21 januari 2007

Koekjes- zonder recept weliswaar :)

Wat doet een mens als ze op een zondag binnenzit met een kind dat zeurt om koekjes bakken?  Juist ja, als de bliksem gaan mengen en kneden.  Aldus geschiedde, het deeg voor de boterkoekjes van Nigella wordt geprepareerd, de helft ervan afgescheiden om in de diepvries te steken voor een volgend zeurmoment (dat dan wel ruim op voorhand moet aangekondigd worden, want het deeg moet dan nog ontvriezen natuurlijk) en we beginnen eraan.

Normaalgezien moet het deeg een uur in de ijskast rusten maar daar kan Vogel geen geduld voor opbrengen dus doen we het maar zo.

Zij steekt vormpjes uit, ik wurm ze uit de deegplak.  De eerste lading is klaar wanneer mijn mama belt.  Met de telefoon tussen oor en schouder geklemd, haal ik de koekjes uit de oven.  U voelt al aankomen dat deze multifunctionaliteit mij twee verbrande vingertoppen oplevert.

In de ijskast ligt nog Flammazine.  Weliswaar al een halfjaar vervallen maar een kniesoor die daar op let.  En zoals u uit deze vlot getypte post kunt afleiden, behoedt het mij toch voor gigantische vingertopblaren.

De tweede lading is bijna klaar, dus ik open de ovendeur half om eens te kijken. Mmm, ze zien er nog niet helemaal goed uit, ik steek mijn arm in de oven om eens te duwen en plak met mijn onderarm aan de ovendeur.  Dit keer laat ik de Flammazine maar zitten. Zucht. 

16:13 | Permalink | Tags: koekjes | Commentaren (3)

23 november 2006

Kruimels

Het heeft voordelen om een eigenzinnig kind te hebben. Je denkt wel twee keer na alvorens iets te willen afdwingen.

Zoals bijvoorbeeld in de koekjes-eten-kwestie. Toen ik klein was moest ik van mijn mama als ik een koekje at, tijdens het bijten mijn tong tegen het koekje drukken om kruimels te minimaliseren. Ingewikkelde uitleg maar het werkt wel. Ze heeft dat ook aan mijn Zoon geleerd en ik volgde ook trouw haar slogan "bijten en likken". Zoon deed dat trouw en ik nog altijd.

Net geef ik Vogeltje een zeer kruimelig koekje en overweeg even haar de techniek aan te leren. En besluit dadelijk daar niet aan te beginnen. Ze zou mij raar bekijken, moeilijk doen over het hoe en waarom op een manier waarbij men de telefoon zou willen grijpen om juridische bijstand te verkrijgen en uiteindelijk net zo hard kruimelen als altijd.

Tenslotte heb ik die kruimeldief niet voor niks gekocht. Of nee, gekregen. Van mijn mama natuurlijk.