat geproefd.

 Leve Dr. Oetker dus.  Maar laat Zoon mij nu net vertellen dat de brave man reeds overleden is. Ze moesten hem een standbeeld geven.