01 januari 2007

 Voddeke

phprOPa05_c3AM

Op het laatste moment is mijn boekenkastdroom nog in vervulling gegaan. Zaterdag werd de laatste vijs gevezen en kon ik beginnen inladen. Wat ben ik blij om al mijn papieren kinderen zo schoon naast elkaar te zien staan. Nu ja, niet allemaal want boven staan nog twee kastjes, de papieren stiefkindjes zeker?

Gisterenavond een gezellige bedoening met ouders, onze vrienden en hun twee kinders waaronder Vogels dikke vriend E. Ze hebben super gespeeld, ook wat tv gekeken toen de vermoeidheid begon toe te slaan, en net voor 12 uur heb ik nog een échte kus, met smak en alles, van Vogeltje gekregen. Om 12 uur wou ze niet meer, maar ik was al tevreden. Geen enkele keer hebben ze geruzied en het kleine zusje van E. drentelde heel cooltjes achter de 'groten' aan. Superkinderen!

Net voor het bezoek ging doorgaan, vroeg Vogel om haar voddeke. Voddeke was 4 jaar geleden een hemdje van mij maar is nu verworden tot een onherkenbare verzameling aaneengeknoopte koordjes die bijna griezelig te noemen is. Voddeke is echter een onmisbaar element in Vogels leven en helaas onvervangbaar. Zo bleek nogmaals toen we voddeke niet vonden. Overal gezocht, met zijn allen minus vriendin die onder haar slapende dochter vastgekluisterd zat, maar dapper in het rond voelde of ze er niet op zat. Nergens te vinden. Uiteindelijk is het bezoek doorgegaan en hebben wij verder gezocht. Zonder resultaat. Ik heb Vogeltje dan huilend in bed gelegd maar ze was zo moe dat ze na letterlijk 1 seconde in slaap viel, voddekesloos, want het aangeboden surrogaat sloeg ze (bijna letterlijk) af.

Een kwartier later vind ik de vermiste, op de vensterbank achter een kodakzak van Geliefde. Ik ga het haar nog brengen maar ze reageert niet, helemaal van de wereld is ze. Ik stop het haveloze ding dan maar in haar hand. Voddeke is terecht, de wereld is goed.